του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Ήταν την περασμένη εβδομάδα, που μια ημερίδα γύρω από τη Ρωσία, την Ελλάδα και τη Μεσόγειο («Σύγχρονη γεωπολιτική δυναμική και οι προοπτικές ειρήνης») έφερε αρκετόν κόσμο –και πολλούς νέους, προπαντός– στην αίθουσα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικτύου/EPLO στην Πλάκα. Τη διοργάνωση είχε το Πανεπιστήμιο Αθηνών (και μάλιστα το Μεταπτυχιακό «Γεωπολιτικής Ανάλυσης Γεωστρατηγικής Σύνθεσης, Αμυντικών Σπουδών και Διεθνών Σπουδών Ασφαλείας») μαζί με την ελληνορωσική Λέσχη «ΔΙΑΛΟΓΟΣ» (που από πέρσι εκδίδει την τριμηνιαία επιθεώρηση «ΠΑΝΟΡΑΜΑ») και το ρωσικό «Ινστιτούτο Ευρώπης», ενώ στόχο είχε την αλληλογνωριμία και εξοικείωση επιχειρημάτων μεταξύ Ελλήνων και Ρώσων ερευνητών.
Η συζήτηση είχε πολλά και διάφορα θέματα αιχμής –από τα πιο απόμακρα, όπως η αναζήτηση της ειρήνης και της εκτόνωσης στην ευρύτερη περιοχή, μέχρι και τα πιο στοχευμένα, π.χ. στην οικονομική και τουριστική/πολιτιστική παρουσία της Ρωσίας–, όμως ένα πολύ πιο ζωντανό στιγμιότυπο αξίζει να έχει καταγραφεί. Από τη ρωσική πλευρά, το «Ινστιτούτο Ευρώπης» έκανε μιαν ευρύτερη εισαγωγή-περιγραφή τού πώς η ρωσική ακαδημαϊκή και μελετητική κοινότητα προσεγγίζει τη δυτική/ευρωπαϊκή, πάντως, πραγματικότητα ο καθηγητής Α.Α. Γκρομύκο. Αν το όνομα σας θυμίζει κάτι, καλά κάνετε! Πρόκειται για τον εγγονό, και συνονόματο άλλωστε, του Αντρέι Αντρέγιεβιτς Γκρομύκο, εμβληματικό Μόνιμο Αντιπρόσωπο της ΕΣΣΔ στον ΟΗΕ, υπουργό Εξωτερικών το διάστημα 1957-85 και μέχρι Πρόεδρο του Πρεζίντιουμ του Ανωτάτου Σοβιέτ το 1985-88 της Σοβιετικής Ένωσης (υπηρέτησε επί Χρουστσόφ (κρίση της Κούβας) και Μπρέζνιεφ (συμφωνία περιορισμού των πυρηνικών όπλων), ενώ αποτελούσε την "επαφή" της ΕΣΣΔ με τον "έξω κόσμο" όλα εκείνα τα χρόνια.
Εξηγούσε, λοιπόν, ο τωρινός Γκρομύκο πώς, μετά την πτώση του Τείχους, και η Σοβιετική Ένωση και όλες οι χώρες του σοβιετικού "υποδείγματος" γνώρισαν τη βίαιη προσγείωση – μαζί και με την αποικοδόμηση του όλου υποδείγματος της κατευθυνόμενης οικονομίας, μαζί με τις οικονομικές σχέσεις, την κοινωνική δομή, την λειτουργία του πολιτικού συστήματος (από την περεστρόικα μέχρι την μετά-το-Γιελτσιν εισόρμηση ανταγωνιστικών δομών και ιδιωτικοοικονομικών αυτοματισμών). Με αυτό σαν "κεκτημένο" ο Α. Γκρομύκο εγγονός ήρθε και κατέθεσε πώς στη σημερινή Ρωσία – την ακαδημαΪκή/μελετητική κοινότητα, αλλά και ευρύτερα– βλέπουν και παρατηρούν και αναλύουν την αντίστοιχα άγαρμπη προσγείωση του δικού μας οικονομικού υποδείγματος, ας πούμε μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, που δεν λέει να τελειώνει.
Με όλες, και αυτή, τις πολιτικές, κοινωνικές και αποδιαρθρωτικές επιπτώσεις Με όλες τις προσπάθειες διόρθωσης που καταλήγουν να βαθαίνουν τις ανισότητες κι τις ανισορροπίες, να αφαιρούν από τη νομιμοποίηση των πολιτικών συστημάτων. Την έκανε την αφήγηση και την περιγραφή/ανάλυσή του με μια ενάργεια, μια γλυκύτητα, με μια σχεδόν στοργή, που αληθινά μάγευε το ακροατήριο (παρά την απώλεια εκφραστικών μέσων λόγω μεταφοράς από τα ρωσικά στα ελληνικά), Διδακτικότατο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου