«Είναι η εμπιστοσύνη, ανόητε...»

Από την έντυπη έκδοση 

Του Δημήτρη Η. Χατζηδημητρίου
dhatz@naftemporiki.gr

Ακριβώς έξι χρόνια μετά την ένταξη στον μηχανισμό στήριξης και την επιβολή της μνημονιακής συνθήκης, η χώρα συνεχίζει την καθοδική της πορεία στο σπιράλ της κρίσης, με την προοπτική της ανάκαμψης να παραμένει ζητούμενο, την ίδια ώρα που οι άλλες χώρες οι οποίες υποχρεώθηκαν να ακολουθήσουν προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής έχουν βγει στο ξέφωτο των αγορών.

Ό,τι και να γράφεται στα non papers του Μεγάρου Μαξίμου, ό,τι και να διαλαλούν οι κυβερνητικοί προπαγανδιστές και οι απολογητές-φερέφωνά τους, η αλήθεια είναι πως η χώρα πληρώνει βαρύτατο τίμημα για την αλλοπρόσαλλη, ανερμάτιστη και τυχοδιωκτική τακτική που ακολούθησε η κυβέρνηση το 2015. Η «σκληρή διαπραγμάτευσή» της διέλυσε και τα τελευταία αποθέματα καλής πίστης και εμπιστοσύνης που υπήρχαν στους κόλπους των εταίρων μας κι αυτό εκδηλώθηκε, σε όλες του τις διαστάσεις, στο τελευταίο Eurogroup στο Άμστερνταμ, όπου ετέθησαν οι βάσεις για «ένα νέο μνημόνιο, πάνω στο μνημόνιο».

Το αναγκαίο Άνοιγμα

Η περίοδος 1981-2009 χαρακτηρίζεται από τον προοδευτικό αυτο-εγκλεισμό της Ελλάδας. Η ένταξη στην Ευρώπη εισήγαγε επιφανειακές επικοινωνίες και επαφές: πολλαπλασιασμός των τουριστικών εμπειριών, πρόσβαση στα εισαγόμενα καταναλωτικά αγαθά, εξαγωγή πολιτευτών και γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες

του Γιώργου Πρεβελάκη*

Η ουσία, όμως, της ελλαδικής πραγματικότητας όχι μόνον δεν ενσωμάτωσε τα στοιχεία του ευρωπαϊκού και διεθνούς γίγνεσθαι, αλλά οχυρώθηκε στην ενδοστρέφεια και στην ομφαλοσκόπηση. Όσο ο κόσμος εξελισσόταν, η Ελλάδα ζούσε στην αυτάρεσκη ακινησία της- ώσπου ήλθε η καταστροφή. 

Τα αίτια της περίκλειστης ατμόσφαιρας είναι ευδιάκριτα. Το χρήμα έρρεε από το εξωτερικό επιδοτήσεις και δάνεια εξασφάλιζαν ευημερία-ένα καθησυχαστικό υπνωτικό. Ουδείς, επομένως, λόγος υπήρχε να αναληφθεί η δύσκολη, υλικά και πνευματικά, προσπάθεια για επικοινωνία και συναλλαγή με τους extramuros. Για τις οικονομικές δραστηριότητες, η αξιοποίηση της τεχνητά αναπτυσσόμενης εσωτερικής αγοράς και η συμμετοχή στην κρατικά διανεμόμενη πρόσοδο ήταν ευχερέστερο εγχείρημα από την διείσδυση σε αλλότριες αγορές υπό συνθήκες διεθνούς ανταγωνισμού. 

Γενικότερα, η προστατευτική αλληλεγγύη της Ευρώπης απέναντι στο ελληνικό κράτος-μέλος, ακόμη και όταν εμφανώς ακολουθούσε λανθασμένη οικονομική, πολιτική και διπλωματική πορεία, ακύρωνε κάθε κίνητρο για προβληματισμό και αυτοκριτική. Τέλος, η εγγενώς αμφιθυμική σχέση με την ελληνική Διασπορά, όπως αποτυπώνεται στα στερεότυπα του μεταπολεμικού ελληνικού κινηματογράφου, εγκαταλείφθηκε. Τι χρείαν είχαν οι εύποροι, πλέον, Ελλαδίτες από την «Θεία από το Σικάγο»; Νεοσύστατα τείχη προστάτευαν την νεοαποκτηθείσα πνευματική και υλική ραστώνη από τα έξωθεν καινά δαιμόνια.

Βρυξέλλες,στη μνήμη των θυμάτων της τρομοκρατίας

Νέα Κρήτη

Στις Βρυξέλλες η καθημερινότητα έχει επιστρέψει στους κανονικούς της ρυθμούς μετά το διπλό τρομοκρατικό χτύπημα στις 22 Μαρτίου.

Ο απλός κόσμος ωστόσο συνεχίζει να αποτίει  ένα ελάχιστο φόρο τιμής , στα αθώα θύματα της τρομοκρατίας, αφήνοντας λουλούδια ή γράφοντας συνθήματα.

Μυνήματα στήριξης στα Ελληνικά

Γεράκια πάνω από τη Λατινική Αμερική

Παραπλανητικά είναι τα μηνύματα που έστειλε η πρόσφατη επίσκεψη του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στην Αβάνα. Όποιοι έσπευσαν να ενστερνιστούν τα συμπεράσματα περί κανονικοποίησης των σχέσεων των ΗΠΑ με το νησί της επανάστασης και πολύ περισσότερο να μιλήσουν για εξομάλυνση των σχέσεων της Ουάσινγκτον με την εκ παραδόσεως φλεγόμενη Λατινική Αμερική καλά θα κάνουν να ρίξουν το βλέμμα τους σε μια σειρά γεγονότα που προμηνύονται νέες και μάλιστα οξύτατες κοινωνικές εντάσεις στο εσωτερικό της κάθε χώρας. Σε αυτό το φόντο η επίθεση φιλίας των ΗΠΑ δεν είναι παρά προπέτασμα καπνού για να διευκολύνει στο άμεσο μέλλον μια πιο ενεργή παρέμβαση των Αμερικανών. Προς επίρρωση οι πολύ πρόσφατες εξελίξεις σε τέσσερις χώρες: Την Κούβα, την Αργεντινή, το Περού και τη Βραζιλία.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι πολιτικές ανατροπές στην οικονομική υπερδύναμη της Λατινικής Αμερικής επιβεβαιώνουν ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με πραξικοπήματα. Κι αν όχι στρατιωτικά, απλώς κοινοβουλευτικά, όπως αυτό που είναι σε εξέλιξη στη Βραζιλία κι ως κορυφή του παγόβουνου έχει την απομάκρυνση της προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ από την προεδρία, όπου εξελέγη για δεύτερη φορά τον Οκτώβρη του 2014. Ό,τι απέτυχε λοιπόν να κάνει ο άγριος νεοφιλελευθερισμός με τις κάλπες το δρομολογεί μέσω παλατιανών πραξικοπημάτων. Παρότι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστή η ψήφος των 81 γερουσιαστών, εν τούτοις η συντριπτική πλειοψηφία που σχηματίστηκε στην κάτω Βουλή με 513 ψήφους υπέρ και 137 κατά της παραπομπής της για χειραγώγηση των δημοσιονομικών μεγεθών ώστε να μη φανεί το πραγματικό ύψος του ελλείμματος, προοικονομεί μια αντίστοιχη απόφαση της Γερουσίας που θα σημάνει την απομάκρυνσή της για 6 μήνες από την προεδρία μέχρι να ολοκληρωθεί η εκδίκαση της υπόθεσής της. Το κενό θα καλύψει ο Μισέλ Τεμέρ μέχρι τώρα αντιπρόεδρος της Βραζιλίας κι επικεφαλής του συμμαχικού κόμματος PMDB, με το οποίο συνεργάστηκε το Κόμμα Εργατών για να σχηματίσει κυβέρνηση, εξασφαλίζοντας έτσι την παραμονή του στην εξουσία επί 13 συνεχή χρόνια. Τον Τεμέρ κατηγόρησε η ίδια η Ρουσέφ ως αρχιτέκτονα της συνομωσίας.

Πρωτοφανής συσσώρευση αστάθειας

ardin-rixi

Του Άγγελου Συρίγου* από την Καθημερινή 

Η συσσώρευση αστάθειας γύρω από την Ελλάδα είναι πρωτοφανής για τα μεταπολεμικά χρονικά. Και στο παρελθόν υπήρχαν ριζικές ανατροπές στις ισορροπίες και σε κάποιες περιπτώσεις χάος: η αποχώρηση των Βρετανών από τις αποικίες τους, ο αραβικός εθνικισμός και το κίνημα των Αδεσμεύτων, που σαγήνευσε πολλά κράτη της περιοχής, οι αλλεπάλληλοι αραβοϊσραηλινοί πόλεμοι, η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, οι γιουγκοσλαβικοί πόλεμοι. Όλα αυτά, όμως, είχαν ως χαρακτηριστικό ότι επικεντρώνονταν σε μια περιοχή της γειτονιάς μας. Τα υπόλοιπα κράτη κοίταζαν με ανησυχία, όμως συνέχιζαν έχοντας τη βεβαιότητα κάποιων σταθερών. Για πρώτη φορά τα πράγματα είναι τόσο ρευστά.

Το σταθερό καταφύγιο των τελευταίων δεκαετιών, η Ευρωπαϊκή Ένωση, δείχνει να αρμενίζει χωρίς προορισμό. Η ελληνική οικονομική κρίση κατέδειξε βασικές ανεπάρκειες τόσο σε επίπεδο θεσμών όσο και σε επίπεδο ευρωπαϊκής συναντιλήψεως των κινδύνων. Η παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας έφερε στην επιφάνεια την εντελώς διαφορετική πρόσληψη της ρωσικής απειλής μεταξύ των κρατών του πρώην ανατολικού μπλοκ αφενός και των «παλαιών» Ευρωπαίων αφετέρου. Ακολούθησε η κρίση με τους πρόσφυγες και μετανάστες. Το κοινό ευρωπαϊκό σπίτι μετατράπηκε σε μια σειρά από μαγαζάκια με κατεβασμένα ρολά πίσω από τα οποία οι ιδιοκτήτες παραμόνευαν με τα δίκαννα με την ελπίδα να «μη φτάσουν σε εμάς». Πιθανή έξοδος της Βρετανίας από την Ένωση τον Ιούνιο θα απελευθερώσει ευρύτερες δυνάμεις που δεν είναι ικανοποιημένες από την Ε.Ε.

Όλη η αλήθεια για τα μνημόνια

Δημήτριος Γκιόκας, Οικονομικός Αναλυτής

Τα κυριότερα μέτρα που επιβλήθηκαν

Μνημόνιο 1 (2010)
• Κατάργηση 13ου και 14ου μισθού στους δημοσίους υπαλλήλους
• Κατάργηση 13ης και 14ης σύνταξης
• Περικοπές επιδομάτων, υπερωριών, οδοιπορικών δημοσίων υπαλλήλων.
• Αύξηση ΦΠΑ: υψηλός από 19% στο 21% και λίγο αργότερα στο 23%. Μεσαίος από το 9% στο 11% και μετά στο 13%. Χαμηλός από το 4,5% στο 5% και τελικά στο 6,5%
• Μεγάλες αυξήσεις φόρου σε βενζίνη, καπνό, αλκοολούχα ποτά
• Αύξηση αντικειμενικών τιμών ακινήτων
• Αύξηση φόρου εισαγωγής αυτοκίνητων

Μεσοπρόθεσμο (2011)
• Μείωση αφορολόγητου ορίου αρχικά στα €8.000 κι έπειτα στα €5.000
• Έκτακτη εισφορά για εισοδήματα άνω των €12.000
• Τέλος επιτηδεύματος στους ελεύθερους επαγγελματίες
• Ειδική ασφαλιστική εισφορά για την καταπολέμηση της ανεργίας
• Παρακράτηση στις επικουρικές συντάξεις
•
Θεσμός της εργασιακής εφεδρείας
• Φόρος ακινήτων μέσω ΔΕΗ - ΕΕΤΗΔΕ
• Ενιαίο μισθολόγιο δημοσίων υπαλλήλων
• Περικοπές σε εφάπαξ και συντάξεις

«Οι κρίσεις των άλλων»: τα διδάγματα της Κύπρου

Συνεχίζουμε σήμερα την παρουσίαση, στα πλαίσια της εκδήλωσης του ΙΟΒΕ στο Cotsen Hall της Γενναδείου για τις "Κρίσεις των άλλων" με την περίπτωση της Κύπρου. Την κάλυψε ο Μίκης Χατζημιχαήλ, Ανώτερος Σύμβουλος στον Πρόεδρο του ΔΣ της Τραπέζης Κύπρου, Διευθυντής Αναδυόμενων Αγορών του IIF...

του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Συνεχίζουμε σήμερα την παρουσίαση, στα πλαίσια της εκδήλωσης του ΙΟΒΕ στο Cotsen Hall της Γενναδείου για τις "Κρίσεις των άλλων" με την περίπτωση της Κύπρου. Την κάλυψε ο Μίκης Χατζημιχαήλ, Ανώτερος Σύμβουλος στον Πρόεδρο του ΔΣ της Τραπέζης Κύπρου, Διευθυντής Αναδυόμενων Αγορών του IIF (2014-15) και σύμβουλος των Κυπριακών αρχών στην διαπραγμάτευσή τους με την Τρόικα στα τέλη του 2012 - όλα αυτά μετά από μακρά θητεία στο ΔΝΤ (1980-2008).

O M. Χατζημιχαήλ ξεκίνησε την παρουσίαση του με μια πρόσφατη αναφορά των F. T. (στην μόνιμη στήλη Lex) που δείχνει την πρόοδο η οποία έχει επιτευχθεί στην Κύπρο: "Στα αμαρτήματα του τραπεζικού κόσμου, το να χαθούν κεφάλαια των μετόχων είναι κακή εξέλιξη, το να χαθούν κεφάλαια των πιστωτών είναι ασυγχώρητο. Το να χαθούν όμως χρήματα των καταθετών είναι αδιανόητο - πλην της περίπτωσης της Τραπέζης Κύπρου, που ανακοίνωσε σχέδιο εισαγωγής της μετοχής της στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου, μόλις 3 χρόνια αφότου υπήρξε η πρώτη τράπεζα της Ευρωζώνης που "κούρεψε" τους καταθέτες της στα πλαίσια ανακεφαλαιοποίησής της". Αυτό δείχνει πόσο  μακριά προχώρησε η Κύπρος....

Η τιμή του ρίσκου

analyst

Η αιτία των αρνητικών επιτοκίων και του πολέμου εναντίον των μετρητών είναι το ότι, ζόμπι τράπεζες στηρίζουν ζόμπι οφειλέτες, με τη βοήθεια της ΕΚΤ που κινδυνεύει επίσης να γίνει ζόμπι – ειδικά εάν διαλυθεί τελικά η Ευρωζώνη

του Άρη Οικονόμου

Είναι το επιτόκιο η τιμή του χρήματος ή μήπως η τιμή του ρίσκου; Πρόκειται ίσως για κάτι εντελώς διαφορετικό;Πολύ δύσκολη η απάντηση, ειδικά σε μία εποχή όπως η σημερινή, όπου τα πάντα έχουν διαστρεβλωθεί– τόσο από το ότι τα χρήματα δεν έχουν πλέον αντίκρισμα (Fiat money), ενώ παράγονται κυρίως από τις εμπορικές τράπεζες με την παροχή δανείων, όσο και από τις διαρκείς επεμβάσεις των κεντρικών, οι οποίες έχουν πλημυρίσει τις αγορές με φθηνή ρευστότητα.

Επιχειρώντας να απαντήσω στο ερώτημα, είναι σκόπιμο να αναφερθώ αρχικά στην κλασσική «θεωρεία της μπανιέρας» που αποδέχονται κυρίως οι υποστηρικτές της πολιτικής της ΕΚΤ – σύμφωνα με τους οποίους η κεντρική τράπεζα δεν δημεύει (φορολογεί) τις αποταμιεύσεις, μέσω των μηδενικών ή αρνητικών επιτοκίων καταθέσεων αλλά, αντίθετα, προφυλάσσει την Ευρωζώνη, οπότε τον πλανήτη, από ένα καταστροφικό κραχ.

Ειδικότερα, με βάση την παραπάνω θεωρεία, όταν στη μπανιέρα εισρέουν περισσότερες αποταμιεύσεις πλημμυρίζει – με αποτέλεσμα να εκρέουν τα επί πλέον χρήματα, για την παροχή δανείων με στόχο την κατανάλωση ή/και τις επενδύσεις. Στα πλαίσια αυτά, εάν η προσφορά χρήματος είναι υψηλότερη, λόγω των αυξημένων αποταμιεύσεων, τότε τα επιτόκια μειώνονται – ενώ, όταν η ζήτηση για πιστώσεις είναι υψηλότερη, τότε τα επιτόκια ακολουθούν ανοδική πορεία.

Η μάστιγα του παρεμπορίου

Γράφει ο Γιώργος Α. Κορομηλάς, 

Πρόεδρος Ινστιτούτου Οικονομικών και Φορολογικών Μελετών

Πολλοί θεωρούν το παρεμπόριο ως αυτοτελώς υφιστάμενο πρόβλημα, όμως δεν είναι έτσι. Το παρεμπόριο, ως παράνομη οικονομική δραστηριότητα μη καταγραφόμενη στο ΑΕΠ, συμβάλλει αφενός στην απόκτηση αδήλωτου εισοδήματος από μια μεγάλη μερίδα εμπλεκομένων με συνέπεια την απώλεια από το κράτος των απαραίτητων πόρων και αφετέρου τη διακοπή λειτουργίας πολλών επιχειρήσεων.

Μια εβδομάδα έμεινε πριν το Πάσχα και οι έμποροι ευελπιστούν ότι θα αυξηθεί λίγο ο τζίρος τους και θα μπορέσουν, αν όχι να κερδίσουν πολλά, τουλάχιστον να αυξήσουν τη ρευστότητά τους με σκοπό να καλύψουν τις τρέχουσες υποχρεώσεις. Αν όμως βγει κάποιος από εμάς μια βόλτα στην αγορά θα δει μπροστά στα καταστήματα απλωμένη σε σεντόνια την «πραμάτεια» πάσης φύσης «εμπόρων» οι οποίοι διαθέτουν αμφιβόλου ποιότητας εμπορεύματα, συνήθως «μαϊμούδες», σε προκλητικά χαμηλές τιμές στοχεύοντας στο συρρικνωμένο βαλάντιο του καταναλωτή.

Παρεμπόριο λοιπόν, δηλαδή παραοικονομία σε όλο της το μεγαλείο, ήτοι σημαντική απώλεια εσόδων για τη χώρα η οποία οδηγείται σε έναν ακόμα επώδυνο συμβιβασμό με τους δανειστές της.

Πολλοί θεωρούν το παρεμπόριο ως αυτοτελώς υφιστάμενο πρόβλημα, όμως δεν είναι έτσι. Το παρεμπόριο, ως παράνομη οικονομική δραστηριότητα μη καταγραφόμενη στο ΑΕΠ, συμβάλλει αφενός στην απόκτηση αδήλωτου εισοδήματος από μια μεγάλη μερίδα εμπλεκομένων με συνέπεια την απώλεια από το κράτος των απαραίτητων πόρων και αφετέρου τη διακοπή λειτουργίας πολλών επιχειρήσεων. Εξ άλλου είναι γνωστό ότι ο παράνομος έμπορος έχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε σχέση με το νόμιμο έμπορο, ανταγωνιστικό πλεονέκτημα το οποίο κατά κύριο λόγο στηρίζεται στο χαμηλό κόστος των αμφιβόλου ποιότητας προϊόντων που διαθέτει και στο χαμηλό κόστος αδήλωτης εργασίας με την αποτέλεσμα την απώλεια φορολογικών και ασφαλιστικών πόρων, απώλεια την οποία η πολιτεία προσπαθεί να αναπληρώσει με τις γνωστές και αποτυχημένες συνταγές που προτείνουν οι δανειστές όπως αύξηση έμμεσης και άμεσης φορολογίας, μειώσεις μισθών - συντάξεων κ.λπ.

Η γερμανική αλαζονεία και η ΕΚΤ

analyst

του Ντένη Βιλιάρδου

Ο λόγος για τον οποίο οι κεντρικές τράπεζες αυξάνουν την ποσότητα του φτηνού χρήματος, είναι για να μην στερέψουν οι αγορές και για να αποφευχθεί το κραχ. Η Γερμανία όμως επιλέγει να εκμεταλλεύεται τις συγκυρίες εις βάρος όλων.

Το βασικό επιτόκιο στις Η.Π.Α., στη Βρετανία και στη Νορβηγία είναι 0,5%. Στην Ευρωζώνη 0%, στην Ιαπωνία -0,1%, στη Σουηδία -0,5% και στην Ελβετία -0,75%. Οι βασικότερες δυτικές οικονομίες λοιπόν δεν συμφωνούν με την άποψη της Γερμανίας, η οποία θεωρεί πως πρέπει να αυξηθεί το επιτόκιο, ενώ διατηρείται χαμηλό επειδή ο διοικητής της ΕΚΤ είναι Ιταλός και ενεργεί με βάση τα συμφέροντα της χώρας του.

Ένα από τα κυβερνητικά κόμματα της χώρας (CSU) τώρα απαιτεί την αντικατάσταση του διοικητή της ΕΚΤ με έναν Γερμανό, έτσι ώστε να σταματήσει η πολιτική που εφαρμόζεται, παρά το ότι η ΕΚΤ έχει τυπώσει σχεδόν τα λιγότερα χρήματα όλων (διάγραμμα).

Η επταετία των μεγάλων κανονιών!*

Το Ποντίκι

του Βασίλη Γαλούπη

Όλα αυτά τα χρόνια η κοινωνία δέχθηκε έναν βομβαρδισμό από «ηχηρά λουκέτα», με ορδές ανέργων και δυσαναπλήρωτα κενά στην ελληνική οικονομία, που διαρκώς κλονίζεται από το πρώτο μνημόνιο του 2010 και μετά.

 

Εκτός, βεβαίως, των ελληνικών μεγάλων και μικρομεσαίων επιχειρήσεων που δεν άντεξαν την ασφυξία της κρίσης, υπήρξαν και ουκ ολίγες περιπτώσεις πολυεθνικών που ακολούθησαν τον δρόμο της ταχείας φυγής από την Ελλάδα, ενώ εκρηκτική είναι η τάση και ελληνικών εταιρειών στην αναζήτηση διεξόδου εκτός συνόρων. 

 

Τα μεγάλα κανόνια στην ελληνική αγορά άρχισαν να σκάνε με τη χρεοκοπία και την εφαρμογή του πρώτου μνημονίου, για να συνεχιστούν και τα επόμενα χρόνια.

 

Ατλάντικ (2011)

Στις 4 Αυγούστου 2011 τα σούπερ-μάρκετ Ατλάντικ πέρασαν στο παρελθόν με την απόφαση πτώχευσης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Περισσότεροι από 3.000 προμηθευτές της αλυσίδας βρέθηκαν στον αέρα, ενώ έχασαν τις δουλειές τους όσοι από τους 3.000 εργαζομένους δεν απορροφήθηκαν από τους νέους ιδιοκτήτες καταστημάτων της αλυσίδας που πουλήθηκαν τμηματικά. 

«Καμπανάκι» κινδύνου από Moody’s για την Ελλάδα

Photo by Mark Kolbe/Getty Images/Ideal Image

«Καμπανάκι» κινδύνου κρούει ο οίκος Moody’s για την καθυστέρηση στο κλείσιμο της αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος.

Όπως σημειώνουν οι αναλυτές του οίκου, η διαδικασία ολοκλήρωσης της αξιολόγησης παραπαίει, εξαιτίας των εντάσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστωτές της, κυρίως το ΔΝΤ και την Κομισιόν, εξέλιξη που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την πιστοληπτική αξιολόγηση της χώρας, διότι αυξάνει τον κίνδυνο ως προς τη ρευστότητα που διαθέτει η χώρα, αποτρέπει οποιαδήποτε συζήτηση περί ελάφρυνσης χρέους και επηρεάζει αρνητικά την ανάκτηση της εμπιστοσύνης.

Ο οίκος αναφέρει επίσης ότι ο παράγοντας της πολιτικής αβεβαιότητας ενισχύεται εκ νέου, καθώς ο κυβερνητικός συνασπισμός διαθέτει οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ενδεχομένως να αντιμετωπίσει δυσκολίες στην ψήφιση των μέτρων για το Ασφαλιστικό και τη φορολογία.

Πιο αναλυτικά, η Moody’s σχολιάζει:

"Την περασμένη Τετάρτη, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Donald Tusk απέρριψε το αίτημα του κ. Τσίπρα για έκτακτη σύνοδο κορυφής των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αναζωογόνηση των προσπαθειών για την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης για την Ελλάδα, του τρίτου πακέτου διάσωσης.

Ο Ελληνικός δάκτυλος του Watergate - Ρεπορτάζ Xωρίς Σύνορα

TVXorisSinora


Ποιος ήταν ο ρόλος της ελληνικής Χούντας στη χρηματοδότηση του Νίξον; Είναι τελικά ο «ελληνικός δάκτυλος» το κλειδί για τη λύση του σκανδάλου Γουώτεργκέητ;

30 χρόνια μετά, το σκάνδαλο Γουώτεργκεητ εξακολουθεί να ενδιαφέρει την αμερικανική κοινή γνώμη καθώς σημαντικές πτυχές της ιστορίας δεν έχουν διαλευκανθει πλήρως. Πόσο καλά γνωρίζουμε ποιος ήταν ο ρόλος που έπαιξε ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας Τομ Πάπας και η ελληνική Χούντα στη χρηματοδότηση των Νίξον-Aγκνιου;

Μιλούν μεταξύ άλλων ο δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπουλος που αποκάλυψε τη χρηματοδότηση της Χούντας στον Νίξον, ο Αμερικανός δημοσιογράφος Σέϊμουρ Χέρς και ο Φρέντυ Γερμανός που είχε πάρει συνέντευξη από τον Τομ Πάπας το 1968, ο οποίος είχε δηλώσει : "Είμαι περήφανος που δουλεύω για τη CIA".

Όταν πληρώναμε φόρους για τα ούρα, τα γένια, τα στήθη και το... αίμα μας Φορολογία και... τρέλα

Οι φόροι είναι κάτι τόσο σίγουρο για τον καθένα μας, όσο και ο θάνατος. Κι αν ο θάνατος δεν αλλάζει, οι φόροι έχουν τουλάχιστον αυτή την ευελιξία... Κατά τους αιώνες οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο έχουν επιβάλει φόρους στα πάντα. Από τα ούρα και τα γένια των πολιτών τους, μέχρι το μέλλον των παιδιών τους, τους μαστούς των γυναικών τους και το χώμα των νεκρών τους.

Αυτοί είναι μερικοί από τους παράξενους φόρους που έχουν επιβληθεί ανά τους αιώνες κι ευτυχώς δεν έχουμε πια:

Ο φόρος τουαλέτας της Αρχαίας Ρώμης

Οι Αρχαίοι Ρωμαίοι θεωρούσαν πολύτιμα τα ούρα εξαιτίας της περιεκτικότητας τους σε αμμωνία. Βρήκαν λοιπόν σε αυτή, τον φυσικό εχθρό της βρωμιάς, πολύτιμο για το πλύσιμο ρούχων ακόμα και για τη λεύκανση των δοντιών τους. Κι όπως όλα τα πολύτιμα αγαθά, έπρεπε να φορολογηθεί.

Ο αυτοκράτορας Βεσπασιανός λοιπόν, βρήκε τρόπο να κερδίζει χρήματα από τη φορολόγηση των ούρων που συγκεντρώνονταν στα δημόσια ουρητήρια της εποχής. Ακόμα και οι πλούσιοι όμως έβρισκαν αυτόν τον φόρο αηδιαστικό.

"Όταν ο γιος του, ο Τίτος, τον κατηγόρησε ότι έβαλε φόρο ακόμα και στα ούρα, ο Βεσπασιανός έβαλε ένα κέρμα μπροστά στη μύτη του και τον ρώτησε αν του μύριζε άσχημα. Όχι απάντησε ο Τίτος. Κι όμως αυτό προέρχεται από τον φόρο στα ούρα, του είπε ο αυτοκράτορας", έγραψε ο  Σουητώνιος στη "Ζωή των Καισάρων" περίπου το 120 μ.Χ.

Ο φόρος των τριχωτών Ευρωπαίων

Η Σύσκεψη του Εβιάν (το προσφυγικό πριν 80 χρόνια)

Outside the Wall

[από την βρεττανική Daily Express, 17/10/1938]

Ανάμεσα στα σχόλια που άκουσα τις τελευταίες μέρες περί προσφύγων, ήταν και κάποιο που με έβαλε σε σκέψεις. Δεν μπορώ να το μεταφέρω εδώ κατά λέξη αλλά η κεντρική του ιδέα ήταν ότι η δύση αιφνιδιάστηκε από την απότομη και ογκώδη προσφυγική ροή και γι' αυτό οι αντιδράσεις της με κλείσιμο συνόρων, επαναπροωθήσεις κλπ δείχνουν και σπασμωδικές και αποσπασματικές. Με απλά λόγια, δηλαδή, η δύση βρέθηκε όχι απλώς προ απροόπτου αλλά προ μιας πρωτοφανούς καταστάσεως και γι' αυτό αντιδρά σαν να κάνει ό,τι της κατεβαίνει στο κεφάλι.

Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Αν η "αποσπασματική και σπασμωδική" αντίδραση της δύσης δεν γίνεται βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου, τότε οι ηγέτες της είναι είτε ανιστόρητοι είτε ηλίθιοι είτε και τα δυο μαζί. Βλέπετε, το ίδιο φαινόμενο των απότομων και ογκωδών προσφυγικών ροών εμφανίστηκε σχετικά πρόσφατα στην ιστορία. Πριν 80 μόλις χρόνια, όταν οι εθνικοσοσιαλιστές τού Αδόλφου Χίτλερ ανέλαβαν την εξουσία στην Γερμανία και άρχισαν τους διωγμούς κατά των εβραίων.

Από τις πρώτες μέρες του ως καγκελλαρίου, ο Χίτλερ έδειξε τις προθέσεις του, εξαπολύοντας μποϋκοτάζ κατά των επιχειρήσεων που ανήκαν σε άτομα εβραϊκής καταγωγής. Την 1η Απριλίου 1933 τα μέλη των ταγμάτων εφόδου (Sturmabteilung - SA) του  Ερνστ Ρεμ και των μοιρών ασφαλείας (Schutzstaffel - SS) του Χάινριχ Χίμμλερ στήνονται έξω από τα καταστήματα που ανήκουν σε εβραίους και "συστήνουν" στον κόσμο να προτιμήσει καταστήματα που ανήκουν σε γερμανούς ενώ δεν διστάζουν να σημαδέψουν τις προσόψεις των εβραϊκών καταστημάτων με την λέξη Jude. Στις 15 Νοεμβρίου 1935, κατά την ετήσια κομματική συγκέντρωσή τους στην Νυρεμβέργη, οι ναζί ανακοινώνουν ότι προωθούν νομοθεσία βάσει της οποίας οι εβραίοι θα καθίστανται πολίτες δεύτερης κατηγορίας και θα στερούνται σχεδόν όλων των πολιτικών δικαιωμάτων τους ενώ εισάγεται η έννοια του "φυλετικού ονείδους" ως βαρύτατου ποινικού αδικήματος. Αυτό σημαίνει ότι απαγορεύονταν οι γάμοι αλλά και οι απλές ερωτικές σχέσεις μεταξύ εβραίων και μη εβραίων. Και, βέβαια, την νύχτα της 9ης Νοεμβρίου 1938, ανήμερα της επετείου τού "κινήματος της μπυραρίας" (1923), εξαπολύεται το περίφημο πογκρόμ κατά των εβραίων, το οποίο έμεινε στην ιστορία ως η σφαγή της Νύχτας των Κρυστάλλων.

Μη κατοικήσιμη η Μέση Ανατολή έως το τέλος του αιώνα λόγω κλιματικής αλλαγής;

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Δεν πρόκειται απλά για «ανησυχίες» σχετικά με τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά για τα δραματικά συμπεράσματα πολλών επιστημονικών μελετών.

«Μέσα σε αυτόν τον αιώνα, περιοχές του Περσικού Κόλπου θα βρεθούν αντιμέτωπες με μια θανατηφόρα αύξηση της θερμοκρασίας ως αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής, σύμφωνα με μελέτη μοντέλων υψηλής ανάλυσης του κλίματος», αναφέρει σε έρευνά του το ΜΙΤ.

Στην εν λόγω έρευνα, αναφέρεται πως οι εκτιμήσεις βασίστηκαν στις σημερινές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, ωστόσο επισημαίνεται πως η «θανατηφόρα αύξηση της θερμοκρασίας» θα μπορούσε να αποτραπεί αν περιοριστούν οι εκπομπές των αερίων.

Η σχετική μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature, εστιάζει στην περιοχή του Περσικού Κόλπου, καθώς όπως αναφέρει τα ρηχά ύδατα και η έντονη ηλιοφάνεια σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής θα μπορούσαν να καταστήσουν την περιοχή μη κατοικήσιμη. Όπως επισημαίνεται σε πολλές μεγάλες πόλεις του Περσικού Κόλπου η θερμοκρασία θα μπορούσε να φτάσει σε τόσο υψηλά επίπεδα, που θα ξεπερνούν το κομβικό σημείο για την επιβίωση του ανθρώπου, ακόμη και σε σκιερά ή καλά αεριζόμενα μέρη.

«Πότε στον πλανήτη, από όσο ξέρουμε, δεν έχει αναφερθεί αυτό για οποιαδήποτε τοποθεσία», σημείωσε ο Ελφατίχ Ελταχίρ, καθηγητής του MIT και εκ των επικεφαλής της έρευνας. «Η λεπτομερής κλιματική προσομοίωση δείχνει πως η θερμοκρασία θα μπορούσε να ξεπεράσει αυτό το όριο της επιβίωσης, αν δεν ληφθούν μέτρα για τον περιορισμό των αερίων» που ευθύνονται για την κλιματική αλλαγή.

ΠΑΤΗΡ, ΥΙΟΣ ΚΑΙ… ΝΑΖΙΣΤΙΚΟΣ ΟΧΕΤΟΣ!

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Επισήμανση 1^η: Το ξεκαθαρίζουμε: Ούτε είμαστε ούτε παριστάνουμε τους θεοσεβούμενους. Είμαστε, όμως, ορκισμένοι εχθροί των θεομπαιχτών.

Επισήμανση 2^η: Ζητάμε συγγνώμη από τον αναγνώστη. Η φτήνια, η σαπίλα, η προστυχιά που ακολουθεί προκαλεί εμετό. Αλλά είναι μια ακόμα αναγκαία δοκιμασία που πρέπει να υποστούμε ώστε να γνωστοποιηθεί όσο πιο πλατιά γίνεται το μέγεθος της μαυρίλας, του φαρισαϊσμού και της βρωμιάς αυτής της συμμορίας.

Εξηγούμαστε:

Το χέβυ μέταλ συγκρότημα με το όνομα «NaerMataron» είναι αυτό στο οποίο «τραγουδούσε» (για την ακρίβεια: ούρλιαζε) ο «καλλιτέχνης» με το όνομα «Καιάδας». Πρόκειται, φυσικά, για τον νυν βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Γιώργο Γερμενή.

Προσέξτε τώρα στίχους:

• «Έστειλες τον μπάσταρδο τον γιο σου, τον γαμημένο Ιησού Χριστό»…
• «Η χριστιανική εκκλησία βρομάει τη σαπίλα του Ιεχωβά»…
• «Η φτήνια του υπανθρώπου του σταυρού»…
• «Φλόγες που καίνε τον υιό του Θεού και τους Αγίους του»…

Αυτά «τραγουδούσε» μεταξύ άλλων ο υπόδικος ναζί πριν αρχίσει να «κοσμεί» το κοινοβούλιο μαζί με τους ομοίους του.

Αυτοί οι τύποι είναι που αγωνιούν για την… χριστιανοσύνη λόγω της έλευσης των προσφύγων στη χώρα μας…

Ήταν ο «Καιάδας» που στο «άσμα» με τίτλο «extremeunction» (σσ: είναι το ευχέλαιο που χορηγεί η Καθολική Εκκλησία στους ψυχορραγούντες) «έψελνε» τα εξής:

ΠΡΟΣ ΝΕΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ

iskra

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ωχ, ο Τσίπρας στήνει το σκηνικό για νέα υποχώρηση! Όταν ο Αλέξης Τσίπρας προβαίνει σε μεγαλόστομες διακηρύξεις περί σύγκλησης έκτακτης συνόδου κορυφής, αυτό σημαίνει ότι κάνει κινήσεις αντιπερισπασμού για να συγκαλύψει προετοιμαζόμενες υποχωρήσειςτου σε νέες απαιτήσεις των Γερμανών δανειστών και των υπόλοιπων Ευρωπαίων τοκογλύφων. Αυτό έχει δείξει η μέχρι τώρα πείρα της διακυβέρνησης Τσίπρα και η ανικανότητά του να περάσει στις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, οποιοδήποτε φιλολαϊκό μέτρο σε οποιονδήποτε τομέα.

Από τότε που ο Τσίπρας πέρασε με το γερμανικό στρατόπεδο, λογικό είναι να αντιμετωπίζει προβλήματα από τους Αμερικανούς, οι οποίοι τον στριμώχνουν με εκτελεστικό όργανο το ΔΝΤ. Φυσικά, η απαίτηση του ΔΝΤ να νομοθετήσει η ελληνική Βουλή... προληπτικά (!) μέτρα για το 2018 (!) τα οποία να εφαρμοστούν σε περίπτωση που το πρωτογενές πλεόνασμα εκείνης της χρονιάς δεν είναι τουλάχιστον 3,5 % του ΑΕΠ, είναι εντελώς παράλογη. Αγανάκτησε – ή υποκρίθηκε ότι δήθεν αγανάκτησε – ακόμη και ο Πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ. “Σε καμιά δημοκρατία στον κόσμο δεν θα γινόταν αποδεκτή μια τέτοια απαίτηση”, τόνισε. “Καμιά Βουλή στον κόσμο δεν θα το δεχόταν”, υποτίθεται ότι είπε. Πιο συγκρατημένος ήταν ο Γάλλος κομισάριος Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί. “Βρισκόμαστε, πραγματικά μόλις ένα βήμα μακριά από τη συμφωνία που αναζητούσαμε τόσο καιρό”, τόνισε, προσθέτοντας όμως ότι “μένουν κι άλλα θέματα”. Κάρφωσε τονΤσίπρα δε αναφερόμενος σε έναν “μηχανισμό”, ο οποίος θα είναι “αυτόματος” και “θεσμοθετημένος” και ο οποίος θα επιτρέπει “τη λήψη δράσης”, αν επαληθευτεί ότι αυτά τα μέτρα “δεν είναι αρκετά για την επίτευξη του στόχου του πρωτογενούς πλεονάσματος για το 2018”.  

Στο πλαίσιο της προσέγγισης του ΣΥΡΙΖΑ προς την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, αυτός που ήταν ο πιο θερμός υποστηρικτής της Ελλάδας ήταν ο Ιταλός πρόεδρος της ομάδας των σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο Τζιάνι Πιτέλα. “Δεν μπορούμε να ζητάμε από την Ελλάδα να λάβει πρόσθετα μέτρα” υπογράμμισε και συνέχισε με ιταλικό στόμφο: “Αυτό σημαίνει ότι κάποια γεράκια θέλουν να σκοτώσουν την Ελλάδα. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε αυτόν τον εκβιασμό... Αν η Ευρωομάδα δεν μπορεί να βρει μια λύση παρά τις προσπάθειες της Κομισιόν, τότε η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης θα πρέπει να αναλάβει ηγετικό ρόλο σε μια έκτακτη σύνοδο της Ευρωζώνης την ερχόμενη εβδομάδα. Θέλουμε μια δίκαιη συμφωνία για την Ελλάδα, η οποία να περιλαμβάνει επίσης και την συζήτηση σχετικά με την ελάφρυνση του χρέους”, τόνισε ο επικεφαλής των ευρωσοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο.  

Γιώργος Βασιλάκης: Διαπραγμάτευση χωρίς Σχέδιο.

Νέα Κρήτη

Διαπραγμάτευση χωρίς σχέδιο για μία φορά ακόμη, βλέπει ο οικονομολόγος και φοροτεχνικός Γιώργος  Βασιλάκης, μιλώντας σήμερα στον 9.84 και υποστηρίζοντας πως ούτε τα μέτρα 5,5 δις ούτε τα επιπλέον προληπτικά μέτρα των 3,2 δις , μπορούν  να αντληθούν από μία κοινωνία, όπου όλες οι τάξεις της και επαγγελματικές ομάδες , στην ουσία φορολογούνται άγρια και οριζόντια άδικα , ακόμη και στο ασφαλιστικό.

Ο ίδιος επεσήμανε λεπτά σημεία του ασφαλιστικού που  οδηγούν σε κατάρρευση το σύστημα και  επιδείνωση των εισοδημάτων ιδίως ελεύθερων επαγγελματιών και αγροτών αλλά και των συνεπών στις εισφορές τους ασφαλισμένων, ενώ  αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις για την αξιολόγηση , τόνισε πως αυτές οδηγούν σε αδιέξοδο και κυρίως η έλλειψη σχεδίου μας φέρνει πιο κοντά σε απρόβλεπτες εξελίξεις.

Όσκαρ Λαφοντέν στο tvxs: Έλληνες κάντε το όπως οι Δανοί

της Βασιλικής Σιούτη

«Εάν αποτύχουμε να μεταρρυθμίσουμε το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα, η ζώνη του ευρώ θα διαλυθεί» επισημαίνει στη συνέντευξή του στο TVXS ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας και πρώην πρόεδρος του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SPD) Όσκαρ Λαφοντέν, ο οποίος τα τελευταία χρόνια είναι στέλεχος της γερμανικής Αριστεράς (Die Linke).

Ο Λαφοντέν, ηγετική προσωπικότητα της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, υπήρξε για σχεδόν σαράντα χρόνια στέλεχος του SPD, του οποίου διετέλεσε και πρόεδρος από το 1995 ως το 1999. Μετά την εκλογική νίκη του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος  στις εκλογές της 27ης Σεπτεμβρίου 1998, έγινε υπουργός οικονομικών της Γερμανίας, αξίωμα από το οποίο παραιτήθηκε μερικούς μήνες μετά. Ο λόγος ήταν  η διαφωνία του με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που προωθούσε  ο τότε καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ (ατζέντα 2010, αποδόμηση του κράτους πρόνοιας, ελαστικοποίηση της εργασίας κ.ά.) Αποχώρησε οριστικά από το SPD το 2005 δηλώνοντας δημόσια ότι η αιτία ήταν η φιλελευθεροποίηση της οικονομίας  που προωθούσε η κυβέρνηση Σρέντερ και η μετάλλαξη του SPD.

Παγκόσμια η αναγνώριση των Ελλήνων!

Νέα Κρήτη

Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα, αλλά το ειδικό βάρος των επιστημόνων της, διεθνώς, είναι δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με το μέγεθός της. Αν και πληθυσμιακά οι Έλληνες αποτελούν λιγότερο από το 0,2% του παγκόσμιου πληθυσμού, ανάμεσα στους κορυφαίους επιστήμονες το ποσοστό των Ελλήνων πλησιάζει το 3%.

Όμως, από αυτούς, μόνο ένας στους επτά (14%) έζησε, ή ζει στην Ελλάδα, ενώ όλοι οι άλλοι στο εξωτερικό (86%), όπου αρκετοί γεννήθηκαν, ενώ ακόμη περισσότεροι έφυγαν ως μετανάστες.

Αυτό προκύπτει, από τα στοιχεία που παρουσιάσθηκαν προ μηνών, στο Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο στην Αθήνα, ο κ.Ιωάννης Ιωαννίδης, καθηγητής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, ειδικός σε θέματα στατιστικής.

Δίνοντας την πρώτη ετήσια διάλεξη, στη μνήμη του καθηγητή του Δημήτρη Τριχόπουλου, με θέμα «Η φυγή των Ελλήνων επιστημόνων - μια μετα-ανάλυση», ο Ιωαννίδης παρουσίασε στατιστικά στοιχεία, για τους συνολικά 672 επιστήμονες με ελληνικά ονόματα, οι οποίοι έχουν τη μεγαλύτερη επιρροή στη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία, με βάση τα αντικειμενικά δεδομένα της βάσεως Google Scholar.

Κατά μέσο όρο, οι 672 Έλληνες επιστήμονες έχουν πάρει 17 χιλιάδες αναφορές ο καθένας τους, στη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία! Από τους 672, οι 33 έχουν φύγει από την ζωή, ενώ οι υπόλοιποι, έχουν σχεδόν όλοι, φύγει από την Ελλάδα.

Το μεγάλο άλμα του χρέους μέσα στην ευρωζώνη και η καταστροφή της χώρας μας

του Θόδωρου Κατσανέβα

Το Ιστόγραμμα που παραθέτουμε εδώ αποδεικνύει ότι, το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της Ελληνικής οικονομίας δημιουργήθηκε στα χρόνια της ευρωζώνης και συνεχίζει να αυξάνεται. χωρίς ελπίδα αναστροφής.Από τα επίσημα στοιχεία της Eurostat, που απεικονίζονται στο Ιστόγραμμα 1, καταρρίπτετα ο κορυφαίος όσο και δόλιος μύθος, ότι το σημερινό τεράστιο ελληνικό χρέος το κληρονομήσαμε από το παρελθόν και ειδικότερα από τη δεκαετία του 1980.  Στην πραγματικότητα, το χρέος της χώρας μας σε αναλογία του ΑΕΠ, κατά μέσο όρο στη δεκαετία του 1980, όπως και στη δεκαετία του 1970, ήταν κάτω από το 50%. 

Διαχρονική εξέλιξη της πορείας του χρέους της ελληνικής οικονομίας ως ποσοστό του ΑΕΠ

Πηγή : Eurostat

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 αυξήθηκε στο 60% ,σε 75% μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και σε περίπου 100% ύστερα από τα μέσα της ίδιας δεκαετίας.   Όμως, το τεράστιο άλμα του χρέους σε  επίπεδα του 180%, έγινε μέσα στην ευρωζώνη ύστερα από το 2008 και σήμερα ξεπερνάει αισίως το 210%  του ΑΕΠ, γεγονός που αποκρύπτεται από τα κατοχικά ΜΜΕ.

Κάτω τα χέρια από τα εταιρικά... λουκάνικα, συγγνώμη, προνόμια!

Του Κωνσταντίνου Βέργου*

Πριν λίγες μέρες η αστυνομία του Βερολίνου έλαβε μια παράξενη κλήση από τον χώρο όπου διεξαγόταν η ετήσια συνάντηση των μετόχων της Daimler/Mercedes. Δεν επρόκειτο για έκρηξη βόμβας! Ήταν κλήση για άμεση επέμβαση για να συλληφθεί ένας μέτοχος που άρπαξε βίαια το τελευταίο… λουκάνικο στο μπουφέ της Ετήσιας Συνέλευσης των μετόχων! Ασφαλώς ο τσακωμός γύρω από τον… μπουφέ, δεν είναι Γερμανικό φαινόμενο. Δεν θα ξεχάσω τις γενικές Συνελεύσεις μεγάλων Ελληνικών Εισηγμένων στο Χ.Α. εταιριών παλιότερα, όπου παρακολουθούσα μετόχους να τσακώνονται για ένα σουβλάκι ή κάποιο τυλιγμένο κομμάτι… κοτόπουλο στον μπουφέ!

Ο τσακωμός για το φαγητό, όμως, δεν είναι τίποτα μπροστά στον καυγά που αυτή τη στιγμή συμβαίνει στις Γενικές συνελεύσεις μεγάλων εταιριών για τις… αποδοχές των προέδρων των Εταιριών.

Αν ο καυγάς για τις αποδοχές του προέδρου σας φαίνονται επιστημονική φαντασία, είναι διότι έχετε στο μυαλό σας προέδρους εταιριών όπως τον Γεώργιο Γεράρδο (ΠΛΑΙΣΙΟ), τον Θεόδωρο Βάρδα (Βάρδας ΑΕ) ή, παλαιότερα, τον Αντώνη Σβορώνο της UNIBIOS (ΒΙΟΣΩΛ), για να αναφέρω λίγους, που πρόκειται όχι απλά για Προέδρους Εταιριών, αλλά επιχειρηματίες, με την κλασσική έννοια της λέξης. Με την έννοια του σχεδιασμού, της σοβαρότητας, της διορατικότητας, της εργατικότητας, της επένδυσης. Πρόκειται για επιχειρηματίες που δημιούργησαν το σύγχρονο Ελληνικό επιχειρείν, ισχυροποίησαν την εταιρία τους, δημιούργησαν θέσεις εργασίας, έδειξαν ενδιαφέρον για όσους εργάζονταν στις εταιρίες τους.

Oταν μια νέα γενιά προσέρχεται στο Προσφυγικό

Νέα Πολιτική

του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

Έχουν κυριολεκτικά απογειωθεί οι διοργανώσεις Συνεδρίων, Συμποσίων, Ημερίδων κοκ για το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό τις τελευταίες εβδομάδες.

Όμως, απ’ όλες αυτές τις διοργανώσεις θα μας επιτρέψει ο αναγνώστης να του επισημάνουμε μια που θεωρούμε ότι είχε όχι απλώς ιδιαίτερη σημασία, αλλά και κουβαλούσε μια σημαντική υπόσχεση: ότι μια νέα γενιά, νέοι επιστήμονες, προσέρχεται στην υπόθεση του Προσφυγικού/Μεταναστευτικού – όμως όχι με την γενικευτική κοινωνική ευαισθησία. ούτε και με την έμπρακτη μεν αλλά στα όρια του χρήσιμου με το διαταρακτικό δραστηριοποίηση των αλληλέγγυων και του ανέντακτου εθελοντισμού.

Περί τίνος πρόκειται;

Δυο οργανώσεις νέων κατά βάσιν ανθρώπων – η Ένωση Δικαίου Αλλοδαπών και Μετανάστευσης (ΕΔΑΜ-edam.gr) και ο Ελληνικός Οργανισμός Πολιτικών Επιστημόνων (ΕΟΠΕ-hapsc.org), η πρώτη με πυρήνα νομικούς/δικηγόρους, η δεύτερη με πολιτικούς επιστήμονες – που έχουν “ανακαλύψει” στην πράξη το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό και την διασύνδεσή του με τα ζητήματα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην πράξη, στην πρακτική εφαρμογή, στις διαδικασίες δηλαδή διεκδίκησης/ χορήγησης ασύλου και στην επιδίωξη ενσωμάτωσης στην Ελληνική πραγματικότητα, έφεραν μαζί ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στα ζητήματα αυτά για μια ημέρα συζήτησης και ζύμωσης (όπως λέγαμε παλιότερα). Με την συμπαράσταση της Ακαδημίας Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου (athr.eplo.eu), αλλά και την αιγίδα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, ή και του Δήμου Αθηναίων; έφεραν μαζί δεκάδες από (το επαναλαμβάνουμε: νέους κυρίως) ανθρώπους, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου προκειμένου να ακούσουν και να μάθουν και να ρωτήσουν και να ετοιμαστούν.

Η χρεοκοπία της Austin Reed «καμπανάκι» χρεοκοπίας του «Καζίνο»-Καπιταλισμού;

Του Κωνσταντίνου Βέργου*

Σήμερα χρεοκόπησε στην Μεγάλη Βρετανία μία από τις μεγαλύτερες αλυσίδες στο ρούχο, η Austin Reed. Αν η Austin Reed ήταν κάποια κακόφημη παλιομοδίτικη εταιρία σε έναν φθίνοντα κλάδο που απλά θα έκλεινε έτσι κι αλλιώς, τα πράγματα είναι απλά. Καλώς ας είχε κλείσει! Το θέμα όμως είναι ότι δεν είναι έτσι! Η χρεοκοπία της Austin Reed, είναι ένα ζωντανό σεμινάριο, φρεσκότατο, γιατί ο καπιταλισμός όπως έχει καταντήσει, αν έτσι συνεχίσει, πάει για φούντο!

Η Austin Reed διαθέτει όχι μόνο ένα αξιόπιστο όνομα, αλλά και ένα ανεπτυγμένο δίκτυο 100 καταστημάτων σε όλη τη Βρετανία. H εταιρία έχει πάνω από 100 χρόνια αξιόπιστης και κυρίαρχης παρουσίας στον χώρο του Γυναικείου και Ανδρικού Ρούχου. Έχει ασχοληθεί με την κατασκευή ρούχων τόσο της Βασίλισσας Ελισάβετ, όσο και πολλών διακεκριμένων προσωπικοτήτων, ενώ εισήχθη στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου το 2006. Η Austin Reed δεν πήγαινε όσο καλά θα έπρεπε. Όμως ο ιδιοκτήτης της εταιρίας δεν είναι ο «Αγγλος Θεόδωρος Βάρδας», κάποιος που να γνωρίζει το ένδυμα. Η εταιρία είχε πρόσφατα περάσει στα «στιβαρά χέρια» του κερδοσκοπικού fund «Alteri Investors», η οποία με το «Apollo Global Management», έχουν ειδίκευση στο να κάνουν «βίδες» και «ροδέλες» ό,τι πετάει, περπατάει και κολυμπάει στο επιχειρείν, μόλις το πιάσουν στα… χέρια τους!

Αντί να ασχοληθούν με το τι δεν πάει καλά στην εταιρία, για να βελτιώσουν την εταιρία, ανασχεδιάζοντας την, βελτιώνοντας τα αδύναμα τμήματα, το «dream team» των «fund managers» έκανε αυτό, το μόνο,  που «ξέρει καλά», έκλεισε την εταιρία κάνοντας την… βίδες!