Ρελάνς των ναρκέμπορων το «Όχι» στην Κολομβία

Με μια πρώτη ματιά η Αλ Κάιντα δεν έχει τίποτε κοινό με τις παραστρατιωτικές συμμορίες της Κολομβίας. Εξετάζοντας ωστόσο τους όρους ίδρυσης τους και δη την αμέριστη και πολύπλευρη βοήθεια που τους παρείχαν οι ΗΠΑ στα πρώτα, νηπιακά τους βήματα, όταν αποτέλεσαν οργανικά τμήματα της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής, τότε οι ομοιότητες ξεπερνούν τις διαφορές.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Το ίδιο παρατηρείται και στο …τέλος της ημέρας, όταν οι ΗΠΑ για δικούς τους λόγους αποφασίζουν να αλλάξουν πολιτική, διαπιστώνοντας ότι πέτυχαν τους στόχους τους, κι εγκαταλείπουν τα άλλοτε χαϊδεμένα παιδιά τους. Τότε, Αλ Κάιντα και άλλες φονταμενταλιστικές οργανώσεις στη Μέση Ανατολή όπως και οι παραστρατιωτικές συμμορίες της Κολομβίας αποδεικνύεται ότι έχουν αυτονομηθεί και παύουν να ακολουθούν την πολιτική των χρηματοδοτών τους. Ενίοτε δε στρέφονται κι εναντίον των άλλοτε προστατών τους…

Ωστόσο, η λυσσαλέα αντίδραση του πρώην προέδρου της Κολομβίας, Αλβάρο Ουρίμπε, όπως και του κατεστημένου της χώρας απέναντι στο σχέδιο ειρήνευσης με τους αντάρτες του FARC, που οδήγησε τελικά στην καταψήφισή του στο δημοψήφισμα της προηγούμενης Κυριακής από μια οριακή πλειοψηφία 54.000 ψήφων ή 0,43% κι ένα ποσοστό της τάξης του 50,2% δεν μπορεί να εξηγηθεί χωρίς να ληφθούν υπ’ όψη οι σαρωτικές αλλαγές που θα επέφερε στην πλήρη του εφαρμογή στην κοινωνία  της Κολομβίας. Η βασική ιδέα που διαπερνούσε την συμφωνία, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγματεύσεων επί τέσσερα χρόνια δημόσια και δύο ιδιωτικά, ήταν «καμία ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη». Αλλιώς, ουσιώδης προϋπόθεση για τον τερματισμό του εμφυλίου είναι η εξάλειψη των αιτιών που τον προκάλεσαν. Σε αυτό το πλαίσιο υπήρχαν συγκεκριμένες προβλέψεις για αγροτική μεταρρύθμιση που θα βελτίωνε την κοινωνική θέση των χωρικών και σαφή μέτρα για την μετάβαση της Κολομβίας από παρωχημένη ναρκω-οικονομία και υπόδειγμα αποτυχημένου κράτους σε μια σύγχρονη καπιταλιστική οικονομία, όπου το οργανωμένο έγκλημα θα έπαυε να βρίσκεται στο επίκεντρο της οικονομικής ζωής. Υπήρχαν μάλιστα και συγκεκριμένα τμήματα της αστικής τάξης, ασχολούμενα μεταξύ άλλων με τις μεταλλευτικές δραστηριότητες, την αγροτοδιατροφική βιομηχανία κ.α. που ανέμεναν σαν μάννα εξ ουρανού αυτή τη μετάβαση.

Τέλος εποχής η συμφωνία ειρήνης στην Κολομβία

Όποιος πιστεύει ότι η συμφωνία ειρήνης που υπέγραψαν οι ηρωικοί αντάρτες του FARC στην Κολομβία με την κυβέρνηση του προέδρου Χουάν Μανουέλ Σάντος είναι μια ακόμη παράδοση όπλων, δηλαδή μια ήττα των επαναστατών, πρέπει να δει το φόβο και το σάστισμα στα μάτια όλων όσων παρακολουθούσαν την επίσημη τελετή υπογραφής της συνθήκης ειρήνης στην αποικιακή πόλη Καρταγένα της Κολομβίας τη Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2016 όταν τρία μαχητικά αεροπλάνα του κολομβιανού στρατού έκαναν φιγούρες, και στην πραγματικότητα επίδειξη δύναμης, πάνω από τα κεφάλια των παραβρισκόμενων τη στιγμή που στο μικρόφωνο ήταν ο ηγέτης των ανταρτών Τιμοσένκο. (Εδώ το σχετικό βίντεο) Μεταξύ των παρισταμένων 15 αρχηγοί κρατών, ο γγ του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν κι υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι. Επίσης, να ξέρει πώς το πρώτο εξάμηνο του 2016 οι νεκροί αριστεροί και αγωνιστές από τα παραστρατιωτικά τάγματα θανάτου έφτασαν τους 381, ενώ μόνο τις τελευταίες εβδομάδες που διαρκούσε η κατάπαυση του πυρός, από τις 26 Αυγούστου μέχρι τις 14 Σεπτεμβρίου, οι δολοφονημένοι αγωνιστές ξεπέρασαν τους 12! Καλώς ήρθατε στην Κολομβία…

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η συναίνεση που συνάντησε στο διεθνές στερέωμα η συμφωνία ειρήνης, κατόπιν διαπραγματεύσεων διάρκειας 4 ετών στην Αβάνα, βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με το διχασμό που εξακολουθεί να προκαλεί στο εσωτερικό της Κολομβίας. Έστω κι αν η επικράτηση του «Ναι στη συμφωνία» στο σημερινό δημοψήφισμα θεωρείται σίγουρη, με όλες τις δημοσκοπήσεις να δίνουν το «Ναι» στο 55%. Μάρτυρας η διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε την ίδια μέρα στους δρόμους της Καρταγένα όπου το σύνθημα το οποίο κυριάρχησε ήταν «Σάντος προδότη». Επικεφαλής της μάλιστα ήταν ο πρώην πρόεδρος Ουρίμπε, ταυτισμένος με την παράδοση της εξουσίας σε ναρκέμπορους, του βεληνεκούς του Εσκομπάρ. Από την άλλη, η προσπάθεια σύνδεσης του FARC με τους μεγαλέμπορους ναρκωτικών όλα τα προηγούμενα χρόνια επιχειρούσε να διαβρώσει το κύρος του και δικαιολογούσε την έμμεση αμερικανική εισβολή με το περίφημο Σχέδιο Κολομβία, το οποίο ωστόσο δεν κατάφερε να ξεριζώσει το FARC από τις κολομβιανές ζούγκλες. Το μόνο που πέτυχε ήταν να οδηγήσει σε αποθράσυνση τις παραστρατιωτικές συμμορίες της Δεξιάς και των ναρκεμπόρων (με αιχμή του δόρατος την στρατο-αστυνομία DAS που υπαγόταν κατ’ ευθείαν στον πρόεδρο) κι οι οποίες πέτυχαν έναν από τους πιο φριχτούς απολογισμούς, ακόμη και για τα μέτρα της Λατινικής Αμερικής, στη διάρκεια των 52 ετών που διήρκεσε το αντάρτικο: 220.000 νεκρούς, 7 εκ. εκτοπισμένους και μια μακρά σειρά σφαγών στα χωριά, που πολλές φορές έβαφε τα ποτάμια κόκκινα από το αίμα, αλλά και στις πόλεις, με αποτέλεσμα η Κολομβία συχνά να βρίσκεται στην πρώτη θέση των διεθνών στατιστικών με κριτήριο τους νεκρούς συνδικαλιστές. Νεκροί από σφαίρες ακροδεξιών παρακρατικών έπεφταν επίσης δημοσιογράφοι, δικηγόροι κι αγωνιστές/τριες της πιο διαφορετικής κοινωνικής αναφοράς: για την προστασία του περιβάλλοντος, των δικαιωμάτων των γυναικών, των κοινοτήτων των ιθαγενών, κοκ. Η συμφωνία ειρήνης κατά συνέπεια φιλοδοξεί να εξασφαλίσει το δικαίωμα στη ζωή και στην πολιτική διαπάλη των αγωνιστών, χωρίς να ελλοχεύει η ποινή της εκτέλεσης των ίδιων και της οικογένειάς τους. Γι’ αυτό το λόγο δεν αποτελεί ήττα.