ΔΝΤ : H αμαρτωλή ιστορία του παγκόσμιου οργανισμού

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Γιώργου Τσιάρα

Πριν από τρία χρόνια, λίγο μετά την υπογραφή του ελληνικού Μνημονίου, σε μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αργεντινό σκηνοθέτη Φερνάντο Σολάνας, ρωτήσαμε την εμβληματική αυτή φυσιογνωμία της λατινοαμερικανικής Αριστεράς για την «κληρονομιά» του ΔΝΤ στη χώρα του. Τι μας απάντησε; «Το ΔΝΤ είναι όργανο οικονομικής αποικιοποίησης. Μια αστυνομία που δρα για λογαριασμό των μεγάλων τραπεζών και επιχειρήσεων των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Το ιστορικό του στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του ’90 είναι μια αληθινή τραγωδία. Αυτό που αποκαλούμε “διεθνές πιστωτικό σύστημα” στην πραγματικότητα έχει πεθάνει, αλλά δεν έχουμε βρει τη δύναμη να το μεταρρυθμίσουμε.

Ο «Πίνο» Σολάνας, ο δημιουργός της «Μεγάλης Ληστείας» -του κορυφαίου ντοκιμαντέρ για την αργεντίνικη χρεοκοπία- ξέρει καλά τι λέει: κατ’ εντολήν του ΔΝΤ, η Αργεντινή, μεταξύ 1999 και 2001 είχε εφαρμόσει όχι ένα, ούτε δύο, αλλά… οκτώ πακέτα λιτότητας σε μόλις επτακόσιες ημέρες, με αποκορύφωμα την πρόσδεση του πέσο, του νομίσματός της, στο δολάριο και συνέπεια το τρομερό κραχ του Δεκεμβρίου του 2001 και τη μαζική φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, τα οποία άφησαν την αργεντίνικη μεσαία τάξη κυριολεκτικά άφραγκη στα κρύα του λουτρού και στη συνέχεια την οδήγησαν στην αγκαλιά του Κίρσνερ.

Ο κόσμος αλλάζει από ηγέτες και όχι από ιδεολογίες

Το προσωπικό «χάρισμα» των ηγετών της Λατινικής Αμερικής και πώς μπορεί να ανατρέψει κατεστημένες θεωρίες και να δημιουργήσει νέες ιδεολογικές τάσεις. Τι δείχνει το παράδειγμα του Μεξικού. 

Γράφει ο Τ. Μίχας

Η Λατινική Αμερική είναι ο χώρος της υπερβολής. H φύση είναι υπερβολική, ο Καθολικισμός είναι υπερβολικός και το ίδιο ισχύει για την ανεγκέφαλη εγκληματική βία, την ευγένεια των κατοίκων, την διαφθορά των αρχών, την φιλικότητα των ανθρωπων, την λατρεία της γυναικείας ομορφιάς («belleza») -τα πάντα λειτουργούν στον χώρο της υπερβολής. Δεν εκπλήσσει καθόλου ότι η λογοτεχνία της Λατινικής Αμερικής, ο περίφημος «μαγικός ρεαλισμός» του Μάρκες, της Αγιέντε, του Λιόσα κ.λπ. οικοδομείται ακριβώς πάνω στο στοιχείο της εξωπραγματικής υπερβολής.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι φυσικό και οι πολιτικοί ηγέτες να παίρνουν «εξωπραγματικές» διαστάσεις. Από το ζεύγος Περόν παλαιότερα μέχρι σήμερα ηγέτες όπως ο Ούγκο Τσάβεζ, ο Ιγνάσιο Λούλα, το ζεύγος Κίρτσνερ, ο Ραφαέλ Κορέα, ο Εβο Μοράλες ο Αλαν Γκαρσία (που αυτοκτόνησε πρόσφατα λόγω υποψιών για εμπλοκή του σε θέματα διαφθοράς) –όλοι οι προαναφερθέντες είχαν ένα κοινό στοιχείο: Oτι το προσωπικό «χάρισμα» στο οποίο βασιζόταν η εξουσία τους τους επέτρεπε να προσδιορίζουν αυτοί τους όρους της ιδεολογικής συζήτησης και ερμηνευτικής αντί να προσδιορίζονται απ’ αυτήν. Eίναι τόσο έντονο το φαινόμενο του «caudillismo» («ηγεμονισμος») που ακόμα και το Economist θεώρησε σκόπιμο να αφιερώσει πρόσφατα ένα τεύχος σε αυτό.

Γεωπολιτική του πετρελαίου στην εποχή Τραμπ

Ινφογνώμων Πολιτικά

Τιερί Μεϊσάν 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν ο μεγαλύτερος παραγωγός υδρογονανθράκων στον κόσμο. Από τώρα και στο εξής χρησιμοποιούν τη δεσπόζουσα θέση τους αποκλειστικά για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους, χωρίς να διστάζουν να εξαλείψουν μεγάλους ανταγωνιστές τους και να βυθίσουν τους λαούς τους στη δυστυχία. Ενώ στο παρελθόν, η πρόσβαση στο πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής ήταν ζωτικής σημασίας για την οικονομία τους (Κάρτερ, Ρέιγκαν, Μπους πατ.), έπειτα μια αγορά την οποία προήδρευαν (Κλίντον), στη συνέχεια ένας πόρος που τελειώνει του οποίου ήθελαν να ελέγξουν τη βρύση (Μπους Jr., Ομπάμα), οι υδρογονάνθρακες ξαναέγιναν το μαύρο χρυσό (Τραμπ). Ο Τιερί Μεϊσάν περιγράφει την εξέλιξη αυτής της αιματηρής αγοράς.

Δίκτυο Βολταίρος | Δαμασκός (Συρία) | 9 Απριλίου 2019

عربي  ΕΛΛΗΝΙΚΆ  ENGLISH  ESPAÑOL FRANÇAIS  ITALIANO  ROMÂNĂ  РУССКИЙ  TÜRKÇE 

Η οικονομία εξαρτάται πρωτίστως από την ενέργεια που διαθέτει. Αυτή η ανάγκη ήταν πάντα μια από τις κύριες αιτίες των πολέμων. Παλαιότερα, έπρεπε να έχεις δούλους να δουλεύουν στα χωράφια, στη συνέχεια, στον δέκατο ένατο αιώνα, να καταλάβεις τον άνθρακα για τον εφοδιασμό των μηχανών, σήμερα τους υδρογονάνθρακες (πετρέλαιο και φυσικό αέριο).

Για να αποκρύψουν αυτή τη λογική, οι άνθρωποι πάντα φαντάστηκαν καλούς λόγους για να δικαιολογήσουν το τι κάνουν. Έτσι, πιστεύουμε

Η μεγάλη πολιτική ανατροπή στη Λατινική Αμερική

του Κώστα Μελά

Βρισκόμαστε ουσιαστικά στην τελική φάση της λεγόμενης «εποχής των προοδευτικών κυβερνήσεων» των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Μια εποχή που αρχίζει, σχεδόν με τρόπο αναπάντεχο, με τη νέα χιλιετία μετά από μια 30ετία πολιτικοστρατιωτικών δικτατοριών που ταλάνισαν την περιοχή τις δεκαετίες 1950-70 και τη σταδιακή  επιστροφή σε ανολοκλήρωτες μορφές δημοκρατίας τις επόμενες δύο δεκαετίες.

Οι προοδευτικές κυβερνήσεις, με τις εθνικές ιδιαιτερότητες σε κάθε χώρα άρχισαν να εγκαθιδρύονται στην εξουσία στις χώρες της Λατινικής Αμερικής: Βενεζουέλα (η πρώτη το 1999), Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή, Βολιβία, Ουρουγουάη, Ισημερινός, Παραγουάη, Νικαράγουα, Παναμάς, Γουατεμάλα, Ονδούρα και Σαλβαντόρ (τελευταία το 2014). Κάθε μια ξεχωριστά επιχείρησε να φέρει στο επίκεντρο της πολιτικής της το σεβασμό στους δημοκρατικούς κανόνες, την ανάπτυξη της οικονομίας σε συνδυασμό με τη στήριξη του κοινωνικού κράτους και των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Όλες μαζί επιχείρησαν με τη συνεργασία σε πολιτικό αλλά και σε οικονομικό επίπεδο (αυξημένος ρόλος στη Mercosur) να προχωρήσουν σε ολοκλήρωση των οικονομιών τους έτσι ώστε, ως σύνολο πλέον, να βρεθούν σε μια καλύτερη θέση στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος. Οι όποιες επιτυχίες καταγράφηκαν αυτή την δεκαπενταετία, και ήταν αρκετές, θα πρέπει να σημειωθεί, ότι βοηθήθηκαν στο μέγιστο βαθμό από την αυξητική τάση των τιμών των αγροτικών προϊόντων, των μεταλλευμάτων και των προϊόντων ενέργειας την πρώτη δεκαετία του 2000. Αυτή η τάση εξαντλήθηκε την περίοδο 2011-2014.

Μετά 7 Χρόνια Απάτης για τον Άσανζ - Οι ΗΠΑ Ετοιμάζουν την Απαγωγή της Πληροφόρησης

Ινφογνώμων Πολιτικά

Jonathan Cook, April 12, 2019

[Σήμαντρο αφύπνισης κάθε κατοίκου της «δημοκρατικής» Δύσης, αλλά ιδιαίτερης οξύτητας καμπανάκι για τους  ασκούντες  την λεγόμενη 4^η Εξουσία  (πληροφόρηση του πολίτη και έλεγχο των αρχόντων), το ακόλουθο άρθρο ξετινάζει την δόλια πλεκτάνη εξόντωσης ενός υποδειγματικού λειτουργού της  Αλήθειας  και απογυμνώνει από φύλλα συκής και ψιμύθια καμπαρέ το όλο κατεστημένο σύστημα πολιτικής και ΜΜΕ που διεκδικεί την κοσμοκρατορία. Ο Jonathan Cook  ελάμπρυνε επί δεκαετίες τους τίτλους της βρετανικής δημοσιογραφίας  (μιας άλλης εποχής), ως απεσταλμένος σε μέτωπα αναμέτρησης του πολιτισμού με την βαρβαρότητα και τιμήθηκε με υψηλό διεθνές βραβείο για την προσφορά του.  Από χρόνια έχει αποσυρθεί και ζει στην Παλαιστίνη. Το τελευταίο βιβλίο του τιτλοφορείται: «Εξαφανιζόμενη Παλαιστίνη: Πείραμα του Ισραήλ με την Ανθρώπινη Απόγνωση» Disappearing Palestine: Israel’sExperiments in Human Despair” (Zed Books). His website is www.jonathan-cook.net]

Ανάδειξη: Μιχαήλ Στυλιανού

Επί επτά χρόνια, από την στιγμή που ο  Τζούλιαν ΄Ασανζ  ζήτησε άσυλο στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο, μας έλεγαν ότι κάνουμε λάθος, ότι είμαστε παρανοϊκοί  συνωμοσιολόγοι. Μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει πραγματική απειλή απέλασης του ΄Ασανζ στις  ΗΠΑ, ότι ήταν όλα αυτά ήταν αποκυήματα της ταραγμένης φαντασίας μας.

Επί εφτά χρόνια ήμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε μα χορωδία δημοσιογράφων, πολιτικών και «ειδικών» να μας λένε ότι  ΄Ασανζ δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας φυγόδικος, ότι το δικαστικό σύστημα στην Βρετανία και στην Σουηδία έχει την ακεραιότητα και το κύρος να χειριστεί την υπόθεσή του με απόλυτο σεβασμό στον νόμο. Σπάνια κάποια χορωδιακή φωνή ξεχώρισε όλον αυτόν τον καιρό, σε υπεράσπισή του.

Από την στιγμή που ζήτησε άσυλο, ο ΄Ασανζ προβλήθηκε σαν άτομο εκτός νόμου. Το έργο του -ως  ιδρυτή των Wikileaks, ενός  ηλεκτρονικού μέσου ενημέρωσης που για πρώτη φορά στην Ιστορία έδινε στους απλούς ανθρώπους μιαν εικόνα  από τις πιο σκοτεινές  γωνίες των πιο απόκρυφων υπόγειων θωρακισμένων θαλάμων του βαθύτερου από τα βαθειά κράτη-  σβήστηκε από τα αρχεία.

Ο ΄Ασανζ ε, μια από τις ελάχιστες υπέροχες φυσιογνωμίες του καιρού μας –ένας άνδρας που θα καταλάβει  δεσπόζουσα  θέση στα βιβλία της Ιστορίας, εάν εμείς, ως βιολογικό είδος, ζήσουμε αρκετά για να γράψουμε τέτοια βιβλία- υποβιβάστηκε σε τίποτα περισσότερο από  ένα σεξουαλικό ενόχλημα και ένας τσαλακωμένος φυγόδικος.

Το τέλος των «προοδευτικών» κυβερνήσεων στην Λατινική Αμερική

του Κώστα Μελά

Βρισκόμαστε ουσιαστικά στην τελική φάση της λεγόμενης «εποχής των προοδευτικών κυβερνήσεων» των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Μια εποχή που αρχίζει, σχεδόν με τρόπο αναπάντεχο, με τη νέα χιλιετία μετά από μια τριακονταετία πολιτικοστρατιωτικών δικτατοριών που ταλάνισαν την περιοχή τις δεκαετίες 1950-60-70 και τη σταδιακή  επιστροφή σε ανολοκλήρωτες μορφές δημοκρατίας τις επόμενες δύο δεκαετίες. 

Οι προοδευτικές κυβερνήσεις, με τις εθνικές ιδιαιτερότητες σε κάθε χώρα άρχισαν να εγκαθιδρύονται στην εξουσία στις χώρες της Λατινικής Αμερικής : Βενεζουέλα (η πρώτη το 1999), Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή, Βολιβία, Ουρουγουάη, Ισημερινός, Παραγουάη, Νικαράγουα, Παναμάς, Γουατεμάλα, Ονδούρα και Σαλβαντόρ (τελευταία το 2014). Κάθε μια ξεχωριστά επιχείρησαν να φέρουν στο επίκεντρο της πολιτικής τους το σεβασμό στους δημοκρατικούς κανόνες, την ανάπτυξη των οικονομιών σε συνδυασμό τη στήριξη του κοινωνικού κράτους και των κοινωνικών δικαιωμάτων. 

Όλες μαζί επιχείρησαν με τη συνεργασία σε πολιτικό αλλά και σε οικονομικό επίπεδο ( αυξημένος ρόλος στη Mercosur)  να προχωρήσουν σε ολοκλήρωση των οικονομιών τους έτσι ώστε, ως σύνολο πλέον, να βρεθούν σε μια καλύτερη θέση στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος. 

Γιατί είναι εντελώς απαραίτητη μια ριζική παγκόσμια επανάσταση

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

To παρακάτω άρθρο γράφτηκε στα τέλη Νοέμβρη. ‘Όταν το έγραφα, δεν περίμενα ασφαλώς ούτε ότι θα ξεσηκωθεί ο γαλλικός λαός με τα Κίτρινα Γιλέκα, ούτε ότι οι μαθητές σχολείων σε όλο τον κόσμο θα έβγαιναν στον δρόμο για το θέμα της κλιματικής αλλαγής.

Δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο μια «επανάσταση», μια προσπάθεια δηλαδή ριζικής τομής της πραγματικότητας να φαίνεται περίπου αδιανόητη λίγο πριν ξεσπάσει. Κι αυτό γιατί, όταν το σύστημα έχει ολοκληρωθεί πια, δεν αφήνει κανένα περιθώριο κάπως ομαλής διόρθωσης και τότε είναι που η Ιστορία επιστρατεύει την «επανάσταση» να διορθώσει τα πράγματα.

Είχα συγκεντρώσει ένα σωρό υλικό για το θέμα της κλιματικής αλλαγής και ετοιμαζόμουνα να γράψω το σχετικό άρθρο, όταν ένας φίλος μούπε κάπως θυμωμένος με την κριτική που τούκανα «εσύ ονειρεύεσαι διαρκώς επαναστάσεις». ‘Ηταν Νοέμβρης. Εμπνευσμένος από αυτή τη συζήτηση αποφάσισα να εισάγω και την θεματική της επανάστασης στο άρθρο μου για την κλιματική αλλαγή. Μόλις το τελείωσα, άρχισα να διαβάζω τις ειδήσεις από τη Γαλλία. Η επανάσταση ήταν ήδη παρούσα!

Η τραγωδία της Βενεζουέλας

Ο απόλυτος διχασμός μεταξύ των πολιτών και η δύσκολη αναζήτηση διεξόδου. Τα πετροδολάρια που έχτισαν ένα υπερτροφικό δημόσιο και η απουσία εναλλακτικής οικονομικής πολιτικής. 

Γράφει ο Τ. Μίχας

Αυτές τις ημέρες η Βενεζουέλα βιώνει κρίσιμες στιγμές με τον διχασμό που επικρατεί στη διακυβέρνηση της χώρας: Aπό την μία πλευρά ο Μαδούρο συνεχίζει να κατέχει την προεδρία βασισμένος κυρίως στις Ενοπλες Δυνάμεις και την υποστήριξη που έχει στις φτωχογειτονιές και από την άλλη η Αντιπολίτευση με τον Γκουαϊδό του οποίου η αυτοανακήρυξη σε πρόεδρο της χώρας έχει την υποστήριξη των περισσοτέρων χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, της Λατινικής Αμερικής, των ΗΠΑ και της συντριπτικής πλειοψηφίας της μεσαίας τάξης της χώρας του.

Ομως ακόμα πιο σημαντικός από τον κυβερνητικό διχασμό είναι ο διχασμός μεταξύ των πολιτών. «Διχασμός» όχι με την μαθηματική έννοια καθ’ όσον η λαϊκή υποστήριξη προς το Μαδούρο σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις δεν υπερβαίνει το 20%, αλλά με την έννοια της έντασης των αισθημάτων.

Για τους οπαδούς της Αντιπολίτευσης, ο Μαδούρο αντιπροσωπεύει μία κλίκα εγκληματιών και ναρκεμπόρων που μπορεί και επιβιώνει μόνο χάρη στην παρουσία 40000 πραιτοριανών Κουβανών που ελέγχουν τον στρατό. Για τους οπαδούς του Μαδούρο, από την άλλη πλευρά, οι οπαδοί της αντιπολίτευσης απλά είναι «λακέδες της Αυτοκρατορίας» και «εκφραστές» της Ολιγαρχίας.

Πρόκειται για μια δραματική πολιτική κατάσταση που επιδεινώνει την οικονομική και κοινωνική κρίση που βιώνει η χώρα τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον η μαζική έξοδος τριών εκατομμυρίων Βενεζουελάνων στις γειτονικές κυρίως χώρες (Κολομβία Περού και Εκουαντόρ) δημιουργεί νέα κοινωνικά προβλήματα στις χώρες υποδοχής αναβιώνοντας αισθήματα ρατσισμού και ξενοφοβίας.

Λατινική Αμερική: Εκεί που ακόμα πετάει ο Κόνδορας (Μέρος ΙIΙ)

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Νίκου Καψάλη

Η προστασία του Ελεύθερου Κόσμου της Δύσης από την κομμουνιστική απειλήοδήγησε στην εδραίωση στρατιωτικών δικτατοριών στην Λατινική Αμερική, ώστε να εξασφαλιστεί η ελευθερία του Ελεύθερου Κόσμου. Σχήμα οξύμωρο που αποτυπώνει την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ. Η διασφάλιση πως κάθε διαφορετική φωνή διεκδίκησης θα σωπάσει, συνέβαινε με την ταυτόχρονη αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας στην περιοχή μέσω του ξεπουλήματος των πλουτοπαραγωγικών πόρων και την παροχή φτηνού εργατικού δυναμικού.

Οι στρατιωτικές χούντες της δεκαετίας του 1970 είναι ακόμα πιο σκληρές από τις προηγούμενες, συνυφαίνοντας περισσότερο το δίκτυο των κυβερνήσεων που εξυπηρετούν τις ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί το Περού, όπου στην διακυβέρνηση της χώρας βρίσκεται ο στρατηγός Βελάσκο Αρβαλάδο – πρότυπο του Ούγκο Τσάβεζ –  ο οποίος προσπαθεί να εφαρμόσει πολιτική εθνικοποιήσεων και κεντρικού σχεδιασμού οικονομική διαχείριση, ετοιμάζοντας παράλληλα και εισβολή στη Χιλή του Πινοσέτ, ώστε να επανακτήσει εδάφη που είχε απωλέσει το Περού από το 1879. Οι αποφάσεις του θίγουν άμεσα τα συμφέροντα των ΗΠΑ, όμως καταφέρνει να παραμείνει στην εξουσία μέχρι το 1975, οπότε χάνει τη στήριξη του στρατού και ανατρέπεται από το μέχρι πρότινος πρωθυπουργό του, Φρανσίσκο Μπερμούδες.

Λατινική Αμερική: Εκεί που ακόμα πετάει ο Κόνδορας (Μέρος ΙΙ)

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Tου Νίκου Καψάλη

Το Δόγμα Τρούμαν, όπως διαγγέλθηκε στο Αμερικανικό Κογκρέσο τον Μάρτιο του 1947, αποτέλεσε την απαρχή του Ψυχρού Πολέμου και εφαρμόστηκε αρχικά στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο. Οι ΗΠΑ, συνεπείς στη συνέχιση της επικυριαρχίας τους στη Λατινική Αμερική, θεώρησαν το Δόγμα Τρούμαν επέκταση του Δόγματος Μονρό αιτιολογώντας την πολιτική που θα ασκούσαν τα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με την ρητορική τους θα προσέφεραν βοήθεια σε κάθε χώρα που απειλείτο από την εξάπλωση του κομμουνισμού. Το Δόγμα Τρούμαν αποτέλεσε τη βάση για τις επεμβάσεις στην Κορέα και στο Βιετνάμ, καθώς ο περιορισμός του “ζωτικού χώρου” της Σοβιετικής Ένωσης έγινε πρώτη προτεραιότητα. Μπροστά στην κομμουνιστική απειλή κάθε καθεστώς που ήταν έτοιμο να εναντιωθεί θα λάμβανε την αμέριστη στήριξη των ΗΠΑ, ανεξάρτητα από το πόσο διεφθαρμένο ή καταπιεστικό ήταν.

Η αμερικανική ήπειρος θεωρήθηκε μέρος του “ελεύθερου κόσμου” και η νεοσύστατη CIA, μετά από την εμπλοκή της στον Ελληνικό Εμφύλιο, έπιασε δουλειά και στον υπόλοιπο κόσμο. Οι ΗΠΑ σύναψαν την Αμερικανική Συνθήκη Αμοιβαίας Συνδρομής, γνωστής και ως Συνθήκης του Ρίο, το Σεπτέμβρη του 1947, σύμφωνα με την οποία μια επίθεση εναντίον ενός κράτους θεωρείται επίθεση εναντίον όλων. Οι ΗΠΑ θα ερμηνεύσουν τα επόμενα χρόνια τη Συνθήκη αυτή κατά το δοκούν. Ο αποκλεισμός της Κούβας μετά την άνοδο του Κάστρο στην εξουσία και η υποστήριξη της Μεγάλης Βρετανίας στον πόλεμο των Φώκλαντ εναντίον της Αργεντινής, έχοντας συμπαραστάτες τη Χιλή και την Κολομβία, είναι δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Λατινική Αμερική: Εκεί που ακόμα πετάει ο Κόνδορας (Μέρος Ι)

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Νίκου Καψάλη

Όταν ο Στίβεν Χόκινγκ ήθελε να περιγράψει τις Μαύρες Τρύπες και την αντίληψη της παρουσίας τους δεδομένου ότι η βαρύτητα στο κέντρο τους είναι τόσο μεγάλη που δεν επιτρέπει ούτε στο φως τριγύρω να βγει έξω, έδινε μία πολύ όμορφη απάντηση. Ζητούσε να φανταστούμε ένα ζευγάρι που χορεύει, όπου ο χορευτής φοράει ένα ολόμαυρο κοστούμι και η χορεύτρια ένα κατάλευκο φόρεμα. Παρατηρώντας τους να χορεύουν σε ένα κατασκότεινο δωμάτιο θα βλέπουμε μόνο τις κινήσεις της χορεύτριας, όμως στο τέλος θα αντιληφθούμε και την παρουσία του χορευτή, καθώς θα την σηκώνει ψηλά ή θα την κρατάει με τέτοιο τρόπο που η κίνηση του φορέματος θα πρόδινε την ύπαρξή του. Πολλές φορές μπορούμε να κατανοήσουμε τα φαινόμενα γύρω μας, ακόμα και όταν δεν είναι σαφώς εμφανή από τις κινήσεις και τη συμπεριφορά των εμφανών που βρίσκονται τριγύρω.

Κάπως έτσι θα μπορούσε να ερμηνευτεί και η κατάσταση στη Βενεζουέλα. Βλέποντας εκείνους που έχουν αντιταχθεί στις κυβερνήσεις, αρχικά του Τσάβες και έπειτα του Μαδούρο, είναι λογικό να παίρνεις τουλάχιστον επιφυλακτική θέση απέναντι στα όσα μεταδίδονται. Η Βενεζουέλα του Τσάβες και του Μαδούρο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως απειλή για τις ΗΠΑ. Η εμμονή των ΗΠΑ και της Δύσης εν γένει, εναντίον της κυβέρνησης της χώρας είναι συνέχεια μιας συγκεκριμένης πολιτικής που ασκείται στην Αμερικανική Ήπειρο από τις αρχές του 19^ου αιώνα, και κλιμακώνεται συνεχώς σε ευθεία αναλογία με την καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική ανάπτυξη των ΗΠΑ.

Από το 1823 με το Δόγμα Μονρό, σύμφωνα με το οποίο οι ΗΠΑ δήλωναν την εναντίωσή τους στην περαιτέρω αποικιοποίηση της Αμερικανικής ηπείρου από ευρωπαϊκές χώρες, ξεκίνησε η εμπλοκή τους στην Λατινική Αμερική. Αν και αρχικά η δήλωση αυτή δεν λήφθηκε σοβαρά από τις υπερδυνάμεις της εποχής, αποτέλεσε τη βάση της πολιτικής των ΗΠΑ την κατοπινή χρονική περίοδο σε βάρος της οικονομικής και πολιτικής ανεξαρτησίας των λαών της ηπείρου. Το Δόγμα Μονρό δεν απέτρεψε αρχικά την στρατιωτική παρουσία αποικιοκρατικών δυνάμεων σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα και με τις ευλογίες των ΗΠΑ, όπως την Βρετανική κατοχή των νησιών Φώκλαντ το 1833 και μέρους της Νικαράγουα το 1855, ενώ κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου (1861-1865), η αδυναμία των ΗΠΑ να στραφούν εκτός των συνόρων επέτρεψε στη Γαλλία να επέμβει στρατιωτικά στο Μεξικό καθώς και στην Ισπανία να εισβάλλει στη Δομινικανή Δημοκρατία.

Η Δεξιά στροφή της Λατινικής Αμερικής

Οι τρεις λόγοι που οι χώρες της περιοχής εγκαταλείπουν τις αριστερές οικονομικές θεωρήσεις και στρέφονται προς συντηρητικές ηγεσίες. Το εκλογικό σερί που ξεκίνησε το 2015 και ολοκληρώθηκε με την εκλογή Μπολσoνάρο στην Βραζιλία. 

Γράφει ο Τ. Μίχας

Η πρόσφατη εκλογή του συντηρητικού Zαΐρ Μπολσονάρο ως προέδρου της Βραζιλίας περίπου ολοκληρώνει τη στροφή της Λατινικής Αμερικής προς τα Δεξιά. Πρόκειται για μία περιοχή όπου για μια δεκαετία η Αριστερά είχε ηγεμονικό ρόλο, ενώ σήμερα έχει περιορισθεί σε χώρες όπως η Βενεζουέλα, η Βολιβία, η Νικαράγουα και η Κούβα.

Ο θρίαμβος του Μπολσονάρο, που απέσπασε το 55,5% των ψήφων έναντι 44,5% του σοσιαλιστή υποψηφίου Φ. Αντάτζι, ασφαλώς γέρνει ουσιαστικά την πλάστιγγα της περιοχής προς τα Δεξιά, λόγω του ειδικού βάρους της Βραζιλίας στην περιοχή, όπου αντιπροσωπεύει το 50% τόσο του συνολικού πληθυσμού, όσο και του ΑΕΠ. Στη Λατινική Αμερική, όταν αναφέρονται στην καταγωγή τους, συνηθίζουν να λένε: «O πατέρας μου ήταν Ισπανός, η μητέρα μου Ιθαγενής και ο μεγάλος μου αδελφός Βραζιλιάνος!».

Τις τελευταίες 8 προεδρικές εκλογικές αναμετρήσεις στη Λατινική Αμερική τις κέρδισαν υποψήφιοι συντηρητικοί-φιλελεύθεροι που ταυτίζονται με τη Δεξιά (Βραζιλία, Αργεντινή, Κολομβία, Κοστα Ρίκα, Χιλή, Ονδούρα, Παραγουάη και Περού). Ακόμα και στο Εκουαντόρ ο Λένιν Μορένο, που εξελέγη ως διάδοχος του σοσιαλιστή προέδρου Ραφαέλ Κορέα, μόλις ανέλαβε την εξουσία, έκανε δεξιά στροφή και ήρθε σε σύγκρουση με τον προκάτοχό του και εγκαινίασε μα πολιτική προσέγγισης με τις ΗΠΑ. Η μόνη εξαίρεση εδώ είναι ο αριστεριστής νέος πρόεδρος του Μεξικού Andrez Manuel Lopez Obrador, που κέρδισε τις εκλογές τον Ιούλιο.

Τσάκο 1932: Ο πρώτος πόλεμος των πετρελαίων

του Παντελή Καρύκα

Ο Πόλεμος του Τσάκο, γνωστός και ως «Πόλεμος της Δίψας» ήταν μια τρίχρονη σύγκρουση μεταξύ Παραγουάης και Βολιβίας, με αφορμή τα υποτιθέμενα κοιτάσματα πετρελαίου που ανακαλύφθηκαν στην άγονη αυτή περιοχή. Ο πόλεμος αυτός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ο πρώτος πόλεμος του πετρελαίου, καθώς αναμίχθηκαν σε αυτόν και γνωστές πετρελαϊκές εταιρίες, η αμερικανική Standard Oil στο πλευρό της Βολιβίας και η γνωστή μας Shell, στο πλευρό της Παραγουάης.

H περιοχή του Γκραν Τσάκο, στα σύνορα Βολιβίας και Παραγουάης, αποτελεί μια από τις πλέον αφιλόξενες του πλανήτη. Πρόκειται για μια σχεδόν ακατοίκητη περιοχή εύρους 250.000 τετραγωνικών μιλίων δυτικά του ποταμού Παραγουάη, στις ανατολικές παρυφές της οροσειράς των Άνδεων, εντός του εδάφους της Αργεντινής, της Παραγουάης και της Βολιβίας.

Η περιοχή είναι εντελώς άνυδρη, στα δυτικά, προς τις Άνδεις και εκεί σημειώνονται οι ετήσιες υψηλότερες θερμοκρασίες στη Νότια Αμερική. Στα ανατολικά το τοπίο μεταβάλλεται σε πυκνή ζούγκλα, ανθυγιεινή και επικίνδυνη, γεμάτη δηλητηριώδη έντομα και ερπετά.

Ουρουγουαη: Η χωρα που οι πολιτες της ειναι Ελληνολατρες

Στη Λατινική Νότιο Αμερική, ζεί και βασιλεύει το Ελληνικό Πνεύμα! Στην Ουρουγουάη υπάρχουν χιλιάδες Ουρουγουανοί οι οποίοι ομιλούν…άπταιστα Ελληνικά και πολλοί απο αυτούς…Αρχαία Ελληνικά. Στην Ουρουγουάη συμβαίνει το παράδοξο φαινόμενο να υπάρχουν πάνω από 3.000 Έλληνες μετανάστες αλλά και διπλάσιος αριθμός Ουρουγουανών που μιλούν ελληνικά. Σε αυτή τη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής οι πολίτες της δεν είναι απλά φιλέλληνες, είναι ελληνολάτρες.του Panayotis Dimitrakis

Σε πρόσφατη έρευνα της Eurostat το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτηθέντων Ουρουγουανών απάντησε ότι πολιτιστικά ταυτίζονται με την Ευρώπη και στην δεύτερη ερώτηση για το ποιά χώρα από την Ευρώπη έρχεται πρώτη στο μυαλό τους, η πλειοψηφία απάντησε: Η Ελλάδα. Η εκπαίδευση στην Ουρουγουάη είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο και από μικρά παιδιά μαθαίνουν για την Ελλάδα.

Ένα δημόσιο σχολείο στην Ουρουγουάη ονομάζεται Grecia (Ελλάδα). Οι μαθητές είναι όλοι τους παιδιά Ουρουγουανών. Το ίδιο και οι δάσκαλοί τους. Όμως κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου γιορτάζουν σαν Έλληνες. Τραγούδια, θεατρικά, ποιήματα. Να ακούς από αυτά τα μικρά παιδιά τον εθνικό μας ύμνο.

ΣΕ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΚΑΙ ΒΡΑΖΙΛΙΑ, Η ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΔΕΞΙΑ ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΣ

Στο απόσπασμα του ΔΝΤ ξανά η Αργεντινή

Δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί η δήλωση του νεοφιλελεύθερου δεξιού προέδρου της Αργεντινής, Μαουρίσιο Μάκρι, έστω κι αν ξεχείλιζε σκοπιμοτήτων καθώς με αυτήν επιχείρησε να χρυσώσει το χάπι της προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την έναρξη των συνομιλιών με τον μισητό διεθνή οργανισμό, το οποίο ειδικά στη χώρα που γέννησε το τάγκο και τον Τσε συναγωνίζεται σε δημοφιλία μόνο την …Αγγλία.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Είπε κατά λέξη: «Κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων χρόνων είχαμε ένα πολύ ευνοϊκό διεθνές πλαίσιο, αλλά σήμερα αυτό αλλάζει. Οι παγκόσμιες συνθήκες γίνονται ολοένα και πιο περίπλοκες λόγω πολλών παραγόντων: τα επιτόκια κι η τιμή του πετρελαίου αυξάνονται, τα νομίσματα των αναδυόμενων χωρών υποτιμούνται. Είναι μεταβλητές που δεν ελέγχουμε». Ισχύουν και με το παραπάνω οι αιτιάσεις του!!!

Ξεσηκωμός στη Βραζιλία για εργασιακά και συντάξεις

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Όποιος θέλει να δει τι ετοιμάζουν στη Βενεζουέλα η ντόπια οικονομική ελίτ και φυσικά οι Αμερικάνοι, που απεργάζονται την πραξικοπηματική ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Νικολάς Μαδούρο, δεν έχει παρά να σκύψει λίγο πιο προσεκτικά στις εξελίξεις στη Βραζιλία.

Η λαοθάλασσα που πλημμύρισε του δρόμους των περισσότερων πόλεων στην πολυπληθέστερη χώρα της Νότιας Αμερικής την Πέμπτη και Παρασκευή 27 και 28 Απριλίου δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου.

Η οργή των Βραζιλιάνων έβραζε επί μήνες και για την ακρίβεια επί ένα χρόνο. Από πέρυσι τέτοιες μέρες όταν ο δεξιός αντιπρόεδρος της Βραζιλίας, Μισέλ Τέμερ, πρωταγωνίστησε σε ένα παλατιανό πραξικόπημα που οδήγησε στην καθαίρεση της προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ, η οποία κατηγορήθηκε για την παραποίηση των δημοσιονομικών στοιχείων. (Καμιά φαντασία, καμιά δημιουργική προσαρμογή στις πρώτες πράξεις του σεναρίου για την επιβολή των θεραπειών σοκ…)

Τα πραγματικά επίδικα πίσω από το άδοξο τέλος της 13χρονης εξουσίας του (…μεταλλαγμένου εννοείται) Εργατικού Κόμματος της Βραζιλίας φάνηκαν μόλις πριν λίγες εβδομάδες όταν ο πραξικοπηματίας πρόεδρος έφερε στην Κάτω Βουλή μια πρωτοφανούς βαρβαρότητας οικονομική μεταρρύθμιση που θα τη ζήλευε και το ΔΝΤ.

Ύπουλος πόλεμος στον Ισημερινό, ολοκληρωτικός πόλεμος στη Βενεζουέλα

Ινφογνώμων Πολιτικά

Μια άλλη πληροφόρηση για τα συμβαίνοντα στη Νότια Αμερική 

Maurice Lemoine 

Εκουαδόρ, 2 Απριλίου 2017: στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο υποψήφιος της «επανάστασης των πολιτών» του Λένιν Μορένο (Συμμαχία της Χώρας, AP) αντιμετωπίζει τον πρώην υπουργό Οικονομίας (1999) και  πολυεκατομμυριούχο τραπεζίτη Γκιγιέρμο Λάσο (Δημιουργία Ευκαιριών,  CREO) τον οποίον νίκησε στο πρώτο γύρο (39,36% έναντι 28,11%). Ο Ραφαέλ Κορέα, ο οποίος από το 2007 επανέφερε τη σταθερότητα στη χώρα με την αναμφισβήτητη κοινωνική πρόοδο, δεν εκπροσωπείται [ 1 ].

Δεν είναι καν 17 η ώρα και τα εκλογικά τμήματα δεν έκλεισαν ακόμα όταν ο RafaelCuesta, πρώην χριστιανοδημοκράτης βουλευτής (PSC, δεξιά) ο οποίος έγινε «αντιπρόεδρος της πληροφόρησης» του τηλεοπτικού καναλιού  Canal Uno, αναγγείλει στην οθόνη,  με εμφανή ικανοποίηση:  «Έχουμε έναν πρόεδρο και είναι ο Γκιγιέρμο Λάσο».  Στις 18 και 30, με βάση την ίδια δημοσκόπηση  «από τη κάλπη» που πραγματοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Cedatos στενά συνδεδεμένο με την Τράπεζα της Γκουαγιακίλ (της οποίας ο κύριος μέτοχος ονομάζεται ... Γκιγιέρμο Λάσο), ο δημοσιογράφος αστέρι Alfredo Pinoargote καλωσορίζει με χαρά στο κανάλι  Ecuavisa  εκείνο που, για έξι μήνες, κάλεσε πολλές φορές στο πρόγραμμα του «σε άμεση επαφή»: «Συγχαρητήρια, Πρόεδρε!». Άλλη μεγάλη εμπορική τηλεόραση, Teleamazonas ,  παίζει την ίδια παρτιτούρα.

Η εξαθλίωση της Λατινικής Αμερικής

analyst

Ξεκινώντας από τη Βενεζουέλα, πρόκειται ουσιαστικά για μία χώρα που δεν επαινούσε μόνο ο ήρωας της περιοχής, ο Φ. Κάστρο, αλλά που επίσης της μετέφερε την πολιτική του – με αποτέλεσμα μία άνευ προηγουμένου οικονομική καταστροφή.

Επιγραμματικά, παρά το ότι η χώρα ανήκε στις φτωχότερες του πλανήτη το 19ο αιώνα, όταν ξεκίνησε η εποχή του πετρελαίου κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να καταπολεμήσει τη Μεγάλη Ύφεση του 1930, να εξοφλήσει εντελώς όλα τα εξωτερικά της χρέη το 1936, καθώς επίσης να εγκαταστήσει ένα δημοκρατικό σύστημα στο τέλος της δεκαετίας του 1950 – το οποία σταθεροποιήθηκε με τη βοήθεια των πετρελαϊκών εσόδων της.

Εν τούτοις, δεν δημιούργησε καθόλου συναλλαγματικές ρεζέρβες οπότε, όταν άρχισαν να πέφτουν οι τιμές του πετρελαίου, δεν ήταν σε θέση να ανταπεξέλθει – ενώ, επειδή το κράτος έλεγχε την οικονομία έως την τελευταία λεπτομέρεια, δημιουργήθηκαν μεγάλα προβλήματα παντού.

Ρελάνς των ναρκέμπορων το «Όχι» στην Κολομβία

Με μια πρώτη ματιά η Αλ Κάιντα δεν έχει τίποτε κοινό με τις παραστρατιωτικές συμμορίες της Κολομβίας. Εξετάζοντας ωστόσο τους όρους ίδρυσης τους και δη την αμέριστη και πολύπλευρη βοήθεια που τους παρείχαν οι ΗΠΑ στα πρώτα, νηπιακά τους βήματα, όταν αποτέλεσαν οργανικά τμήματα της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής, τότε οι ομοιότητες ξεπερνούν τις διαφορές.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το ίδιο παρατηρείται και στο …τέλος της ημέρας, όταν οι ΗΠΑ για δικούς τους λόγους αποφασίζουν να αλλάξουν πολιτική, διαπιστώνοντας ότι πέτυχαν τους στόχους τους, κι εγκαταλείπουν τα άλλοτε χαϊδεμένα παιδιά τους. Τότε, Αλ Κάιντα και άλλες φονταμενταλιστικές οργανώσεις στη Μέση Ανατολή όπως και οι παραστρατιωτικές συμμορίες της Κολομβίας αποδεικνύεται ότι έχουν αυτονομηθεί και παύουν να ακολουθούν την πολιτική των χρηματοδοτών τους. Ενίοτε δε στρέφονται κι εναντίον των άλλοτε προστατών τους…

Ωστόσο, η λυσσαλέα αντίδραση του πρώην προέδρου της Κολομβίας, Αλβάρο Ουρίμπε, όπως και του κατεστημένου της χώρας απέναντι στο σχέδιο ειρήνευσης με τους αντάρτες του FARC, που οδήγησε τελικά στην καταψήφισή του στο δημοψήφισμα της προηγούμενης Κυριακής από μια οριακή πλειοψηφία 54.000 ψήφων ή 0,43% κι ένα ποσοστό της τάξης του 50,2% δεν μπορεί να εξηγηθεί χωρίς να ληφθούν υπ’ όψη οι σαρωτικές αλλαγές που θα επέφερε στην πλήρη του εφαρμογή στην κοινωνία  της Κολομβίας. Η βασική ιδέα που διαπερνούσε την συμφωνία, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγματεύσεων επί τέσσερα χρόνια δημόσια και δύο ιδιωτικά, ήταν «καμία ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη». Αλλιώς, ουσιώδης προϋπόθεση για τον τερματισμό του εμφυλίου είναι η εξάλειψη των αιτιών που τον προκάλεσαν. Σε αυτό το πλαίσιο υπήρχαν συγκεκριμένες προβλέψεις για αγροτική μεταρρύθμιση που θα βελτίωνε την κοινωνική θέση των χωρικών και σαφή μέτρα για την μετάβαση της Κολομβίας από παρωχημένη ναρκω-οικονομία και υπόδειγμα αποτυχημένου κράτους σε μια σύγχρονη καπιταλιστική οικονομία, όπου το οργανωμένο έγκλημα θα έπαυε να βρίσκεται στο επίκεντρο της οικονομικής ζωής. Υπήρχαν μάλιστα και συγκεκριμένα τμήματα της αστικής τάξης, ασχολούμενα μεταξύ άλλων με τις μεταλλευτικές δραστηριότητες, την αγροτοδιατροφική βιομηχανία κ.α. που ανέμεναν σαν μάννα εξ ουρανού αυτή τη μετάβαση.

Αναγέννηση της τραγωδίας στη Λατινική Αμερική

Η μητέρα της Πλατείας Μαΐου ως νέα Αντιγόνη, ο Οιδίποδας, σύμβολο του αγώνα ενάντια στη δικτατορία, μαύρες ιερόδουλες σε ρόλο χορού σε παρωδία της Μήδειας... Στη Λατινική Αμερική, η μετάφραση του Αρχαίου Δράματος ανθεί, δίνοντας νέα ζωή στα κλασικά έργα. Με αφορμή τη διοργάνωση συνεδρίου μετάφρασης στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο Μίνας Γκεράις της Βραζιλίας, το οποίο πραγματοποιήθηκε από τις 29 Μαΐου μέχρι την 1η Ιουνίου, δύο καθηγήτριες και μεταφράστριες εξηγούν, πώς η διδασκαλία της τραγωδίας και της κωμωδίας ξεπερνά τα ακαδημαϊκά τείχη και αγκαλιάζεται με τον κόσμο

της Ειρήνης Κοσμά

Η Τερέζα Βιρτζίνια Ριμπέιρο Μπαρμπόζα, καθηγήτρια Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Μίνας Γκεράις και η Κλαούντια Φερνάντες, καθηγήτρια Ελληνικών στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Λα Πλάτα στην Αργεντινή, ασχολούνται με τη διδασκαλία και τη μετάφραση έργων της αρχαίας ελληνικής Γραμματείας και Δραματουργίας.

Η «έλλειψη δυναμισμού» στις μεταφράσεις που προέρχονταν από την Πορτογαλία και την Ισπανία, αντίστοιχα, όπως λένε, αποτέλεσε το αρχικό κίνητρο για την ενασχόλησή τους με το μεταφραστικό, πέραν του εκπαιδευτικού έργου. Προστέθηκε η επιδίωξη οι ιδέες της Δημοκρατίας και της ισότητας, όπως λένε οι δύο καθηγήτριες, να διαδοθούν σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Η σκηνική απόδοση που θα έφερνε τα έργα πιο κοντά στο λατινοαμερικάνικο ευρύ κοινό ήταν ζήτημα χρόνου.