Αναζητώντας τον Ροβεσπιέρο. Μια αριστερή εξέγερση που δεν θέλει να τη λένε αριστερή

ρεπορτάζ Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Είτε μιλάς με τους πιο σοβαρούς από τους εκπροσώπους της αστικής Γαλλίας, είτε παρακολουθείς τις λαϊκές διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων, μία είναι η αναλογία και η σύγκριση που κυριαρχεί, εμμέσως πλην σαφώς, σε όλες τις συζητήσεις αλλά επίσης στα συνθήματα και τα τραγούδια των διαδηλωτών εδώ στη Γαλλία, κατά το τρίμηνο που συνεχίζει, απτόητο παρά την σχετική και αναπόφευκτη κόπωση, το πρωτότυπο κίνημα που συγκλονίζει τις γαλλικές αγροτικές και περιαστικές περιοχές, αρκετές επαρχιακές πόλεις, αλλά και επιχειρεί τώρα να διεισδύσει στα «Προάστια», προπύργια της γαλλικής εργατικής τάξης.

Η σύγκριση που γίνεται με χίλιους δυο τρόπους, ηθελημένα ή αθέλητα, είναι κυρίως με τη μεγάλη Γαλλική Επανάσταση του 1789 (η οποία, θυμίζουμε, ενέπνευσε σε μεγάλο βαθμό και την ελληνική του 1821, το σχέδιο δημιουργίας του νεώτερου ελληνικού κράτους).

Το φάντασμά της μοιάζει να έχει στοιχειώσει τώρα τους Γάλλους και τη χώρα τους. Είτε θέλουν να ξορκίσουν το ιστορικό παράδειγμα, είτε να εμπνευσθούν από αυτό, δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά τελικά εκεί καταλήγουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και οι κυβερνητικοί και οι εξεγερμένοι!

Η πολιτικοοικονομική λύση

analyst

Η άμεση δημοκρατία και το «νοικοκύρεμα» της Ελλάδας, παράλληλα με τη διενέργεια των σωστών διαπραγματεύσεων και με πολύ δουλειά, θα μπορούσε να είναι το φως στο σκοτάδι που την έχει τυλίξει, οδηγώντας την στην έξοδο από την κρίση πριν είναι πολύ αργά – έτσι ώστε να πάψει να αποτελεί τη μεγάλη ντροπή της Ευρώπης.

.

«Ο μεγάλος κίνδυνος είναι η δρομολογούμενη αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της χώρας μας, όπου αμέσως μετά θα αναπτύσσεται μεν με ισχυρούς ρυθμούς, αλλά προς όφελος των νέων ιδιοκτητών της – κατά το παράδειγμα της Γουατεμάλα (ανάλυση)».

.Ανάλυση

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Το πολιτικό σύστημα που έχει αποδειχθεί ως το πλέον επιτυχημένο για μικρές, συνεκτικές χώρες, είναι η άμεση δημοκρατία – επειδή οι Πολίτες ψηφίζουν μόνοι τους σε εθνικό και τοπικό επίπεδο τους νόμους που τους αφορούν, οπότε τους εφαρμόζουν καλύτερα και τους στηρίζουν όλοι μαζί (ενώ ελαχιστοποιείται η κομματική διαφθορά). Όσον αφορά το οικονομικό πρόγραμμα ενός κράτους, πρέπει να είναι απλό, κατανοητό σε όλους και εφαρμόσιμο, από μία υπεύθυνη κυβέρνηση που να ενεργεί  με βάση το συμφέρον της χώρας και όχι το κομματικό της – ακολουθώντας μία πολιτική φιλική προς τις επιχειρήσεις και τη δημιουργία πλούτου.

Σε ένα κράτος δε στην περιοχή που βρίσκεται η Ελλάδα, πρέπει να δίνεται προτεραιότητα στην άμυνα και στην ασφάλεια – γεγονός που σημαίνει πως η διαβίωση των Πολιτών που πρέπει πάντοτε να είναι ετοιμοπόλεμοι, όπως στο Ισραήλ, οφείλει να είναι λιτή. Στόχος, το κράτος να είναι οικονομικά εύρωστο και να μην υπερχρεώνεται ή να χρεοκοπεί – ούτε το δημόσιο, ούτε ο ιδιωτικός τομέας, ούτε οι τράπεζες, όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα. Εάν δεν το κάνει, τότε δεν κινδυνεύει μόνο το βιοτικό επίπεδο των Πολιτών του αλλά και η εδαφική του ακεραιότητα – καθώς επίσης η κοινωνία του που αλλοιώνεται τόσο από τη δική της μετανάστευση προς άλλες χώρες, όσο και από τη μετανάστευση σε αυτήν πολύ πιο φτωχών λαών.

Περαιτέρω, το πρώτο που θα έπρεπε να κάνει μία σοβαρή κυβέρνηση είναι η κατάρτιση ενός κρατικού Ισολογισμού σε ετήσια βάση, αναρτώντας τον στο διαδίκτυο – έτσι ώστε να γνωρίζει τόσο αυτή, όσο και οι Πολίτες της αφενός μεν τι χρωστάει, αφετέρου τα κρατικά περιουσιακά στοιχεία με τις τρέχουσες τιμές τους. Εάν υπήρχε ένας Ισολογισμός το 2009, θα διαπιστωνόταν πως η Ελλάδα είχε προβλήματα ρευστότητας (τα οποία προκλήθηκαν μεταξύ άλλων από τη μη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση των δαπανών της, από τη διόγκωση των ελλειμμάτων της και από το διεθνή διασυρμό της), αλλά όχι φερεγγυότητας – αφού χρωστούσε περί τα 299 δις €, ενώ μόνο η ακίνητη περιουσία του δημοσίου είχε αξιολογηθεί τότε από το ΔΝΤ στα 300 δις € (πηγή).

Το Ελληνικό κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας για την παγκοσμιοποίηση

evprattein


Από την εκπομπή του Ανδρέα Μαζαράκη στον σταθμό Παραπολιτικά FM.
Συνεργάτες οι Γιώργος Τσαγκρινός, Λεωνίδας Αποσκίτης.
Καλεσμένοι οι Γιώργος Κόκκας Δικηγόρος, γενικός συντονιστής του κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας και ο Αντώνης Μποσνακούδης δημοσιογράφος, υπεύθυνος τύπου του κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας

Ελλάδα, φυλετική εκκαθάριση

analyst

Για πρώτη φορά υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η χώρα μας να εξαφανισθεί ως έθνος – μήπως αλήθεια είναι προτιμότερη η χρεοκοπία από τον αργό, επώδυνο και σίγουρο θάνατο, καθώς επίσης από τον αφελληνισμό που προετοιμάζεται;

“Η κατάσταση είναι σοβαρή. Ο χρόνος του παιχνιδιού έχει λήξει. Το βιοτικό μας επίπεδο θα μειωθεί πάρα πολύ, αλλά τα παιδιά μας θα ζήσουν καλύτερες ημέρες. Πρέπει να πολεμήσουμε. Όλοι μαζί, χωρίς καμία εξαίρεση. Θα υπάρξουν θύματα. Θα κάνουμε λάθη. Είναι όμως απαραίτητο” (W. Churchill).

Άποψη

Ορισμένες φορές δεν είναι λάθος να υπενθυμίζει κανείς ορισμένα παλαιότερα κείμενα της σελίδας, όταν διαπιστώνει πως η κατάσταση συνεχίζει ως έχει, χωρίς καμία ουσιαστική αλλαγή – ειδικά όσον αφορά την πολιτική διαφθορά, η οποία φαίνεται πως έχει αποθρασυνθεί εντελώς, υπερβαίνοντας όλα τα όρια. Στα πλαίσια αυτά τα εξής:

Τα πράγματα είναι πολύ απλά για έναν «πολιτικό», ο οποίος έχει μία κυβερνητική θέση – αρκεί να «προΐσταται» ενός λαού που πιστεύει ότι, εάν αφήσει τις αλεπούδες να λυμαίνονται ελεύθερες σε ένα κοτέτσι, ή τους λύκους σε μία στάνη προβάτων, θα καταφέρουν οι κότες ή τα πρόβατα να μην κατασπαραχθούν και να επιβιώσουν.

Ανεπίδεκτοι μαθήσεως

analyst

του Βασίλη Βιλιάρδου 

Συνήθως αναρριχώνται στην πολιτική οι πλέον προικισμένοι υποκριτές – αυτοί που είναι σε τέτοιο βαθμό ανήθικοι, ώστε να προσβλέπουν μόνο σε ίδια οφέλη, αδιαφορώντας για τις ζημίες που προκαλούν στο λαό και στην πατρίδα τους.

Εάν παρομοιάσει κανείς την ελληνική οικονομία με ένα ασανσέρ, θα διαπιστώσει εύκολα πως από το ρετιρέ που βρισκόταν στα τέλη του 2007, έφτασε μέσα σε επτά χρόνια (2008-2014) στο υπόγειο – ενώ οι πρώτες φωνές τρόμου των επιβατών του ξεκίνησαν το 2010, με τις τότε διαδηλώσεις και σταμάτησαν το 2011, όπου επικράτησε μία εκκωφαντική, αφόρητη σιωπή των αμνών.

Εκεί που όμως νόμιζαν όλοι πως το ασανσέρ σταμάτησε επιτέλους, οπότε θα άρχιζε λογικά  να ανεβαίνει, ξεκίνησε μία νέα θανατηφόρα πτώση το 2015 – με ευθύνη του καινούργιου «οδηγού» που οι ίδιοι οι Έλληνες επέλεξαν πλειοψηφικά, έχοντας απογοητευθεί από τον προηγούμενο, κυρίως βέβαια επειδή τους υποσχέθηκε πως είναι καλύτερος.

Έτσι, μέσα σε έναν μόλις χρόνο έφτασε στο πέμπτο υπόγειο, με μία συνεχώς αυξανόμενη ταχύτητα, οπότε οι επιβάτες του ξύπνησαν από το βαθύ λήθαργο τους, αρχίζοντας ξανά να ουρλιάζουν τρομοκρατημένοι – με την εντύπωση πως έτσι θα ανακόψουν την ανεξέλεγκτη πορεία προς το χάος και αφού μόλις μερικούς μήνες πριν έδωσαν συγχωροχάρτι στην κυβέρνηση που τους εξαπάτησε επανειλημμένα. Η επόμενη ενέργεια τους θα είναι προφανώς η αλλαγή του οδηγού, όπως έχει άλλωστε συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν – χωρίς μέχρι στιγμής αποτέλεσμα.

Άμεση Δημοκρατία: Από την ιδέα στην πράξη

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Στέλιου Ελληνιάδη

Στον αντιεξουσιαστικό χώρο γίνονται πολλές αναφορές στην άμεση δημοκρατία. Πολλές συλλογικότητες, με πολίτες ανένταχτους, αριστερούς και αντιεξουσιαστές, προσπαθούν να λειτουργήσουν χωρίς ιεραρχίες, αμεσοδημοκρατικά. Ορισμένοι πιο ειδικοί (όρος που απορρίπτεται σε επίπεδο αρχής από πολλούς ακτιβιστές) βγάζουν και βιβλία με τις απόψεις τους. Ακόμα και πολιτικοί χωρίς καμία σοβαρή σχέση με την άμεση δημοκρατία, την αναφέρουν στο δημόσιο λόγο τους σαν αντιστάθμισμα στην αστική δημοκρατία που μπάζει από παντού. Αρκεί, όμως, η επίκληση της άμεσης δημοκρατίας για να υπάρξει άμεση δημοκρατία; Εάν, βέβαια, θεωρήσουμε ότι η επίκλησή της προϋποθέτει τη συνειδητοποίηση και την αποδοχή της, τότε και μόνο η επίκλησή της αποτελεί ένα πρώτο σωστό βήμα στη σωστή κατεύθυνση. Από κει και πέρα, όμως, πώς προχωράμε; Είναι προφανές ότι οι δυσκολίες είναι μεγάλες.

Παρακολουθώντας μία εκδήλωση για τον Κορνήλιο Καστοριάδη στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου της Αθήνας με τρεις αξιόλογους ομιλητές (Νίκος Ιωάννου, Γιώργος Ν. Οικονόμου και Αλέξανδρος Σχισμένος), όπου τελικά η συζήτηση επικεντρώθηκε στο θέμα της άμεσης δημοκρατίας, σκεφτόμουν πόσο, συχνά, εμείς οι ίδιοι δυσκολεύουμε τη ζωή μας στενεύοντας τον τρόπο σκέψης μας.

Οι προβληματισμοί είναι πολλοί. Μια κοπέλα αναρωτήθηκε αν μπορεί να υπάρξει άμεση δημοκρατία σε μια νησίδα, από μια ομάδα ανθρώπων μέσα σε ένα σύστημα καθολικά αντιδημοκρατικό. Αλλά ακόμα κι αν υπάρξει, τι σημαίνει αυτό; Μήπως πρόκειται «για ένα νούφαρο μέσα σε μια πελώρια πετρελαιοκηλίδα»;

Η Λειτουργική Δημοκρατία

Νέα Πολιτική

του Κώστα Κόλμερ

Η απάντησις στην αλλαγή του πολιτεύματος της «κυνο-βολευτικής», κληρονομικής «α-δημοκρατίας», είναι η καθιέρωσις της Αμέσου Δημοκρατίας (Α.Δ.) στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αποδοτικής λειτουργίας της Αμέσου Δημοκρατίας στον σύγχρονο κόσμο. Η Ελβετική Συνομοσπονδία και η Αμερικανική Ομοσπονδία αποτελούν ζώσα προσέγγισι της ιδεατής Α.Δ.

Στο παρελθόν, ορισμένα κρατίδια της Ευρώπης (Φλωρεντία, Φραγκφούρτη, Άουγκσμπουργκ, Κάτω Χώρες) διοικούντο απ’ ευθείας από τους πολίτες και κατέστησαν πολιτείες ευημερίας και τάξεως.

Εν τούτοις, η Α.Δ. είναι κατ’ εξοχήν Ελληνική επινόησις, ενώ η έμμεσος, κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ξενόφερτος (Αγγλική, στηριζομένη στην συνταγματική μοναρχία, η οποία εξέπεσε εν Ελλάδι…).

Επί Οθωμανικής κατακτήσεως, πολλές Ελληνικές κοινότητες εφήρμοζαν στην πράξι την άμεσα αιρετή δημογεροντία, με αγαθά αποτελέσματα στην Παιδεία, απονομή της δικαιοσύνης, φορολογία κ.λπ., ώστε να θαυμάζει ο Γκέοργκ Λούντβιχ Μάουρερ, σύμβουλος του βασιλέως Όθωνος το 1832, «το δημόσιον, ιδιωτικόν και εκκλησιαστικό δίκαιον του Ελληνικού λαού, ως είχεν εξελιχθή κατά τους χρόνους της δουλείας του Γένους» [βλ.σχ. ομώνυμον βιβλίο του, εκδόσεις Τολίδη, 1976].

Η αρχαιοτέρα άμεσος δημοκρατία των Μέσων Χρόνων είναι η του Αγίου ΄Ορους, που χρονολογείται από του 9^ου αιώνος. Έπεται η Ελβετική ομοσπονδία, από του 10^ου.

Rojava, η "αναρχική Γη": Οι Κούρδοι μας παραδίδουν μαθήματα άμεσης δημοκρατίας

Outside the Wall

Μετά από 134 ημέρες αντίστασης, οι κουρδικές δυνάμεις των YPG/YPJ έδιωξαν το ΙSIS από το Κομπάνι. Και στήνουν μια ελεύθερη, υπέροχη κοινωνία που μας παραδειγματίζει

Χρήστος Δεμέτης

Φεβρουάριος 10 2015 09:07

Αύγουστος του 2014, οι Κούρδοι ξεκινούσαν έναν άνισο και τίμιο αγώνα για την ανεξαρτησία τους. Τη δική τους αλλά και των λαών που ζουν στη γη τους.

"Εμείς, η Προεδρία των τριών καντονιών του Δυτικού Κουρδιστάν -Cizire, Kobane και Efrin, υποσχόμαστε ότι θα υπερασπιστούμε το λαό μας, ανεξάρτητα από το εθνικό ή θρησκευτικό του υπόβαθρο, καθώς και τη δημοκρατική μας Αυτοδιοίκηση, χρησιμοποιώντας όλα τα δυνατά μέσα. Θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να διατηρήσουμε τη σταθερότητα, την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή μας".

Στα όρια της Συρίας, ανάμεσα σε Τουρκία και Βόρειο Ιράκ, εκτείνεται μια περιοχή που αριθμεί 4,5 εκατομμύρια Κούρδους χωρίς επίσημο κράτος, αλλά με την πατρίδα στην καρδιά τους.

Η περιοχή της Rojava, ή αλλιώς το άτυπο "Δυτικό Κουρδιστάν", βρίσκεται μεταξύ του εμφυλίου της Συρίας, της ηγεμονικής πίεσης της Τουρκίας προς τους Κούρδους που αναγκάζονται να ζουν μακριά από τα εδάφη στα οποία γεννήθηκαν στην Ανατολία, αλλά και της αδιαφορίας των Ηνωμένων Εθνών που ακόμη μέχρι σήμερα δεν έχουν καταφέρει να λύσουν το ζήτημα της αυτονομίας του πολύπαθου λαού.

Εκλογές και άμεση δημοκρατία - Analyst.gr

Νέα Κρήτη

Δε χρειαζόμαστε νέα πολιτικά κόμματα, αφού έχουμε ήδη αρκετά - αυτό που χρειαζόμαστε, είναι να πείσουμε ή να απαιτήσουμε από ένα τουλάχιστον κόμμα εξουσίας, υποσχόμενοι την ψήφο μας, να υιοθετήσει στο πρόγραμμα του τη συμμετοχή των Πολιτών στην ψήφιση των νόμων

"Τα ρεύματα του αναρχισμού, τα οποία πάντοτε θεωρούσα πιο πειστικά, επιδιώκουν μια άκρως οργανωμένη κοινωνία, η οποία ενσωματώνει πολλά διαφορετικά είδη δομών - χώρο εργασίας, κοινότητα και πολλαπλές άλλες μορφές εθελοντικών ενώσεων. Η κοινωνία όμως αυτή ελέγχεται από τους συμμετέχοντες και όχι από εκείνους που είναι σε θέση να δίνουν διαταγές - εκτός εάν η εξουσία μπορεί να δικαιολογηθεί, όπως συμβαίνει ορισμένες φορές, σε συγκεκριμένες περιστάσεις." (N. Chomsky).

Άρθρο

Έχουμε την άποψη ότι, η ανάγκη αναθεώρησης του εκ φύσεως «διεφθαρμένου πολιτεύματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, πρέπει να είναι εν πρώτοις προς την κατεύθυνση της συμμετοχικής δημοκρατίας, η οποία ορίζεται ως εξής:

"Η συμμετοχική δημοκρατία είναι ένας τύπος φιλελεύθερης δημοκρατίας, η οποία δίνει έμφαση στην ευρεία εμπλοκή των πολιτών στην διεύθυνση και διαχείριση των πολιτικών υποθέσεων.

Αν και η ετυμολογία υπονοεί ότι, όλα τα πολιτεύματα που αξίζουν την ονομασία «δημοκρατία» στηρίζονται στη συμμετοχή των πολιτών, οι παραδοσιακές αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες τείνουν να περιορίζουν τη συμμετοχή αυτή στην ανάδειξη αντιπροσώπων, οι οποίοι αποφασίζουν για όλα τα ζητήματα, εγκαταλείποντας έτσι τη διακυβέρνηση σε μία επαγγελματική ολιγαρχία - πολύ συχνά δε, σε έναν «κομματικό» δικτάτορα-πρωθυπουργό.

Εθνική Ανάσταση

analyst

του Βασίλη Βιλιάρδου

Οδηγός μας οφείλει να είναι το κοινό συμφέρον, καθώς επίσης η πρόθεση μας να γίνουμε πάση θυσία η ωραιότερη, η πλουσιότερη και η πιο πολιτισμένη χώρα της ΕΕ. –  με τη βοήθεια της απελευθέρωσης των τεράστιων αποθεμάτων ενέργειας του Έθνους μας

”Αποδεχόμενοι πως η ελευθερία είναι καλύτερη από τη δουλεία, θεωρούμε πως η φτώχεια μίας Δημοκρατίας είναι κατά πολύ καλύτερη από την τυχόν υλική ευημερία του Ολοκληρωτισμού» (Δημόκριτος).

Ανάλυση

Το Πάσχα του 2014 βρίσκει ακόμη μία φορά την πατρίδα μας βυθισμένη στην κρίση - η οποία δυστυχώς όχι μόνο δεν «βαίνει» προς το τέλος της, αλλά συνεχίζει να επιδεινώνεται. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται μεταξύ άλλων από το ότι, παρά τη μείωση των ελλειμμάτων, καθώς επίσης την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, θεωρητικού βεβαίως, το δημόσιο χρέος μας συνεχίζει να αυξάνεται ραγδαία.

Η αιτία εντοπίζεται στο ότι, το 2013 οι φορολογούμενοι πολίτες επιβαρύνθηκαν με τα 19,5 δις € που δόθηκαν για τη διάσωση των τραπεζών, ενώ το 2014 θα κληθούν να πληρώσουν ξανά τις τράπεζες – εν πρώτοις τη «Eurobank» η οποία, αφού διασώθηκε το 2013 με το ποσόν των 5,9 δις € (1,54 € ανά μετοχή), πωλείται σήμερα από το ΤΧΣ έναντι 0,30 € ανά μετοχή (έκπτωση της τάξης του 25% σε σχέση με την τρέχουσα τιμή).

Στον υπόλοιπο πλανήτη βέβαια τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλύτερα – αφού η εποχή της υποκρισίας, με τον «παρεμβατικό μονεταρισμό» των κεντρικών τραπεζών, τείνει προς το βίαιο τέλος της. Όσο περισσότερο δε αργεί, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η έκρηξη που νομοτελειακά θα ακολουθήσει.

Με απλά λόγια, η κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία που βιώνουμε σήμερα, στον τομέα της ποσότητας του χρήματος και των επιτοκίων, είναι αδύνατον να διατηρηθεί - όπως ακριβώς δεν διατηρήθηκε η αντίστοιχη στη Σοβιετική Ένωση (αν και εκεί αφορούσε την πραγματική Οικονομία).

.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ 

Ο τρίτος δρόμος

analyst

Μεγαλώσατε, μας λέει ο Θεός, ενηλικιωθήκατε, ωριμάσατε, μην πιάνετε σαν τα μωρά από τα ρούχα μου, σηκωθείτε όρθιοι, φτάνει τα κλάματα, περπατείστε μόνοι σας – εάν, όταν έχει φτάσει στην άκρη του γκρεμού ο άνθρωπος, δεν βγάλει μόνος του φτερά και δεν πετάξει, είναι άξιος της μοίρας του

του Βασίλη Βιλιάρδου

«Αυτά που ζούμε είναι το τέλος του παλαιού κόσμου και η αρχή του καινούργιου – δυο μυλόπετρες, οι οποίες έπιασαν τη γενιά μας και την αλέθουν. «Την κατάρα μου να έχεις να γεννηθείς σε ενδιαφέρουσα εποχή», λέει ένα κινέζικο ρητό. Η κινέζικη αυτή κατάρα βαραίνει επάνω μας.

Ποιό είναι το χρέος μας; Να μετατρέψουμε την κατάρα σε ευλογία. Δύσκολο, βαρύ, απάνθρωπο – απαιτεί αγνότητα, θάρρος, επιμονή, παλικαριά, ήθος, υπερηφάνεια, αξιοπρέπεια και όλες τις υπόλοιπες ανθρώπινες αρετές» (Καζαντζάκης σε ελεύθερη απόδοση).

«Δεν βαρεθήκατε ακόμη να κλαίτε;», ρωτάει ο συγγραφέας στο βιβλίο του για τον εμφύλιο πόλεμο, στον οποίο οδηγήθηκε η Ελλάδα μετά την κατοχή, τονίζοντας «Σιχαίνεται ο Θεός τα κλάματα, αντιπαθεί τους δειλούς.Είναι τρεις μόνο οι δρόμοι που μπορούν να οδηγήσουν ένα Έθνος στη λύτρωση – ο Θεός, οι αρχηγοί του λαού και ο λαός»:

Κρίση, ολική επιστροφή

ardin-rixi

του Βασίλη Βιλιάρδου
πηγή: http://viliardos.org


“Η προστασία του ατόμου και του έθνους από τον εξαναγκασμό, είναι ξεκάθαρα η βασικότερη υποχρέωση της κυβέρνησης του – όπου η ανάγκη μίας χώρας να έχει κυβέρνηση «αναδύεται» προφανώς επειδή, η απόλυτη ελευθερία είναι αδύνατη. Όσο ελκυστική και αν είναι η αναρχία ως φιλοσοφία, δεν είναι εφικτή σε έναν κόσμο ατελών ανθρώπων” (M.Friedman).

Η πρόσφατη απόφαση του ευρωπαϊκού δικαστηρίου EFTA, ολόκληρο το κείμενο της οποίας υπάρχει (σε pdf) στο άρθρο μας «Το παράδοξο του Minsky», δικαιώνει την Ισλανδία, σχετικά με την προνομιακή μεταχείριση των πολιτών της – λόγω συνθηκών ανωτέρας βίας.

Η χώρα λοιπόν, η οποία διάλεξε τον τρίτο δρόμο, αυτόν που είναι υπέρ των πολιτών της και εις βάρος των τραπεζών, καθώς επίσης τα δημοψηφίσματα σε περιβάλλον άμεσης δημοκρατίας, τεκμηρίωσε επιτυχώς το ότι, όλα όσα αποφάσισε είναι συμβατά με το ευρωπαϊκό δίκαιο – κάτι που δυστυχώς δεν μπόρεσε να κάνει η Ελλάδα, αποδεχόμενη δουλικά τις υποταγή της στους διεθνείς τοκογλύφους. Τα ίδια λάθη έκαναν αρκετές άλλες χώρες, όπως η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Πορτογαλία – ενώ στον ίδιο ολισθηρό δρόμο οδηγείται δυστυχώς και η Κύπρος.    

ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟΝ Κ. ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ

Αναρχικός Τραπεζίτης 

Γιώργος Ν. Οικονόμου
(Το κείμενο αυτό βασίζεται στην ανακοίνωση μου στην ημερίδα της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, με θέμα «Η φιλοσοφία του Κορνήλιου Καστοριάδη», που έγινε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, 26 Μαΐου 1999)

Μια σημαντική πτυχή του έργου του Καστοριάδη είναι η κριτική που ασκεί στην κληρονομημένη σκέψη, στην ελληνοδυτική φιλοσοφία, από την Αρχαία Ελλάδα μέχρι των ημερών μας. Αυτό που της προσάπτει είναι ότι συγκάλυψε την ανθρώπινη συλλογική δημιουργία όπως αυτή αναδύεται στην ιστορία και στην κοινωνία, ότι συγκάλυψε το γεγονός ότι η θέσμιση της κοινωνίας είναι έργο των ίδιων των ανθρώπων , είναι έργο της ίδιας της κοινωνίας. Δηλαδή, για τον Καστοριάδη η θέσμιση της κοινωνίας είναι αυτοθέσμιση και μάλιστα φαντασιακή όπως δηλώνεται στο σημαντικότατο έργο του Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας (1). Αυτή η συγκάλυψη της αυτοθέσμισης της κοινωνίας συνιστά και την ετερονομία της κοινωνίας. Δηλαδή η ετερόνομη κοινωνία αποδίδει την πηγή και την αιτία των θεσμών και των σημασιών της σε εξωκοινωνικούς παράγοντες (Θεός, Φύσις, μυθικοί ήρωες, Νόμοι της ιστορίας, Λόγος-Ratio, …). Ο Θεός π.χ. της Ιουδαίο-χριστιανικής θρησκείας «δημιουργεί» τον κόσμο και τον άνθρωπο και «δίνει» τον Νόμο στον Μωυσή επί του όρους Σινά. Ακριβώς η θρησκεία είναι για τον Καστοριάδη το κατ’εξοχήν παράδειγμα της ετερονομίας. «Η ανθρωπότητα», γράφει, «αναδύεται από το Χάος, από την Άβυσσο, από το Απύθμενο»(2). Για τον Καστοριάδη ο κόσμος –το Είναι- είναι ουσιαστικά Χάος, Άβυσσο, Απύθμενο.

ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ, ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ Ο Κ. ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

Αναρχικός Τραπεζίτης 

Γιώργος Ν. Οικονόμου
Δρ Φιλοσοφίας

ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ, ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ
KAI O K. KAΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

Στο τεύχος του περιοδικού Νέα Κοινωνιολογία, αρ. 44, Ανοιξη 2008 δημοσιεύθηκαν δύο κείμενα για τον Κ. Καστοριάδη, ένα του Μ. Μελετόπουλου και το άλλο του Σ. Στολίγκα. Στο κείμενό μου θα διατυπώσω ορισμένες διαφωνίες με το πρώτο κείμενο στο πλαίσιο του διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων και θα επισημάνω ορισμένες ανακρίβειες και προβληματικά σημεία από το δεύτερο. Κατ’ αρχάς το κείμενο του Μ. Μελετόπουλου «Η άγνωστη νεότητα του Κ. Καστοριάδη».[1]

Το κύριο που θέλει να υποστηρίξει το κείμενο αυτό είναι ότι ο Καστοριάδης οφείλει τη σκέψη του στον πλατωνισμό και τον ιδεαλισμό των Κανελλόπουλου, Τσάτσου και Θεοδωρακόπουλου (σ. 54, 76, 77). Γράφει μάλιστα ότι η έννοια της αυτονομίας και της άμεσης δημοκρατίας συνδέονται με τον ιδεαλισμό και την καντιανή ηθική των ανωτέρω συγγραφέων. Η αλήθεια όμως είναι ότι οι ανωτέρω όχι μόνο δεν αναπτύσσουν τις έννοιες της αυτονομίας και της άμεσης δημοκρατίας, αλλά και όταν αναφέρονται σε αυτές είναι για να δηλώσουν την αντίθεσή τους. Δυστυχώς, όπως είναι γνωστό, οι καθηγητές Π. Κανελλόπουλος και Κ. Τσάτσος υπηρέτησαν, με τα κείμενά τους και την προσωπική τους δράση, αυταρχικές και αντιδημοκρατικές μορφές εξουσίας, ταυτιζόμενοι με την αμφιλεγόμενη διακυβέρνηση της χώρας από την ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή (1955-1963), της οποίας υπήρξαν στελέχη.