Η υπερφορολόγηση και η στρατηγική Τσίπρα

Οι ανυπέρβλητες δυσκολίες στη χρηματοδότηση του πελατειακού κράτους υποχρεώνουν το Μαξίμου να ακολουθήσει τον λάθος δρόμο. Η δυσκολία δημιουργίας νέας διαπλοκής και οι εκλογές. 

Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος

«Απαιτούνται μεγάλες ποσότητες γνώσης για να διακριβώσει κανείς ποιο είναι το μέγεθος της άγνοιάς του», συνηθίζει να λέει ο Αφρο-αμερικανός οικονομολόγος Τόμας Σόουελ, μαθητής του Μίλτον Φρίντμαν και μαχητική φωνή της «Σχολής του Σικάγου». Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και πολυγραφότατος συγγραφέας, ο 88χρονος σήμερα οικονομολόγος και πολιτικός αναλυτής, στέλεχος επίσης του Ινστιτούτου Χούβερ, υποστηρίζει ότι «… ο υπαρκτός σοσιαλισμός υπήρξε μια παγκόσμια... φενάκη μέσω της οποίας αδίστακτοι πολιτικοί καιροσκόποι φτωχοποίησαν μαζικά λαούς που υπό διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσαν να είναι από τους πιο πλούσιους στον κόσμο...».

Και αυτό συνέβη, υποστηρίζει ο Αμερικανός καθηγητής, γιατί οι πολιτικοί καιροσκόποι και ιδιαίτερα αυτοί που πωλούν «σοσιαλισμό» εκμεταλλεύονται με μοναδική μαεστρία τη συλλογική περί την οικονομία άγνοια, την οποία και αξιοποιούν μέσω ανέφικτων υποσχέσεων και ρητορειών. Παράλληλα όμως καλλιεργούν τον φθόνο και τον φόβο, δύο συναισθήματα τα οποία τελικά μετατρέπουν σε πολιτική επιλογή. «Υπό αυτή την έννοια», τονίζει ο Τόμας Σόουελ, «για τους κάθε χρώματος κρατιστές, η "κοινωνική δικαιοσύνη" είναι ζήλια συν ρητορική». Κάτι παρόμοιο ισχύει σήμερα και στην Ελλάδα των υπερπλεονασμάτων και των κατασχέσεων.

Κυβέρνηση Σημίτη

analyst

Όσοι σήμερα μας λένε «γιατί δεν τα λέγατε τότε», είναι κακώς πληροφορημένοι, ή έχουν ασθενική μνήμη. Τα λέγαμε και τότε με μεγάλο πολιτικό και προσωπικό κόστος.

.

Ξένη δημοσίευση

• του Θεόδωρου Κατσανέβα

Ο Κώστας Σημίτης υπήρξε ο μακροβιότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας με συνεχή οκταετή θητεία (1996-2004), κατά τη διάρκεια της οποίας διογκώθηκε η κακοδιαχείριση και διαφθορά και μέσω αυτής προετοιμάστηκε το έδαφος για την ένταξή μας στην κόλαση των ευρωμνημονίων. Επί εποχής Σημίτη, ο βασικότερος θεσμικός του συνεργάτης, στην πραγματικότητα το δεξί του χέρι, μόνιμος επικεφαλής στα κορυφαία υπουργεία Οικονομίας και Άμυνας και προαλειφόμενος για διάδοχός του, ήταν ο προφυλακισμένος σήμερα για κακοδιαχείριση Γιάννος Παπαντωνίου.

Στην εποχή της πρωθυπουργίας του κ. Σημίτη, η διαφθορά κυλούσε ορμητική στην αυλή και στα περίχωρά του και αυτό του το επεσήμαναν έντιμα στελέχη του κυβερνώντος τότε κόμματος, όπως και εγώ προσωπικά. Σε ιδιωτική συνάντησή μας στο Μέγαρο Μαξίμου το 1998, με την ιδιότητα του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ της Β’ περιφέρειας Αθήνας με 65.000 ψήφους στις εκλογές του 1996, του επισήμανα εμφατικά το πρόβλημα της διαφθοράς και του πρότεινα τη δημιουργία θεσμών και ελέγχων για την πάταξή της.

Έγινε έξαλλος μαζί μου και ήταν η πρώτη φορά που τον είδα να ωρύεται. «Να πας στον Εισαγγελέα» μου φώναξε κατακόκκινος από οργή. Αντέδρασα και βρεθήκαμε σε διαδικασία σοβαρών αντεγκλήσεων. Τότε μπήκε μέσα η γραμματέας και ο φρουρός του για να μας ηρεμήσουν. Από τότε και μετά αρνήθηκα να έχω οποιαδήποτε προσωπική συνάντηση μαζί του.

Το αμαρτωλό τρίγωνο της διαπλοκής και η κυβέρνηση Τσίπρα

του Σταύρου Λυγερού

Είναι κοινό μυστικό ότι η κυβέρνηση Τσίπρα προτίθεται στην προεκλογική περίοδο να παίξει δυνατά το χαρτί της κάθαρσης, δρομολογώντας επιλεκτικά τη δικαστική διερεύνηση υποθέσεων διαπλοκής-διαφθοράς, οι οποίες μπορούν να της αποδώσουν πολιτικά-εκλογικά οφέλη. Το πρόβλημα διαπλοκή-κλεπτοκρατία όχι μόνο είναι υπαρκτό, αλλά και είναι μία από τις βασικές αιτίες που η Ελλάδα έπεσε στα βράχια.

Την άνοιξη του 2011 δεκάδες και μερικές φορές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες φώναζαν απευθυνόμενοι προς τη Βουλή «κλέφτες, κλέφτες». Το σύνθημα αυτό, ένα από τα κυρίαρχα των Αγανακτισμένων, είναι βεβαίως ισοπεδωτικό, επειδή υπάρχουν πολλοί βουλευτές που δεν είναι κλέφτες και λαμόγια. Επίσης, είναι απλοϊκό έως και παραπλανητικό, επειδή το δημόσιο χρέος που οδήγησε στα Μνημόνια δεν προέκυψε από τις κλεψιές υπουργών και βουλευτών.

Αυτό το σύνθημα, εντούτοις, έθεσε επί τάπητος, έστω και στρεβλά, το πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν είναι ότι από την κλεπτοκρατία επωφελούνται περισσότερο οι πολιτικοί. Το πρόβλημα είναι ότι έχουν καταλυτική ευθύνη για την ανάπτυξη και εδραίωση του κλεπτοκρατικού, σπάταλου, ανορθολογικού και παρασιτικού μοντέλου, που έριξε την Ελλάδα στον γκρεμό. Ως φορείς της λαϊκής εντολής και ως έχοντες καθήκον την υπεράσπιση του δημόσιου χρήματος και του εθνικού συμφέροντος, όφειλαν να έχουν λειτουργήσει διαφορετικά.

Κουμπούρια και... κουμπούρες - Τρικυμία στην κυβέρνηση μετά την ένοπλη είσοδο Σαββίδη στο γήπεδο*

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Τελικά το τρέχον πρωτάθλημα ποδοσφαίρου είναι το καλύτερο των τελευταίων χρόνων, όπως ισχυρίζεται ο υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Βασιλειάδης; Με άλλα λόγια έχει καλύτερη διαιτησία, λιγότερη βία, περισσότερο ποδοσφαιρικό ανταγωνισμό;

 

Ή μήπως το ίδιο αυτό πρωτάθλημα είναι τόσο κακό και η κατάσταση τόσο οριακή στα θέματα της βίας ώστε το ποδόσφαιρο να βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και στα πρόθυρα του Grexit, όπως προδίδουν οι δηλώσεις του υφυπουργού Αθλητισμού Γιώργου Βασιλειάδη;

Διότι και τα δύο μαζί αποκλείεται να ισχύουν.

 

Η Ελλάδα έχει θεσμικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση της βίας στο ποδόσφαιρο; Ισχύει πράγματι ότι «κατά τη διάρκεια της περσινής χρονιάς κάναμε τεράστια πρόοδο μαζί, ώστε να θεσπίσουμε νέους κανονισμούς σχετικά με τη διαφάνεια, την ευθύνη και τις αυστηρές τιμωρίες», όπως ισχυρίζεται ο υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Βασιλειάδης στην επιστολή του προς τον επικεφαλής της Επιτροπής Παρακολούθησης της FIFA Μπγιορν Βασάλο;

 

Αν η Ελλάδα έχει θεσμικό πλαίσιο, τότε γιατί δεν το εφαρμόζει και προτιμά να φωνάξει τον «μπαμπούλα» της FIFA ανοίγοντας θέμα ποδοσφαιρικού Grexit, το οποίο – παρά τις περί του αντιθέτου φαιδρότητες – θα έχει ως μεγαλύτερο θύμα την Εθνική ομάδα;

 

Αν το θεσμικό πλαίσιο υπάρχει, τότε ποιος εμποδίζει την εφαρμογή του;

Διότι, εν προκειμένω, διασύρεται το σύνολο του ελληνικού ποδοσφαίρου, χωρίς όμως να υποδεικνύεται ξεκάθαρα κάποιος υπαίτιος.

Ο Ιβάν αποκαλύπτει: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μου κόστισε 150 εκατ. ευρώ

Με στοιχεία απαντά στο κυβερνητικό άδειασμα ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ

Εντύπωση και ποικίλα σχόλια προκάλεσε το αποκαλυπτικό δημοσίευμα του parapolitika.gr, αναφορικά με τα παράπονα που διατυπώνει στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις του, τα τελευταία εικοσιτετράωρα ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΟΚ, σε σχέση με τους κυβερνώντες. «Αν μιλήσω θα κάψω Τσίπρα, Καμμένο και Παππά…» φέρεται είπε το βράδυ της Κυριακής, όταν πληροφορήθηκε ότι αναζητείται από την ελληνική αστυνομία.

Ο Ιβάν Σαββίδης, ήταν και παραμένει οργισμένος, βλέποντας την προσπάθεια που καταβάλουν κυρίως στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να αποστασιοποιηθούν από τον ίδιο. Απεναντίας, δείχνει ικανοποιημένος από την στάση που έχει κρατήσει ο υπουργός Άμυνας και στενός φίλος του, Πάνος Καμμένος, ο οποίος αδιαφορώντας για το όποιο πολιτικό κόστος, στηρίζει δια της σιωπής του, τον ομογενή επιχειρηματία.  

Πάντως, όσοι είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν τις τελευταίες ώρες με τον Ιβάν Σαββίδης, μεταφέρουν μια εικόνα ενός ανθρώπου που αισθάνεται ότι αδειάστηκε από την μία στιγμή στην άλλη προσωπικά από τον Αλέξη Τσίπρα.

Με αφορμή την στάση που κρατά εσχάτως απέναντί του, τόσο ο πρωθυπουργός, όσο και οι συνομιλητές του υπουργοί Νίκος Παππάς και Αλέκος Φλαμπουράρης, πρόσωπα που βρίσκονται πολύ κοντά στον ομογενή επιχειρηματία, επισημαίνουν ότι «από την στιγμή που ανέλαβε την διακυβέρνηση το δίδυμο Τσίπρα – Καμμένου, έχει «ματώσει» οικονομικά για να στηρίξει την συγκεκριμένη προσπάθεια». 

Κράτος διαπλοκής και Κράτος Δικαίου

του Σταύρου Λυγερού 

 – Η διαπλοκή στο τρίγωνο πολιτική εξουσία, ΜΜΕ και ολιγαρχία του χρήματος είναι διεθνές φαινόμενο. Στην Ελλάδα, όμως, το αμαρτωλό αυτό τρίγωνο λειτούργησε σαν στυλοβάτης και όχημα της κλεπτοκρατίας. Η κάθε είδους προστασία των ισχυρών του χρήματος σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος είχε καταστεί περισσότερο κανόνας παρά εξαίρεση. Η εξάρτηση των κομμάτων και των πολιτικών από το πολιτικό χρήμα και από τα ΜΜΕ, σε συνδυασμό με τον έλεγχο των ΜΜΕ από ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες, είχε μετατοπίσει το κέντρο βάρους στις σχέσεις πολιτικής και οικονομικής εξουσίας προς όφελος της δεύτερης. 

Σε αρκετές περιπτώσεις οι πολιτικοί περιέρχονται σε σχέση εξάρτησης, εάν όχι “υπαλληλοποίησης”. Η διαπλοκή στο αμαρτωλό τρίγωνο καταρρακώνει κάθε έννοια υγιούς ανταγωνισμού και δημιουργεί κλίμα γενικευμένης αναξιοπιστίας. Η Λερναία Ύδρα της διαπλοκής και της διαφθοράς δηλητηριάζει τις ηθικές αξίες που στηρίζουν τον κοινωνικό ιστό, διαβρώνει το Κράτος Δικαίου, νοθεύει τους κανόνες της αγοράς, θίγει την καλώς εννοούμενη επιχειρηματικότητα και αποτρέπει παραγωγικές πρωτοβουλίες.

 Από την παρακμή, στα βράχια 

 Παραλλήλως, προκαλεί και σοβαρές δημοσιονομικές βλάβες. Ευθύνεται όχι μόνο για την εκτεταμένη φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, αλλά συχνά και για τη σπατάλη και για τη λεηλασία του δημόσιου χρήματος. Με άλλα λόγια, λειτούργησε σαν καρκίνωμα, που αλλοίωσε την ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος, καταδίκασε την Ελλάδα στην παρακμή με τελικό αποτέλεσμα το 2010 να πέσει στα βράχια. 

Η διαπλοκή στα χρόνια του Μνημονίου

του Σταύρου Λυγερού  – 

Την άνοιξη του 2011 δεκάδες και μερικές φορές εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες φώναζαν απευθυνόμενοι προς τη Βουλή «κλέφτες, κλέφτες». Το σύνθημα αυτό, ένα από τα κυρίαρχα των Αγανακτισμένων, είναι ισοπεδωτικό, επειδή υπάρχουν πολλοί βουλευτές που δεν είναι κλέφτες και λαμόγια. Επίσης, είναι απλοϊκό έως και παραπλανητικό, επειδή το δημόσιο χρέος που οδήγησε στα Μνημόνια δεν προέκυψε από τις κλεψιές υπουργών και βουλευτών.

Αυτό το σύνθημα, εντούτοις, έθεσε, έστω και στρεβλά, το μείζον πρόβλημα της κλεπτοκρατίας. Το πρόβλημα δεν είναι ότι από την κλεπτοκρατία επωφελούνται περισσότερο οι πολιτικοί. Το πρόβλημα είναι ότι έχουν καταλυτική ευθύνη για την ανάπτυξη και εδραίωση του κλεπτοκρατικού, σπάταλου, ανορθολογικού και παρασιτικού μοντέλου, που έριξε την Ελλάδα στον γκρεμό. Ως φορείς της λαϊκής εντολής και ως έχοντες καθήκον την υπεράσπιση του δημόσιου χρήματος και του εθνικού συμφέροντος, όφειλαν να έχουν λειτουργήσει διαφορετικά.

Ιστορικά, η ανάπτυξη της οικονομίας και η δημιουργία μεγάλων επιχειρήσεων περιόρισαν σταδιακά την ισχύ της μέχρι τότε πανίσχυρης πολιτικής εξουσίας. Μπορεί σε ιστορική κλίμακα να ανιχνεύεται ένας ανταγωνισμός ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και στην ολιγαρχία του χρήματος, αλλά ο κανόνας είναι ότι οι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες ανέπτυσσαν προνομιακές σχέσεις με το εκάστοτε πολιτικό κατεστημένο.

Η πολιτική εξουσία εξασφάλιζε στους κεφαλαιοκράτες επικερδείς συμβάσεις με το δημόσιο, τους διευκόλυνε στις κάθε είδους σχέσεις τους με το κράτος, αλλά και διαμόρφωνε ευνοϊκό περιβάλλον στην αγορά. Από την πλευρά τους, οι κεφαλαιοκράτες ανταπέδιδαν, χρηματοδοτώντας κάτω από το τραπέζι κόμματα και πολιτικούς.

Η κολοκυθιά της διαπλοκής

[Του Ιάκωβου Βάη, από τον Ριζοσπάστη]

Ωραία ήταν η συζήτηση στην βουλή περί διαπλοκής. Γελάσαμε με την ψυχή μας, βλέποντας τους αρχηγούς των δυο μεγαλύτερων κομμάτων να παίζουν ένα παιχνιδάκι ανάμεσα σε κολοκυθιά και τέννις (εμπνευσμένη η γελοιογραφία τού Ιάκωβου Βάη στον Ριζοσπάστη). Και πρέπει να παραδεχτούμε ότι και οι δυο τους εμφανίστηκαν σωστά προετοιμασμένοι και καλά προπονημένοι, έστω κι αν ο κ. Μητσοτάκης τα έκανε ρόιδο μιλώντας για την διάκριση των εξουσιών αφού μπέρδεψε τον Ρουσσώ με τον Μοντεσκιέ. Αν το καλοσκεφτούμε, ο κ. Μητσοτάκης τα πήγε μια χαρά, με δεδομένο ότι τα καλά χαρτιά βρέθηκαν στα χέρια τού κ. Τσίπρα ενώ αυτός πάλευε με τα λιμά.

Για όσους από σας χάσατε το σώου, σταχυολογώ μερικά από όσα ξεστόμισαν χτες οι δυο άνδρες, προσπαθώντας να κερδίσουν πόντο ο καθένας εις βάρος του άλλου. Για να καταλάβετε καλύτερα πώς παίχτηκε η κολοκυθιά, πήρα την πρωτοβουλία και έμπλεξα τους μονολόγους σε διάλογο. Απολαύστε τον (με πλάγια γράμματα οι ατάκες τού κ. Μητσοτάκη):

- Προσωπικά πήρατε δάνειο 300.000 ευρώ για τον "Κήρυκα Χανίων" και δεν το πληρώνετε.

- Αναφερθήκατε στον "" Κήρυκα Χανίων". Θα έπρεπε να ντρέπεστε. Τολμάτε να μιλάτε για θαλασσοδάνεια. Δεν ντρέπεστε λίγο;

- Έρχεστε εσείς να μιλήσετε για διαπλοκή στο όνομα των καναλαρχών; Δηλαδή οι ίδιοι να το παραδέχονται και εσείς να κάνετε τους απελπισμένους συνηγόρους; Eσείς τους δίνατε θαλασσοδάνεια με αέρα και εμείς τους βάζουμε να πληρώσουν. Να γιατί ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τρέχει πίσω από χρεοκοπημένους καναλάρχες.

- Σκοπός του διαγωνισμού ήταν ο έλεγχος του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου. Η υπόθεση του διαγωνισμού-φιάσκο για τις τηλεοπτικές άδειες θα διδάσκεται για πολλά χρόνια στα πανεπιστήμια ως πρότυπο διαπλοκής. Στόχος σας ήταν να φτιάξετε τη δικιά σας αριστερή διαπλοκή. Κοσκωτάς - Τσίπρας, ένας Ματζουράνης δρόμος.

Ο μηχανισμός της διαφθοράς και της διαπλοκής

analyst

Ο σύγχρονος καπιταλισμός-καζίνο, ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός, δεν ενδιαφέρεται για το σωστό και το λάθος, για το δίκιο και το άδικο. Ενδιαφέρεται μόνο για το τι είναι κερδοφόρο, καθώς επίσης για το τι μπορεί να αποκομίσει κανείς. Όταν έχεις στο μισθολόγιο σου την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ, το στρατό και την αστυνομία, μπορείς να αποκομίσεις τα πάντα. Ποιός τα πληρώνει; Οι ανόητοι που πιστεύουν ότι υπάρχει Δημοκρατία, καθώς επίσης πως οι ίδιοι αποφασίζουν για το μέλλον τους μέσω της ψήφου τους.  

του Βασίλη Βιλιάρδου

Άποψη

Η φράση «χρήματα υπάρχουν» του κ. Παπανδρέου το 2009 δεν ήταν ψέμα – λόγω του ότι χρήματα πράγματι υπήρχαν, έτσι όπως το εννοούσε (διαφθορά, λαθρεμπόριο, κακοδιαχείριση κλπ.). Εύλογα λοιπόν εισέπραξε την ψήφο της πλειοψηφίας των Ελλήνων, οι οποίοι γνώριζαν πως είχε απόλυτο δίκιο, ενώνοντας τους. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε όταν δεν τήρησε τις δεσμεύσεις του – όχι όμως επειδή ήταν λανθασμένες, αλλά γιατί δεν είχε την πρόθεση να το κάνει.

Κάτι ανάλογο συνέβη επίσης με τον κ. Σαμαρά όταν εκλέχθηκε το 2012, όσον αφορά τη στάση του απέναντι στα μνημόνια, καθώς επίσης την εκ των υστέρων αλλαγή της – με την έννοια πως δεν ήταν λάθος η απόρριψη των καταστροφικών σχεδίων των δανειστών, αλλά ο ίδιος, εάν γνώριζε εκ των προτέρων πως δεν ήταν σε θέση ή εάν δεν ήθελε να επιτύχει αυτά που υποσχόταν.

Δεν ήταν λάθος ούτε η τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με την οποία θα καταργούσε τα μνημόνια, υιοθετώντας μία καλύτερη κοινωνική πολιτική – οπότε εύλογα κέρδισε τις εκλογές, αφού αυτό ακριβώς ήθελε ο λαός, ιδίως οι μη προνομιούχοι. Το ίδιο ισχύει και για το δημοψήφισμα, όπου οι Έλληνες γνώριζαν πολύ καλά τι σήμαινε το «ΟΧΙ» – το οποίο «πριμοδότησαν», αναλαμβάνοντας συνειδητά το ρίσκο.

Ιβάν Σαββίδης: Η ελληνική εκδοχή «μπερλουσκονικής» διαπλοκής

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Τα απόνερα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα έφεραν στην επιφάνεια με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο  την εν εξελίξει εδραίωση ενός φαινομένου στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, το οποίο έχει να εμφανιστεί με τόση ένταση και με τέτοιο τρόπο ίσως από την εποχή του Γ. Κοσκωτά. Ο λόγος φυσικά για το φαινόμενο Ιβάν Σαββίδης. Ενός ξενόφερτου ολιγάρχη ο οποίος, με πολιορκητικό κριό μια  λαοφιλή ομάδα όπως ο ΠΑΟΚ και με τη  σίγουρη στήριξη του ολιγαρχικού καθεστώτος  Πούτιν, επιχειρεί να γίνει το αφεντικό παραλλήλως σε τρείς τομείς. Στον εκδοτικό-επιχειρηματικό, στον πολιτικό και φυσικά στον  κυρίαρχο αθλητικό πόλο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Αν και ίσως να υπερβαίνει τα όρια της δεοντολογίας, η πιο τραγική και αποκαλυπτική εκδήλωση αυτού του φαινομένου, κρυβόταν –δυστυχώς– στις σελίδες μιας ιστορικής εφημερίδας της κατ’ όνομα Αριστεράς.

Στην Αυγή της Πέμπτης 4 Μαΐου υπήρχε  άρθρο αποθέωσης του ομογενή ολιγάρχη σε διθυραμβικό τόνο το οποίο δεν  αξίζει περαιτέρω σχόλια, αλλά σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση  λιβανωτού σε επιχειρηματία από τα ονομαζόμενα από τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ «ΜΜΕ της διαπλοκής» θα χαρακτηριζόταν απλώς εμετικό. Ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται. Η ξαφνική έξαρση του πάθους σε αυτό το ειδύλλιο ήρθε δύο μόλις ημέρες μετά τα αποθεωτικά για την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό λεγόμενα του Ι. Σαββίδη σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα του Πρώτου Θέματος.  Εκεί ακριβώς όπου ο ομογενής ολιγάρχης αποκάλυψε ότι ακούγοντας τον Αλ. Τσίπρα στη  Βουλή  όταν μιλούσε για τα πρόστιμα στη ΣΕΚΑΠ, του ήρθε να τον χειροκροτήσει ενώ παράλληλα προέτρεψε τον ελληνικό λαό να τον εμπιστευτεί ως νέο ηγέτη, γεγονός το οποίο  είναι η προϋπόθεση, σύμφωνα με τον ίδιο, για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Παραλλήλισε δε τον πρωθυπουργό ως πολιτικό μέγεθος εφάμιλλο του Πούτιν και «στόλισε» κανονικά τον Κ. Μητσοτάκη με τον οποίο θα βρεθεί αντιμέτωπος στα δικαστήρια εξαιτίας την φράσης που ο τελευταίος είχε εκστομίσει κάνοντας λόγο για «Ρώσο ολιγάρχη» από τη σουίτα του οποίου βλέπει τα παιχνίδια του ΠΑΟΚ ο υπουργός Οικονομικών Ευκ. Τσακαλώτος. Μικρή λεπτομέρεια βεβαίως είναι πως σχεδόν άπαντες οι βουλευτές Θεσσαλονίκης της ΝΔ παρακολουθούν από την ίδια σουίτα τους αγώνες του ΠΑΟΚ. Οι πιο παρατηρητικοί θα πρόσεξαν πως κατά  τη διάρκεια της συζήτησης της σκανδαλώδους τροπολογίας για τη ΣΕΚΑΠ, θέμα που σήκωσε πάρα πολύ ψηλά η ΝΔ και ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης, από τους βουλευτές Θεσσαλονίκης της αξιωματικής αντιπολίτευσης μόνο η Έλενα Ράπτη παραβρέθηκε και καταψήφισε.

Συμφέροντα και νέες διαπλοκές στο ποδόσφαιρο

iskra

«με βούρκο αν το μολύνεις… από πού θα πιεις καθαρό νερό»

του Σπύρου Τζόκα

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε και το ποδόσφαιρο !!! Κάπως έτσι μπορεί να λένε οι επόμενες γενιές. Θα αντιμετωπίζουν το πραγματικό ποδόσφαιρο σαν μακρινό παρελθόν… κάτι που υπήρξε στην Ιστορία. Και για να είναι πιο παραδειγματικοί θα δείχνουν κάτι που προσομοιάζει με αυτό. Κάτι λίγο πολύ που μοιάζει και με το σημερινό: αυτό που έγινε στο Πανθεσαλλικό στάδιο.

Από την άλλη πλευρά η ηγεσία του ποδοσφαίρου, εγκλωβισμένη στα πολιτικά παιχνίδια αποπροσανατολισμού και υποταγής της τρόικας εσωτερικού και εξωτερικού δεν εμπνέει σχεδόν κανέναν. Αντίθετα, ενισχύει τη μοναξιά και την απογοήτευσή του κόσμου και την απομάκρυνσή του από τους συλλογικούς χώρους του αθλητισμού. Κλεισμένοι στο μικρόκοσμο τους παρακολουθούν αμήχανοι και ανήμποροί το ποδόσφαιρο να πεθαίνει. Μοιραίοι, δειλοί και άβουλοι αντάμα.. προσμένουν ίσως κάποιο θαύμα.

Τρέμω στην ιδέα ότι το ένα αφεντικό διαδέχεται ένα άλλο και πάλι από την αρχή πηγαίνουμε προς τα πίσω. Δεν θέλω να το παραδεχθώ, για να μην πέσω σε κατάθλιψη. Και ολοένα δεν με αφήνουν να ησυχάσω… ή να μείνω στις ψευδαισθήσεις μου, που μου επιτρέπουν να χαίρομαι με το γιο μου κάθε βδομάδα το γήπεδο. Δεν με αφήνουν όλοι αυτοί οι δήθεν άνθρωποι του ποδοσφαίρου που ως ιθαγενείς γλύφουν το χέρι του ευεργέτη τους.

Το σύστημα της διαπλοκής

analyst

Λογικά τα κόμματα ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο για τα συμφέροντα τους – ενώ οι ιθαγενείς παρακολουθούν αμέτοχοι το δικό τους δράμα, σαν να μην αφορά τους ίδιους, αλλά κάποιον άγνωστο τρίτο.

.

«Το 2018 δεν θα συμφέρει τους δανειστές ένα 4ο μνημόνιο, αλλά η μετάβαση στη δραχμή – αφού θα έχουν πια λεηλατήσει ένα μεγάλο μέρος της χώρας, ενώ για το υπόλοιπο θα τους χρειαστεί ένα υποτιμημένο νόμισμα, το οποίο θα μετατρέψει επί πλέον τους Έλληνες σε δουλοπάροικους«.

του Ιάκωβου Ιωάννου

Άποψη

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατηγορεί τον πρωθυπουργό για κρυφά ταξίδια, καθώς επίσης για μυστική ατζέντα ξεπουλήματος ή χρεοκοπίας της χώρας – ενώ τα δικά του αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ υποψιάζονται πως η πρόθεση της κυβέρνησης είναι να μη συμβιβαστεί με την Τρόικα αυτή τη φορά, ηττώμενη ξανά κατά κράτος, αλλά να διεξάγει δημοψήφισμα για την παραμονή ή μη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.

Προφανώς λοιπόν το παιχνίδι της υπεξαίρεσης της νομής της εξουσίας καλά κρατεί, εις βάρος φυσικά όλων εμάς των ιθαγενών – τους οποίους το σύστημα της διαπλοκής κομμάτων και ΜΜΕ δεν εμπιστεύεται καθόλου, όσον αφορά τις επιλογές τους, αρνούμενο να τους επιτρέψει ένα δημοψήφισμα. Μοναδική εξαίρεση εν προκειμένω αποτέλεσε το δημοψήφισμα του 2015 – όπου εμείς οι ιθαγενείς αποφασίσαμε μεν για το μέλλον μας, αλλά η κυβέρνηση δεν σεβάσθηκε τη βούληση μας, χωρίς να αντιδράσουμε καθόλου!

Oι λομπίστες των πολυεθνικών «κανονίζουν» τους νόμους της ΕΕ

Photo by captcreate, courtesy of flickr commons, CC2.0 license

Δείτε το ακόλουθο βίντεο:


Μετάφραση των υπότιτλων του βίντεο:

Πως μπορούμε να ευθυγραμμίσουμε καλύτερα τους Ευρωπαϊκούς νόμους και τον κόσμο των επιχειρήσεων;

Οι περισσότεροι Θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν τα κεντρικά τους γραφεία στις Βρυξέλλες. Οι Ευρωβουλευτές παίρνουν πολλές σημαντικές αποφάσεις για την ευημερία των πολιτών. Αυτές οι αποφάσεις μετατρέπονται σε νόμους που εφαρμόζονται στις χώρες-μέλη. Είναι πολύ σημαντικό για τις μεγάλες εταιρείες να βρίσκονται στο σωστό μέρος την σωστή ώρα. Σκοπός τους είναι να επηρεάζουν του ευρωκράτες να ψηφίζουν νόμους που θα εκφράζουν τα συμφέροντα των εταιρειών τους. Νοικιάζουν εκατοντάδες γραφεία που βρίσκονται κοντά στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις Βρυξέλλες περίπου 20.000 λομπίστες πληρώνονται για να δίνουν χρήσιμες συμβουλές στους πολιτικούς. 4.000 από αυτούς τους λομπίστες μάλιστα διαθέτουν μόνιμο πάσο ελεύθερης εισόδου στο Ευρωκοινοβούλιο. Αυτοί οι λομπίστες στην πραγματικότητα προτείνουν νομοθεσίες που μερικές φορές υιοθετούνται από τους πολιτικούς. Στις Βρυξέλλες οι λομπίστες και οι πολιτικοί δουλεύουν χέρι-χέρι για μια καλύτερη, πιο αποδοτική και πιο επιχειρηματική Ευρώπη.

Πέτρος Παπαδόπουλος:''η διαπλοκή σ' όλες τις εκφάνσεις κ τα καθημερινά προβλήματα που δημιουργεί''

Πέτρος Παπαδόπουλος νομικός κ' Πέτρος Ιωάννου στον Σπορnews 90,1fm της Λάρισας στους ''ακροβάτες του ονείρου'' 24/1/17.Κάθε μέρα (7χ7) μαζί για 77' ( 10.00 - 11.17π.μ.) Για το διαδύκτιο sportnews901.gr

Αλλαγή παραδείγματος στις Η.Π.Α.

analyst

Το βασικότερο χαρακτηριστικό της εκλογής του κ. Trump είναι το ότι, οι Πολίτες έχουν πάψει πια να χειραγωγούνται από τα ΜΜΕ των ελίτ –  διαψεύδοντας όλες τις δημοσκοπήσεις, όπως τη νίκη του ΝΑΙ στην Ελλάδα και του BREMAIN στη Βρετανία.

Μετά το ελληνικό δημοψήφισμα (ΟΧΙ, άσχετα με την εθνική προδοσία και τη δολοφονία της ελπίδας που ακολούθησαν), καθώς επίσης το BREXIT,όπου άλλες ήταν οι επιθυμίες των ελίτ, συμπεριλαμβανομένων των ΜΜΕ που τα χρησιμοποιούν προς όφελος τους και άλλες αυτές των απλών Πολιτών, η ιστορία επαναλήφθηκε στις Η.Π.Α. – τεκμηριώνοντας πως οι άνθρωποι έχουν πάψει πια να χειραγωγούνται.

Το γεγονός αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ελεύθερο διαδίκτυο – σε αυτό δηλαδή που δεν απευθύνεται σε κομματικούς ή άλλους πελάτες, δεν χρηματίζεται και δεν εκτελεί «παραγγελίες» έναντι διαφημίσεων. Επομένως οι ειδήσεις, καθώς επίσης οι αναλύσεις που δημοσιεύονται, είναι πολύ περισσότερο αντικειμενικές – ενώ φιλοξενούνται όλες οι απόψεις.

Ένα επόμενο χαρακτηριστικό της εκλογής Trump είναι πως για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν στην Ουκρανία με τον Porosckenko) εκλέχθηκε ένας επιχειρηματίας πρόεδρος – αποδεικνύοντας πως οι Πολίτες έχουν πλέον συνειδητοποιήσει τη διαπλοκή και τη διαφθορά των επαγγελματιών πολιτικών που υπηρετούν έμμισθα το σύστημα, ειδικά τις τράπεζες και τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Ήταν άλλωστε γνωστό πως όλες οι μεγάλες τράπεζες, οι αγορές, τα επενδυτικά κεφάλαια κοκ. στήριζαν την κυρία Clinton – η διαφθορά και η φοροδιαφυγή της οποίας, μέσω του ιδρύματος της, έχει τεκμηριωθεί άπειρες φορές.

Η διαπλοκή ζει και βασιλεύει

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Της Βασιλικής Σιούτη

«Προφάσεις εν αμαρτίαις» της κυβέρνησης για τα ΜΜΕ

Το Μέγαρο Μαξίμου κατάφερε με μεγάλη επιτυχία να δημιουργήσει ένα σημαντικά ισχυρό δίκτυο επιρροής στα ΜΜΕ μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Τα πράγματα στράβωσαν όμως εν μέρει, όταν αποφάσισαν να ασχοληθούν με τον έλεγχο των τηλεοπτικών σταθμών, καθώς μια σειρά ατυχών χειρισμών αποτέλεσαν την αιτία να τους απομακρύνει από το επιθυμητό, για αυτούς αποτέλεσμα.

Το βασικό κλειδί για την ερμηνεία όσων συνέβησαν ήταν η αλλαγή της αρχικής θέσης του ΣΥΡΙΖΑ (και) στο ζήτημα αυτό. Έτσι η «πάταξη της διαπλοκής» έγινε «τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο» που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Αντί να τους «ταράξουν στη νομιμότητα», όπως έλεγε κάποτε ο Αλέξης Τσίπρας, αποφάσισαν ότι το σημαντικότερο ήταν «να τους πάρουν λεφτά».

Συγκεκριμένα ο Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει πριν από τον διαγωνισμό ότι «τις άδειες θα τις πάρουν αυτοί οι οποίοι θα πληρώσουν περισσότερο και οι οποίοι όμως θα είναι εντάξει, τα χαρτιά τους θα είναι εντάξει, θα έχουν ασφαλιστικές ενημερότητες, θα έχουν φορολογικές ενημερότητες». Μια δήλωση ωστόσο, η οποία δεν καλύπτει το θέμα της προέλευση των χρημάτων. Τότε είχε υπενθυμίσει τα αυτονόητα ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Κώστας Χρυσόγονος, επισημαίνοντας ότι «οι τηλεοπτικές άδειες δεν μπορεί να έχουν μόνο οικονομικά κριτήρια, αλλά και κριτήρια, τα οποία να θωρακίζουν το δημόσιο βίο της χώρας απέναντι στο κίνδυνο να βρεθούν Μέσα Ενημέρωσης υπό τον έλεγχο προσώπων τα οποία, για παράδειγμα να σχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα». Ο Αλέξης Τσίπρας ωστόσο ως προς αυτό είχε δηλώσει, ότι δεν είχε καμία εντύπωση «ότι θα έρθουν ευαγή ιδρύματα να καταθέσουν ευγενικές προσφορές», προσθέτοντας: «Ούτε μας ενδιαφέρει στο τέλος-τέλος ποιοι θα είναι αυτοί οι οποίοι θα πάρουν τις άδειες».

Ο ορισμός της διαπλοκής

Κυβερνητική προπαγάνδα και πραγματικότητα

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Αναμφισβήτητα το ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών και της ιδιαίτερης διαδικασίας που τις σφράγισε αποτέλεσε το κορυφαίο θέμα της πολιτικής συζήτησης, που μας έβγαλε από το καλοκαίρι και μας εισήγαγε στη νέα σεζόν. Σύμφωνα μάλιστα με τη χρονική περίοδο που διεξήχθη η διαδικασία αδειοδότησης και σύμφωνα με τα ελληνικά πολιτικά ήθη και έθιμα, τα οποία αναμένουν το εναρκτήριο λάκτισμα της νέας χρονιάς στη γνωστή σε όλους σεπτεμβριανή εβδομάδα της Διεθνούς ‘Εκθεσης Θεσσαλονίκης (όπου το πολιτικό προσωπικό της χώρας μεταναστεύει βραχυπρόθεσμα και μεταφέρει τις διαδικασίες αντιπαράθεσής του στην όμορφη πόλη), η όλη διαδικασία κρίθηκε επιτυχημένη από πολλούς για την κυβέρνηση. Τόσο επιτυχημένη τουλάχιστον, όσο χρειαζόταν για να γεμίσει με επικοινωνιακά λάφυρα τις βαλίτσες του πρωθυπουργού εν όψει της εμφάνισής του στη συμπρωτεύουσα.

Είναι γνωστό βέβαια, ότι πολλές φορές η επικοινωνιακή επιτυχία μπορεί και να απέχει από την πραγματικότητα, άρα τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Οπότε, ίσως αξίζει τώρα, που μετά την ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ θα αρχίσει να κατακάθεται ο κουρνιαχτός, να δούμε πιο ψύχραιμα τα πιθανά αποτελέσματα που έχει επιφέρει όλη αυτή η διαδικασία. Για να καταφέρουμε κάτι τέτοιο αξίζει να επιχειρήσουμε να προσδιορίσουμε τις κύριες πλευρές αυτής της συζήτησης, τόσο όσον αφορά στο ζήτημα της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας της κυβέρνησης, όσο και γενικότερα όσον αφορά στη διαδικασία ή το αγαθό της ενημέρωσης και της σχέσης των μεγάλων media με το κράτος.

Τρεις θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι αυτές οι κύριες πλευρές. Η πρώτη έχει να κάνει μετη διαπλοκή γενικά ως «φαινόμενο» και τον τρόπο που χρησιμοποιούνται τα ΜΜΕ από τους ιδιοκτήτες τους σε αυτό το πλαίσιο. Η δεύτερη έχει να κάνει με τηνενημέρωση ως αγαθό το οποίο μπορεί να προστατεύεται από την σκοπιά τού ποιος μπορεί να έχει βήμα, του πώς είναι δυνατόν να καταπολεμείται η διαστρέβλωση, η αποσιώπηση, η κατασκευή ειδήσεων κ.α. Το τρίτο έχει να κάνει με το κατά πόσο μπορεί το κράτος/δημόσιο να αποκομίζει κέρδη από τους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον τομέα αυτό και γενικότερα σε ποιο βαθμό επιχειρεί το κράτος και η εκάστοτε κυβέρνηση μέσω φορολογίας και άλλων τρόπων να πάρει από τον πλούτο ή από τα κέρδη των επιχειρηματιών και να τα αποδώσει με τη μορφή κοινωνικών παροχών σε χαμηλότερα και δοκιμαζόμενα στρώματα. Τα δύο πρώτα είναι πολύ στενά συνδεδεμένα, ενώ το τρίτο μπορούμε να το δούμε σε μια σχετική αυτοτέλεια με ιδιαίτερη σημασία στους καιρούς των μνημονίων και της κρίσης. Ας επιχειρήσουμε λοιπόν να συζητήσουμε για αυτές τις τρεις πλευρές ξεκινώντας αντίστροφα με αυτή της εξοικονόμησης χρημάτων για τον κρατικό προϋπολογισμό.

O πιο διασκεδαστικός εξευτελισμός του αιώνα

Outside the Wall

Τους τελευταίους μήνες έχω σταματήσει να επιδεικνύω την ίδια μαζοχιστική υπομονή ως προς την παρακολούθηση μιας επικαιρότητας η οποία επαναλαμβάνεται από την πρώτη χρεοκοπία του 2010 μέχρι σήμερα. Δεν σημαίνει όμως ότι σταμάτησα να το διασκεδάζω. Και μάλιστα τώρα, όπου η διασκέδαση αυτή έχει περάσει σε νέα επίπεδα.

Τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε τον έναν μετά τον άλλο τα άτομα που «ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις» -όπως μας έλεγαν- να γίνονται δημοσίως ρεντίκολο, και μάλιστα χωρίς καν να αντιλαμβάνονται ότι αυτο-εξευτελίζονται με αυτόν τον τρόπο.

Τα προηγούμενα χρόνια μαθαίναμε ότι οι μεγαλύτεροι επιχειρηματίες που ήταν και ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης, κουνούσαν το μικρό τους δαχτυλάκι και όριζαν την πολιτική ατζέντα της χώρας. Πρωθυπουργοί, υπουργοί και βουλευτές βαράγαν προσοχή μπροστά τους. Κοινοί θνητοί παρακαλούσαν να μπουν στη δούλεψή τους, γιατί εκείνοι ήταν που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο βρίσκονταν πάντοτε μέσα στα πράγματα.

Μέχρι που άρχισαν να απαντούν δημόσια σε ορισμένα απλά ερωτήματα.

Με αφορμή όλα όσα ακούστηκαν, και συνεχίζουν να ακούγονται, σε αυτήν την εξεταστική για τα δάνεια σε κόμματα και ΜΜΕ, βγήκαν στη φόρα τα πραγματικά πρόσωπα των ανθρώπων που στα πρωτοσέλιδά τους προβάλλονταν ως οι καραγκιοζοπαίκτες του συστήματος· όμως στο πραγματικό θέατρο σκιών της καθημερινότητας δεν ήταν καν οι καραγκιόζηδες.

Τα πάρτι και η διαπλοκή έκλεισαν τα καλύτερα τα σπίτια

Στο παρελθόν έχει καταγγελθεί ότι στην Βουλή υπάρχουν ισχυρότερα σύνολα από εκείνα των κομμάτων: Οι κοινοβουλευτικές ομάδες των επιχειρηματιών, οι οποίες και είναι πανίσχυρες, επειδή διαπερνούν οριζόντια όλα τα κόμματα. Είναι σχέσεις που δεν κρύβονται, καθώς την δύσκολη ώρα ο βουλευτής καλείται να δείξει έμπρακτα την στήριξή του.

Κάτι που δεν μπορείς στην πράξη να το απαγορεύσεις, ίσως πρέπει να προσπαθήσεις να το βάλεις στον μεγεθυντικό φακό της διαφάνειας. Θέλει ο κ. τάδε να είναι μέλος της προσωπικής φρουράς του εφοπλιστή ή του βιομήχανου; Ουδεμία αντίρρηση! Αφού ακόμη κι αν έχουμε αντίρρηση, αυτή δεν θα έχει κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα. Να είναι όμως υποχρεωμένος ο βουλευτής να το δηλώσει. Να ξέρουν έτσι και οι ψηφοφόροι του τι ακριβώς συμβαίνει, ποιον στέλνουν στο Κοινοβούλιο να τους εκπροσωπήσει. Αν τα δικά τους συμφέροντα συμβαδίζουν με εκείνα του επιχειρηματία που χρηματοδοτεί την σταυροφορία του εκλεκτού τους.

Στην πραγματικότητα επανερχόμαστε στο περίφημο πόθεν έσχες. Να μην μπούμε στην συζήτηση ποιας χρονιάς τα πόθεν έσχες έχουμε αυτή την στιγμή στην διάθεσή μας ως Έλληνες πολίτες. Να συζητήσουμε, όμως, πως αυτή η διαδικασία μπορεί να γίνει περισσότερο διάφανη και ουσιώδης.

Η νέα διαπλοκή έρχεται από …παλιά

ardin-rixi

Οι νέοι επίδοξοι καναλάρχες έχουν πλούσιο παρελθόν 

Του Γιάννη Ξένου από τη Ρήξη φ. 125

Δημοσιεύτηκαν τα δέκα σχήματα που κατέθεσαν αίτηση για να διεκδικήσουν τις τέσσερις (θα δούμε αν είναι μόνο τέσσερις, γιατί υπουργοί δηλώνουν ότι μπορεί να είναι και περισσότερες) τηλεοπτικές άδειες που θα δημοπρατήσει η κυβέρνηση. Από αυτά, τα έξι είναι τα κανάλια εθνικής εμβέλειας που εκπέμπουν ήδη, Αντένα, Άλφα, Μέγκα, Σταρ, Έψιλον και Σκάι, οι ιδιοκτήτες τους είναι γνωστοί και εκφράζουν άλλος λίγο, άλλος περισσότερο, τα τζάκια που κυριαρχούν στον τόπο, τουλάχιστον από τις αρχές του ’90 και μετά. Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στους τέσσερις νέους παίκτες που διεκδικούν τηλεοπτική άδεια εθνικής εμβέλειας και πρόκειται για τους: Ευάγγελο Μαρινάκη, Ιβάν Σαββίδη, Ιωάννη-Βλαδίμηρο Καλογρίτσα και μια εταιρεία κυπριακών συμφερόντων αγνώστων λοιπών στοιχείων.

Πρώτα από όλα το ότι κατέθεσε φάκελο και έγινε δεκτή μια εταιρεία αγνώστων στοιχείων και μόνο εικασίες υπάρχουν για το ποιος βρίσκεται πίσω της, προκαλεί εξαρχής αμφιβολίες για τη σοβαρότητα της προσπάθειας της κυβέρνησης. Εκτός και αν στην κυβέρνηση γνωρίζουν τον επιχειρηματία, αλλά προτιμούν να τον κρύβουν, όπερ και το πιθανότερο.