Η Δεξιά και η Αριστερά στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης

ardin-rixi

Απόσπασμα από την εισαγωγή του Γιώργου Ρακκά στο βιβλίο του Κρίστοφερ Λας, Ποιο είναι το σφάλμα της Δεξιάς; – Γιατί η Αριστερά δεν έχει μέλλον;, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, οι ΗΠΑ δοκιμάζονταν από μια βαθιά συστημική κρίση. Το κεϋνσιανό οικονομικό μοντέλο που είχε υιοθετήσει ο αμερικάνικος καπιταλισμός από την εποχή τού New Deal έδειχνε να φτάνει στα όριά του, οι κοινωνικές δαπάνες αυξάνονταν κατακόρυφα, η οικονομία έπασχε από στασιμοπληθωρισμό, ενώ οι μεγάλες αμερικάνικες πόλεις βυθίζονταν στην εγκληματικότητα, τη γκετοποίηση, τις φυλετικές συγκρούσεις.

Ακόμα και αυτή η αμερικάνικη Νέα Αριστερά, που είχε κυριαρχήσει στα πανεπιστήμια και τη νεολαία κατά την προηγούμενη δεκαετία, εκείνη του 1960, βρίσκεται σε κρίση. Το κίνημα απομαζικοποιείται ταχύτατα, ένα μέρος του διαλέγει τον αδιέξοδο ένοπλο δρόμο και συνθλίβεται μέσα σε συνθήκες παρανομίας και κοινωνικής απομόνωσης· ένα άλλο κομμάτι επιλέγει τον αναχωρητισμό, μέσα από τα ναρκωτικά, την ανακάλυψη των ανατολικών θρησκειών και τις «ομάδες αυτεπίγνωσης»· τέλος η πιο δημιουργική συνιστώσα επιλέγει να δραστηριοποιηθεί γύρω από το περιβαλλοντικό ζήτημα – είναι η εποχή που κορυφώνεται η πετρελαϊκή κρίση και δοκιμάζεται ο αμερικανικός υπερκαταναλωτισμός.

Η έλλειψη μέτρου (και διάκρισης) θα φάει αυτόν τον τόπο

Τα σοβαρά αυτοδύναμα κράτη έχουν υιοθετήσει πια υβριδικές μορφές κρατικής παρέμβασης/ελεύθερης οικονομίας.

του Δρ. Γιώργου Ρακκά

Μια κυβέρνηση με κυρίαρχο στίγμα το νεοφιλελεύθερο, και εν πολλοίς το εθνομηδενιστικό (αν και με πινελιές εθνικών ενοχών).

Κάνει το λάθος ο κ. Μητσοτάκης και αντιπαραβάλει στον κρατικιστικό εθνομηδενισμό της παγκοσμιοποίησης, τον νεοφιλελεύθερο εθνομηδενισμό της παγκοσμιοποίησης. Θα τον εκδικηθεί κι αυτόν η ελληνική πραγματικότητα, που ’ναι στριφνή, κακιά και υπερπολύπλοκη.

Έξω γελάνε με την σύγκρουση κρατισμού - αντικρατισμού, που είναι κοπής του 1980. Τα σοβαρά αυτοδύναμα κράτη έχουν υιοθετήσει πια υβριδικές μορφές κρατικής παρέμβασης/ελεύθερης οικονομίας. Βοήθησε και η εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης, όπου από υποτιθέμενο πεδίο θριάμβου της ελεύθερης αγοράς, μετεξελίχθηκε σε πεδίο θριάμβου οικονομιών που το κράτος έχει κυρίαρχο ρόλο, αν και σχεδιαστικό (Κίνα, ευρύτερα, νοτιοανατολική Ασία), με τις (πιο) ελεύθερες μορφές επιχειρείν να αναλαμβάνουν εκτελεστικό ρόλο.

Η έλλειψη μέτρου (και διάκρισης) θα φάει αυτόν τον τόπο

ardin-rixi

Τα σοβαρά αυτοδύναμα κράτη έχουν υιοθετήσει πια υβριδικές μορφές κρατικής παρέμβασης/ελεύθερης οικονομίας.

Του Γιώργου Ρακκά από την huffingtonpost.gr

Μια κυβέρνηση με κυρίαρχο στίγμα το νεοφιλελεύθερο, και εν πολλοίς το εθνομηδενιστικό (αν και με πινελιές εθνικών ενοχών).

Κάνει το λάθος ο κ. Μητσοτάκης και αντιπαραβάλει στον κρατικιστικό εθνομηδενισμό της παγκοσμιοποίησης, τον νεοφιλελεύθερο εθνομηδενισμό της παγκοσμιοποίησης. Θα τον εκδικηθεί κι αυτόν η ελληνική πραγματικότητα, που ’ναι στριφνή, κακιά και υπερπολύπλοκη.

Έξω γελάνε με την σύγκρουση κρατισμού – αντικρατισμού, που είναι κοπής του 1980. Τα σοβαρά αυτοδύναμα κράτη έχουν υιοθετήσει πια υβριδικές μορφές κρατικής παρέμβασης/ελεύθερης οικονομίας. Βοήθησε και η εξέλιξη της παγκοσμιοποίησης, όπου από υποτιθέμενο πεδίο θριάμβου της ελεύθερης αγοράς, μετεξελίχθηκε σε πεδίο θριάμβου οικονομιών που το κράτος έχει κυρίαρχο ρόλο, αν και σχεδιαστικό (Κίνα, ευρύτερα, νοτιοανατολική Ασία), με τις (πιο) ελεύθερες μορφές επιχειρείν να αναλαμβάνουν εκτελεστικό ρόλο.

Ατροφικός διπολισμός

ardin-rixi

Ισορροπία δυνάμεων και ανάγκη για «νέο κέντρο»

του Γιώργου Ρακκά

Η αποκρυπτογράφηση του εκλογικού μηνύματος είναι δύσκολη, γιατί αυτό υπήρξε αντιφατικό. Όχι ως προς το ζήτημα του νικητή· η επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας είναι σαφής, ξεκάθαρη, ενώ διατηρεί σημαντικό κοινωνικό και πολιτικό βάθος, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Το μήνυμα είναι αντιφατικό ως προς το πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται μετά τις εκλογές. Κι αυτό όχι μόνον διότι ο ΣΥΡΙΖΑ εν τέλει δεν συνετρίβη, αλλά με το 31,6% παγιώθηκε προς το παρόν ως έτερος πυλώνας του πολιτικού συστήματος.

Με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων πολλοί έσπευσαν να πουν ότι η χώρα επανέρχεται στην προμνημονιακή «κανονικότητα». Ως τεκμήρια γι’ αυτό το συμπέρασμα επικαλέστηκαν την επιστροφή του διπολισμού, την έξοδο της Χρυσής Αυγής από το κοινοβούλιο, και την ύπαρξη αυτοδύναμης κυβέρνησης. Αυτά τα στοιχεία δείχνουν μια φαινομενική ομοιότητα. Όντως μεν, παραπέμπουν σε μιας μορφής κανονικότητας, αυτήν όμως δεν είναι των τελών του 2000, είναι του 2020, με την υφή του πολιτικού παιχνιδιού να έχει μεταβληθεί κατά πολύ.

Κυρίως, δεν έχουμε πια το μοντέλο της ‘συμπαγούς παράταξης’ όπως ακόμα ήταν το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ το 2009. Σήμερα, τις εκλογές δεν τις πήρε η «δεξιά». Τις πήρε η Νέα Δημοκρατία, με συγκεκριμένο πρόγραμμα που είχε ως αιχμές του την προώθηση του οικονομικού φιλελευθερισμού, την ασφάλεια, και μια συγκεκριμένη εθνική στρατηγική για την πορεία της χώρας στην Ε.Ε., και ευρύτερα τον κόσμο.

Εκδήλωση Άρδην Θεσ/νίκης | Εκλογές Ιουλίου 2019: Απαλλαγή ή Αλλαγή; (βίντεο)

ardin-rixi

Το Κίνημα Άρδην πραγματοποίησε ανοιχτή εκδήλωση – συζήτηση στην Θεσσαλονίκη με θέμα την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού που προετοιμάζεται με την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Στην εκδήλωση μίλησαν οι: Γιώργος Καραμπελιάς (συγγραφέας), Μάνος Κατριβάνος (δρ. Γεωλογίας ΑΠΘ), Γιώργος Ρακκάς (πολιτικός επιστήμονας), Παντελής Σαββίδης (δημοσιογράφος).

Μεσαία τάξη: Από τον κρατισμό στον φιλελευθερισμό

ardin-rixi

Η αλλαγή που εκφράζεται σε αυτές τις εκλογές είναι κοινωνική, όχι πολιτική

του Γιώργου Ρακκά από την Ρήξη φ. 153

Η επικράτηση της φιλελεύθερης Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στις ευρωεκλογές και, κατά πάσα πιθανότητα, στις επερχόμενες εκλογές, δεν σηματοδοτεί, αλλά εκφράζει μιαν ανατροπή. Αυτή που έχει συντελεστεί τα προηγούμενα χρόνια και μένει να αποτυπωθεί στις κάλπες.

Η ουσία της ανατροπής, όμως, είναι εξωκομματική. Αφορά στον ιδεολογικό κόσμο της μεσαίας τάξης, αυτής της πολύφερνης νύφης των κομμάτων εξουσίας, που για πρώτη φορά μετατοπίζεται έξω από τον αστερισμό της μεταπολίτευσης, προς τον φιλελευθερισμό. Μια εξέλιξη που φέρει τη σφραγίδα ΣΥΡΙΖΑ, καθώς αποτελεί αμιγώς προϊόν του μείγματος μνημονιακής πολιτικής «ταξικής μεροληψίας» που εφάρμοσε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Δηλαδή, φορολόγηση του «κεφαλαίου» (sic!), δηλαδή του κατά πλειοψηφία μικρομεσαίου ιδιωτικού τομέα, ενίσχυση των ανώτερων τάξεων και των πολυεθνικών και μια ευνοϊκή πολιτική υπέρ του δημοσίου, καθώς και των λουμπενοποιημένων στρωμάτων της κρίσης, με σκοπό τη συγκρότηση ενός συμπαγούς κομματικού στρατού. Αυτή η πολιτική ενίσχυσε τη φυσιογνωμία ενός κράτους αυτοαναφορικού, άκρως αναποτελεσματικού και κυρίως εχθρικού απέναντι στα μεσοστρώματα, συμπιεστή των εισοδημάτων και της κοινωνικής τους θέσης.

Το μείγμα της μνημονιακής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, που ας μην ξεχνάμε ότι, ως προς αυτό, είχε την ευλογία του ΔΝΤ και των σκληρότερων απόψεων λιτότητας της ίδιας της Ευρώπης, καταφέρνει να «εξορθολογίσει» την ελληνική ιδιαιτερότητα, δηλαδή να συρρικνώσει τις εκτεταμένες μικροϊδιοκτητικές τάξεις για τις οποίες φώναζε ο ΟΟΣΑ ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Κίνημα Άρδην και αυτοδιοικητικές εκλογές

ardin-rixi

Ένα ουσιαστικό βήμα συντελέστηκε

των Γιώργου Καραμπελιά, Γιώργου Ρακκά

Αναμφίβολα, η πολλαπλή εκλογική αναμέτρηση που διεξήχθη τις δύο  Κυριακές που πέρασαν  (26/05 και 02/06), είχε τον χαρακτήρα της γενικής καταγγελίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για όλες τις καταστροφές που διέπραξε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής της· από την γενική εκποίηση του δημόσιου πλούτου και το ξεπούλημα των τραπεζών, μέχρι τη Μάνδρα, το Μάτι, τη Συμφωνία των Πρεσπών, τα ελληνοτουρκικά.

Είναι γνωστό πως, σε τέτοιου τύπου εκλογικές αναμετρήσεις, η ψήφος διαμαρτυρίας κατευθύνεται προνομιακά προς τις εναλλακτικές επιλογές διακυβέρνησης, επί του προκειμένου τη ΝΔ. Παράλληλα, περιορίζεται κατά παράδοση η απήχηση πολιτικών δυνάμεων που βρίσκονται και εκτός του διπόλου που διεκδικεί την εξουσία και εκτός του συστήματος εξουσίας, γενικότερα.  Εντούτοις, παρά τη δύσκολη συγκυρία, δημοτικές κινήσεις του δημοκρατικού πατριωτισμού, που συγκροτήθηκαν με πρωτοβουλία του Κινήματος Άρδην και φίλων που τοποθετούνται ευρύτερα σε αυτόν τον χώρο, πραγματοποίησαν μια πρώτη, σχετικά ολοκληρωμένη, εμφάνιση στον χώρο των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Αυτό το κάναμε προκρίνοντας μια συνολική πολιτική ατζέντα η οποία, με αφετηρία τη σύγκρουση με το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ, θέτει ευρύτερα ζητήματα: Αφ’ ενός τη συνολική «απαλλαγή» από τις πολιτικές παθογένειες της νεοελληνικής κοινωνίας, την κομματοκρατία, την οικογενειοκρατία και τον παρασιτισμό των πολιτικών ελίτ· αφ’ ετέρου, μια ριζική αλλαγή  που δεν αρκείται στην αφηρημένη πολιτικολογία αλλά θέτει αιτήματα βαθύτατων ανατροπών σε όλες τις πτυχές του νεοελληνικού βίου: τη δημογραφική παρακμή, τους άμεσους εθνικούς κινδύνους, τον οικονομικό παρασιτισμό, τον πολιτισμό της μηδενιστικής κατανάλωσης και της εθνομηδενιστικής παρακμής, την ατομοκεντρική κοινωνία των ακραίων ανισοτήτων, την αδηφάγο νοοτροπία που θέλει να καταστρέψει τη φύση, τους ανθρώπους, τις κοινωνίες και τα έθνη, μεταβάλλοντάς τα σε σκελετώματα μιας ληστρικής κερδοσκοπίας.

Αθήνα – Θεσσαλονίκη, μια νέα ελληνική πολιτιστική – παραγωγική γεωγραφία

ardin-rixi

H σύγχρονη νεοελληνική πόλη είναι προϊόν ενός βίαιου, πνευματικά κυρίως, μιμητικού εξευρωπαϊσμού.

του Γιώργου Ρακκά από το huffingtonpost.gr

«Χωριάτες». Μια κατηγορία που οι παλαιότεροι απηύθυναν στους άρτι αστικοποιημένους πληθυσμούς των μεγάλων ελληνικών πόλεων, υπονοώντας μια κάποια έλλειψη αστικού πολιτισμού στην καθημερινή συμπεριφορά τους. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ιστορικά, λόγω της Τουρκοκρατίας, οι Έλληνες είχαν να επιδείξουν έναν υψηλό πολιτισμό της υπαίθρου, ιδίως των ορεινών κοινοτήτων που κατά την περίοδο της ακμής τους είχαν αγγίξει με τις βιβλιοθήκες, τις εκκλησίες και την έντονη παραγωγική τους δραστηριότητα έναν υψηλό πρωτοαστικό πολιτισμό, με έντονο βαθμό, μάλιστα συμμετοχής των ανθρώπων του στα κοινά, και έντονο το αίσθημα της αλληλεγγύης μεταξύ τους.

Από αυτήν την σκοπιά, η σύγχρονη νεοελληνική πόλη, προϊόν μιας καταναγκαστικής αστικοποίησης, αλλά και ενός εξίσου βίαιου, πνευματικά κυρίως, μιμητικού εξευρωπαϊσμού έχει την όψη, και τις λειτουργίες, μιας τριτοκοσμικής πόλης: Σε αυτό το επίπεδο, όντως, το θεωρητικό σχήμα των ευρωκεντρικών εθνομηδενιστικών δυνάμεων αντιστρέφεται θεαματικά.

Σκέψεις μετά τη φιέστα...

του Γιώργου Ρακκά

Το καταπληκτικό, όμως, με την Ελληνική Επανάσταση έχει να κάνει με τα στοιχεία που σφυρηλάτησαν την ταυτότητά της.

Αν η Ελληνική Επανάσταση είχε μια μουσική υπόκρουση, κάπως έτσι θα πρέπει να την φανταστούμε, με τους 12 Ελληνικούς χορούς του Νίκου Σκαλκώτα.

Πριν 2-3 χρόνια, οι τότε υπουργοί παιδείας της παρούσας κυβέρνησης, για να την υποβαθμίσουν...δήθεν τιμώντας την, θα την εντάξουν τρίτη και καταϊδρωμένη, σ′ ένα ιστορικό σχήμα που προηγούνταν η γαλλική και η αμερικάνικη επανάσταση (και υπονοώντας έτσι ότι υπήρξε προϊόν ενός ευρωκεντρικού μιμητισμού).

Στην πραγματικότητα, ο φιλελευθερισμός της επανάστασης του ’21 ήταν συλλογικός - κοινοτιστικός, και δεν μπορεί να ενταχθεί στην ατομοκεντρική εμπειρία της Δύσης. [Γι′ αυτό και όσοι την προσεγγίζουν ως παιδί της, για παράδειγμα τα ’χουν εντελώς χαμένα μπροστά στο πάντρεμα του κοσμικού αιτήματος της πολιτικής ελευθερίας με την διεκδίκηση του δικαιώματος στην έκφραση του συλλογικού θρησκευτικού αισθήματος)].

Σκέψεις για την ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος

GAVAYEC VIA GETTY IMAGES

Shoes on the Danube Bank candles at the memorial, Budapest Hungary

Αν θέλουμε η ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος να πιάσει τόπο, πρέπει να εστιάσουμε σε αυτούς που τα προκάλεσαν

του Γιώργου Ρακκά 

Αν θέλουμε η ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος να πιάσει τόπο, δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα των επίσημων εορτασμών, να εργαλειοποιούμε τα γεγονότα, που αναπλαισιώνονται από μια προπαγάνδα σύγχρονη η οποία δεν έχει καμία ιστορική συσχέτιση με τα συμβάντα του εβραϊκού ολοκαυτώματος (που με τη σειρά του δεν αφορούσε μόνον τα πέντε με έξι εκατομμύριά των Εβραίων, αλλά παράλληλα ήταν και γενοκτονία όλων των υποτιθέμενα μη-άρειων πληθυσμών, δύο εκατομμυρίων Πολωνών, οκτακοσίων χιλιάδων Ρομά κ.ο.κ.)

Πρέπεινα εστιάσουμε σε αυτούς που τα προκάλεσαν. Όχι κατ΄ ανάγκη στην μορφή του παλιού ναζισμού, που έχει κι εκείνη υπάρξει κατά κόρο αρνητικής διαφήμισης από ένα καθεστώς, που υπηρετεί έναν πολύ διαφορετικό, πολύ σύγχρονο και προηγμένο ολοκληρωτισμό, προσπαθώντας να ποινικοποιήσει κάθε αντίσταση απέναντί του αποδίδοντας σε αυτήν την ταμπέλα του φασισμού. Πρέπει να εστιάσουμε  στους ανθρώπους που εκτέλεσαν αυτό το έγκλημα, με υπέρμετρη γραφειοκρατικό ζήλο, πεπεισμένοι μάλιστα ότι δεν φέρουν καμία ευθύνη για τις επαίσχυντες πράξεις τους, αφού οι ίδιοι ”επιτελούσαν απλώς το καθήκον τους”, ”έκαναν απλά την δουλειά τους” ή έστω, απλώς ήταν και τότε ”με το γκουβέρνο”. 

«Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε»

Γράφουν οι Γιώργος Καραμπελιάς και Γιώργος Ρακκάς  –

Ο Ίων Δραγούμης τόνιζε πως «οι Έλληνες πρέπει να σώσουν τη Μακεδονία και η Μακεδονία θα σώσει την Ελλάδα». Με έναν απρόσμενο τρόπο το ίδιο σενάριο φαίνεται να επιβεβαιώνεται και σήμερα. Το Μακεδονικό βάζει φωτιά σε μια απελπισμένη και γονατισμένη κοινωνία, που για πρώτη φορά μετά την υποταγή δια της εξαπάτησης Τσίπρα του 2015, σηκώνει ξανά κεφάλι, ενώνεται, βγαίνει στους δρόμους μαζικά για να διεκδικήσει το δικαίωμα να αυτοδιατίθεται ελεύθερα.

Τα πρώτα συλλαλητήρια πριν από ένα χρόνο στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, οι συγκρούσεις στο Πισοδέρι την ημέρα υπογραφής της Συμφωνίας στις Πρέσπες, οι διαδηλώσεις στη ΔΕΘ, οι συμβολικές χειρονομίες των μαθητών κατά τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, καθώς και το κύμα των μαθητικών καταλήψεων, αποτελούν ορόσημο αυτής της μεγάλης πατριωτικής αφύπνισης του ελληνικού λαού.

Μια αφύπνιση που δεν αφορά μόνο τα εθνικά ζητήματα με αφετηρία το Μακεδονικό –όπως κατεφάνη και από την τεράστια συγκίνηση και κινητοποίηση που προκάλεσε η δολοφονία του Κατσίφα στην καθημαγμένη Βόρεια Ήπειρο– αλλά θα αποτελέσει αναπόφευκτα και την αφετηρία κινητοποιήσεων για τη δημοκρατία και την δικαιοσύνη.

Πολλαπλά είναι τα νοήματα που εμπεριέχει αυτή η κινητοποίηση: Κατ’ αρχάς είναι ένας αγώνας ώστε να αποτραπεί η βαλκανοποίηση της Βόρειας Ελλάδας. Γιατί οι μέριμνες της συμφωνίας είναι άθλιες. Με την αναγνώριση γλώσσας και εθνότητας θέτουν τις βάσεις για μελλοντική κατασκευή μειονότητας εντός των συνόρων και επί πλέον, πλήττουν με το χάος που δημιουργούν στις ‘ονομασίες προέλευσης’ τον πιο δυναμικό οικονομικό κλάδο που κρατάει τη Μακεδονία στα πόδια της, τις εξαγωγές των χαρακτηριστικών τοπικών ποιοτικών προϊόντων.

«Αντιαποστασία»: Διασυρμός του δημοκρατικού βίου

ardin-rixi

«Αντιαποστασία»: Διασυρμός του δημοκρατικού βίου και πλήγμα στην ενότητα του έθνους 

του Γιώργου Ρακκά

Όταν επαναλαμβάνεται η ιστορία, φαίνεται πως στην Ελλάδα κυριαρχεί η εκδοχή της επανάληψής της ως τραγωδία, και όχι ως φάρσα, δυστυχώς. Έτσι, αυτές τις μέρες, πάνω στην κοινοβουλευτική κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, ζούμε ένα δεύτερο «1965» με γεγονότα που δηλητηριάζουν, βαθύτατα και ενδεχομένως αμετάκλητα, τον δημοκρατικό βίο της χώρας. Η δράση των ξένων δυνάμεων μέσω των πρεσβειών, ή ακόμα και απευθείας, μέσω της ωμής παρέμβασης ξένων ηγετών, όπως συνέβη κατά την επίσκεψη Μέρκελ, είναι ανάλογη, αν όχι εντονότερη: Αν υπάρχει μια διαφορά με τα όσα συνέβησαν τότε, αυτή αφορά στο γεγονός ότι πρωταγωνιστής στον διασυρμό της δημοκρατίας δεν είναι το παλάτι, ως ξένο σώμα που δρα εναντίον της, αλλά η ίδια η κυβέρνηση, ο κυβερνητικός εταίρος και η «κουρελού των προθύμων» που έχει καταφέρει να σχηματίσει ο Αλέξης Τσίπρας, τάζοντας σε αντάλλαγμα αξιώματα και εκλόγιμες θέσεις στο ψηφοδέλτιο του κόμματός του.

Η κυβέρνηση είναι θύτης, λοιπόν, και όχι θύμα της αποστασίας αυτής, που αποκλειστικό σκοπό έχει να παρακάμψει τη βούληση του ελληνικού λαού και να προχωρήσει στην κύρωση μιας Συμφωνίας που απειλεί να βάλει σε περιπέτειες «βαλκανιοποίησης» τη Βόρειο Ελλάδα.

Το παιχνίδι είναι καλά στημένο: Ο Καμμένος αποχώρησε μεν από την κυβέρνηση αλλά διαγράφει από το κόμμα του τους… μισούς βουλευτές που παρενέβησαν τις κόκκινες γραμμές που ο ίδιος έθεσε, κρατώντας επιλεκτικά δύο από τους «αντάρτες», τον Παπαχριστόπουλο και τον Ζουράρι, ώστε να διατηρήσει την κοινοβουλευτική του ομάδα στη Βουλή. Ο Τσίπρας έτσι συμπληρώνει τον μαγικό αριθμό «151» για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης και, βέβαια, με τις ήξεις αφίξεις του Ποταμιού, αλλά και βουλευτών του Κιν. Αλ., φαίνεται πως έχει εξασφαλίσει την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών που θα ακολουθήσει.

Ο ακραίος διχασμός, το έλλειμμα του εκδημοκρατισμού μας

ardin-rixi

Η απουσία εθνικής συνεννόησης είναι το μεγάλο αίτιο για το οποίο η ελληνική κρίση πήγε τόσο βαθιά, και ταυτόχρονα τράβηξε τόσο πολύ σε μάκρος.

του Γιώργου Ρακκά από την huffingtonpost.gr

Το 2019, πολύ κοντά στα 200 χρόνια από την πραγματοποίηση της ελληνικής επανάστασης θέτει στην κοινωνία μας ένα αμείλικτο διακύβευμα: Θα καταφέρει να υπερβεί τον «παρατεταμένο», εμφυλιακό 20ο της αιώνα ή θα παραμείνει το «αποτυχημένο κράτος» εκείνο που αγαπούν οι μεγάλες δυνάμεις να μεταχειρίζονται σαν κλωτσοσκούφι;  

Η Πορτογαλία στις αρχές της δεκαετίας που τώρα μας αφήνει, εθεωρείτο ότι ακολουθεί κι αυτή μια τυπική περίπτωση οικονομικής αποτυχίας, όπως η Ελλάδα. Μέσα όμως στα χρόνια που πέρασαν, οι πορείες των δυο χωρών υπήρξαν αποκλίνουσες. Εκείνη ακολούθησε ένα μόνο μνημόνιο, ανέκαμψε οικονομικά γρήγορα, και τώρα οι οικονομολόγοι της ευρωζώνης ισχυρίζονται ότι μπήκε σε μια αναπτυξιακή τροχιά.

Σαν και την Ελλάδα, ακολούθησε ένα οικονομικό πρόγραμμα λιτότητας που υπέγραψαν από κοινού κεντροαριστερά και κεντροδεξιά, μετά τη λήξη του οποίου στην εξουσία ανήλθε μια κυβέρνηση «αναδιανεμητική», μειοψηφίας στην περίπτωση της Πορτογαλίας, που στηρίζεται ακόμα και από τους κομμουνιστές και τους πράσινους. Οι διαφορές ωστόσο, είναι περισσότερες απ’ τις ομοιότητες: Η κυριότητα του μνημονίου άνηκε στο πορτογαλικό πολιτικό σύστημα, και όχι σε κάποια ″τρόικα”· το μείγμα πολιτικής έδινε περισσότερη βαρύτητα στην αποανάπτυξη του δημόσιου τομέα και όχι στην φορολεηλασία του ιδιωτικού• οι κοινωνικές αντιδράσεις υπήρξαν οξείες, ωστόσο ήσαν πολύ πιο σύντομες και κατέληξαν νικηφόρες στο ότι ανάγκασαν την κυβέρνηση να πάρει πίσω μέτρα που υποβάθμιζαν αισθητά την θέση των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα· η λιτότητα συνδυάστηκε με αναπτυξιακές πολιτικές τόνωσης της παραγωγής, αναβάθμισης της τεχνολογικής της σύνθεσης, υποστήριξης των εξαγωγών.

Ο Αλέξης στο Αλεξάνδρειο – η δημοκρατία σε προσαγωγή

ardin-rixi

του Γιώργου Ρακκά από την Ρήξη. 

Πάντα έτσι γίνεται με αυτό το συνάφι: Ο Συριζισμός, που πάτησε (κυριολεκτικά) επάνω στις πρότερες κινητοποιήσεις του κόσμου για να αναρριχηθεί στην εξουσία, και μιλούσε τότε για «εθνική και κοινωνική σωτηρία», τώρα που έχει γαντζωθεί επάνω της υπογράφοντας ότι του φέρουν στα χέρια, συγκρούεται με την ίδια κοινωνία που άλλοτε εκθείαζε, θέλοντας να μας πείσει ότι ο «αντιστασιακός λαός» μεταμορφώθηκε αίφνης σε «λαό φασίστα».

Στο πλαίσιο αυτού του απίστευτου οργουελιανισμού, ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας διοργάνωσε… αντισυγκέντρωση στο κοινό, πλειοψηφικό αίσθημα της κοινωνίας ενάντια στην Συμφωνία των Πρεσπών κουνώντας μάλιστα σε αυτήν το δάκτυλό του: «Όχι στον Εθνικισμό».

Με αυτό το σύνθημα προμετωπίδα, λοιπόν, ἐλαβε χώρα πολιτική εκδήλωση στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, στο οποίο μετά βίας και έπειτα από πανελλήνια κινητοποίηση ανταποκρίθηκαν 2.000 ως επί το πλείστον αξιωματούχοι του κόμματος και της κυβέρνησης, ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι, μετακλητοί, συνοδοί υπουργών, και λοιποί «ευεργετηθέντες».

Γιατί ο Ελληνισμός επιβίωσε 30 αιώνες – Γλώσσα και Ορθοδοξία

του Θεόδωρου Ράκκα

Εμείς οι νεοέλληνες είμαστε υπερήφανοι για το γεγονός ότι το γένος μας επιβίωσε για πάνω από τρεις χιλιετίες. Το παραπάνω δεν αποτελεί απλώς μια σύγχρονη μόνο διαπίστωση. Μαρτυράται εις τους αιώνας των αιώνων από την αδιάλειπτη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Κάπου εκεί τελειώνει και ο συλλογισμός του νεοέλληνα, υπήρχαμε, υπάρχουμε και θα υπάρχουμε για πάντα. Όταν, λοιπόν, τίθεται το λογικό ερώτημα, γιατί και πώς επιβίωσε ο Ελληνισμός, οι συνήθεις απαντήσεις κυμαίνονται, από το μας «φυλάει ο Θεός» μέχρι την πίστη στη διαχρονική υπεροχή του ελληνικού πνεύματος.

Τα παραπάνω φαντάζουν υπερβατικές δοξασίες. Παρ’ όλα αυτά, μελετώντας το παρελθόν ο κάθε αντικειμενικός παρατηρητής, διαπιστώνει το εξής: Ο ελληνισμός επιβιώνει, μέσω της διαχρονικής διατήρησης της κοινής γλωσσικής κληρονομιάς και των κοινών ηθών-αξιακού συστήματος. Ποιοι ήταν, όμως, αυτοί οι φορείς και θεσμοί, οι οποίοι κατάφεραν να διασφαλίσουν την πολιτισμική, την πολιτική και τη γλωσσική συνέχεια ενός γένους τόσο αρχαίου, μέσα σε αιώνες εισβολών, επιδρομών και κατακτήσεων; Δεν ήταν άλλοι από τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία και την ορθόδοξη εκκλησία.

Ο Νικήτας Χωνιάτης μας περιγράφει, ήδη από την 12ο αιώνα, το συνειδησιακό πλαίσιο των μεσαιωνικών Ρωμαίων, ή αλλιώς Ρωμιών, σε επίπεδο όχι μόνο θεσμικό, αλλά πάνω απ’ όλα εθνοτικό. Αυτό βασιζόταν, στο να κατέχει κανείς το ελληνίζειν στη γλώσσα, να ακολουθεί τα ρωμαίικα ήθη και προφανώς να είναι χριστιανός. Το παραπάνω τρίπτυχο αντανακλά επακριβώς, το ομόγλωσσο, το ομότροπο και το ομόθρησκο, όπως αυτά αναφέρονται στον Ηρόδοτο. Τα εν λόγω χαρακτηριστικά, όπως και οι θεσμικές δικλείδες οι οποίες τα προώθησαν και τα διαφύλαξαν, διασφάλισαν τη συνειδησιακή συνέχεια και τη φυσική επιβίωση του ελληνισμού.

Οι καταλήψεις των μαθητών, η εμφυλιακή μηχανική και η αμφισβήτηση του εκπαιδευτικού εθνομηδενισμού

ardin-rixi

του Γιώργου Ρακκά

Αν υπάρχει μια έννοια που έχει κακοπάθει περισσότερο από τους πομπούς της κυβερνητικής προπαγάνδας, αυτή είναι εκείνη του «φασισμού», καθώς χρησιμοποιείται κατά το δοκούν πλέον από τη συριζαϊκή εξουσία ώστε να ποινικοποιήσει ιδεολογικά κάθε έκφραση αντιπολίτευσης εναντίον της, ιδίως εκείνες που έχουν πατριωτικές ορίζουσες. Αυτό επικεντρώνεται κατ’ εξοχήν ενάντια στις πατριωτικές κινητοποιήσεις που ξέσπασαν με την αναγγελία και την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, εξάλλου, ότι στην ίδια εμπεριέχεται ρήτρα για δέσμευση των κυβερνήσεων εκατέρωθεν, ότι θα αποτρέψουν οποιαδήποτε εκδήλωση εναντίον της.

Η απόπειρα κατασυκοφάντησης των πατριωτικών κινητοποιήσεων, κορυφώνεται τώρα εναντίον του κύματος των μαθητικών καταλήψεων που πραγματοποιούνται κυρίως στην Βόρεια Ελλάδα καταγγέλλοντας την συμφωνία των Πρεσπών. Το αφήγημα που επιστρατεύει η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι, καθώς οι κινητοποιήσεις των μαθητών υποκινούνται υποτίθεται από την ακροδεξιά, συνιστούν «απειλή για τη δημοκρατία» και πρέπει να καταπολεμηθούν όχι μόνον από το Υπουργείο, αλλά και από την ίδια την εκπαιδευτική κοινότητα,καθώς και ευρύτερα από το ‘αντιφασιστικό κίνημα’. Με αυτόν τον τρόπο επιστρατεύεται μια ‘εμφυλιακή μηχανική’ που θέλει να εξαιρέσει από το πολιτικό παιχνίδι την βούληση της πλειοψηφίας, καθώς οι κυβερνητικοί ισχυρίζονται ότι… η ελεύθερη έκφρασή της ενισχύει την… αμφισβήτηση του πολιτεύματος (!). Έτσι, μιας και ο ίδιος ο λαός είναι «μακεδονομάχος», «φασίστας» και «πατριδοκάπηλος», η βούλησή του μπορεί να παρακάμπτεται, κι έτσι η δημοκρατία μπορεί να καταπατείται στην πράξη από τους ίδιους τους υποτιθέμενους υπερασπιστές της, εκείνους που κατά τα άλλα την έχουν μεταβάλει σε αποκλειστικό κτήμα των ημετέρων και των καθεστωτικών.

Μπορούν Κύπρος και Ελλάδα να γίνουν «Νορβηγία της Μεσογείου»;

του Θεόδωρου Ράκκα

Η πρόσφατη δήλωση της Αμερικανίδας πρέσβειρας στην Κυπριακή Δημοκρατία Κάθλιν Ντόχερτυ προκάλεσε ντελίριο ενθουσιασμού. Αν μη τι άλλο, όταν σε χαρακτηρίζει «Νορβηγία της Μεσόγειου»  ο εκπρόσωπος μιας υπερδύναμης έχεις κάθε λόγο να κομπάσεις, σωστά; Κατ’ αρχάς, ο χαρακτηρισμός «Νορβηγία της Μεσογείου» υποδηλώνει την αξιόπιστη γνώση ύπαρξης, σοβαρών ποσοτήτων πετρελαίου ή/και φυσικού αερίου. Δύναται η κυρία Ντόχερτυ να έχει πρόσβαση σε στοιχεία σεισμικών ερευνών, τα οποία δεν γνωρίζει η κυπριακή κυβέρνηση;

Επίσης, μιλάμε για ένα ζήτημα τεχνικό, όπου οι καθ’ ύλην αρμόδιοι είναι η Exxon Mobil και η Εταιρεία Υδρογονανθράκων Κύπρου. Η αξιότιμη πρέσβης μάλλον έχει την εντύπωση ότι απευθύνεται σε ιθαγενείς, γι’ αυτό και η έλλειψη μετριοπάθειας και υπευθυνότητας στον λόγο της. Αλλά ας εξηγήσουμε, γιατί η Κύπρος και η Ελλάδα ούτε είναι ούτε θα γίνουν «Νορβηγία της Μεσογείου». Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά ας μείνουμε στους βασικούς.

Η σκανδιναβική χώρα, διαθέτει μια ειδοποιό διαφορά σε σχέση με την Κύπρο, αλλά και την Ελλάδα: Ασκεί καθολικά και αδιαμφισβήτητα την εθνική της κυριαρχία. Τα παράκτια κράτη είναι αυτά, στα οποία ανήκει η ιδιοκτησία των εκάστοτε θαλάσσιων οικοπέδων. Ως εκ τούτου, παρέχουν στις εταιρίες το πλαίσιο δραστηριοτήτων καθώς και τις εγγυήσεις ασφαλείας. Στην περίπτωση της Κύπρου η παγκόσμια πρωτοτυπία έγκειται στο γεγονός ότι ένα ανεξάρτητο κράτος όχι μόνο δεν έχει την δυνατότητα να εγγυηθεί την ασφάλεια των δραστηριοτήτων μιας πετρελαϊκής εταιρίας, αλλά αντιθέτως βασίζει την ομαλή άσκηση της ίδιας της εθνικής του κυριαρχίας, στην παρουσία της εν λόγω εταιρείας.

Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας δίπλα στον Σολωμό Σολωμού

ardin-rixi

του Γιώργου Ρακκά 

Μετά την δολοφονία του βορειοηπειρώτη Κωνσταντίνου Κατσίφα από ειδικά σώματα της αλβανικής αστυνομίας ανήμερα της επετείου της 28ης Οκτωβρίου στο χωριό Βουλιαράτες, ζούμε μέσα στην Ελλάδα ένα απίστευτο θέατρο του παραλόγου. Το οποίο μάλιστα αποτελεί το αποκορύφωμα της αδιαφορίας και της εγκατάλειψης που το ίδιο το ελληνικό κράτος επιδεικνύει εδώ και χρόνια απέναντι στην ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου. Εγκατάλειψη που καθίσταται εγκληματική τα τελευταία χρόνια, καθώς η σωβινιστική κυβέρνηση Ράμα έχει εντείνει τις πολιτικές καταπίεσης με δημεύσεις περιουσιών, κρούσματα νοθείας στις κάλπες, και μια εκστρατεία κατατρομοκράτησης των μελών της μειονότητας με την επιβολή καθεστώτος ωμής αστυνομοκρατίας στις περιοχές όπου αυτή διαμένει –κατά παράβαση προφανώς κάθε διεθνούς συνθήκης περί της προστασίας και των μειονοτικών ελευθεριών.

Αυτό το κλίμα, εξάλλου, είναι που έσπρωξε τον Κωνσταντίνο Κατσίφα να επιλέξει εδώ και χρόνια έναν δρόμο αντίστασης και αξιοπρέπειας, έστω και ατομικής, που τον οδήγησε στον θάνατο για το έθνος και την πατρίδα.

Η δε δολοφονία του επιβεβαιώνει την βάναυση καταπάτηση κάθε έννοιας ελευθερίας και δικαιώματος, από μια κυβέρνηση που έχει ούτως ή άλλως δυναμιτίσει πολλές φορές την κατάσταση στα Βαλκάνια με τον απροκάλυπτό της αλυτρωτισμό (που κατά το δοκούν στρέφεται εναντίον των Σέρβων, των Σκοπίων, αλλά και της Ελλάδας), που ελέγχεται για σωρεία υποθέσεων διαφθοράς και καταπάτησης των δικαιωμάτων των αντιφρονούντων στο εσωτερικό, και που έχει καταγγελθεί στην διάρκεια της θητείας της από την αξιωματική αντιπολίτευση για την εμπλοκή ανώτατων αξιωματούχων της στο… μεγαλεμπόριο της ηρωίνης που ελέγχει η αλβανική μαφία στην Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Η εκτέλεση Κατσίφα και το τρίγωνο Ελλάδα-Αλβανία-Τουρκία

του Θεόδωρου Ράκκα

Παρότι είναι νωρίς για να τοποθετηθεί κανείς μετά βεβαιότητας, ο θάνατος του Κωνσταντίνου Κατσίφα γεννά μια σειρά από αμείλικτα ερωτήματα: Πως δικαιολογείται η εισβολή στο σπίτι και η προσβολή της μητέρας του, και μάλιστα μετά τον θάνατο του; Για ποιο λόγο ενεπλάκησαν εδικές δυνάμεις; Ο Κωνσταντίνος είχε καταφύγει σε διπλανή δεξαμενή εκτός του χωριού, δεν αποτελούσε απειλή. Αν ήθελε να σκοτώσει, δεν θα έριχνε εναντίον των αστυνομικών, αντί στον αέρα;

Επίσης, ο θάνατος από δύο σφαίρες, κεφάλι και στήθος, αποτελεί ένδειξη εκτέλεσης, όχι ανταλλαγής πυρών. Τέλος, η στάση Ράμα, αλλά και κάποιων Αλβανών δημοσιογράφων, είναι αναπάντεχα εμπρηστική και προσβλητική για τη μνήμη του νεκρού. Που αποσκοπεί; Την τρέχουσα περίοδο, η ελληνική και η αλβανική κυβέρνηση βρίσκονται εν μέσω συνομιλιών με σκοπό τη διευθέτηση μιας σειράς ζητημάτων. Το κύριο περιεχόμενο των εν λόγω συνομιλιών, οι οποίες λαμβάνουν χώρα υπό αμερικανικές ευλογίες, είναι η επίλυση των διμερών ζητημάτων και ο καθορισμός των θαλασσίων ζωνών.

Από τη μια, έχουμε την παραίτηση Κοτζιά, του αρχιτέκτονα της ελληνοαλβανικής προσέγγισης κι από την άλλη την κατακόρυφη κλιμάκωση των τουρκικών προκλήσεων έναντι της Ελλάδας, με αφορμή τις γεωτρήσεις και τις θαλάσσιες ζώνες. Επίσης, προ εβδομάδος, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επισκέφτηκε τα Τίρανα και πραγματοποίησε σειρά υψηλών επαφών. Το αξιοπερίεργο είναι ότι η επίσκεψη αυτή δεν ανακοινώθηκε από την αλβανική κυβέρνηση, αλλά έγινε γνωστή μέσα από το twitter του κ. Τσαβούσογλου.

Ο λαϊκισμός ως «παθητική επανάσταση»

του Γιώργου Ρακκά

Αδιαμφισβήτητα, κεντρικό πολιτικό γεγονός για την δεκαετία του 2010, που σιγά σιγά μας αφήνει, ιδίως για την Δύση, είναι η ανάδυση ενός ρεύματος αμφισβήτησης της παγκοσμιοποίησης και του φιλελευθερισμού, που διαπερνάει κάθετα τις παλιές διαιρέσεις. Ξεκινώντας, στις αρχές της δεκαετίας, από τα μεσογειακά κινήματα των πλατειών, περνώντας, στα μέσα της, σε σημαντικά πολιτικά γεγονότα όπως το Μπρέξιτ, την εκλογή του Τραμπ, ή την ανάδειξη στην Ευρώπη μιας πλειάδας κυβερνήσεων που αμφισβητούν την άλλοτε κραταιά «συναίνεση του Βερολίνου» (Ουγγαρία, Πολωνία, Αυστρία, Ιταλία) αλλά και την ισχυροποίηση πολιτικών κομμάτων με παρόμοια ατζέντα και στις υπόλοιπες χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία), η πολιτική που άλλοτε παρουσιαζόταν ως μονόδρομος, δείχνει τώρα να κλυδωνίζεται σοβαρά.

«Λαϊκισμός»· με αυτόν τον όρο προσπαθεί το κατεστημένο να περιγράψει αυτές τις εξελίξεις, εντάσσοντας σε αυτές τις κατηγορίες πολιτικά φαινόμενα μεταξύ τους αντιφατικά, ιδίως ως προς τις ιδεολογικές τους καταβολές, που μπορεί να προέρχονται εξίσου απ’ την άκρα δεξιά, την σοσιαλδημοκρατία ή και, λιγότερο είν’ η αλήθεια, από την αριστερά. Αν και «εχθροί της ανοιχτής κοινωνίας», κατά το φιλελεύθερο αφήγημα, «αντιπλουραλιστές» και «απειλή για την δημοκρατία», οι πολιτικές δυνάμεις που περιγράφονται ως λαϊκιστικές διεκδικούν όλο και μεγαλύτερη μερίδα της λαϊκής ετυμηγορίας: Η εκστρατεία των φιλελεύθερων εναντίον τους, πέφτει προς το παρόν στο κενό, καθώς τα επιχειρήματά τους δεν αγγίζουν το εκλογικό σώμα.