Ο Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος 1946 1949

Μυστική "πίσω πόρτα" για το Ισλαμικό Κράτος η κατεχόμενη Κύπρος!

Νέα Κρήτη

Δε φτάνει που το τουρκο-συριακά σύνορα  έχουν γίνει «κόσκινο» από τους Τζιχαντιστές, τώρα ήρθε στην δημοσιότητα ότι η κατεχόμενη Κύπρο αποτελεί «μυστική διαδρομή» για την διακίνηση τους στην Μ. Ανατολή.

Εκατοντάδες μουσουλμάνοι εξτρεμιστές από την Ευρώπη στην προσπάθεια τους να αποφύγουν τις δυτικές υπηρεσίες ασφαλείας, εμφανίζονται ως τουρίστες στην κατεχόμενη από τους Τούρκους  Κύπρο, η οποία αποτελεί δημοφιλή προορισμό για τους Βρετανούς τουρίστες.

Στην διαδρομή αυτή οι φανατικοί Τζιχαντιστές, βγάζουν εύκολα και χωρίς κόπο εισιτήριο με μια αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους, και πραγματοποιούν το ταξίδι προς το ηλιόλουστο νησί. Ο λόγος έχει να κάνει κυρίως με τους ελάχιστους έως ανύπαρκτους ελέγχους ασφαλείας στην κατεχόμενη Κύπρο, μια περιοχή που βασιλεύει η παρανομία, σε όλη της το «μεγαλείο».

Από εκεί, τους συγκεκριμένους Τζιχαντιστές, παραλαμβάνουν « Ταξιδιωτικοί πράκτορες του ISIS», οι οποίοι τους μεταφέρουν μετά από τέσσερις ώρες στην Συρία με καΐκι.

Οι Τζιχαντιστές μετά το κλείσιμο της διαδρομής από τα τουρκο-συριακά και την πολυχρησιμοποιημένη διαδρομή προς το λεγόμενο χαλιφάτο μέσω της Τουρκίας, αποφάσισαν ότι πρέπει να αλλάξουν «δρομολόγιο».

Μετά τις πληροφορίες αυτές οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες αποφάσισαν να «χτενίζουν» στην κυριολεξία όλους τους επιβάτες των πτήσεων στα αεροδρόμια του Ηνωμένου Βασιλείου, από και προς την κατεχόμενη Κύπρο.

DESMOND LACHMAN (ΔΝΤ): ΖΟΥΡΛΟΜΑΝΔΥΑΣ ΤΟ ΕΥΡΩ. ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Η ΕΞΟΔΟΣ

iskra

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ. ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΣΙΠΡΑ

Η Ελλάδα χρειάζεται σημαντική αναδιάρθρωση του χρέους της, εάν θέλει να καταστεί βιώσιμο, τονίζει σε δηλώσεις του στο bankingnews.gr ένας εκ των των κορυφαίων Αμερικανών οικονομολόγων, ο πρώην διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και νυν ερευνητής στο American Enterprise Institute, Desmond Lachman.

Σε αποκλειστική του συνέντευξη στο bankingnews.gr, το πρώην ανώτατο διευθυντικό στέλεχος του ΔΝΤ προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι σε έναν χρόνο η ελληνική οικονομία θα βυθιστεί ξανά σε ύφεση και πως όλοι θα μιλούν πάλι για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και επιμένει στην πάγια θέση του ότι το Ταμείο και η Ε.Ε. πρέπει να παρέχουν στη χώρα μας την τεχνική βοήθεια για να αποχωρήσει από την ευρωζώνη.  

“Εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι το ΔΝΤ και οι Ευρωπαίοι έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν μεγάλο κακό στην Ελλάδα με την επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας στον ζουρλομανδύα του ευρώ”, αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Lachman και επισημαίνει πως οι Έλληνες κατάλαβαν τελικά ότι αν θέλουν να μείνουν στο ευρώ δεν έχουν εναλλακτική λύση από το να λυγίσουν στις απαιτήσεις των εταίρων τους.  

Διαβάστε αναλυτικά τη συνέντευξη του Desmond Lachman στο bankingnews.gr:  

- Ποιος πιστεύετε ότι ήταν ο λόγος που δεν διακρίναμε στο εκλογικό αποτέλεσμα του Σεπτεμβρίου την απογοήτευση των Ελλήνων από τη συμφωνία που επετεύχθη στις Βρυξέλλες και έφερε ένα τρίτο μνημόνιο;  

Παρά την οικονομική δυσπραγία που έφερε η ένταξη του ευρώ στην Ελλάδα, οι έλληνες ψηφοφόροι εξακολουθούν να θέλουν πάρα πολύ να παραμείνουν στην ευρωζώνη.

24 Οκτωβρίου 1929: Το κραχ του "αμερικάνικου ονείρου"

Νέα Κρήτη

Στα τέλη Σεπτέμβρη του 1929 το κλίμα ευφορίας στην αμερικανική κοινωνία ήταν έκδηλο. Και γιατί όχι; Το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης από το 1921 μέχρι και τις τελευταίες ημέρες του Σεπτέμβρη είχε προσφέρει συνολική απόδοση κάτι λιγότερο από 400%! Εκατομμύρια Αμερικανοί απολάμβαναν τον πλούτο που νόμιζαν ότι είχαν.

Στις αρχές Οκτώβρη, ωστόσο, ένας πολύ μεγάλος αριθμός επενδυτών χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο κατέληξε στην απόφαση ότι ήρθε η ώρα να πουλήσει. Διάσημοι οικονομολόγοι της εποχής τροφοδοτούσαν τις θετικές προσδοκίες επενδυτών και κερδοσκόπων με αισιόδοξες εκτιμήσεις.

Το Σάββατο 19 Οκτώβρη του 1929 το Χρηματιστήριο έκανε βουτιά. Μέχρι το μεσημέρι περίπου 3,5 εκατομμύρια μετοχές είχαν αλλάξει χέρια. Ο αμερικανικός Τύπος ήταν γεμάτος από διαβεβαιώσεις ότι η πτώση ήταν κάτι παροδικό και πως η αγορά θα ανέκαμπτε πολύ σύντομα.

Την Τετάρτη 23 Οκτωβρίου, στο τέλος της συνεδρίασης εκδηλώθηκε νέο μαζικό κύμα πωλήσεων.

Την επόμενη ημέρα, την Πέμπτη 24 Οκτωβρίου σχεδόν κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να αγοράσει. Τις πρώτες ώρες της συνεδρίασης υπήρχε σημαντικό κύμα πωλήσεων. Εξελίχθηκε όμως σε έναν ανεξέλεγκτο πανικό. Περίπου 13 εκατομμύρια μετοχές άλλαξαν χέρια και κάποιες μετοχές δεν ήταν δυνατόν να πουληθούν σε οποιαδήποτε τιμή. Η κορδέλα των συναλλαγών παρουσίασε πάλι μεγάλη καθυστέρηση, με αποτέλεσμα να βρουν πρόσφορο έδαφος οι καταστροφολογικές φήμες.

Ενα πλήθος επενδυτών συγκεντρώθηκε έξω από το κτίριο του Χρηματιστηρίου στη Γουόλ Στριτ της Νέας Υόρκης πεπεισμένο ότι κάτι τρομερό συνέβαινε στην αίθουσα συναλλαγών.

Η μικρόνοια ως επιλογή

του Χρήστου Γιανναρά

Η εικόνα πέρασε σε όλα τα Δελτία Ειδήσεων. Ενας ξέφρενος εκπαιδευτικός να κραυγάζει στον καινούργιο υπουργό Παιδείας την αγανάκτησή του, με ερώτημα καταλυτικό: «Αφού το Μνημόνιο σας απαγορεύει να διορίσετε δασκάλους και ρημάζουν τα σχολειά, γιατί δεν μειώνετε τον αριθμό των συμβούλων του κάθε υπουργού διορίζοντας (ισοδύναμα) με το κόστος κάθε συμβούλου τρεις, το λιγότερο, δασκάλους;».

Η απάντηση στο ερώτημα είναι προφανέστατη, γι’ αυτό και δεν δόθηκε – ο κώδικας «πολιτικής ορθότητας» στην παντομίμα του δημοκρατικού παιγνίου την απαγορεύει. Τον κ. Τσίπρα δεν τον ενδιαφέρουν τα σχολειά που ρημάζουν χωρίς δάσκαλο, τον ενδιαφέρει να μη ρημάξει το κόμμα του χωρίς βολεμένους κομματανθρώπους. Ιδια στάση, πανομοιότυπη, με αυτήν του Αντ. Σαμαρά, του Γ. Παπανδρέου (τουπίκλην ολίγιστου), Κ. Καραμανλή του βραχέος, Κ. Σημίτη και πάει λέγοντας (οπισθοβατικώς). Αν και νέος, φρέσκος και ριζοσπάστης, ο Αλ. Τσίπρας είναι πειθήνια υποταγμένος στην απαρέγκλιτη αρχή του εν Ελλάδι συνταγματικού πολιτεύματος, της αχαλίνωτης κομματοκρατίας: «Πρώτα το κόμμα και ύστερα η κοινωνία» – δεν λέμε «η πατρίδα», γιατί τη λέξη την αχρηστεύει η χρήση της από τον κ. Καμμένο, τον εκλεκτό του «προοδευτικού» εθνομηδενισμού.

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΟΙ;

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

  Σήμερα συμπληρώνονται 75 χρόνια από το μεγαλειώδες «Όχι» του ελληνικού λαού στον φασίστα εισβολέα.

Ένα «Όχι» που ο ανθός του τόπου το έγραψε με το αίμα του στην Πίνδο και αμέσως μετά την ναζιστική κατοχή με το ΕΛΑΣίτικο ντουφέκι στα βουνά της χώρας, με την ΕΑΜική Αντίσταση και το ΕΠΟΝίτικο χωνί σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Ένα «Όχι» που μετά την απελευθέρωση από τις χιτλερικές ορδές συνεχίστηκε όταν οι γερμανοτσολιάδες, οι ταγματασφαλίτες, οι δοσίλογοι και οι απόντες από το έπος της Εθνικής Αντίστασης βρήκαν τη θέση τους στην αγκαλιά της αγγλοκρατίας και της αμερικανοκρατίας.

Ήταν αυτοί και οι πάτρωνές τους που για να διατηρήσουν την Ελλάδα κάτω από την οικονομική και πολιτική τους κυριαρχία, ξεκίνησαν έναν μονομερή εμφύλιο ενάντια στην ίδια την ελπίδα για μια Ελλάδα της δημοκρατίας και της κοινωνικής προκοπής.

Σήμερα, 75 χρόνια μετά, η Ελλάδα, που κατ’ αναλογία του πληθυσμού της πλήρωσε στο φίδι τουναζισμού το μεγαλύτερο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές από κάθε άλλη στον κόσμο, που η καταστροφή της από το πέρασμα των βαρβάρων υπήρξε ολοκληρωτική, γιορτάζει το «Όχι». Και θυμάται:

Καλάβρυτα, Δίστομο, Χορτιάτης, Βιάνος, Κάνδανος, Καισαριανή, Καλογρέζα, Κοκκινιά, Βύρωνας…

Γιορτάζει και θυμάται τους ήρωες του ‘40, τους αμέτρητους νεκρούς από την πείνα του ’41, τους χιλιάδες εκτελεσμένους …

Γιορτάζει και θυμάται ότι η ηθική και η οικονομική της αποκατάσταση, είτε αφορούν στο κατοχικό δάνειο, είτε στις γερμανικές επανορθώσεις για τις ναζιστικές θηριωδίες, μένουν ακόμα ανεκπλήρωτες…

Όμως, στην Ελλάδα του 2015, στην Ελλάδα που 75 χρόνια μετά γιορτάζει και θυμάται, υπάρχουν κιαυτοί:

Μιχαλολιάκος: Είμαστε η σπορά των νικημένων του 1945

Α. Ροζάκης: Πλειστηριασμοί – το εφιαλτικό σενάριο του 2016

Νέα Κρήτη

Εικόνες εξώσεων, ανάλογες με αυτές που έχουν καταγράψει τα ΜΜΕ στην Ισπανία, είναι πιθανόν να δούμε και στην Ελλάδα, καθώς το νομικό πλαίσιο που υπάρχει ήδη και θα μπει σε εφαρμογή από 1/1/2016, δίνει στο τραπεζικό σύστημα τη δυνατότητα των εξώσεων - εξπρές, ανέφερε μιλώντας στο Ράδιο984 και το Γιώργο Σαχίνη, ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Ηρακλείου, Άρης Ροζάκης.

Όπως εξήγησε, ο διαπρεπής δικηγόρος, στόχος των ξένων funds, δεν είναι η πρώτη κατοικία αλλά τα μεγάλα ακίνητα που είναι εύκολα αξιοποιήσιμα, όπως οι μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες.

Ο κ.Ροζάκης, αναφέρθηκε και στις στρεβλώσεις του συστήματος που δεν θα μπορέσουν ν' ακολουθήσουν τις fast - track αλλαγές που επιβάλει ο νέος Κώδικας Ποινικής Δικονομίας. «Όταν στο δικαστικό Μέγαρο Ηρακλείου, οι μισοί υπολογιστές δεν λειτουργούν κι οι υπόλοιποι δεν έχουν σύγχρονο λειτουργικό σύστημα, δεν ξέρω πως θα γίνονται on line  όλες οι διαδικασίες», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Ροζάκης.

Η παντοδυναμία του μύθου

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Περικλή Κοροβέση

Τα ανθρωποειδή (το γένος Homo) έχουν μια ιστορία χιλιετιών. Από όλα τα είδη, ξεχωρίζει κάποιο που από το 70000, για λόγους που αγνοούμε, αποκτά μια άλλη συμπεριφορά που ευνοεί την ανάπτυξή του. Τα άλλα είδη υπάρχουν παράλληλα, αλλά κανένα δεν είχε την τύχη του Homo Sapiens.

Υστερα από κάποιο διάστημα συγκατοίκησης, εξαφανίστηκαν, χωρίς ακόμα να έχουμε μάθει το γιατί με ακρίβεια. Γύρω στο 11000 π.Χ. ο άνθρωπος ανακαλύπτει την καλλιέργεια της γης. Και το 3500 π.Χ. έχουμε την πρώτη ανθρώπινη γραφή, που εμφανίζεται στο σημερινό Ιράκ σε πλάκες (πολλές από αυτές καταστράφηκαν από τους αγγλο-αμερικανικούς βομβαρδισμούς).

Πότε όμως εμφανίζεται η ομιλία στον άνθρωπο; Γοητευτικό ερώτημα, αλλά αδιάφορο για τους γλωσσολόγους. Ο άνθρωπος γεννιέται μέσα στη γλώσσα και αυτήν εξετάζουμε.

Τα πρώτα κείμενα που έχουμε είναι μυθολογικο-θρησκευτικά. Προφανώς καταγραφή προφορικών παραδόσεων, που είναι αδύνατον να προσδιοριστεί η αρχή τους. Είναι γνωστό πως η προφορική παράδοση μπορεί να κρατήσει μια ιστορία ζωντανή για πολλούς αιώνες, ανεξάρτητα από το μέγεθός της.

Υπουργεία Εξωτερικών και ΑΟΖ

Νέα Κρήτη

Τώρα μπαίνουμε σε μια νέα φάση για το θέμα της ΑΟΖ και πολλοί βέβαια θα πουν επιτέλους, αφού τώρα ακόμα και τα Υπουργεία Εξωτερικών ασχολούνται και στην Ελλάδα και στην Κύπρο με το θέμα της τριμερούς με την Αίγυπτο και ανοιχτά πλέον για την προώθηση της οριοθέτησης των ΑΟΖ μας.

Του Νίκου Λυγερού

Δεν πρόκειται πια για ένα θέμα για γραφικούς, όπως έλεγαν παλαιότερα. Τώρα σε επίσημο επίπεδο αποδέχονται όλοι ότι ετοιμαζόμαστε για αυτήν τη σημαντική πράξη άνευ προηγουμένου για την Ελλάδα, αφού η μοναδική συμφωνία που έχουμε είναι αυτή του 1977 με την Ιταλία για το θέμα της υφαλοκρηπίδας που δεν έχει μετατραπεί ακόμα σε συμφωνία ΑΟΖ.

Η εξήγηση όλων αυτών των κινήσεων δεν είναι βέβαια στρατηγικής φύσης, αφού όλοι τους περιμένουν την πραγματικότητα του υπεργιγαντιαίου κοιτάσματος Ζορ για να προχωρήσουν τις διαδικασίες που είχαν αρχίσει σε διπλωματικό επίπεδο, αλλά χωρίς να τις πιστεύουν. Έπρεπε ν' αλλάξουν όλα τα δεδομένα από επιστημονικής πλευράς για να κάνουν απλώς το επόμενο βήμα.

Η διαχείριση της μιζέριας και ο «άλλος δρόμος»

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η προεκλογική υπόσχεση του Αλέξη Τσίπρα έλεγε ότι τα capital controls αναμένεται να αρθούν μετά τις εκλογές και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δηλαδή τέλος του 2015 με αρχές του 2016.

Τώρα, κατά τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Γιώργο Χουλιαράκη, η άρση τους υπολογίζεται τον Ιούνιο του 2016.

Κατά τον υποδιοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννη Μουρμούρα, όμως, η άρση των κεφαλαιακών ελέγχων δεν μπορεί να προσδιοριστεί χρονικά και, αντιθέτως, θα είναι εφικτή όταν εκπληρωθούν τέσσερις προϋποθέσεις:

● η ελάφρυνση του χρέους,

● η επαναποδοχή των ελληνικών ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ),

● η συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης» του Μάριο Ντράγκι,

Ο (νέος) εκβιασμός με τις τράπεζες: Μνημόνιο ή κούρεμα καταθέσεων

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Της Νικόλ Λειβαδάρη

Εάν στην πρώτη θητεία της κυβέρνησης Τσίπρα ο μεγάλος εκβιασμός των δανειστών στήθηκε πάνω στην πιστωτική ασφυξία και τις κλειστές τράπεζες, στην δεύτερη φορά χτίζεται, εξίσου κυνικά, πάνω στους εγκλωβισμένους μικροκαταθέτες και την απειλή του bail in: ‘Αμεση και πλήρης εφαρμογή του Μνημονίου ή κούρεμα καταθέσεων είναι το νέο τελεσίγραφο που στέλνουν, από κοινού, Βρυξέλλες και Βερολίνο – ένα τελεσίγραφο που δεν προσυπογράφουν μεν Παρίσι και Φραγκφούρτη, αλλά φέρει τη σφραγίδα του, πλειοψηφικού ακόμη στο Eurogroup, γερμανικού άξονα.

Το μήνυμα κόμισε στην Αθήνα και στο Μαξίμου με απόλυτη ευκρίνεια ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόφσκις. Ο Λετονός απεσταλμένος του Γιούνκερ ξεκαθάρισε ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δεν θα προχωρήσει, εάν δεν κλείσει προηγουμένως η αξιολόγηση, έθεσε ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα δείχνοντας ως κομβικό χρονικό σταθμό την 15η Νοεμβρίου για να ψηφιστεί το βουνό των εκκρεμών προαπαιτούμενων και έδειξε, ευγενώς αλλά ρητά, ότι όλοι οι – ευρωπαϊκοί – δρόμοι για την Ελλάδα περνούν μέσα από την απαρέγκλιτη εφαρμογή των μέτρων του Μνημονίου.

Εν ολίγοις, ο Βάλντις Ντομπρόφσκις έδειξε ευθέως και την παγίδα και το τίμημα: Απέρριψε το αίτημα αποσύνδεσης της ανακεφαλαιοποίησης από την αξιολόγηση και κατέστησε σαφές ότι κάθε καθυστέρηση στην εφαρμογή των μέτρων οδηγεί τις ελληνικές τράπεζες ανοχύρωτες στο 2016 και στον νόμο του bail in – τη νέα κοινοτική νομοθεσία που προβλέπει ότι, από την 1η του Γενάρη, οποιαδήποτε τραπεζική ανακεφαλαιοποίηση, διάσωση ή εκκαθάριση στις χώρες τις ευρωζώνης θα περιλαμβάνει και πιθανό κούρεμα καταθέσεων.

Σχέδια συνταξιοδοτικής καταστροφής

Κώστας Λαπαβίτσας και Ζωή Χασιούρα

  

Το πόρισμα της «Επιτροπής Σοφών» για το συνταξιοδοτικό (ΥΑ 37564/Δ9.10327/21.8.2015) σκοπεύει, αφ’ ενός, να ανοίξει τη δημόσια συζήτηση και, αφ’ ετέρου, να λειτουργήσει ως οδηγός για το σχετικό νομοσχέδιο που σύντομα θα κατατεθεί στη Βουλή. Όσον αφορά το πρώτο στόχο, το πόρισμα σημείωσε τεράστια επιτυχία, προκαλώντας όμως αρνητική αντίδραση. Όσον αφορά τον δεύτερο, καλό θα είναι το πόρισμα να αποτύχει πλήρως, αν πρόκειται κάτι να διασωθεί από το ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα.

 

Οι διαπιστώσεις του πορίσματος

Το πόρισμα ξεκινά με τη βασική παραδοχή ότι το σύστημα δεν είναι πλέον βιώσιμο γιατί χαρακτηρίζεται από πολυνομία, μεγάλη διοικητική διάσπαση και πολύπλοκη θεσμική δομή. Η κακοδιοίκηση του συστήματος επί δεκαετίες οδήγησε σε πελατειακές λογικές που έφεραν επίμονη αύξηση των εξόδων, χωρίς αντίστοιχη αύξηση των εσόδων. Η ταχεία γήρανση του πληθυσμού οδήγησε τα πράγματα σε κρίσιμη κατάσταση.

Έτσι προέκυψαν οι διαρθρωτικές αλλαγές του 2010 (3863/10 και 3865/10) που επιχείρησαν να λύσουν το πρόβλημα μειώνοντας τις δαπάνες συντάξεων ως ποσοστό του ΑΕΠ με δύο τρόπους: αναπληρώνοντας εισόδημα στο σύνολο της εργασιακής ζωής και αυξάνοντας τα ηλικιακά όρια για νέους συνταξιούχους. 

Επί έξι χρόνια πέφτει το ΑΕΠ!

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Νέα μείωση του ΑΕΠ της Ελλάδας το 2014 διαπιστώνει η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία. Έπεσε στα 177,5 δισεκατομμύρια ευρώ από τα 180,3 δισ. που ήταν το 2013. Η κατάσταση έχει προσλάβει δραματικές διαστάσεις. Το 2008, τελευταία χρονιά πριν από την κρίση, το ΑΕΠ της χώρας μας ανερχόταν σε 236,9 δισεκατομμύρια. Μέσα σε έξι χρόνια μνημονιακής πολιτικής δηλαδή η Ελλάδα έχασε το ένα τέταρτο του ΑΕΠ της! Κάπου 60 δισεκατομμύρια ευρώ – 59,4 για τους σχολαστικά ακριβείς.

Το δημόσιο χρέος της χώρας μας ήταν 298,7 δισεκατομμύρια το 2009, ποσό που αντιστοιχούσε στο 127,1% του ΑΕΠ. Παρά τα «κουρέματα» και τις λεηλασίες, το 2014 το ελληνικό δημόσιο χρέος είχε φτάσει τα 317,1 δισεκατομμύρια ευρώ. Λόγω όμως και της συνεχούς πτώσης του ΑΕΠ, πέρυσι το χρέος αντιστοιχούσε στο …178,6% του ΑΕΠ! Ακόμη και το 2011, όταν το χρέος είχε φτάσει στα 356 δισεκατομμύρια ευρώ, αντιστοιχούσε στο 172% του ΑΕΠ. Ποτέ η Ελλάδα δεν χρωστούσε τόσα πολλά ως ποσοστό του ΑΕΠ της.

Άντε και στο …200% του ΑΕΠ με το «Μνημόνιο Τσίπρα»!

πηγή – Πριν

Γ. Ρωμανιάς: Κινδυνεύουμε από ατύχημα να πέσει το σύστημα

Νέα Κρήτη

«Η αγραμματοσύνη ξεπερνάει τα όρια», σχολίασε σκωπτικά, μιλώντας στο Ράδιο984 και τον Γιώργο Σαχίνη,  ο Γιώργος Ρωμανιάς, σχολιάζοντας την υπουργική απόφαση που αφορά στην εφαρμογή του νόμου 4336 που ψηφίστηκε τον Αύγουστο και αφορά στη σταδιακή αύξηση, μέχρι την 1/1/2022, των ορίων Ηλικίας Συνταξιοδότησης.

Όπως χαρακτηριστικά είπε, η υπουργική απόφαση δεν διόρθωσε τα λάθη του νόμου.

Μιλώντας για τις φήμες περί αύξησης των εργοδοτικών εισφορών, ο κ.Ρωμανιάς  έκανε λόγο για ευκαιριακές λύσεις προκειμένου να αντιμετωπιστούν πρόσκαιρα τα οικονομικά προβλήματα των ασφαλιστικών ταμείων. «Σ' ένα χρόνο θα είμαστε στην ίδια κατάσταση», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο πρώην γενικός γραμματέας Κοινωνικών Ασφαλίσεων, καταφέρθηκε  κατά του υπουργού Εργασίας Γ. Κατρούγκαλου, με αφορμή τις διάφορες σκέψεις που κατά καιρούς εκφράζει σε συνεντεύξεις του, λέγοντας πως πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν έχει ιδέα από κοινωνική ασφάλιση.

Αναφορικά με την επιτροπή Σοφών και το πόρισμά της για το ασφαλιστικό, ο κ.Ρωμανιάς ανέφερε χαρακτηριστικά πως πρόκειται για επιτροπή ασόφων που ανέπτυξε μια έκθεση ιδεών.

Η ''ΜΠΛΟΦΑ'' ΣΟΪΜΠΛΕ ΜΕ ΤΟ GREXIT ΚΑΙ Η ΑΘΛΙΕΣΤΑΤΗ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ ΤΣΙΠΡΑ

iskra

Η ιστορία της συνθηκολόγησης Τσίπρα μπορεί να καταγραφεί και με το πως μια ''μπλόφα'' Σόϊμπλε μπορεί να τρομοκρατήσει και να λυγίσειόσους δεν είναι αποφασισμένοι.  

Στις 10 Ιούλη του 2015 , σύμφωνα με τον ''έγκριτο'' Guardian, στην πιο κρίσιμη φάση της διαπραγμάτευσης για το ελληνικό πρόβλημα, ο Β. Σόϊμπλε απηύθυνε σε στενό κύκλο των κεντρικών παικτών της ευρωζώνης, μέσω e-mail, μια πρόταση για προσωρινή έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Η ''ΜΠΛΟΦΑ'' ΣΟΪΜΠΛΕ 

Σύμφωνα πάντα με τον Guradian η πρόταση – ''προσφορά'' στην Ελλάδα για έξοδο, τρομοκράτησε τους πάντες, κυρίως τη Γαλλία και την Ιταλία , που έτρεμαν ότι το Grexit θα διέλυε όλη την ευρωζώνη, όσο και αν θεωρούσαν την πρόταση περισσότερο ως άσφαιρη και συνδικαλιστική . Ο γράφων θα προσθέσει ότι αυτή πρόταση κατατρομοκράτησε πρώτα απ' όλα την ευρώπληκτη υπό τον Τσίπρα ελληνική αντιπροσωπεία, ενώ προφανώς ανησύχησε και τις ΗΠΑ. Οι τελευταίες ούτε ήθελαν να ακούσουν περί Grexit, το οποίο θεωρούσαν και πολύ σωστά, ως την απαρχή συνολικότερης αποσταθεροποίησης της ευρωζώνης, με παγκόσμιες οικονομικές συνέπειες και γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης της Δύσης, ιδιαίτερα στη νευραλγική περιοχή της Ανατ. Μεσογείου.  

Αρκετοί κύκλοι στην ΕΕ, πολύ περισσότερο η κυβέρνηση Τσίπρα πήραν ή έδειξαν ότι πήραν, όπως είπαμε, στα σοβαρά την πρόταση Σόϊμπλε για Grexit.  

Το ισοδύναμο του ισοδύναμου…

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

… είναι ένας νέος φόρος ή η αύξηση ενός υπάρχοντος. Το ισοδύναμο του ισοδύναμου είναι η μείωση εισοδήματος. Το ισοδύναμο του ισοδύναμου είναι η μείωση της αγοραστικής αξίας του εναπομείναντος εισοδήματος. Εν τέλει, τα ισοδύναμα είναι το ανέκδοτο με τον διοικητή του Άουσβιτς ο οποίος ένα πρωί μάζεψε τους κρατούμενους και τους ανακοίνωσε ότι εκείνη την ημέρα θα άλλαζαν επιτέλους εσώρουχα κι ύστερα άρχισε να τους δείχνει και να λέει «εσύ με εκείνον, εσύ με αυτόν, εσύ με τον άλλον». Μεταξύ τους άλλαζαν τα εσώρουχα οι κρατούμενοι, μεταξύ μας αλλάζουμε αυξήσεις φόρων και μειώσεις εισοδημάτων εμείς.

Τώρα, όλο αυτό που ζούμε στο στρατόπεδο της δικής μας αιχμαλωσίας, το ζούμε επειδή καταδικαστήκαμε με την κατηγορία της συνενοχής στο «όλοι μαζί τα φάγαμε». Αυτό νίκησε, όσο κι αν κάποτε κάναμε πως αντιδράσαμε. Μέσα μας ξέρουμε ότι δεν ισχύει, «αλλά και τι να κάνουμε;».

Ας πούμε, ξέρουμε ότι στα μνημόνια μάς έχωσε ο Γιώργος Παπανδρέου. Όμως ποια είναι η ποινή που εκτίει; Ιδού: «Ευχαριστήρια επιστολή στον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου για την απόφασή του να μετακινηθεί σε μικρότερο γραφείο στο κοινοβούλιο απέστειλε ο Πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης. «Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την ανταπόκρισή σας στο αίτημα να δεχθείτε ένα γραφείο λιγότερων τετραγωνικών μέτρων στο κτίριο της Βουλής, για την επιτέλεση του έργου σας» ανέφερε ο κ. Βούτσης στην επιστολή του προς τον πρώην πρωθυπουργό.

Τo χρονικό της Εθνικής αντίστασης Επεισόδιο 18 - Απελευθέρωση ( Τελευταίο )

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Ανατομία της ΕΑΜικής εξουσίας

Νοέμβριος 1944. Συγκέντρωση του ΕΑΜ στην Κατερίνη | ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛΤΕΤΖΗΣ

του Τάσου Κωστόπουλου

Ο μισθός που μας καθορίστηκε είναι μισθός πείνας. [...] Ελπίζουμε πως οι αρμόδιοι δε θα μας αναγκάσουν να φτάσουμε στα άκρα

Λαοκρατία, όργανο του ΕΑΜ των υπαλλήλων Εθνικής Τράπεζας, 25.11.1944

O,τι κι αν ισχυρίζεται το δημοφιλές σύνθημα, η ελληνική Αριστερά δεν ανέλαβε για πρώτη φορά την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας στις 26 Ιανουαρίου 2015.

Ακόμη κι αν παρακάμψουμε το ΠΑΣΟΚ του 1981, που δήλωνε κι αυτό τότε 100% αριστερό, γεγονός αναμφισβήτητο είναι πως ένα μεγάλο τμήμα της ελλαδικής επικράτειας γνώρισε κάποια μορφή αριστερής εξουσίας, έστω και με τη μορφή μιας σύντομης παρένθεσης, ήδη από το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1940.

Με αξιοσημείωτες διαφορές από τόπο σε τόπο, η «παρένθεση» αυτή εγκαινιάστηκε στα μέσα του 1943 με τη συγκρότηση των πρώτων μορφών ΕΑΜικής αυτοδιοίκησης στην Ελεύθερη Ελλάδα κι έκλεισε την άνοιξη του 1945, όταν οι τελευταίοι θύλακες της «λαοκρατίας» παραδόθηκαν στο κράτος των εθνικοφρόνων βάσει της συμφωνίας της Βάρκιζας.

Η ιστοριογραφική διαχείριση αυτής της εμπειρίας υπήρξε μέχρι πρόσφατα εξαιρετικά φτωχή. Η αριστερή βιβλιογραφία περιορίστηκε κατά κανόνα σε υμνητικές αλλά επιδερμικές αναφορές στο ίδιο το γεγονός της συγκρότησης εναλλακτικών κρατικών θεσμών από το αντάρτικο, δίχως κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια βαθύτερης ανάλυσης αυτών των τελευταίων· οι λιγοστές εξαιρέσεις, όπως τα βιβλία του Δημητρίου Ζέππου για τη Λαϊκή Δικαιοσύνη (1945), του Χάρη Σακελλαρίου για την εκπαίδευση (1984) και του Χρήστου Τυροβούζη για την αυτοδιοίκηση (1991), κάλυψαν επιμέρους μόνο πτυχές των επίμαχων κρατικών λειτουργιών.

Η αντικομμουνιστική ιστοριογραφία, από την άλλη, τόσο η παραδοσιακή όσο και η πρόσφατη αναβίωσή της, ασχολήθηκε αποκλειστικά και μόνο με τις κατασταλτικές πρακτικές του ΕΑΜικού κράτους, αρνούμενη ταυτόχρονα -στις παλαιότερες ιδίως εκδοχές της- να αναγνωρίσει στο εμπόλεμο αντιστασιακό κίνημα οποιαδήποτε θεσμική υπόσταση.

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: Περί του δωσιλογισμού και των όσων γνωρίζουμε γι’ αυτόν

Μία εκδοχή της κατοχικής προπαγάνδας, με κοινή συνισταμένη την αντεθνική απειλή του «εβραιομπολσεβικισμού» | ΦΩΤ.: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ, «Η ΚΑΤΟΧΗ» (1997)

του Γιώργου Μαργαρίτη*

Η ιστοριογραφία της περιόδου της ναζιστικής Κατοχής στη χώρα μας στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έχει κάνει εμφανείς προόδους.

Οι τελευταίες αποτυπώνονται σε σημαντικό αριθμό διατριβών (ξεχωρίζει η μνημειώδης του Βασίλη Μανουσάκη για την οικονομία της Κατοχής) -τις οποίες ελπίζουμε όλες να τις δούμε ως βιβλία και να συζητηθούν- ή στα μεγάλα ιστορικά συνέδρια που οργάνωσαν τα προηγούμενα χρόνια ο Προκόπης Παπαστράτης και ο Μιχάλης Λυμπεράτος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Σε αυτά, μια νέα γενιά ερευνητών έδειξε έτοιμη να διερευνήσει ουσιαστικές πτυχές (οικονομικές, κοινωνικές, ιδεολογικές) της περιόδου.

Προφανώς μέσα από αυτή την ενθουσιώδη όσο και μεθοδικά επιστημονική δραστηριότητα γνωρίσαμε πολύ καλύτερα τον δωσιλογισμό, τα χαρακτηριστικά του και τις διαστάσεις του.

Τελείως αναντίστοιχη με τις προόδους που έχει πραγματοποιήσει η ιστοριογραφία σε αυτό το πεδίο είναι η επιμονή ενός κύκλου πολιτικών επιστημόνων και γενικών σχολιαστών να αποσυνδέουν το ζήτημα του δωσιλογισμού από την επιστημονική έρευνα και να το ανάγουν σε ζήτημα πολιτικής ή ηθικής ή όποιας άλλης «εξισορρόπησης».

Με λάβαρο τον αγώνα ενάντια σε μια «αριστερή ιστοριογραφία» που δήθεν κυριαρχεί και τους καταδυναστεύει, καταφεύγουν σε πλήθος τεχνάσματα και ευρήματα που έχουν έναν και μοναδικό στόχο: την «αποκατάσταση» των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Το διάβημα αυτό, ως προς τη στρατηγική του, αγγίζει τα όρια του γελοίου.

Καργάκος: "Να αφήσουμε τα δανεικά και να ζήσουμε με ιδανικά"

Νέα Κρήτη

Το νόημα του ελληνικού έπους του '40 και της Αντίστασης στην Κατοχή, με τη σημασία που πρέπει να έχει για την κατάσταση των Ελλήνων σήμερα, περιέγραψε, μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και τον Γιώργο Σαχίνη, ο ιστορικός και συγγραφέας Σαράντος Καργάκος.

Ξεδιπλώνοντας μνήμες εκείνης της περιόδου, που συνιστούν την πρώτη νίκη ευρωπαϊκού λαού κατά του φασιστικού άξονα, ο Σαράντος Καργάκος έκανε ταυτόχρονα και νέες αποκαλύψεις για τους σύγχρονους αναθεωρητές της ιστορίας, φέρνοντας για πρώτη φορά στην επιφάνεια ένα νέο περιστατικό με τον «περίφημο» πλέον Γερμανό καθηγητή Χάινς Ρίχτερ, η αναγόρευση του οποίου σε επίτιμο διδάκτορα από το πανεπιστήμιο Κρήτης προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων.

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Δίκαιο και Δικαιοσύνη στο μεταίχμιο της Ιστορίας

Στιγμιότυπο από τη μεγάλη δίκη των κατοχικών υπουργών (1945)

του Μιχάλη Κοσμόπουλου*

Hταν πολλοί οι φτωχοδιάβολοι, οι δαίμονες και τα τέρατα της Κατοχής. Ανάμεσά τους ο δωσιλογισμός, όπως αναδύθηκε και ενσαρκώθηκε σε ένα ευρύ φάσμα συμπεριφορών, που εύστοχα έχει καταγράψει και η τέχνη: από τον Φον Δημητράκη του Ψαθά μέχρι τον Κουτσό του Μεταξουργείου, από τον Πούλο μέχρι τον Ράλλη, από τον τελευταίο μαυραγορίτη μέχρι την επιφανή πολιτική και επιχειρηματική τάξη των Αθηνών.

Γιατί, όπως έχει επισημανθεί, ο δωσιλογισμός ήταν θεσμικός και μαζικός και η αιτιολογική έκθεση στη Συντακτική Πράξη (Σ.Π.) 6/20.1.1945 τα υπονοεί όλα, μέσα στην άβολη αντιφατικότητα του συγγραφέα της:

«Λέγεται ότι αι Κυβερνήσεις της ξένης Κατοχής επεχείρησαν να κατοχυρωθούν όπισθεν της συγκαταθέσεως του πολιτικού κόσμου, όστις όμως αναλογιζόμενος τας ευθύνας του δεν ήθελε να εμφανισθή επί της σκηνής. Δεν γνωρίζομεν αν τούτο είναι αληθές. Οσονδήποτε όμως και αν αι Κυβερνήσεις αύται εξησφάλισαν την συγκατάθεσιν του πολιτικού κόσμου, παραμένει ανέπαφον το γεγονός ότι ήσαν Κυβερνήσεις των Γερμανών».

Αν θέλαμε να σκιαγραφήσουμε τη θέσπιση και εξέλιξη του νομικού πλαισίου, σε επίπεδο ουσιαστικού και δικονομικού δικαίου, θα παρατηρούσαμε τα ακόλουθα:

■ Το νομικό πλαίσιο δίωξης του δωσιλογισμού ήταν νόμοι που τέθηκαν σε εφαρμογή μετά την απελευθέρωση. Παραβιαζόταν έτσι η αρχή της μη αναδρομικότητας του ποινικού νόμου, σύμφωνα με την οποία κανένας δεν μπορεί να καταδικαστεί και καμία ποινή δεν μπορεί να επιβληθεί για πράξη που δεν τιμωρείται κατά τον χρόνο τέλεσής της (Nullum crimen nulla poena sine lege).

Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940-41: το φαινόμενο του πολέμου, η εθνική ασφάλεια και η εθνική στρατηγική ενός κράτους στην διεθνή πολιτική

Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

Στοιχείο πυροβολικού σε δράση στο ύψωμα της Μοράβας

του Παναγιώτη  Ήφαιστου ( πανηγυρικός που εκφωνήθηκε στον Δήμο Πάφου στις 27.10.2011)

Το ΟΧΙ των Ελλήνων κατά του εισβολέα το 1940 είναι μια διαχρονικά αναλλοίωτη αξίωση ελευθερίας. Είναι ένα ΟΧΙ μορφικά πανομοιότυπο με χιλιάδες άλλα πολλών κοινωνιών της ιστορικής διαχρονίας. Όποτε και όταν απειλούνται οι έσχατες λογικές ενός έθνους επαναλαμβάνεται το χαρακτηριστικό αυτό ΟΧΙ των χιλιετιών. ΌΧΙ είπαν αναρίθμητες φορές οι πρόγονοί των Ελλήνων αλλά και οι πρόγονοι όλων των άλλων εθνών. ΟΧΙ λένε και σήμερα όσων επειδή τους αξίζει να είναι ελεύθεροι υπερασπίζονται την ανεξαρτησία τους. ΟΧΙ είπαμε το 1955-59 κατά της συνέχισης της αποικιοκρατίας, ΟΧΙ κατά των εισβολέων το 1974, ΟΧΙ παρατεταμένα επί δεκαετίες μετά το 1974 επειδή αρνούμαστε να ακυρώσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία και να αναγνωρίσουμε τα τετελεσμένα και ΟΧΙ το 2004 παρά τις γιγαντιαίες έξωθεν πιέσεις και απειλές, πλην ότι λέω ισχύει και για κάθε άλλο κράτος.

Οι τρεις αλληλένδετες αξονικές έννοιες της ομιλίας μου είναι «εθνική ανεξαρτησία» «ελευθερία» και «δημοκρατία». Αποτελούν πάγιο προσανατολισμό και πάγια αξίωση όλων των διαμορφωμένων εθνών όλων των εποχών. Θα τα συνδέσω, όπως είναι φυσικό, με την Κύπρο και τους αγώνες της.

Ατομική ελευθερία, κοινωνική ελευθερία και το υπέρτατο στάδιο της δημοκρατίας, η πολιτική ελευθερία, μαζί με το θέσφατο της ανεξαρτησίας συγκροτούν και ορίζουν τις βαθμίδες και την φορά κίνησης του πολιτικού πολιτισμού των ανθρώπων. Η εθνική ανεξαρτησία, επιπλέον, είναι η υπέρτατη κοσμοθεωρητική παραδοχή όλων των εθνών. Είναι η κοσμοθεωρία όλων των εθνών. Ορίζει και οριοθετεί τους έσχατους και ασυμβίβαστους σκοπούς της εθνικής στρατηγικής κάθε βιώσιμου κράτους. Το ακριβές αντίστοιχο της εθνικής ανεξαρτησίας στην κλασική εποχή ονομαζόταν το «ιδεώδες της ανεξαρτησίας». Χωρίς αυτό το ιδεώδες εθεωρείτο πως δεν είναι εφικτή η αδέσμευτη αυτοδιάθεση και η άνευ εξωτερικών καταναγκασμών δημοκρατία στο εσωτερικό των Πόλεων.

Δημοκρατία κλασικά νοούμενη είναι ένα άθλημα και μια διαρκής κίνηση κατάκτησης της ατομικής ελευθερίας, της κοινωνικής ελευθερίας και το ανώτατο στάδιο της δημοκρατίας, της πολιτικής ελευθερίας. Αυτά δεν εκπληρώνονται αν εθνική ανεξαρτησία δεν είναι κατοχυρωμένη. Στον σύγχρονο κόσμο, εδώ και ένα αιώνα η εθνική ανεξαρτησία ορίζεται και οριοθετείται επακριβώς από τις Υψηλές Αρχές του Διεθνούς Δικαίου: Της διακρατικής ισοτιμίας, της μη επέμβασης και της εσωτερικής αυτοδιάθεσης όπως καταγράφονται στο άρθρο 2 του Κεφαλαίου Ι του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Είναι η εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία, υψηλές αρχές που αποτελούν το πολιτικό καθεστώς διαχείρισης των διεθνών υποθέσεων και το ηθικό θέσφατο μεταξύ των εθνοκρατών. Αρχές είπα, όχι κανόνες, καθότι πόρρω απέχουμε από το να υπάρχει πάντοτε ομοφωνία για το περιεχόμενό τους και για το πώς εφαρμόζονται. Σε ύστατο και έσχατο επίπεδο την εθνική ανεξαρτησία κάθε έθνους την διασφαλίζουν οι πολίτες του. Σ’ ένα διεθνές σύστημα όπου υποβόσκουν εγγενή αίτια πολέμου, μας πληροφορεί ο αιώνιος Θουκυδίδης, ο «ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται». Και προσθέτει, «όσοι είναι ελεύθεροι το χρωστούν στην δύναμή τους».

Οι Ατίμητοι Νεκροί της Μεγάλης Μάχης της Ελλάδας του 1940 – 1941

Ινφογνώμων Πολιτικά

Κεντρικό Γκόλικο, Ύψωμα 1615, απέναντι από τον Αυχένα της Μετζγκοράνης.
Τα χιόνια άρχισαν να λιώνουν, αποκαλύπτοντας τους νεκρούς μαχητές.
(Από τη συλλογή του Πέτρου Αρτάνη)

γράφει ο Αρματιστής

 Μέσα σε βόλια κι’ οβίδων κρότους
Πέσαν τα νιάτα μεσ’ στον ανθό τους
Πάνε λεβέντες, πάνε κορμιά
Κι’ άγνωστα τα ‘θαψαν στην ερημιά
Κανείς δεν ξέρει που τα’ χουν θάψει
Κανείς δεν πήγε για να τα κλάψει
Κανείς δεν έκαψε για’ αυτά λιβάνι
Κανείς δεν έπλεξε γι’ αυτά στεφάνι.
Ανώνυμοι ήρωες, άγνωστοι τάφοι
Κανένα όνομα σ’ αυτούς δεν γράφει

                             Γεώργιος Σουρής

Δυστυχώς, ο μεγάλος και πάντα εύστοχος Γεώργιος Σουρής έχει απόλυτο δίκιο.

Οι μεγάλοι νεκροί εκείνης της επικής μάχης παραμένουν άγνωστοι, άκλαυτοι και ατίμητοι. Οι τάφοι τους δεν έχουν βρεθεί. Ακόμη και τα ελάχιστα λείψανα που έχουν εκταφεί μέχρι σήμερα, ταυτοποιούνται με τη λέξη ΑΓΝΩΣΤΟΣ και οι λειψανοθήκες τους βρίσκονται «αποθηκευμένες» σε εκκλησίες. Στρατιωτικά νεκροταφεία δεν υπάρχουν για τους ηρωικούς νεκρούς του ΟΧΙ. Η Πολιτεία ύστερα από 74 χρόνια από το πόλεμο, δεν έχει κάνει ακόμη το χρέος της. Το μεγαλύτερο μέρος του λαού στέκεται αδιάφορο προς τη διαπραττόμενην «ύβριν». Ο λαός, οι συγγενείς και οι απόγονοι των νεκρών, δεν απαιτούν την κάθαρση του δράματος.  

Σκοπός

Σκοπός του παρόντος κειμένου είναι να αναδείξει τη χαλαρότητα – έως αδιαφορία – με την οποία η επίσημη Πολιτεία έχει αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα το ζήτημα της απόδοσης της ελάχιστης απαιτούμενης τιμής προς τους 13.936 νεκρούς του Ελληνοϊταλικού Πολέμου 1940-1941, αλλά και προς τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς των λοιπών πολέμων του Έθνους, που έδωσαν τη ζωή τους για την Ελευθερία της Πατρίδας, και η οποία τιμή με βάση την ιστορία, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις μας, συνίσταται στην προσφορά μιας αξιοπρεπούς ταφής στους νεκρούς πολεμιστές μας, σε οργανωμένα και ευπρεπή στρατιωτικά νεκροταφεία που θα αποτελούν ένα αιώνιο μνημόσυνο προς τους τιμώμενους νεκρούς  και θα υπενθυμίζουν στις επόμενες γενιές ότι η Ελευθερία της Πατρίδας κερδίζεται μόνο δια της θυσίας.

Η Ύβρις

''Ρεπορτάζ χωρίς Σύνορα '' Αντίσταση & Εμφύλιος στην Ελλάδα

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: Η άλλη Κατοχή

του Τάσου Κωστόπουλου

Η Ελλάς έπρεπε να σωθή, ακόμη και παρά την θέλησιν των περισσοτέρων Ελλήνων.

Νεόκοσμος Γρηγοριάδης, βενιζελικός στρατηγός (Στα όπλα η Ελλάς!, Κωνσταντινούπολις 1920, σ. 74)

Η εθνική -όπως και η ατομική- μνήμη είναι σαφώς επιλεκτική. Αν η γερμανοϊταλική κατοχή του 1941-44 εξακολουθεί να αποτελεί κομβικό συστατικό στοιχείο της αυτογνωσίας των σημερινών Ελλήνων, δεν συμβαίνει το ίδιο με την αμέσως προηγούμενη καταπάτηση της εθνικής κυριαρχίας από ξένα στρατεύματα: την αγγλογαλλική (ακριβέστερα: πολυεθνική) κατοχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η εκατοστή επέτειος της οποίας θα 'πρεπε κανονικά να «γιορταστεί» τούτες τις μέρες.

Η λήθη δεν είναι ζήτημα ούτε χρόνου ούτε μεγέθους. Αν από την είσοδο των ναζιστικών στρατευμάτων στην Αθήνα μάς χωρίζουν πλέον 74 ολόκληρα χρόνια, η απόβαση των Αγγλογάλλων στη Θεσσαλονίκη απέχει μόλις άλλα 26· από άποψη αριθμού, πάλι, τα κατοχικά στρατεύματα της Αντάντ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (210.000 Γάλλοι, 180.000 Βρετανοί, 152.000 Σέρβοι, 55.000 Ιταλοί και 10.000 Ρώσοι στις αρχές του 1917) υπερτερούσαν σαφώς εκείνων του Αξονα στον Δεύτερο.

Οι αιτίες της μνημονικής αυτής απώθησης πρέπει να αναζητηθούν στον χώρο της πολιτικής. Κατ’ αρχάς, σε αντίθεση με τους κατακτητές του 1941-44, οι εισβολείς του 1915 κέρδισαν τελικά τον πόλεμο, με αποτέλεσμα η αναγκαστική σύμπραξη μαζί τους να καταγραφεί ως ακόμη μία εθνική επιτυχία -σε αντίθεση με τη βουλγαρική κατοχή ανατολικά του Στρυμόνα, οι επιπτώσεις της οποίας καταγράφηκαν και προβλήθηκαν συστηματικά.