Κατανοώντας τον αντιπληθωρισμό.

του Κώστα Μελά

Πολλοί παρατηρητές εμφανίζονται να υποτιμούν την συνεχόμενη απειλή αντιπληθωρισμού, τουλάχιστον όταν πρόκειται για τις μειώσεις στην αξία των στοιχείων  ενεργητικού και των ακινήτων.

Οι περισσότερες από τις πρόσφατες συζητήσεις σχετικά με τον αντιπληθωρισμό φαίνεται να αγνοούν τους κύριους κινδύνους που τίθενται σε μια οικονομία που οδεύει προς τον αντιπληθωρισμό, ενώ παράλληλα  εμφανίζονται να προσφέρουν επιφανειακές λύσεις. Επίσης δεν κατανοούν ότι ίδιος ο αντιπληθωρισμός δεν είναι το κύριο πρόβλημα, αλλά οι παράγοντες  που τον προκαλούν.

Ο αντιπληθωρισμός διακρίνεται μεταξύ εκείνων των περιπτώσεων στις οποίες αποτελεί πραγματική απειλή για την οικονομία και τις πιο ακίνδυνες περιπτώσεις. Ένας αντιπληθωρισμός που οδηγεί στην οικονομική καταστροφή θα μπορούσε κάλλιστα να συμβεί ξανά εάν δεν ληφθούν σύντομα δραστικά και αποφασιστικά μέτρα για την καταπολέμησή του.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, πολλοί οικονομικοί αναλυτές έχουν εκφράσει την ανησυχία τους για την πιθανότητα να περιέλθει η ευρωπαϊκή οικονομία σε μια παρατεταμένη περίοδο αντιπληθωρισμού τιμών. Τα δεδομένα σχετικά με την εξέλιξη των τιμών έχουν αναλυθεί επαρκώς  για την τεκμηρίωση αυτού του φόβου, αλλά ακόμα δεν φαίνεται οι αποδείξεις να είναι καταλυτικές. Ο πρόεδρος της ΕΚΤ και τα υπόλοιπα μέλη του ΔΣ  έχουν προσπαθήσει να ηρεμήσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές, βεβαιώνοντας  ότι διαθέτουν επαρκή αριθμό μέσων και τρόπων για να πολεμήσουν τον αντιπληθωρισμό.(Monthly Bulletin May,June, July 2014). Πολλοί θεωρούν ότι η οικονομία της ευρωζώνης  είναι διαφορετική από την αντίστοιχη της Ιαπωνίας (που κυριολεκτικά υπέφερε από τον αντιπληθωρισμό πάνω από δέκα έτη) και οι σχεδιαστές της οικονομικής πολιτικής πιο έξυπνοι. Χθες ακόμη (Le Monte, 12.08.2014) ο Διοικητής της Bundesbank Jens Weidmann, υποστήριξε ότι δεν υπάρχει κανένα σενάριο που να οδηγεί την ευρωζώνη σε αντιπληθωρισμό.  

Η σκιά του ολοκληρωτισμού πάνω από τον πλανήτη

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Για «αντισημιτική έκρηξη μίσους» στις διαδηλώσεις για τη Γάζα κάνει λόγο το Συμβούλιο των Εβραίων της Γερμανίας. Φαίνεται οι φίλοι μας περίμεναν «έκρηξη αγάπης» προς τους Εβραίους για τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα, το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην ιστορία.

Δίπλα, στη Γαλλία, από τότε που εξελέγη ο Σαρκοζί και ακόμα περισσότερο επί των αξιοθρήνητων «Σοσιαλιστών» του Ολλάντ, στην εξωτερική πολιτική και τα ΜΜΕ έχει καθοριστική επιρροή  – και δεν την κρύβει, όπως αλλού - το Συμβούλιο Εβραϊκών Θεσμών (CRIF). Σύμφωνα με τη Monde, το CRIF ανάγκασε τον Σαρκοζί να επιλέξει τον Κουσνέρ αντί του Βεντρίν ως ΥΠΕΞ. Ο «αρχιτέκτων» του πολέμου στη Λιβύη Μπερνάρ-Ανρί Λεβί καυχήθηκε δημοσίως ότι τόκανε για το Ισραήλ. Λογική άρα η απαγόρευση διαδηλώσεων για τη Γάζα. Ενδεικτική όμως των προόδων του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη. ‘Οσο για τον γράφοντα παραμένει «συνωμοσιολόγος», σε αντίθεση με ορισμένους «φίλους» της αριστεράς, που νομίζουν ότι τους σέβονται όταν καλοπιάνουν τους δυνατούς (κούνια που τους κούναγε!).

Διερωτάται κάποιος γιατί ένας λαός με την κολοσσιαία ιστορική πείρα και την τεράστια συμβολή των Εβραίων στον πολιτισμό (κυρίως βέβαια οι «αιρετικοί» μεταξύ τους),  λαός που θα μπορούσε να είναι πόλος ακτινοβολίας στη Μέση Ανατολή και όλη την υφήλιο, δεν καταλαβαίνει τις ενδεχόμενες μακροχρόνιες συνέπειες των εγκλημάτων. Ο Νετανιάχου κινδυνεύει να αποδειχθεί Αλκιβιάδης των Εβραίων και η Γάζα Μήλος τους. Αλλά και δεν είναι εντέλει προσβολή στα θύματα ενός φοβερού ολοκαυτώματος να χρησιμοποιείται η μνήμη τους ως «άδεια σφαγής»;

Ελλάδα, Κύπρος, Γάζα

Δεν τιμά (ούτε συμφέρει!) την Ελλάδα και την Κύπρο η αιδήμων «σιωπή των αμνών» για τα συμβαίνοντα. Δεν θα αναφερθούμε στη γνωστή ιστορία των ελληνοαραβικών και κυπροαραβικών σχέσεων. Είναι κάτι βαθύτερο, που δεν καταλαβαίνουν τα λαμόγια. Είναι η ηθική σημασία των θέσεων που παίρνει μια χώρα σαν την Ελλάδα ή την Κύπρο. Η Ελλάδα είναι  ο εφευρέτης της δημοκρατίας – βρωμίζεται παρακολουθώντας άφωνη το έγκλημα (ή στηρίζοντας ξεδιάντροπα την αιματηρή αιγυπτιακή δικτατορία). Μπορούμε να μιλάμε για τουρκική κατοχή στην Κύπρο κλείνοντας το μάτι στον άλλο κατακτητή δίπλα; Ο κυνισμός μικραίνει έθνη και ανθρώπους. Και η ιστορία βρίσκει τελικά τρόπους επαναφοράς της ισορροπίας!

“KYΡΩΣΕΙΣ ΙΣΟΝ ΠΟΛΕΜΟΣ”-ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΠΑΝΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗ ΡΩΣΙΑ- “Η ΣΥΜΦΟΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ…”

makeleio

Καθηγητής Επαμεινώνδας Πανάς

Τι είναι οι κυρώσεις;

Οι έλληνες μικροπαραγωγοί υπέστησαν άμεσα τις συνέπειες των κυρώσεων. Ας ξανασκεφθούμε με στοχασμό τις κυρώσεις.

Ευρώπη – Αμερική ξεκίνησαν την επιβολή κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας λόγω της Ουκρανίας. Στο ξεκίνημά τους δεν είδαν ΠΟΤΕ τις ωμότητες του Ισραήλ απέναντι στους αμάχους της Παλαιστίνης οπότε «γλύτωσε» το Ισραήλ από τις κυρώσεις!!! Στο σημείο ακριβώς αυτό έχουμε την μεγιστοποίηση της ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ.

Ας ξανασκεφθούμε τις κυρώσεις. Μήπως οι κυρώσεις είναι μια μορφή πολέμου; Παρατηρούμε ότι αυτή η μορφή κυρώσεων δίνει έμφαση στην υλιστική προσέγγιση της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Η επιβολή των οικονομικών κυρώσεων μήπως είναι ένας οικονομικός στραγγαλισμός των επιχειρήσεων, των εργαζομένων, που οδηγεί ουσιαστικά σε έναν παρατεταμένο πόλεμο με άλλα μέσα;

Ιδού μια μικρή πραγματική απόδειξη: ο τέως Πρωθυπουργός της Μαλαισίας Mahathir Mohamed ικέτευε το 1994 κατακρίνοντας έντονα τις κυρώσεις κατά του Ιράκ, λέγοντας: «…οι κυρώσεις σε τρόφιμα και φάρμακα έχουν επιβληθεί για μία τετραετία και έχω πληροφορηθεί ότι περί τα 1 εκατομμύριο παιδιά και γέροντες πέθαναν λόγω της ανεπάρκειας τροφίμων και φαρμάκων» ζητώντας με την παρέμβασή του να σταματήσει η απάνθρωπη αυτή συμπεριφορά.

Κύπρος: βρετανικές προβοκάτσιες μέσα στο καλοκαίρι

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο πιο ασφαλής δείκτης προσέγγισης μεγάλων καταστροφών είναι η «τρικυμία εν κρανίω», η μεγάλη σύγχυση που χαρακτηρίζει τις διάφορες ελίτ και την κοινωνία στο αμέσως προηγούμενο διάστημα. Αν αυτό είναι σωστό, τότε οι μεγάλες, ιστορικές καταστροφές που συνέβησαν σε Ελλάδα και Κύπρο τα τελευταία χρόνια, δεν ήταν παρά η αρχή του παιχνιδιού – τα χειρότερα έπονται! Αν, τουλάχιστον, δεν κάνουμε κάτι για να τα σταματήσουμε!

Γνωρίζω ότι πολλοί φίλοι ή «φίλοι», ιδίως της αριστεράς, μου προσάπτουν «καταστροφισμό». Εν ιλίγγω εισέτι, μετά τη μετεωρική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ το 2012, αλλά και με ενδόμυχο, ανομολόγητο αλλά μέγα φόβο για τις δυσκολίες μπροστά τους, δεν θέλουν να τους χαλάμε τη «ζαχαρένια», μιαν ανυπόστατη δηλαδή αισιοδοξία, που δεν στηρίζεται πουθενά, έχει το προσόν να είναι ευχάριστη, αλλά και το μεγάλο μειονέκτημα να μην επιτρέπει τη σωστή προετοιμασία και δράση για αντιμετώπιση μιας τραγικής εθνικής και διεθνούς πραγματικότητας. Δεν σκέφτονται ότι αυτοί που τους γεμίζουν αισιόδοξα σενάρια, δεν είναι στην πραγματικότητα παρά αυτοί που προγραμματίζουν τον χαμό τους.

Σε μια κατάσταση εξάλλου που θυμίζει «εθνική άνοια», πλήρη εξαφάνιση δηλαδή της ήδη εξαιρετικά περιορισμένης ικανότητας διεύθυνσης της Ελλάδας και της Κύπρου από τις άρχουσες τάξεις και το πολιτικό προσωπικό, είναι πολύ εύκολο στους φορείς επιρροής του Χρήματος, των ΗΠΑ και της Βρετανίας να διεισδύουν στο πολιτικό και κρατικό προσωπικό, ενσταλάσοντάς του ιδέες, δημιουργώντας του «εικονικές πραγματικότητες», εξαρτώντας το ψυχολογικά και χειραγωγώντας το προς τις κατευθύνσεις που θέλουν. ‘Ετσι μπήκαμε στα Μνημόνια, έτσι κατεστράφη η κυπριακή οικονομία και έτσι ετοιμάζεται ο «Αναστασιάδης-‘Αδης» να διαλύσει το κυπριακό κράτος, κάνοντας αυτό που δεν κατάφερε το 2004!


Λονδίνο, Κύπρος και ευρώ

Εκμεταλλευόμενο τις συνθήκες αυτές και την οικονομική κατάσταση της Κύπρου, το Λονδίνο, σύμφωνα με εξαιρετικά αξιόπιστες πληροφορίες, έχει επιδιώξει να σπρώξει σημαντικούς παράγοντες του νησιού στην κατεύθυνση εξόδου της Κυπριακής Δημοκρατίας από την ευρωζώνη (ΟΝΕ).

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, οι παράγοντες αυτές ετοιμάζονται να εκδηλωθούν δημόσια στο άμεσο μέλλον.

Εξάντας - Το πείραμα της Αργεντινής 'Β μέρος

Εξάντας - Το πείραμα της Αργεντινής Ά μέρος

«Βουλιάζουν» τα εμπορικά καταστήματα ακόμα και στις εκπτώσεις – Πτώση έως 30% σε τουριστικές περιοχές

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Η έρευνα της ΕΣΕΕ έφερε στο φως απογοητευτικά στοιχεία για την κίνηση στα εμπορικά καταστήματα κατά την διάρκεια των δύο πρώτων εβδομάδων των καλοκαιρινών εκπτώσεων.

Εννέα στους δέκα καταστηματάρχες δήλωσαν ότι δεν είναι ικανοποιημένοι από την κίνηση ενώ ακόμα και σε τουριστικές περιοχές, όπως είναι η Κρήτη, η Ρόδος και η Κέρκυρα, ενώ αναμενόταν αυξημένη επισκεψιμότητα λόγω της τουριστικής περιόδου η οποία θα μπορούσε να μεταφραστεί σε αύξηση της εμπορικής κίνησης, αυτή δεν καταγράφηκε.

Συγκεκριμένα, συγκριτικά με τα στοιχεία της προηγούμενης χρονιάς, στο Ηράκλειο και στο Ρέθυμνο τα τουριστικά είδη σημειώνουν τις πρώτες δύο εβδομάδες πτώση κατά 30%, στα Χανιά κατά 20%, ενώ στη Ρόδο όπως και στην Κέρκυρα, η αγορά κυμάνθηκε ελαφρώς υποτονικά αλλά κοντά στα περσινά επίπεδα. Χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ τα τουριστικά μεγέθη είναι εντυπωσιακά για τη φετινή χρονιά, ακόμα δεν έχουν μεταφραστεί σε αύξηση της αγοραστικής κίνησης και κατ΄ επέκταση του τζίρου των καταστημάτων, ιδίως σε παραδοσιακούς τουριστικούς προορισμούς. Τα παραπάνω στοιχεία δείχνουν ότι η εμπορική και η τουριστική κίνηση δεν έχουν ακόμη συντονιστεί. Ταυτόχρονα, θεωρείται ότι κρίσιμο ρόλο στη διαμόρφωση της καταναλωτικής κίνησης διαδραμάτισε η αποστολή των εκκαθαριστικών σημειωμάτων από την εφορία, πριν και κατά τη διάρκεια των εκπτώσεων, γεγονός που πολλοί επαγγελματίες πιστεύουν ότι «πάγωσε» την αγορά.

Σε χαμηλότερο επίπεδο, σε σύγκριση με την πρώτη εβδομάδα, κινήθηκαν οι πωλήσεις κατά την δεύτερη εβδομάδα των εκπτώσεων για το μεγαλύτερο ποσοστό των καταστημάτων.

Αναδημοσίευση - Για τον Άξελ Κισιλόφ, Υπουργό Οικονομικών της Αργεντινής

του Κώστα Λαπαβίτσα

Μέ όλα αυτά που γίνονται στην Αργεντινή θα ήταν ίσως χρήσιμο διαβαζόταν ξανά ένα κείμενο που έγραψα στις 5/1/2014 σχετικά με τον Άξελ Κισιλόφ, τον Υπουργό Οικονομικών,  ο οποίος βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο μάτι του κυκλώνα. Παρά τους μήνες που πέρασαν, το κείμενο δεν έχασε, μπορεί μάλιστα και να κέρδισε, σε αμεσότητα. Όσο για τον Κισιλόφ, η πορεία πολλών υπερχρεωμένων χωρών στο εγγύς μέλλον θα εξαρτηθεί από τις αποφάσεις που αυτός και φυσικά η Κριστίνα Φερνάντες θα πάρουν το επόμενο διάστημα. Οψόμεθα.

Τον Άξελ Κισιλόφ, νέο Υπουργό Οικονομικών της Αργεντινής, το γνώρισα προς το τέλος του 2011. Η παρουσία του ήταν ιδιαίτερα χαρισματική: περίπου σαράντα χρονώ, με έκδηλη αυτοπεποίθηση, αλλά και την αδιόρατη κούραση που φέρνει στο πρόσωπο η εξουσία. Ήταν ντυμένος απλά, χωρίς τα κοστούμια των υπολοίπων. Η έλλειψη γραβάτας λειτουργούσε ως μηχανισμός διαφοροποίησης και επιβολής ισχύος πάνω στους άλλους. Ακριβώς το αντίστοιχο αυτού που συνήθως κάνει η γραβάτα σε όσους δεν τη φοράνε, μόνο που στην περίπτωση του Κισιλόφ η ισχύς πήγαζε από την προσωπικότητά του κι όχι από τα ρούχα.

Φαινόταν καθαρά ότι επρόκειτο για άνθρωπο που βρισκόταν ήδη ψηλά στους μηχανισμούς εξουσίας της Αργεντινής και θα πήγαινε ακόμη ψηλότερα. Ήταν τότε ο υπ’ αριθμόν δύο στο Υπουργείο Οικονομικών, αλλά όλοι γνώριζαν ότι αυτός κατείχε την πραγματική δύναμη και όχι οι αδιάφοροι υπουργοί που μεσολάβησαν μέχρι να αναλάβει τα ινία.

Η ισχύς του πήγαζε από ένα συνδυασμό παραγόντων. Σε νεαρότερη ηλικία είχε παίξει σημαντικό ρόλο στη διάσωση της Αργεντινής από την καταστροφική πολιτική που της επέβαλε το ΔΝΤ κατά τη δεκαετία του 1990, η οποία τελικά οδήγησε σε παύση πληρωμών και σπάσιμο της ισοτιμίας με το δολάριο. Προσωπικός φίλος του Μάξιμο, γιού των Κίρχνερ, ανήκε στους ριζοσπαστικούς κύκλους του αριστερού Περονισμού. Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, με κατάρτιση που είναι πλέον εξαιρετικά σπάνια γιατί είχε διαβάσει Κεϊνς, Μαρξ και Σουμπέτερ, γνώριζε από κοντά τις εναλλακτικές προσεγγίσεις στα οικονομικά και δεν εντυπωσιαζόταν εύκολα ούτε από τη ρηχή επιστημοσύνη των τεχνοκρατών του ΔΝΤ, ούτε και από τον αλαζονικό ‘τεχνικισμό’ της οικονομολογικής Κουρίας των μεγάλων Αμερικανικών Πανεπιστημίων. 

Οι απόψεις, η αλήθεια , η εξουσία στη σημερινή Ελλάδα.

του Κώστα Μελά

Α.

Υπάρχουν δύο καθαρά αντίθετες τάσεις που διαμορφώνονται στο ελληνικό δημόσιο τοπίο τα τελευταία 10-15 έτη:

Η πρώτη τάση , αφορά στην εκρηκτική αύξηση του αριθμού των απόψεων οι οποίες , με την βοήθεια των νέων ηλεκτρονικών μέσων , διατυπώνονται καθημερινά για θέματα και ζητήματα «επί παντός επιστητού». Στα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας , αλλά και στα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάθε στιγμή στην κυριολεξία, εμφανίζονται απόψεις για θέματα, πολιτικής, κοινωνίας, οικονομίας, πολιτισμού, ιστορίας κτλ (έχει ενδιαφέρον ότι δεν εμφανίζεται αυτό το φαινόμενο για ζητήματα που αφορούν τις λεγόμενες θετικές επιστήμες). Χείμαρροι  λέξεων κατακλύζουν όλους όσοι επιθυμούν να «σερφάρουν» στις αμέτρητες ιστοσελίδες  της «αποκαλυπτικής ενημέρωσης» και της «αναζήτησης της αλήθειας».  

Η διατύπωση απόψεων  από ένα πλήθος ατόμων υποστηρίχτηκε (διαφημίστηκε) έντονα ως εξάπλωση των  δημοκρατικών διαδικασιών και αυξημένης συμμετοχής των πολιτών στη δημόσια ζωή . Στόχος η διεύρυνση της δημοκρατίας και οι απελευθερωτικές τάσεις που αυτή συνεπάγεται.

Η δεύτερη τάση κινείται στον αντίποδα της πρώτης: είμαστε μάρτυρες μιας απίστευτης σκλήρυνσης της κρατικής εξουσίας η οποία όλο περισσότερο και όλο πιο συχνά λαμβάνει μέτρα συρρίκνωσης των δικαιωμάτων του πολίτη . Τα δικαιώματα που πλήττονται δεν αφορούν τα ονομαζόμενα «δημόσια» αλλά συνεχώς επεκτείνονται στα λεγόμενα «ιδιωτικά» δικαιώματα , δηλαδή όσα αναφέρονται στην ιδιωτική ζωή του πολίτη. Σιγά αλλά σταθερά καταργείται η ελευθερία και της ιδιωτικής ζωής. Όμως την ελευθερία της ιδιωτικής ζωής επικαλέσθηκαν οι κρατούντες ως επιχείρημα για να ξεθεμελιώσουν τον  δημόσιο χώρο. Η απώλεια του ιδιωτικού βίου είναι απλά το αποτέλεσμα της διάλυσης του δημοσίου βίου. Η συνεχής επίκληση «εκτάκτων αναγκών» και «καταστάσεων εξαίρεσης» οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια  στην καθιέρωση ενός μονίμου παραδείγματος διακυβέρνησης.    Ενώ αρχικά κατανοούνταν σαν κάτι το ασυνήθιστο , μια εξαίρεση , η οποία μπορούσε να ισχύσει μόνο για περιορισμένη χρονική περίοδο μέσω του ιστορικού μετασχηματισμού της κατέστη σήμερα φυσιολογική μορφή της διακυβέρνησης. Μέσω  της συγκεκριμένης έννοιας μπορούν να δειχθούν οι συνέπειες αυτής  της αλλαγής σε σχέση με το κράτος και τη  «δημοκρατία»  στην οποία  ζούμε. Κύριο χαρακτηριστικό  των σύγχρονων «δημοκρατιών» αλλά και του πλέγματος των διεθνών σχέσεων είναι η παράξενη σχέση μεταξύ της ύπαρξης και απουσίας νόμου, μεταξύ νόμου και ανομίας. Η κατάσταση εξαίρεσης εγκαθιδρύει μια κρυφή , αλλά θεμελιώδη σχέση μεταξύ της ύπαρξης και της απουσίας νόμου.

Αργεντινομάχοι και Αργεντινολάτρες

Νέα Κρήτη

Εγραψε:  o Pitsirikos       

   Η Αργεντινή επιλέγει την χρεοκοπία και τη σύγκρουση με τα κερδοσκοπικά funds, και στην Ελλάδα ξεσπάει πόλεμος ανάμεσα σε αργεντινομάχους και αργεντινολάτρες. Οι Έλληνες δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως δεν τους παίρνει πια να κρίνουν τους άλλους λαούς.

Σε περίπτωση που κάποιοι δεν το έχουν αντιληφθεί, στην Αργεντινή -σε αντίθεση με την Ελλάδα- δεν έχουν ακόμα την εξουσία οι πολιτικοί που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία το 2001.

Ο Φερνάντο ντε λα Ρούα εγκατέλειψε το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο.

Επίσης, οι πολίτες της Αργεντινής δεν απέδωσαν την χρεοκοπία της χώρα τους στους …μετανάστες, ούτε ψήφισαν νεοναζιστές.

Σύγκριση ανάμεσα στην χρεοκοπία της Ελλάδας και της Αργεντινής δεν μπορεί να γίνει, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.

Η πρόεδρος και η κυβέρνηση της Αργεντινής επέλεξαν την σύγκρουση με τα κερδοσκοπικά funds, και δεν είναι λίγοι αυτοί οι ειδικοί που θεωρούν πως έκανε τη σωστή κίνηση.

Ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς δεν έχει καμία σχέση με τον καπιταλισμό όπως τον ξέραμε μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες.

Ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς είναι ο πιο άγριος καπιταλισμός - μέχρι τον επόμενο- και έχει μετατρέψει την παγκόσμια οικονομία σε καζίνο.

Κι αυτό δεν είναι μια αριστερή θεώρηση· οι ίδιοι οι καπιταλιστές είναι που ασκούν σκληρή κριτική στον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς που δεν είναι, βέβαια, καθόλου ελεύθερη.

Θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε την εξουσία να την έχουν οι εκλεγμένοι πολιτικοί ή τα αρπακτικά funds.

Ξεκάθαρα πράγματα.

Μηχανή του Χρόνου: Τα ναρκωτικά υπήρχαν από την προϊστορική εποχή. Πώς κατάφερναν να μην εξαρτηθούν;

news247

Το γεγονός ότι τα περισσότερα ίχνη βρέθηκαν σε τάφους και ιερούς τόπους, ωθούν τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι η χρήση των ουσιών ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την τελετουργική χρήση

Σε αντίθεση με τον σύγχρονο άνθρωπο, οι προϊστορικοί λαοί της Ευρώπης δεν χρησιμοποιούσαν παραισθησιογόνα απλώς για ευχαρίστηση. Η χρήση αλκοολούχων και φυτικών ναρκωτικών όπως το όπιο και τα παραισθησιογόνα μανιτάρια, χρησιμοποιούνταν με φειδώ και πήγαιναν χέρι-χέρι με το σύστημα πεποιθήσεων και τις ιερές τελετουργίες ταφής. Η Elisa Guerra-Doce από το πανεπιστήμιο του Βαγιαδολίδ στην Ισπανία, υποστηρίζει ότι ο σκοπός της χρήσης τους ήταν να βοηθήσουν στην επικοινωνία με τον πνευματικό κόσμο.

Παρά το γεγονός, ότι η κατανάλωση των ουσιών είναι τόσο αρχαία όσο και η ανθρώπινη κοινωνία, μόλις πρόσφατα οι ερευνητές άρχισαν να εξετάζουν τα ιστορικά και πολιτιστικά πλαίσια μέσα στα οποία γινόταν η χρήση τους στη Γηραιά Ήπειρο. Η έρευνα της Guerra-Doce τεκμηριώνει την πολιτιστική σημασία της κατανάλωσης μεθυστικών ουσιών σε ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Γ. Βαρουφάκης: “Η Ελλάδα παραμένει πτωχευμένη…” (Video)

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

«Η Ελλάδα θα βρίσκεται σε εποπτεία τουλάχιστον μέχρι το 2050», δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας, Γιάννης Βαρουφάκης, στην τηλεοπτική του συνέντευξη στον ΑΝΤ1. Όπως επεσήμανε ο ίδιος, η Ελλάδα πτώχευσε περί τα τέλη του 2009 και παραμένει πτωχευμένη, ενώ υποστήριξε ότι τα συμβάντα στην Αργεντινή παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο, παγκοσμίως, αλλά όχι τόσο πολύ στην Ελλάδα. «Ο λόγος είναι ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος ουσιαστικά έχει μεταφερθεί στους ώμους των Ευρωπαίων φορολογούμενων και διαχειρίζεται κεντρικά και πολιτικά», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Δολάριο: Όργανο κρατικής οικονομικής τρομοκρατίας!

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σε σημείο καμπής για την παγκόσμια οικονομία εξελίσσεται το εξοντωτικό πρόστιμο ύψους 9 δισ. δολαρίων, που επέβαλαν οι αμερικανικές αρχές στην γαλλική τράπεζα BNP Paribas, που είναι η μεγαλύτερη τράπεζα της Γαλλίας και μια από τις πέντε μεγαλύτερες στον κόσμο, με βάση το ενεργητικό της.

Το πρόστιμο που επέβαλλε η Ουάσινγκτον είχε καθαρά πολιτικό σκεπτικό. Η BNP Paribas, με 190.000 εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο και 34 εκ. πελάτες, τιμωρήθηκε γιατί δεν έγινε όργανο επιβολής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Το ολίσθημά της αφορούσε τη διενέργεια συναλλαγών με την Κούβα, το Ιράν και το Σουδάν, τρεις χώρες που βρίσκονται σταθερά στο στόχαστρο της επεκτατικής αμερικάνικης πολιτικής, επί πολλές δεκαετίες. Αρκεί μια ματιά στο σκεπτικό της καταδικαστικής απόφασης για να γίνει αντιληπτός ο αυθαίρετος, τιμωρητικός χαρακτήρας του προστίμου. Αναφέρεται ενδεικτικά στο κεφάλαιο της απόφασης που αφορά στην Κούβα (Statement of facts, United States District Court, Southern District of New York, United States of America –v.- BNP Paribas, SA Defendant) ότι με βάση νόμους του 1960 και 1962 η κυβέρνηση των ΗΠΑ επιβάλλει εμπάργκο κατά της Κούβας «επειδή η Κούβα απειλεί την ασφάλεια των ΗΠΑ και του ημισφαιρίου» (παρ. 11)! Η γαλλική τράπεζα επομένως τιμωρείται επειδή υπονομεύει την ασφάλεια των ΗΠΑ, με βάση μάλιστα νόμους που ψηφίστηκαν επί Κένεντυ. Η δε απόφαση σχετικά με το Ιράν και το Σουδάν στηρίζεται σε πιο πρόσφατους νόμους του Κλίντον και του Μπους!

Από τον Κένεντυ στον Ομπάμα

Αν το πρώτο επομένως συμπέρασμα αφορά την γελοιότητα του σκεπτικού, το δεύτερο αφορά την συνέχεια της αμερικανικής πολιτικής. Προς οικτρή διάψευση εκείνων των Ευρωπαίων που πίστευαν ότι η απομάκρυνση του Μπους και η εκλογή του Ομπάμα θα σηματοδοτήσει μια πιο συμμετρική, λιγότερη μονομερής εξωτερική πολιτική από την μεριά της Ουάσιγκτον, το μήνυμα που στέλνει το πρόστιμο στην BNP Paribas είναι ότι όποιος δεν ακολουθεί και δεν εφαρμόζει, με ενεργητικό μάλιστα τρόπο, την απειλητική για την διεθνή σταθερότητα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ θα εξοντώνεται. Η εμμονή μάλιστα της Ουάσινγκτον να «ταράζει» με πρόστιμα τις ευρωπαϊκές τράπεζες υπογραμμίζει την απόφασή της να χρησιμοποιεί μέχρι τέλους τα συγκεκριμένα εργαλεία, ως μέσα άσκησης πολιτικής κι επίσης ως μέσο στήριξης των αμερικανικών τραπεζών, στο πλαίσιο του λυσσαλέου ανταγωνισμού τους με τα ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Αρκεί να αναφερθούν τα πρόσφατα πρόστιμα ύψους 2,6 δισ. ευρώ στην ελβετική Credit Suisse 80 εκ. δολ. στην ολλανδική ABN Amro και 1,9 δισ. την βρετανική HSBC. Θα έτριβαν τα χέρια τους στο Μανχάταν με την κοινοποίηση των σχετικών αποφάσεων… Πολιτικά υποκινούμενοι επίσης είναι κι οι 6 γύροι οικονομικών κυρώσεων που επιβλήθηκαν εναντίον της Ρωσίας, πριν μάλιστα καταρριφθεί το αεροπλάνο των μαλαισιανών αερογραμμών σε ουκρανικό έδαφος που είχε την ατυχία να φέρει τα χαρακτηριστικά χρώματα της Ρωσίας: κόκκινο και μπλε… Το ζητούμενο από την μεριά της Ουάσινγκτον με αφορμή τις κυρώσεις εναντίον των τεσσάρων ρώσικων οικονομικών κολοσσών (Rosneft, Gazprombank, Novatek και VEB) είναι να κοντύνει την οικονομική επιρροή της Ρωσίας και στη συνέχεια να την περιθωριοποιήσει, προς όφελος των ιδιοτελών της συμφερόντων. Κάτι που βραχυπρόθεσμα το επιτυγχάνει αν κρίνουμε από την θεαματική πτώση του δείκτη του ρωσικού χρηματιστηρίου, της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ρουβλιού έναντι του δολαρίου και της ανόδου του κόστους του ρωσικού δανεισμού.

ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑΣ!

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Μιλούν για «νομιμότητα». Μιλούν για «σεβασμό στο Σύνταγμα». Και φυσικά δεν αντέχουν ούτε το άκουσμα του συνθήματος «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Είναι αυτοί που με κάθε τους κίνηση, κάθε τους πράξη, κάθε τους απόφαση επιβάλλουν ως «νόμο το «δίκιο» του κεφαλαιοκράτη». Ε, αυτοί είναι που έβγαλαν «παράνομη» ακόμα και την προηγούμενη δικαστική απόφαση (!) που δικαίωνε τις καθαρίστριες. Όσο για την ομαδική απόλυση των εργατών στη Χαλυβουργία του Μάνεση, μας γυρίζουν στη δεκαετία του '70 όταν με τον αντεργατικό νόμο 330 τα δικαστήρια επικύρωναν χιλιάδες διώξεις εργατών και συνδικαλιστών που απολύονταν από τους εργοδότες στη σκέψη ακόμα και της κήρυξης απεργίας.

Αυτή ήταν πάντα η πολιτική τους. Φτιάχνουν νόμους με τους οποίους τα δικαστήρια εκδίδουν αποφάσεις καταδικαστικές για το 95% (!) των «παράνομων» και «καταχρηστικών» απεργιακών κινητοποιήσεων. Που είτε με γαλάζιες είτε με πράσινες επιστρατεύσεις οι ναυτεργάτες οδηγούνται στα «στρατοδικεία». Που έφτασαν Πρωτοδικεία, όπως αυτό στην Αργολίδα πριν από μερικά χρόνια, στο σημείο να απαγορεύουν τη σύσταση αγροτικών συλλόγων με το αιτιολογικό ότι οι σύλλογοι στοχεύουν στην «ταξική συνειδητοποίηση των αγροτών»! Ποιος είπε, λοιπόν, ότι δεν έχουμε μια Δικαιοσύνη… ανεξάρτητη;

Ηταν οι Πράσινοι και οι Βένετοι που εδώ και 40 χρόνια, ως εκάστοτε πλειοψηφών κυβερνητικό Σώμα, και από το 2012 από κοινού, φτιάχνουν τους νόμους, κομμένους και ραμμένους στα μέτρα της ταξικής πολιτικής (γενικά) και της εκάστοτε γαλαζοπράσινης κομματικής επιλογής που (ειδικά) θέλουν να «νομιμοποιήσουν».

Είναι και οι ίδιοι που δεν τηρούν ούτε τα αναγκαία προσχήματα έστω και αυτής της κατ” επίφαση δημοκρατίας αστικού τύπου, της κατά Μοντεσκιέ δηλαδή «διάκρισης των εξουσιών». Πότε ο ένας, πότε ο άλλος, και πότε μαζί, έρχονται και διορίζουν τους προέδρους, τους αντιπροέδρους, τους εισαγγελείς του Αρείου Πάγου. Είναι αυτοί που καταστρατηγούν επετηρίδες, είναι αυτοί που (όπως συνηθίζουν να αλληλοκατηγορούνται), μέσω των «ιμάντων μεταβίβασης» των επιθυμιών τους, προάγουν, διορίζουν και μεταθέτουν δικαστικούς μέσω του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου.

Ας μη σπεύσει, δε, κανείς «χάχας» της θεσμολαγνίας να μας χρεώσει ασέβεια προς το «ανεξάρτητον» της Δικαιοσύνης. Προς το παρόν, όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν να εντάξουν το Μαρξισμό… στα ποινικά αδικήματα, ο Μαρξισμός είναι – εκτός των άλλων – και επιστήμη που προσδιορίζει με σαφήνεια ότι «δεν μπορεί να υπάρχει ίσο δίκαιο μεταξύ άνισων ανθρώπων». Αυτά για τα περί «ανεξαρτησίας».

Οσο για το αν τα παραπάνω ισοδυναμούν με δημιουργία σκιών για την επιμέλεια ή την ακεραιότητα του ενός εκάστου εκ των δικαστών που λαμβάνουν αυτές ή τις άλλες αποφάσεις, απαντούμε ότι τελικά το ζήτημα της απονομής δικαίου δεν αφορά με στείρο τρόπο το πρόσωπο του εκάστοτε δικαστή, αλλά το πλαίσιο εντός του οποίου κινείται το πρόσωπο – δικαστής. Και εμείς απλώς την πρακτική των κυβερνώντων που καθορίζουν αυτό το πλαίσιο περιγράφουμε. Αν κάποιος διαπιστώνει «σκιές» δεν έχει, λοιπόν, παρά να απευθυνθεί σε εκείνους τους γαλαζοπράσινους ταγούς της «ισονομίας και της ισοπολιτείας» που τις παράγουν.

ΤΙ ΣΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΗΓΕΣΙΑΣ ΣΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΟ ΝΤΟΝΙΕΤΣΚ;

iskra

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΤΕΛΗ     

Με τις στρατιωτικο-πολιτικές ανακατατάξεις που επήλθαν μετά την έξοδο από την περικύκλωση των στρατευμάτων των ανταρτώνστο Σλαβιάνσκ και στο Κραματόρσκ, συνδέεται μεταξύ άλλων και η παραίτηση του Ντενίς Πουσίλιν από το Ανώτατο Σοβιέτ της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ.

Από 23 Ιουλίου του 14 στο αξίωμα αυτό εξελέγη ο κομμουνιστής Μπορίς Αλεξέγιεβιτς Λιτβίνοφ. Μέχρι πρότινος γραμματέας του κομματικού πυρήνα της περιφέρειας Κίροφ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας στην πόλη Ντονέτσκ. Η εναλλαγή αυτή στα ανώτατα όργανα της εξεργεμένης Λαϊκής Δημοκρατίας είναι ιδιαίτερα σημαδιακή. Ο Λιτβίνοφ είναι ο συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ (7.4.2014), όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: “Η Δημοκρατία διασφαλίζει τους όρους για την ελεύθερη ανάπτυξη και προστασία των συνταγματικώς αναγνωρισμένων μορφών ιδιοκτησίας, οι οποίες αποκλείουν την οικειοποίηση των αποτελεσμάτων ξένης εργασίας, ενώ θεωρεί πρωτεύουσας σημασίας τις συλλογικές μορφές ιδιοκτησίας”.

Ο Μπορίς Αλεξέγιεβιτς Λιτβίνοφ

Ο προκάτοχός του συνδέεται με τις παλινωδίεςαναφορικά με την εθνικοποίηση των επιχειρήσεων της ολιγαρχίας του κεφαλαίου. Η κλιμάκωση του ένοπλου αγώνα στην επαναστατημένη “Νέα Ρωσία” συνοδεύεται με απαλλαγή από ιδεολογικοπολιτικές ασάφειες, απροσδιοριστία και αυταπάτες, με όλο και πιο σαφή κοινωνικό – ταξικό προσανατολισμό της πολιτικής και της ηγεσίας της. Αυτό υπαγορεύει η λογική της ένοπλης εξέγερσης και της επανάστασης. Σε αυτή την κατεύθυνση “συμβάλλει” και η όλο και πιοσαφής αποστασιοποίηση της κυβέρνησης τηςΜόσχας από τους εξεγερμένους.

Η αλλαγή αυτή στην ηγεσία λαμβάνει χώρα τη στιγμή που σε πεδίο μαχών έχουν ήδη μετατραπεί τα περίχωρα της πρωτεύουσας της Λαϊκής Δημοκρατίας.

Η πολεμική μηχανή της φασιστικής χούντας με τους μισθοφόρους φονιάδες στην πρώτη γραμμή και την απροκάλυπτη οικονομική, πολιτική, στρατιωτική, τεχνική και οργανωτική στήριξη ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, κλιμακώνει μαζικούς βομβαρδισμούς από αέρος, με βαρύ πυροβολικό και με συστοιχίες πυραύλων, αξιοποιώντας τη συντριπτική υλική υπεροχή της. Χρησιμοποιήσει σε ευρεία κλίμακα απαγορευμένα όπλα που πλήττουν κυρίως τον άμαχο πληθυσμό: βόμβες διασποράς, εμπρηστικές βόμβες φωσφόρου και χημικά όπλα (βλ. π.χ. Ukraine: Atrocities committed by the US-Supported Ukrainian National Guard http://www.youtube.com/watch?v=WN_Mbe9u-vE , Killing Civilians in Eastern Ukraine: Ukrainian Democracy? http://www.youtube.com/watch?v=1WC0V_WXyvc). Με τον αριθμό των θυμάτων και το πρωτοφανές κύμα προσφύγων που προκαλεί, στοιχειοθετεί ένα έγκλημα γενοκτονίας.

Η ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ

iskra

Των ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ ΚΑΙ ΝΤΑΝΙΕΛ ΜΟΥΝΕΒΑΡ*

Για δεύτερη φορά σε μόλις μια δεκαετία η Αργεντινή έκανε ουσιαστικά στάση πληρωμών του χρέους της. Η πρώτη, το2001, ήταν αποτέλεσμα των καταστροφικών οικονομικών πολιτικών που επέβαλε στη χώρα από τη δεκαετία του 90 το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι άλλοι διεθνείς οργανισμοί. Η σημερινή ήρθε μετά από μια πολυετή άνιση νομική μάχη ως απόρροια της χρεοκοπίας του 2001. Μέσα από μια σειρά έντονα αμφιλεγόμενων αποφάσεων ο Νεοϋορκέζος δικαστής Thomas Griesa επιχείρησε να επιβάλει στην Αργεντινή την πλήρη εκπλήρωση των αιτημάτων μιας ομάδας ομολογιούχων, γνωστών και ως «vulture funds» (αρπακτικά κεφάλαια).

Αυτά τα «αρπακτικά funds» είναι τα πιο απεχθή τμήματα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Συχνά δημιουργούνται με σκοπό να αγοράσουν το χρέος χωρών που βρίσκονται σε δύσκολη θέση σε χαμηλότατες τιμές και στη συνέχεια απαιτούν την πληρωμή του συνόλου τον ομολόγων που κατέχουν στην ονομαστική τους αξία χρησιμοποιώντας ως εργαλείο το δικαιακό σύστημα των ΗΠΑ ή του Ηνωμένου Βασιλείου προκειμένου να πετύχουν τους στόχους τους. Στην περίπτωση της Αργεντινής τα «αρπακτικά» είναι η NML Capital και η EM Ltd που διαχειρίζονται αντίστοιχα οι δισεκατομμυριούχοι Πολ Σίνγκερ και Κένεθ Ντάρτ που βρέθηκαν με ένα ελάχιστο μερίδιο του χρέους της χώρας μετά τις δύο αναδιαρθρώσεις που έγιναν το 2005 και το 2010.

 Η Αργεντινή αντικατέστησε τα παλιά ομόλογα που είχαν εκδοθεί πριν από το 2001 με μια σειρά νέων ομολόγων με μικρότερη αξία (κατά μέσο όρο 40% χαμηλότερη) με καλύτερους όρους αποπληρωμής που συχνά συνδέονται με την αύξηση του ΑΕΠ της χώρας. Οι αναδιαρθρώσεις έγιναν τελικά δεκτές από τους κατόχους σε ποσοστό άνω του 91% της αξίας των παλαιών ομολόγων. Το υπόλοιπο 9% που δεν αποδέχθηκε το διακανονισμό ανήκει στα λεγόμενα «hod-outs», μεταξύ των οποίων είναι και τα «vulture funds». Κατά την διάρκεια των αναδιαρθρώσεων αυτά τα «αρπακτικά» αγόρασαν ένα ελάχιστο τμήμα των παλαιών ομολόγων αξίας περίπου 1,5 δισ δολαρίων σε πολύ χαμηλές τιμές και στη συνέχεια επιδίωξαν να αναγκάσουν την Αργεντινή να τους εξοφλήσει στην ονομαστική αξία διασφαλίζοντας γιγάντια κέρδη που εκτιμούνται σε 1600%.

ΔΕΗ: Σφάλματα δισεκατομμυρίων με τα ΑΠΕ

Νέα Κρήτη

Για μεγάλο χρονικό διάστημα ακούω παράπονα απο πολύ κόσμο για την αξιοπιστία των ΑΠΕ αλλά και την απόδοσή τους στο δίκτυο. Έχοντας υπόψη μου την τεχνολογική ανεπάρκεια στη χώρα, την αντιπαράθεση των ντόπιων ολιγαρχών  απέναντι στην πολιτική Μέρκελ και Σόιμπλε, καμμία εκ των οποίων δεν δρά υπέρ των Ελληνικών συμφερόντων αποφάσισα να διερευνήσω περισσότερο το θέμα παρουσιάζοντας κάποιες παραμέτρους που δεν έχουν συζητηθεί.

Του καθηγητή Γ. Ζουγανέλη

Οι μεταφορείς του φυσικού αερίου και των πετρελαιοειδών, όπως και οι έμποροι Αραβικού πετρελαίου φυσικά θα είναι "αντίπαλοί" μου με όλα τα κυκλώματα που "ταίζουν", αφού δεν επιθυμούν την ανάπτυξη των ΑΠΕ και άλλων πηγών ενέργειας, γιατί θα μειώσουν την αγορά τους. Ευτυχώς για τη χώρα δεν με ενδιαφέρει τι σκέφτεται ο καθένας. Αρχή μου είναι να βαδίζω πάντα πάνω στο "σωστό" και πάνω σε αυτό να εξαναγκάζω τους υπόλοιπους να "επενδύουν". Σε μερικούς αυτό δεν είναι αντιληπτό γιατί δε το έχουν ζήσει. Για όλους και για όλα υπάρχει πάντα η πρώτη φορά.

Μια επένδυση πάνω στο "σωστό" αποδίδει περισσότερα απο άρπα-κόλα επενδύσεις τύπου Σαμαρά που κτίζονται συνέχεια πάνω στο "λάθος", δρά υπέρ των πολλών αλλά και υπέρ των επενδυτών, αφού αν σχεδιασθεί σωστά μπορεί να αποδώσει πολλαπλάσια κέρδη, να διευρύνει την αγορά και να φέρει ανάπτυξη.

Μια επένδυση της οποίας η φορολόγηση των κερδών είναι δίκαιη επιτρέπει να υπάρχουν παροχές εκεί που χρειάζονται. Αυτές οι παροχές πρέπει όμως να οδεύουν κατα προτεραιότητα στις υποδομές και στη παραγωγή, ώστε να δημιουργούνται μόνιμες θέσεις εργασίας. Οι περιστασιακές παροχές μέσα απο προγράμματα της ΕΕ δεν δημιουργούν μόνιμες θέσεις εργασίας αλλά θέσεις μόνιμης εξάρτησης με το πολιτικό σύστημα, αφού είναι για κάποιους μήνες και όχι μόνιμα.

Γνωστά είναι τα προβλήματα στις ΔΕΚΟ όπως π.χ. στη ΔΕΗ, απο τη πολύχρονη κακοδιαχείριση, τις ψηφοθηρικές προσλήψεις και τις σχέσεις "στοργής" των συνδικαλιστών με την εκάστοτε κυβέρνηση, απο τις οποίες αναδείχτηκαν βουλευτές και υπουργοί.

Τα ΑΠΕ υποτίθεται ότι αναπτύχθηκαν στην Ελλάδα για την προστασία του περιβάλλοντος και για αυτό κατατάσσονται στις Πηγές Πράσινης Ενέργειας. Το κακό με αυτά είναι ότι περιορίζουν άλλες μορφές ενέργειας που πωλούνται στην αγορά και για λόγους ανταγωνισμού υπερτιμολογούνται.

Πως έσβησε το Made in Japan (β)

analyst

Με την ελπίδα της επίλυσης της χρηματοοικονομικής κρίσης, οι αρχές υποχρεώθηκαν σε μεγαλύτερη απορρύθμιση. Αποτέλεσμα είχε η Ιαπωνία να συγκλίνει προς το δυτικό καπιταλιστικό μοντέλο και κανένας τομέας της οικονομίας δεν είναι σήμερα υπό άμεσο κρατικό έλεγχο.

του Βασίλη Παζόπουλου

Η ανατίμηση του νομίσματος

Τον Σεπτέμβριο του 1985, η Ιαπωνία και πέντε άλλα έθνη υπέγραψαν στο ξενοδοχείο Plaza της Νέας Υόρκης την υποτίμηση του δολαρίου έναντι του γιεν, με σκοπό να αυξήσουν τις εξαγωγές των ΗΠΑ, καθιστώντας τις έτσι φθηνότερες.

Μετά την περίφημη συμφωνία στο Plaza, η κερδοφορία των εξαγωγικών κατασκευαστικών βιομηχανιών σταδιακά άρχισε να μειώνεται, οδηγώντας σε ύφεση. Για να μετριάσει την επίδραση του υψηλού γιεν, η κυβέρνηση το 1986 χαλάρωσε την φορολογική πολιτική και μείωσε τα επιτόκια.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις εκμεταλλεύτηκαν τα χαμηλά επιτόκια, μείωσαν τον δανεισμό τους και προχώρησαν σε μεγάλης κλίμακας επενδύσεις. Η ιδιωτική κατανάλωση σημείωσε επίσης μεγάλη άνοδο, ειδικά στις εισαγωγές.

Από την ανατίμηση του γιεν, έγιναν φθηνότερα για τις ιαπωνικές εταιρείες τα ξένα περιουσιακά στοιχεία. Ακολούθησε μια υπερβολή αγορών στο εξωτερικό, κυρίως στις ΗΠΑ. Επιλέγονταν ακίνητα, όπως το Rockefeller Center στη Νέα Υόρκη και γήπεδα γκολφ στη Χαβάη και την Καλιφόρνια.

Η ανατίμηση του Yen έκανε τις Ιαπωνικές εξαγωγές ακριβότερες και τις επενδύσεις από την Ιαπωνία προς το εξωτερικό φτηνότερες. Το ακριβό εργατικό κόστος, το ισχυρό γιεν και η προσπάθεια εξασφάλισης πρώτων υλών, έστειλε σημαντικά ποσά σε επενδύσεις στις ασιατικές χώρες. Επενδύσεις γίνανε και στην Αμερική, με σκοπό τη δημιουργία τοπικής βάσης και στόχο την τεράστια αγορά της.

Οι μεγάλες Ιαπωνικές εταιρίες μεταφέροντας μέρος της παραγωγής τους στο εξωτερικό, απελευθέρωσαν βιομηχανική γη, αφήνοντας χώρο για ανέγερση νέεων κατοικιών. Η υπερβάλλουσα προσφορά γης αποτέλεσε το πρωτογενές αίτιο, από όπου ξεκίνησε την κρίση στην αγορά ακινήτων.

Η Αργεντινή, τα αρπακτικά κι εμείς

protagon

του Γιάννη Βαρουφάκη

Η Αργεντινή δεν είχε εναλλακτική από το να «επιλέξει», όπως και έπραξε χτες το βράδυ, την επίσημη ανακήρυξη της νέας «χρεοκοπίας» της. Ο μόνος τρόπος να απέφευγε το νέο περιστατικό χρεοκοπίας (default) ήταν να υποκύψει στις πιέσεις δικαστηρίου της Νέας Υόρκης να αποπληρώσει στο ακέραιο τα ομόλογα που είχαν αγοράσει «αρπακτικά ταμεία». Αυτό θα ήταν εξίσου αδύνατο, καθώς η Αργεντινή απλά δεν έχει τα χρήματα να το κάνει, όσο και απαράδεκτο – για τους πιο κάτω λόγους.

Αυτή η ιστορία, και η έως τώρα εξέλιξή της, έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία για τη διεθνή οικονομία παρά για την ίδια την Αργεντινή (και πολύ λιγότερο, έως καθόλου, για εμάς). Ας ξεκινήσουμε όμως με την προϊστορία του σημερινού περιστατικού.

Προϊστορία

Το 2001 η Αργεντινή χρεοκόπησε. Πολύ απλά, το κράτος δεν είχε τα χρήματα, και δεν έβρισκε τα νέα δανεικά, που χρειαζόταν για να αποπληρώσει 100 δισ. δολάρια δημόσιου χρέους. Προέβη σε στάση πληρωμών, υποτίμησε το νόμισμά της, είδε το ένα τέταρτο του ΑΕΠ της να εξανεμίζεται, όμως μέσα σε δύο χρόνια (με τη βοήθεια της αυξημένης ζήτησης για τις εξαγωγές της από την Κίνα) βρέθηκε να αναπτύσσεται εντυπωσιακά – βλ. το γράφημα το οποίο καταγράφει το κατά κεφαλή ΑΕΠ της χώρας σε δολάρια.

Ο πραγματικός κίνδυνος

του Κώστα Μελά

Αντί να χαμογελούν χαιρέκακα, για λόγους ιδεολογικούς- ιδεοληπτικούς ,  όλοι εκείνοι που δεν έχουν αίσθηση του τι πραγματικά σηματοδοτεί η απόφαση του δικαστηρίου της ΝΥ , σχετικά με το ζήτημα της Αργεντινής ας συλλογιστούν με προσοχή τους πραγματικούς κινδύνους που εμπεριέχονται για όλες τις χώρες, στην συγκεκριμένη απόφαση.

Ο πραγματικός κίνδυνος της απόφασης του γηραιού δικαστή Griesa   (ηλικίας πάνω από 80 ετών , ακραίων συντηρητικών πεποιθήσεων (tea party) ο οποίος διορίστηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο από τον R Nixon το 1972 όταν οι ΗΠΑ κατεύθυναν και υποστήριξαν την δικτατορία υπό τον στρατηγό Videla, η οποία αποδείχτηκε μια από τις πλέων αιματοβαμμένες στην ιστορία της χώρας), ο οποίος με εκκλησιαστική συνέπεια «διαβάζει» τις συμβατικές υποχρεώσεις των συμβαλλομένων  που απορρέουν  από τις γραπτές συμβάσεις, συνίσταται στο ότι υποσκάπτει, από εδώ και πέρα τη δυνατότητα της διαπραγμάτευσης – αναδιάρθρωσης  ενός μη διαχειρίσημου – μη βιώσιμου χρέους σε προσεχείς κρίσεις , διότι οι «ελεύθεροι καβαλάρηδες» που διακρατούν μέρος του χρέους θα μπορούν εύκολα πλέον, να το εμποδίσουν. 

Σε αντίθεση με το κοινώς λεγόμενο, ότι χρειάζονται δύο για να χορευτεί το ταγκό, εν τοις πράγμασι, χρειάζονται περισσότεροι. Όπως φαίνεται , με βάση την απόφαση του  δικαστή Griesa, ούτε το 92,0% των διακρατούντων το χρέος (δηλαδή  των πιστωτών) είναι αρκετό να επέλθει μια συμφωνία, όταν «οι ελεύθεροι καβαλάρηδες» , δηλαδή τα κερδοσκοπικά κεφάλαια «γύπες» ( στη συγκεκριμένη περίπτωση , Nml Capital, θυγατρική της Elliott Management,και Aurelius CapitalManagement), και ο δικαστής της ΝΥ μπλοκάρουν τη διαδικασία.

Ο εφιάλτης της χρεοκοπίας

analyst

Η Αργεντινή χρεοκόπησε το 2001/2002, με έναν εντελώς χαοτικό τρόπο – ενώ, κατά τη διάρκεια της αναδιάρθρωσης των παλαιών ομολόγων της (2005), έκανε τεράστια λάθη. Εδώ ακριβώς «ελλοχεύουν» τα εξαιρετικά μεγάλα ρίσκα για τη χώρα.

Η προσπάθεια του σύνδεσμου των τραπεζών της Αργεντινής (Adeba) για εξεύρεση λύσης στο θέμα της αποληρωμής των Hedge Funds δεν κατέληξε θετικά.

Το σχέδιο των τραπεζών προέβλεπε, μεταξύ άλλων, την πληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών της χώρας, ύψους 1,5 δις $, προς τα κερδοσκοπικά κεφάλαια (Hedge Funds) από τις ίδιες – με την ταυτόχρονη ανάληψη των δικαιωμάτων που ενέχουν οι απαιτήσεις των Hedge Funds, απέναντι στο κράτος.

Για να μπορέσει να συμβεί όμως κάτι τέτοιο, θα έπρεπε τα κερδοσκοπικά κεφάλαια να καταθέσουν μία «αίτηση αναίρεσης» στον αρμόδιο δικαστή των Η.Π.Α. (Thomas Griesa) – ο οποίος έχει απαγορεύσει την πληρωμή τους στη Αργεντινή, για εκείνο το χρονικό διάστημα που δεν πληρώνονται επίσης οι παλαιότεροι πιστωτές της.

Η χρεοκοπία του 2001/2002 και τα αποτελέσματα σήμερα

Η Αργεντινή χρεοκόπησε το 2001/2002, με έναν εντελώς χαοτικό τρόπο – ενώ, κατά τη διάρκεια της αναδιάρθρωσης των παλαιών ομολόγων της (2005), έκανε τεράστια λάθη. Εδώ ακριβώς «ελλοχεύουν» τα εξαιρετικά μεγάλα ρίσκα για τη χώρα.

Ειδικότερα, κατά την αναδιάρθρωση που αποφασίσθηκε το 2005, το 93% των πιστωτών της χώρας αποδέχθηκαν μία μεγάλη διαγραφή των απαιτήσεων τους, ύψους 63% επί της αξίας τους – ενώ το 7% αρνήθηκε να συμφωνήσει.

Εάν λοιπόν καταφέρουν να εισπράξουν τα κερδοσκοπικά κεφάλαια το οφειλόμενο ποσόν του 1,5 δις $, τότε η Αργεντινή θα πρέπει να πληρώσει και άλλους πιστωτές της - εν πρώτοις τις απαιτήσεις αυτών που δεν συμφώνησαν με τη διαγραφή (7%), ύψους περί τα 15 δις $.

Ποιος είναι ο κερδοσκόπος που ευθύνεται για τη νέα πτώχευσης της Αργεντινής

news247

Δεύτερη πτώχευση σε 12 χρόνια για την Αργεντινή. Ποιος ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για το νέο οικονομικό αδιέξοδο της χώρας

Χρήστος Δεμέτης

Η Αργεντινή αντιμετωπίζει το φάσμα της νέας χρεωκοπίας μέσα στην τελευταία 15ετία μετά την αποτυχία των δραματικών διήμερων διαπραγματεύσεων μεταξύ του Μπουένος Άιρες και των "απρόθυμων" πιστωτών του, οι οποίοι είχαν αρνηθεί να συμμετάσχουν οικειοθελώς στα "κουρέματα" χρέους του 2005 και του 2010.

Ο Αργεντινός υπουργός Οικονομικών Άξελ Κούσιλοφ δήλωσε πως οι "απρόθυμοι" απέρριψαν κάθε συμβιβαστική πρόταση που κατέθεσε η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Λατινικής Αμερικής. Χαρακτήρισε εκ νέου τους "απρόθυμους" ως "όρνια" και σημείωσε πως η χώρα του δεν πρόκειται να αποδεχτεί κανέναν "εκβιασμό".

Η Αργεντινή δεν μπορούσε να καταβάλει στους "απρόθυμους" την επιδικασμένη αποζημίωση ύψους 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, καθώς αυτό θα έθετε ένα προηγούμενο που προκαλούσε κύμα προσφυγών από επενδυτές που δέχτηκαν τα "κουρεμένα" ομόλογα.

Ποια είναι όμως αυτά τα "όρνια"; Ή μάλλον, ποιος είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης της Αργεντινής;

Ο Μεγιστάνας των "απρόθυμων". Σε όποια χώρα πατάει το πόδι του, αμέσως μετά, αυτή… του χρωστάει

ΠΑΝΘΕΟΝ ΚΑΙ ΣΥΓΚΛΗΤΟΣ

iskra

Του ΣΤΑΘΗ*

Μετά από πολλά (35) χρόνια στη δημοσιογραφία και ακόμα περισσότερα στην πολιτική, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι η θεσμοποιημένη βλακεία. Τουλάχιστον εις όσα αφορούν το πολίτευμα -της αστικής δημοκρατίας- και την εξέλιξή του.

Διότι, εις ό,τι αφορά την εξουσία (η οποία αποκλίνει όλο και πιο πολύ απ’ το πολίτευμα) ο νεοφιλελευθερισμός είναι η αποθέωση (ακόμα και η τελετουργική) της πιο αδηφάγου Μαφίας από γενέσεως του καπιταλισμού.

Τέλος, εις ό,τι αφορά την οικονομία, ο νεοφιλελευθερισμός είναι ηαποθηρίωση του καπιταλισμού στην πιο κανιβαλική του εκδοχή για τους ανθρώπους, τα ζώα και τη φύση - μια λεηλασία δίχως τέλος (που οδηγεί στο τέλος όλων), ένας

διαρκής πόλεμος σε πολλά μέτωπα, που διαχειρίζεται μιαν όλο και πιο επισφαλή ειρήνη, ώσπου να ξεσπάσει κάποια στιγμή ο ίδιος, ολοκληρωτικός, αποκαλυπτικός, έσχατος.

Θυμάμαι, εργαζόμουν τότε στα «Νέα» τη δεκαετία του ’90, όταν άρχισε να γίνεται αντιληπτό ότι μετά την πτώση της ΕΣΣΔ ή ήττα της εργασίας και του πολιτισμού της (με την επιρροή του στην εκπαίδευση και τις τέχνες) άρχισε να λαμβάνει ιστορικές διαστάσεις. Αρχισε τότε να γίνεται επίσης αντιληπτό ότι η παλινόρθωση της αντιδραστικής σκέψης (της ομογενοποιημένης σκέψης στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης) δεν οδηγούσε σε ένα «τέλος της ιστορίας» (δηλαδή της ταξικής πάλης, που θα άφηνε τον καπιταλισμό κυρίαρχο του παιχνιδιού), ούτε σε έναν «πόλεμο των πολιτισμών» (κι άλλες αφέλειες ή προπαγάνδες», αλλά

στην υπέρβαση των εθνικών κρατών και των αστικών δημοκρατιών. Οι κρίσεις με τις οποίεςθρέφεται σκοτώνοντας ο καπιταλισμός έπαιρναν πλέον έναν άλλον, αναβαθμισμένο, χαρακτήρα και γίνονταν εργαλεία για τον σχεδιασμό και την κατασκευή ενός «νέου θαυμαστού κόσμου» της Νέας Τάξης, όπου οι εναπομείνασες τελετουργίες της δημοκρατίας θα απαλλοτριώνονταν βαθμιαίως, αλλά οριστικώς από την ολιγαρχία και τον όλο πιο φανερό φασισμό - έναν

φασισμό πολύ πιο έξυπνον κι αποτελεσματικόν από την εποχή που φόραγε τα φαιά κι έκανε τον αληταρά στους δρόμους, έναν φασισμό νέας κοπής οπλισμένον με τόκους, διεθνείς οργανισμούς, τοπικές (πλέον) κυβερνήσεις, ΜΚΟ κι άλλα, που άφηναν πίσω τους τις αστικές δημοκρατίες, τη διάκριση των εξουσιών καικάθε πολιτική που δεν ήταν υποταγμένη στη «νέα» οικονομία, ως πράγματα άχρηστα κι αναχρονιστικά.