Ο δεσποτικός χαρακτήρας του κοινοβουλευτισμού

του Γιώργου Κοντογιώργη  – 

Ο πολίτης στο κράτος σύστημα παραμένει κυριολεκτικά υπήκοός του, δεν είναι εταίρος της Πολιτείας. Συνάγεται δηλαδή ότι ο άνθρωπος της νεοτερικότητας απελευθερώθηκε μεν από τα δεσμά της φεουδαρχίας, σε ό,τι αφορά στην ατομικότητά του, όμως το κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό σύστημα διατήρησε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του δεσποτικού καθεστώτος. Παραμένει υποκείμενο ιδιοκτησίας. Πράγμα που σημαίνει ότι ο αποκλεισμός των μελών της κοινωνίας από την ιδιοκτησία του συστήματος, δεν καθιστά το άτομο ελεύθερο στο κοινωνικοοικονομικό και πολιτικό πεδίο.

Η σύμβαση, που προϋποθέτει την εξάρτηση, υποκρύπτει την εκχώρηση ελευθερίας. Απλώς δεν είναι αναγκαστική, αφού εγγράφεται στο αξιακό σύστημα της εποχής μας. Και κατά τούτο ανάγεται στη νομιμοποίηση του καθεστώτος ανελευθερίας, ορίζει ένα είδος εθελοδουλίας. Το γεγονός αυτό, έχει και άλλες προεκτάσεις, όπως η έμφαση στην έννοια του “δικαιώματος”. Και μάλιστα στον ισχυρισμό ότι τα “δικαιώματα” απειλούνται από την πλειονότητα της κοινωνίας. Ισχυρισμός που συνομολογεί ότι ο διακινητής του αξιώματος αυτού αντιτείνει το δικαίωμα των ολίγων στην ελευθερία του όλου, δηλαδή της κοινωνίας.

Στην Ιταλία δοκιμάστηκαν τα όρια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στην ΕΕ

του Χρήστου Σωτηρέλη

Η απόφαση του Ιταλού Προέδρου Ματαρέλα να αρνηθεί τον διορισμό υπουργού που του πρότεινε ο εντολοδόχος πρωθυπουργός προκάλεσε έντονες αναταράξεις όχι μόνον στην γειτονική χώρα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η συζήτηση αυτή φούντωσε αμέσως και στη χώρα μας, καθώς οι παραλληλισμοί με πρόσφατα δικά μας παραδείγματα ήταν αναπόφευκτοι.

Ωστόσο, ο πολωτικός χαρακτήρας των περισσότερων αντιπαραθέσεων μάλλον συσκότισε τον πυρήνα του όλου προβλήματος, το οποίο δεν είναι άλλο από την δοκιμασία της ευρωπαϊκής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας απέναντι στα πρωτόγνωρα πολιτικά φαινόμενα που ανέδειξε η κρίση και η έξαρση των μεταναστευτικών ροών.

Και η δοκιμασία αυτή σχετίζεται ιδίως με την άνοδο νέων πολιτικών δυνάμεων, που ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα πολιτικά σχήματα της μεταπολεμικής Ευρώπης και θέτουν επί τάπητος, κατά κανόνα με τρόπο οξύ και συγκρουσιακό, μια συνολική αμφισβήτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η απάντηση στο πρόβλημα αυτό έχει κατά την άποψή μου δύο σκέλη, που συνδέονται άρρηκτα:

«Πρέπει»: μια α-νόητη λέξη

του Χρήστου Γιανναρά

Η ​​δυναμική του δυτικού (παγκοσμιοποιημένου σήμερα) πολιτισμού ή «παραδείγματος» παραμένει ακαταμάχητη, θωρακισμένη με ορθολογισμό και τεχνογνωσία. Oταν πρόκειται για μεθοδεύσεις και μηχανισμούς κυριαρχίας, για τον εξωραϊσμό της απανθρωπίας και της αυθαιρεσίας των ισχυρών, το «παράδειγμα» εμφανίζει θαυμαστό επίπεδο ευφυΐας και μεθοδικότητας, αστραφτερή επινοητικότητα. Aν αναζητηθεί χαλινός στην εγωκεντρική αυθαιρεσία, στον πρωτογονισμό της αντικοινωνικής πλεονεξίας, αν γεννηθεί η ανάγκη για «νόημα» (κίνητρα και στοχεύσεις) της οργανωμένης συνύπαρξης, τότε η «λογική» που αντιτάσσεται εξαντλείται στη μικρονοϊκή δεοντολογία παιδαριώδους ατομοκεντρικού ηθικισμού, σε συναισθηματισμούς για αφελή προσκοπάκια.

Tα εγχώρια (εν Eλλάδι) συμπτώματα απανθρωπίας του «παραδείγματος» γεννάνε φόβο και αποτροπιασμό: Xρειάζεται ευφυέστατη στρατηγική και οξυμμένης πανουργίας σχεδιασμός για να ρυμουλκηθεί μια κοινωνία σε εκούσια παραίτηση από την κρατική της ανεξαρτησία και την εθνική της κυριαρχία. Nα δεχθεί εθελουσίως μιαν άκρως ταπεινωτική επιτρόπευση. Nα συναινέσουν ομόφωνα στον εξευτελισμό όλες οι τάχα και ιδεολογικές παρατάξεις, όλα τα «κόμματα εξουσίας» – να δεχθούν αδιαμαρτύρητα όλες οι ηγετικές της κοινωνίας ομάδες (δικαστικοί, πανεπιστημιακοί, δικηγορικοί σύλλογοι, επιστημονικές εταιρείες, δημοτικοί άρχοντες, φοιτητική νεολαία) την άνευ όρων παράδοση της συντεταγμένης πολιτείας στην αυθαιρεσία της διεθνούς τοκογλυφίας.

Η κυριαρχία της μαζικοδημοκρατίας και η επικράτηση της μεταδημοκρατίας.

του Κώστα Μελά

1.
Είναι αρκούντως γνωστό ότι η φιλελεύθερη κοινοβουλευτική (μαζικο) δημοκρατία, όπως έχει καθιερωθεί να ονομάζεται, αποτέλεσε το διάδοχο σχήμα του αστικού αυταρχικού φιλελευθερισμού του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα. Επικράτησε στις χώρες της Δύσης κυρίως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έχοντας ως βασικά χαρακτηριστικά:

Α) Την παραχώρηση του δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στο σύνολο του πληθυσμού στο όνομα της λαϊκής παράδοσης, δηλαδή της ισότητας και της ισονομίας.

Β) Την κατοχύρωση όλων εκείνων των φιλελεύθερων δικαιωμάτων και ελευθεριών που ως σώμα αποτέλεσε το δικαιϊκό πολιτισμό των χωρών της Δύσης.

Γ) Την παράλληλη δημιουργία του κοινωνικού κράτους, του δημόσιου νοικοκυριού, θέτοντας τις προϋποθέσεις για την άμβλυνση και τον περιορισμό των οικονομικών ανισοτήτων που εκ προοιμίου και εγγενώς ενυπάρχουν στις φιλελεύθερες οικονομίες. Η όλη προσπάθεια εντάχθηκε στο γενικότερο πλαίσιο πρόσδοσης ουσιαστικού περιεχομένου στη νομοτυπική έννοια της ισότητας.                   .

Η αστική νεωτερικότητα νοηματοδότησε την έννοια της ισονομίας και της ελευθερίας, η πραγμάτωση των οποίων επιχειρήθηκε στο πλαίσιο της μεταπολεμικής φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, κυρίως κάτω από το βάρος των πιέσεων των εργαζομένων μαζών που εισήλθαν με δύναμη στον ρου της ιστορίας.                    

Η Λειτουργική Δημοκρατία

Νέα Πολιτική

του Κώστα Κόλμερ

Η απάντησις στην αλλαγή του πολιτεύματος της «κυνο-βολευτικής», κληρονομικής «α-δημοκρατίας», είναι η καθιέρωσις της Αμέσου Δημοκρατίας (Α.Δ.) στην Ελλάδα. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αποδοτικής λειτουργίας της Αμέσου Δημοκρατίας στον σύγχρονο κόσμο. Η Ελβετική Συνομοσπονδία και η Αμερικανική Ομοσπονδία αποτελούν ζώσα προσέγγισι της ιδεατής Α.Δ.

Στο παρελθόν, ορισμένα κρατίδια της Ευρώπης (Φλωρεντία, Φραγκφούρτη, Άουγκσμπουργκ, Κάτω Χώρες) διοικούντο απ’ ευθείας από τους πολίτες και κατέστησαν πολιτείες ευημερίας και τάξεως.

Εν τούτοις, η Α.Δ. είναι κατ’ εξοχήν Ελληνική επινόησις, ενώ η έμμεσος, κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ξενόφερτος (Αγγλική, στηριζομένη στην συνταγματική μοναρχία, η οποία εξέπεσε εν Ελλάδι…).

Επί Οθωμανικής κατακτήσεως, πολλές Ελληνικές κοινότητες εφήρμοζαν στην πράξι την άμεσα αιρετή δημογεροντία, με αγαθά αποτελέσματα στην Παιδεία, απονομή της δικαιοσύνης, φορολογία κ.λπ., ώστε να θαυμάζει ο Γκέοργκ Λούντβιχ Μάουρερ, σύμβουλος του βασιλέως Όθωνος το 1832, «το δημόσιον, ιδιωτικόν και εκκλησιαστικό δίκαιον του Ελληνικού λαού, ως είχεν εξελιχθή κατά τους χρόνους της δουλείας του Γένους» [βλ.σχ. ομώνυμον βιβλίο του, εκδόσεις Τολίδη, 1976].

Η αρχαιοτέρα άμεσος δημοκρατία των Μέσων Χρόνων είναι η του Αγίου ΄Ορους, που χρονολογείται από του 9^ου αιώνος. Έπεται η Ελβετική ομοσπονδία, από του 10^ου.

ΧΩΡΙΣ ΑΙΔΩ ΟΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

iskra

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Η ιστορία του Μάη της τετραετίας συνεχίζεται πανομοιότυπα. Η περίφημη (παράνομη και απάνθρωπη) «Συμφωνία» και πάλι δεν επικυρώθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων –ούτε καν τέθηκε σε ψηφοφορία. Η ανεξάντλητη, όμως, ευρηματικότητα των παρανόμων όλων των εποχών βρήκε ένα νέο και πρωτοφανές εύρημα για τη «δημοκρατική» διακήρυξη της «επιβολής» της: 

Φορέθηκε η «Συμφωνία» «δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως» επίσημο «καπέλο» στο κεφάλι της Λαϊκής Αντιπροσωπείας, που αποτελεί το ύπατο όργανο αντιπροσώπευσης της Λαϊκής Κυριαρχίας –που δεν υπάρχει πια- και του Προέδρου της Δημοκρατίας, που αποτελεί το ύπατο όργανο έκδοσης και δημοσίευσης των νόμων –που δεν αποφασίζει πια η Ελλάδα. 

Ποιο ήταν το εύρημα; Στην Ολομέλεια δεν τέθηκε η «Συμφωνία» για επικύρωση κατά το Σύνταγμα, γιατί είχε δηλώσει η ΑΝ.ΕΛ ότι δε θα την ψηφίσει και όλοι οι άλλοι δε θέλανε, προφανώς, να αναλάβουν επίσημα την –όχι μόνο πολιτική- ευθύνη μιας τέτοιας πράξης που θίγει την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα του ανθρώπου. 

Έτσι, τη βάλανε στην πρώτη σελίδα της Εφημερίδας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ, Α, 80/16/7/20150), ως το γρανιτένιο πίνακα του Όρους Σινά με τις εντολές της Υπέρτατης Θέλησης, χωρίς υπογραφές θνητών, πάνω από το νόμο που ψήφισε η «κυρίαρχη» Βουλή των Ελλήνων και πάνω από τον τίτλο του Αρχηγού του Κράτους («Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας») που, κατά το Σύνταγμα, εκδίδει και δημοσιεύει τους νόμους  της «κυρίαρχης» Νομοθετικής Εξουσίας. 

Μαθήματα ταξικής δικαιοσύνης

Σε μία περίοδο που οι εκβιασμοί της Τρόικας και οι σιδερένιοι κανόνες της Ευρωζώνης κάνουν το Σύνταγμα της Ελλάδας και την εθνική νομοθεσία, κουρελόχαρτα, ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολιτη, Γ.Πανούσης έρχεται να υπερασπιστεί μονοδιάστατα, μία θεμελιακή πλευρά τους: Την ταξική.

Θα πρέπει κάποιος να είναι τυφλός για να μην έχει διαπιστώσει – μέχρι σήμερα- ότι οι εφαρμογές των μνημονιακών πολιτικών τα τελευταία 6 χρόνια, εκτός από το να φτωχοποιούν το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα το γράμμα και το πνεύμα κάθε θεσμού της λεγόμενης «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας».

Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Από πού να ξεκινήσει και που να τελειώσει κανείς:

• Κατάχρηση στην νομοθέτηση μέσω Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου (σε κάποιες περιπτώσεις και χωρίς να τηρηθεί η εκ των υστέρων ψήφισή τους από την Βουλή).
• Θεσμοθέτηση ακαταδίωκτου για όσες «ανεξάρτητες» αρχές, αποτελούν τους «βραχίονες» της Ε.Ε στο κράτος και εφαρμόζουν φυσικά τις αντίστοιχες πολιτικές (ΤΑΙΠΕΔ, Γ.Γ Εσόδων κ.λ.π)
• Εξουσιοδότηση του εκάστοτε υπουργού Οικονομικών να υπογράφει δεσμευτικές συμφωνίες για την χώρα, διάρκειας ακόμη και ετών, χωρίς την έγκριση του Κοινοβουλίου.
• Κατάθεση μνημονιακών νομοσχεδίων χιλιάδων σελίδων «σε ένα άρθρο» ώστε να είναι αδυνατη έστω και η στοιχειώδης επεξεργασία τους από το νομοθετικό σώμα.
• Εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας (που εμφανώς υπερβαίνει ακόμη και όσα προβλέπει το άρθρο 28 του αναθεωρημένου Συντάγματος) μέσω του περίφημη Δημοσιονομικού Συμβουλίου που μπορεί να προβαίνει σε «οριζόντιες περικοπές» αν δεν επιτυγχάνονται δημοσιονομικοί στόχοι.
• Απόρρητα στοιχεία που αφορούν το χρέος και τις πρακτικές της Τράπεζας της Ελλάδας, ακόμη και το μετοχολόγιο της.
• ‘Αγνωστο και εξίσου απόρρητο ιδιοκτησιακό καθεστώς για τις εταιρίες που ελέγχουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.