Η ηθική χρεοκοπία της «αστικής» τάξης

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Της Μαρίας Κανελλοπούλου

Όσο η αστική τάξη της χώρας βιώνει με πάταγο την ηθική της χρεοκοπια θυμίζοντας σε όλους μας την πολιτική της καταγωγη και την βαλκανικη της ιδιοσυγκρασία πολύ μακριά από τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό και τα συγκροτημένα έθνη κράτη, οσο επιτιθεμενη συνειδητοποιεί ότι εκπίπτει ακόμη και του ιδεασμου της περί δήθεν «πολιτισμένης συμπεριφοράς» φανερώνεται η ανείπωτη ένδεια των ιδεολογημάτων της αλλά και της ταυτότητας της.

Δεν χρειάστηκε παρά ένα νεφελωδες δημοψήφισμα που στο βάθος του κρύβεται μια καλύτερη η χειρότερη συμφωνία για να εκκριθουν τόνοι ηπατικων και σπληνικων υγρών φόβου σε μια ολόκληρη τάξη ανθρώπων που χαρακτηρίζουν εαυτούς «αστούς». Οι παλιοί αστοί της Ελλάδας ως γνωστόν έχουν μετακομίσει εκτός χώρας ή έχουν εκλείψει. Οι νεόπλουτοι όμως που έχτισε με αμέτρητα κοινοτικά κονδύλια το σύστημα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ κυρίως στην υπερκεφαλη Αθήνα, με μέσον το λαιφσταιλ και με φόντο την σούπα της παγκοσμιοποίησης αισθάνθηκαν «εξευρωπαϊσμενοι».
Μίλαγαν όπως οι Ευρωπαίοι, ντύνονται όπως οι Ευρωπαίοι, σπούδαζαν όπως οι Ευρωπαίοι και έπαιρναν σωρηδόν BA.

Θα γελάσει κάθε πικραμένος...

Νέα Κρήτη

Δεν είναι χώρα αυτή. Την ώρα που κάνουμε εντατικές δοκιμές στο χορό του Ζαλόγγου, ευυπόληπτοι «αστικοί κύκλοι» διακινούν σενάρια που θέλουν στην επόμενη κυβέρνηση… εθνικής ενότητας πρωθυπουργό τον κ. Πικραμένο και νούμερο δύο το νυν διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας κ. Στουρνάρα. Είναι αμφίβολο αν οι ίδιοι γνωρίζουν κάτι σχετικά. Να πληροφορήσουμε, λοιπόν, τους «κύκλους» ότι αυτό είναι ένα σενάριο που οι έχοντες στοιχειώδη λογική δεν το εύχονται ούτε καν στους εχθρούς τους.

Του Θανάση Μαυρίδη (capital.gr)δια

Ασφαλώς και δεν φταίνε οι κκ Πικραμένος και Στουρνάρας που η διαπλοκή τους εμπλέκει σε σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν οι κύριοι που από τα γραφεία τους στην Γενεύη και στο Λονδίνο αντιμετωπίζουν τις καθημερινές μάχες της ελληνικής κοινωνίας ως μία ακόμη παρτίδα ενός βαρετού επιτραπέζιου παιγνιδιού, είναι ότι η αριστερά δεν ήρθε από μόνη της. Οι ίδιοι την έφεραν, με το κτίσιμο ενός γιαλαντζί καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός αλά γκρέκα είναι ένα άθλιο κατασκεύασμα κρατικοδίαιτων ανθρώπων που φόρεσαν την μάσκα της επιχειρηματικότητας.

Ουδέποτε οι «κύκλοι» αυτοί ασχολήθηκαν με τα πραγματικά προβλήματα του τόπου, αλλά μόνο με την διαιώνιση της δικής τους επικυριαρχίας στην χώρα. Δεν έχουν σχέση με τον αστικό χώρο. Στην πραγματικότητα λειτουργούν ακόμη και σήμερα σαν να βρίσκονται στις αρχές του περασμένου αιώνα, στα πλαίσια μιας φεουδαρχικής κοινωνίας.  

Η ύφεσις υπερέβη τα όρια αντοχής.

Νέα Πολιτική 

Δεν χρειάζονται άλλα «μέτρα» εις βάρος της μέσης αστικής τάξεως.

του Kωνσταντίνου Κόλμερ

Η κυβέρνησις μειοψηφίας Σαμαρά-Βενιζέλου, προκειμένου να διατηρηθή στην εξουσία, απεργάζεται νέα «μέτρα» , ύψους 2,5 δις. Ευρώ, εις βάρος της μεσαίας αστικής τάξεως (ΜΑΤ), κυρίως μέσω της περαιτέρω επιβαρύνσεως της ακινήτου περιουσίας. Οι νέοι αυτοί φόροι (επί των κατοικιών και οικοπέδων), πέραν του ότι θα υστερήσουν έναντι του στόχου εξ αιτίας της φοροδοτικής εξαντλήσεως της ΜΑΤ, παραδόξως δεν χρειάζονται.

Τα απηνή μέτρα λιτότητος που εφηρμόσθησαν την περασμένη τριετία υπό της Τρόϊκας, εκτός της συρρικνώσεως του δημοσίου ελλείμματος προ τόκων και χρεωλυσίων, ηφάνισαν το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών που, από την εποχή του Τρωϊκού πολέμου συνόδευε την Ελληνική οικονομία, προκαλώντας την δυσημερία της ΜΑΤ.

Το ισοζύγιον τρεχουσών συναλλαγών παρουσίασε πλεόνασμα 156 εκατομμυρίων ευρώ το πρώτο 7μηνο του λήγοντος έτους, έναντι ελλείμματος 6,4 δις.ε. πέρυσι και 13,6 πρόπερυσι αντιστοίχως. Το εμπορικόν έλλειμμα (9,8 δις.ε.) εκαλύφθη σχεδόν από το πλεόνασμα του τουριστικού και ναυτιλιακού συναλλάγματος (8,3 δις.ε.) και οι πληρωμές τόκων (4 δις.ε.) από τις μεταβιβάσεις εισοδήματος από την Ε.Ε. (3,8 δις.ε.). Μάλιστα, μαζί με τις υπόλοιπες εισπράξεις της Ελληνικής κυβερνήσεως από την Ε.Ε., το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και μεταβιβάσεων εισοδήματος ήταν θετικό στο διάστημα Ιαν-Ιουλίου 2013 κατά 2,6 δις. ε. έναντι αρνητικού κατά 13 δις. ευρώ, μόλις πρό διετίας. Τον Αύγουστον, τα νέα από το ισοζύγιον ήσαν ακόμη καλύτερα.

Η ένοχη σιωπή των αστών

e-parembasis

Κάθε συζήτηση για την ελληνική αστική τάξη πρέπει να λαμβάνει υπ' όψιν της το γεγονός ότι ο ελληνικός κόσμος έχει μια ιστορική διαδρομή διαφορετική από αυτήν της δυτικής Ευρώπης, με αποτέλεσμα να είναι διαφορετική και η οικονομική και η κοινωνική πραγματικότητά του. Το ελληνικό κράτος μπήκε στον σύγχρονο κόσμο με μία διπλή ιδιότητα. Από τη μία ήταν ένα κράτος οικονομικά καθυστερημένο και αποικιακά δεμένο με τον δυτικό κόσμο (μην ξεχνάμε ότι το πρώτο θύμα της δυτικής αποικιοκρατίας υπήρξε το Βυζάντιο).

Από την άλλη, αυτό το κράτος-αποικία διέθετε μία «ελληνικού τύπου» αστική τάξη, απόλυτα ενταγμένη στο ευρωπαϊκό οικονομικό σύστημα, η οποία, όμως, δρούσε εκτός του εθνικού κορμού: στα μεγάλα αστικά κέντρα του Ελληνισμού (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Αλεξάνδρεια κ.α.), που όμως δεν περιελήφθησαν στο ελληνικό κράτος, στις παροικίες και στις μεγάλες μητροπόλεις της Δύσης. Έτσι, η ελληνική αστική τάξη, κοσμοπολίτικη και διεθνοποιημένη, απέκτησε μια ιδιότυπη μορφή, λειτουργώντας περισσότερο ως μεσάζων, ως εμπορικός πράκτορας της Δύσης στην Ανατολή, παρά ως «εθνική» αστική τάξη. Tο σύγχρονο ελληνικό κράτος δεν ανήκει, λοιπόν, ούτε στον μητροπολιτικό ούτε στον αποικιακό χώρο: ήταν και είναι ένα παράσιτο της Δύσης.

Η κατάρρευση της αστικής τάξης

analyst

Φαίνεται πως είμαστε αντιμέτωποι με μία καινούργια «πάλη των τάξεων», η οποία όμως αυτή τη φορά έχει ξεκινήσει εκ των άνω – από τα ανώτατα εισοδηματικά στρώματα, τα οποία έχουν τοποθετήσει στο στόχαστρο τη μεσαία τάξη

«Το μεγαλύτερο ρήγμα στην άμυνα μίας χώρας, σε περιόδους οικονομικών πολέμων, είναι η διαφθορά των πάσης φύσεως ηγετικών ομάδων της – η οποία επιτρέπει την ανεμπόδιστη είσοδο των εισβολέων, ελαχιστοποιώντας τους κινδύνους και τις απώλειες τους».

.

Παρά τη μη ισορροπημένη αναδιανομή των εισοδημάτων, αφού στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών οι πλούσιοι γινόντουσαν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, η μεσαία τάξη δεν αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα. Οι λογαριασμοί πληρώνονταν, τα ταξίδια στην περίοδο των διακοπών ήταν ο κανόνας, η αγορά ενός σπιτιού ή ενός διαμερίσματος με τη βοήθεια ενός τραπεζικού δανείου ήταν εφικτή, ενώ η απόκτηση αυτοκινήτου ολοκλήρωνε την εικόνα μίας σχετικά εύπορης, άνετης ζωής.

Το κυριότερο όλων, οι προοπτικές για το μέλλον ήταν ευοίωνες, όπως επίσης οι ελπίδες για ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο – υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι θα εργαζόταν κανείς, όσο το δυνατόν περισσότερο. Φυσικά η μεσαία τάξη, στην οποία βασίλευε το «αμερικανικό όνειρο» (American dream), δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να αναρριχηθεί στα ανώτατα επίπεδα – να ανήκει δηλαδή κάποτε στην ελίτ. Εν τούτοις, αισθανόταν ότι θα μπορούσε, εάν προσπαθούσε αρκετά – γεγονός που ήταν σημαντικότερο από κάθε τι άλλο, αφού στήριζε και εξασφάλιζε την κοινωνική ειρήνη και συνοχή.

«Θα έρθουν οι κομμουνιστές να μας πάρουν τα σπίτια»!

Τόνοι και Πνεύματα.....

Μελέτης Η. Μελετόπουλος
Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών
Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης

ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ μεταπολεμικές δεκαετίες, και με την φρίκη του Εμφυλίου Πολέμου ακόμα ζωντανή, ο μεγάλος φόβος των αστών, μικροαστών, μεγαλοαστών, ακόμα και εργατών και αγροτών-κατόχων ενός έστω μικρού κλήρου, ήταν «μην έρθουν οι κομμουνιστές και μας πάρουν τα σπίτια».

    Η απειλή της κρατικοποίησης των επιχειρήσεων και της κατάσχεσης της ακίνητης περιουσίας λειτούργησε ως μηχανισμός ανάσχεσης της εκλογικής επιρροής του κομμουνιστικού κόμματος και κοινωνικής αποδοχής κατασταλτικών μέτρων εναντίον του. Ήταν το βασικό πολιτικό επιχείρημα των αστικών πολιτικών δυνάμεων, της Δεξιάς και του Κέντρου, εναντίον της κομμουνιστικής αριστεράς.

    Ο χρόνος πέρασε, ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» εξέλιπε, οι κατά τόπους νοσταλγοί του έχουν πιά ασήμαντη εκλογική επιρροή. Τα κομμουνιστικά κόμματα έχουν πάψει προ πολλού να θεωρούνται πραγματική απειλή για τις περιουσίες του κόσμου.

      Αίφνης, η απειλή εναντίον της ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας επανεμφανίζεται σήμερα, εν έτει 2013! Αυτήν την φορά, όμως, δεν είναι οι κομμουνιστές που την εκφράζουν, αλλά μία κυβέρνηση της….Δεξιάς (και των υπολειμμάτων του ΠΑΣΟΚ), με μεγαλοαστό πρωθυπουργό, και μεγαλοαστούς, μεσοαστούς και μικροαστούς υπουργούς (και πάντως όχι ακτήμονες και κομμουνιστές).

    Και η απειλή αυτή είναι πολύ πιο άμεση, υπαρκτή και σοβαρή απ’ αυτήν των ηττημένων και πολιτικά εξουδετερωμένων ιδεολόγων κομμουνιστών του ’50 και του ’60. Εδώ η απειλή προέρχεται από μία «αστική» κυβέρνηση, που έχει στα χέρια της την νομική ισχύ να την υλοποιήσει.

Όταν η επιθυμία της παγκόσμιας εξουσίας γίνεται τίτλος εφημερίδας

Πυγμή

Financial Times: Τέλος εποχής για την μεσαία τάξη

«Τελείωσε η εποχή της μεσαίας τάξης λόγω της οικονομικής κρίσης», εκτιμούν οι Financial Times σε άρθρο τους. Η βρετανική οικονομική εφημερίδα μιλάει για τους «σημερινούς υλιστικούς, άνεργους, παγκοσμιοποιημένους καιρούς», όπου υπάρχει κρίση ταυτότητας, καθώς οι παγκοσμιοποιητές δεν επιθυμούν την διαφορετικότητα, για την οποία υποτίθεται μάχεται το σύστημα. Όλοι πρέπει να χορεύουν στον ίδιο ρυθμό, δούλοι χωρίς άποψη με αδρανοποιημένη σκέψη.

«Με την οικονομική κρίση και την τεχνολογική αλλαγή, μειώνεται συνεχώς ο αριθμός όσων έχουν μια ικανοποιητική δουλειά ή μένουν στο ίδιο επάγγελμα για πάντα», υπογραμμίζουν χαρακτηριστικά οι FT. Μάλιστα σε συνδυασμό με την υψηλή και παράλογη φορολογία η μεσαία τάξη στις σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες δεινοπαθεί. Οι μηχανισμοί αναδιανομής αγαθών παίρνουν τον πλούτο της μεσαίας τάξης και «παρέχουν» τα απαραίτητα στους φτωχούς. Ο κυρίως πλούτος συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια.

Ο βασικός εχθρός δε της παγκόσμιας διαπλοκής είναι οι ελεύθεροι επαγγελματίες, επειδή δεν είναι εξαρτημένοι από τους μισθούς κάθε μήνα. Συνεπώς η βαριά φορολογία σε συνδυασμό με την επέλαση των πολυεθνικών, οι οποίες επιβιώνουν κάθε χρόνο και με ζημία, καθότι χρηματοδοτούνται, έχει ως στόχο να υπαλληλοποιήσει τους πάντες στην μεσαία τάξη, είτε στο κράτος είτε σε πολυεθνικές, ενώ στο τέλος επιδιώκεται να υπηρετούν όλοι ένα κέντρο διαχείρισης του πλούτου και άρα της εξουσίας.

Η κρίση αξιών και η αστική τάξη*

του Κώστα Μελά

Όλοι όσοι ομιλούν γενικά και αόριστα για πτώση των αξιών στην εποχή μας , φλυαρώντας ακατάπαυστα γύρω από τις απόψεις τους , αγνοούν παντελώς τις μεγάλες κινήσεις και τις  συνεχείς  αλληλεπιδράσεις  της παγκόσμιας  κοινωνικής ιστορίας και της ιστορίας των ιδεών . Σήμερα η πτώση των αξιών έχει όνομα και επώνυμο : πτώση του αξιακού πλαισίου  της αστικής τάξης. Μαζί της παρασέρνει όλες τις υποτιθέμενες αξίες των συνδεδεμένων  «διαλεκτικά» κοινωνικών υποκειμένων , επιτρέποντας να διαφανεί σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια  η μεγάλη  έρημος των αξιών  της μαζικοδημοκρατίας.  Αν δεν ληφθεί υπόψη οι  παραπάνω ιστορικές  εξελίξεις  ώστε να καθοριστεί το συγκεκριμένο  ερμηνευτικό πλαίσιο με βάση το οποίο αποκτούν περιεχόμενο όλες οι χρησιμοποιούμενες έννοιες  δεν υπάρχει χώρος για συνεννόηση ούτε για τους πλέον χαμηλής λογικής στάθμης παρατηρησιακούς  όρους.  Βεβαίως είμαι έτοιμος να δεχθώ ένα άλλο αντίπαλο πλαίσιο στη θέση αυτού που προτείνω αλλά αυτό θα πρέπει να διαβεί τη βάσανο τόσο της ιστορικής και της κοινωνικής πραγματικότητας, όσο και να αποδείξει το εύρος της θετικής ευρετικής την οποία περιέχει.