Η κρίση και η Μεσαία Τάξη

Τέσσερα εκατομμύρια νοικοκυριά ή το 80% σχεδόν του συνόλου είδαν το εισόδημά τους να μειώνεται κατά 19% την τετραετία 2013-2017. Γιατί είναι αναγκαία η φορολογική μεταρρύθμιση. Οι θέσεις του Τάσου Γιαννίτση. 

Γράφει ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

Μιά σημαντική συνεισφορά του Τάσου Γιαννίτση στον προβληματισμό για το ρόλο και τις δυνατότητες της ελληνικής μεσαίας τάξης στην πρόοδο καί ανάπτυξη της χώρας. Τό κείμενο που ακολουθεί είναι προσαρμοσμένο από την ομιλία του στην πρόσφατη εκδήλωση του «Κύκλου Ιδεών» για τη μεσαία τάξη.

• Δεν μπορώ να συζητήσω το θέμα, χωρίς να θυμίσω, τον τίτλο του βιβλίου του συναδέλφου Κ. Κωστή «Τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας». Γιατί τα πιο σοβαρά αίτια και οι πιο σοβαρές επιπτώσεις της κρίσης για τη μεσαία τάξη και τη χώρα γενικά, ξεπερνούν τα οικονομικά. Είναι, κυρίως, επιπτώσεις στο σύστημα αξιών μιας ολόκληρης κοινωνίας, στους τρόπους αντίληψής της για τα όρια του πολιτικού ακροβατισμού πριν και μετά το 2009, στο μίσος που έρευσε, στις συλλογικές αυταπάτες και στις εξωπραγματικές προσδοκίες, στην άρνηση αναγνώρισης των καταστροφικών επιλογών που έγιναν, στο πώς αναδείξαμε αλλόκοτες περσόνες και πολλά άλλα. Η μεσαία τάξη είχε πολύ ισχυρή συμμετοχή σε όλα αυτά. Δεν ήταν τα πιο αδύναμα στρώματα που έσπρωξαν τη χώρα στο 2009.

• Το πρόβλημα της μεσαίας τάξης δεν είναι ελληνικό. Είναι πολύ γενικότερο, είναι ανησυχητικό και παράγει αποτελέσματα που βλέπουμε να αποδιαρθρώνουν πολλές κοινωνίες. Αυτό σημαίνει, ότι δεν έχουμε ένα πρόσκαιρο, εθνικό ή προεκλογικό πρόβλημα. Μια πρόσφατη μελέτη του ΟΟΣΑ με τίτλο «Υπό πίεση: Συμπιέζοντας τη μεσαία τάξη» δείχνει σε αρκετό βάθος ένα ιδιαίτερα σοβαρό γενικότερο πρόβλημα, που θα έδινε μια διαφορετική διάσταση στη συζήτησή μας, αλλά στο οποίο λόγω χρόνου αδυνατώ να αναφερθώ.

Μεσαία τάξη: Από τον κρατισμό στον φιλελευθερισμό

ardin-rixi

Η αλλαγή που εκφράζεται σε αυτές τις εκλογές είναι κοινωνική, όχι πολιτική

του Γιώργου Ρακκά από την Ρήξη φ. 153

Η επικράτηση της φιλελεύθερης Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στις ευρωεκλογές και, κατά πάσα πιθανότητα, στις επερχόμενες εκλογές, δεν σηματοδοτεί, αλλά εκφράζει μιαν ανατροπή. Αυτή που έχει συντελεστεί τα προηγούμενα χρόνια και μένει να αποτυπωθεί στις κάλπες.

Η ουσία της ανατροπής, όμως, είναι εξωκομματική. Αφορά στον ιδεολογικό κόσμο της μεσαίας τάξης, αυτής της πολύφερνης νύφης των κομμάτων εξουσίας, που για πρώτη φορά μετατοπίζεται έξω από τον αστερισμό της μεταπολίτευσης, προς τον φιλελευθερισμό. Μια εξέλιξη που φέρει τη σφραγίδα ΣΥΡΙΖΑ, καθώς αποτελεί αμιγώς προϊόν του μείγματος μνημονιακής πολιτικής «ταξικής μεροληψίας» που εφάρμοσε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Δηλαδή, φορολόγηση του «κεφαλαίου» (sic!), δηλαδή του κατά πλειοψηφία μικρομεσαίου ιδιωτικού τομέα, ενίσχυση των ανώτερων τάξεων και των πολυεθνικών και μια ευνοϊκή πολιτική υπέρ του δημοσίου, καθώς και των λουμπενοποιημένων στρωμάτων της κρίσης, με σκοπό τη συγκρότηση ενός συμπαγούς κομματικού στρατού. Αυτή η πολιτική ενίσχυσε τη φυσιογνωμία ενός κράτους αυτοαναφορικού, άκρως αναποτελεσματικού και κυρίως εχθρικού απέναντι στα μεσοστρώματα, συμπιεστή των εισοδημάτων και της κοινωνικής τους θέσης.

Το μείγμα της μνημονιακής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, που ας μην ξεχνάμε ότι, ως προς αυτό, είχε την ευλογία του ΔΝΤ και των σκληρότερων απόψεων λιτότητας της ίδιας της Ευρώπης, καταφέρνει να «εξορθολογίσει» την ελληνική ιδιαιτερότητα, δηλαδή να συρρικνώσει τις εκτεταμένες μικροϊδιοκτητικές τάξεις για τις οποίες φώναζε ο ΟΟΣΑ ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Η μεσαία τάξη στο απόσπασμα – Λύγισε από τη φοροκαταιγίδα Τσίπρα. 74% αυξήθηκαν στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ τα μέτρα αναγκαστικής είσπραξης

Περισσότερο από 74% αυξήθηκαν στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ τα μέτρα αναγκαστικής είσπραξης που επέβαλε η εφορία στους φορολογούμενους, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων. Στο τέλος του 2015 τα φυσικά και νομικά πρόσωπα, οι περιουσίες των οποίων τελούσαν υπό κατάσχεση ανέρχονταν σε 695.074. Στις αρχές του 2019 ήταν 1.205.540.

Οι περισσότεροι λύγισαν υπό το βάρος της φοροκαταιγίδας που επέβαλε η κυβέρνηση, ακολουθώντας την (ομολογημένη ενώπιον της Βουλής από τους Κυρίους Τσακαλώτο και Χουλιαράκη) στρατηγική της επιλογή να φορτώσει με φόρους τη μεσαία τάξη. Πολλοί Έλληνες ξύπνησαν μια μέρα με μπλοκαρισμένους τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς και δεσμευμένη την περιουσία τους επειδή «πνίγηκαν» στα διαρκώς αυξανόμενα χρέη τους προς το Δημόσιο.

Μοναδική περίπτωση εχθρού της μεσαίας τάξης 

Στην πολιτική ιστορία του τόπου δεν υπάρχει κυβέρνηση, που να αντιμετώπισε με τέτοια εχθρική συμπεριφορά στη μεσαία τάξη, όσο η απερχόμενη του Αλέξη Τσίπρα. Η  οικονομική πολιτική που εφαρμόστηκε την περίοδο 2015-2019 οδήγησε τα μεσαία στρώματα της κοινωνίας σε μια οδυνηρή οικονομική υποβάθμιση.

Ράμματα για τα… Προγράμματα

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Δεν είναι μόνον για γούνες που επιφυλάσσονται δυσάρεστες ανταποδόσεις. Ράμματα επιδέχονται και τα κομματικά προγράμματα προς άγραν ψηφοφόρων. Το απερχόμενο οσονούπω της εξουσίας κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ ενεθυμήθη, στο «πρόγραμμα» του 2019-23, την μεσαία τάξη που τόσον εχθρεύετο επί πενταετία και υπεσχέθη «στοχευμένες» φορολογικές ελαφρύνσεις, «νέες δουλειές», «περαιτέρω αυξήσεις στους μισθούς» και άλλα παραμύθια, που ουδείς πλέον τα εμπιστεύεται. 

Διότι το ΣΥΡΙΖΑ ό,τι έδωσε με το ένα χέρι στην μεσαία τάξη  το πήρε με το άλλο. Πρώτα εμείωσε τις συντάξεις και μετά έδωσε ένα «επίδομα» 350 ευρώ. Η «εισφορά αλληλεγγύης» θα καταργηθή μόνον μέχρις 20.000 ευρώ ετησίου εισοδήματος. Η μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 30% ουδέποτε έγινε ενώ ο συμπληρωματικός φόρος για ακίνητες περιουσίες συνεχίζεται στο διηνεκές. Ολες οι νέες και παλιές φορολογίες «στοχεύουν» την μεσαία τάξη ως εχθρόν του λαού ενώ είναι η ραχοκοκαλιά του εθνικού σώματος.

Η μεσαία τάξη που αγάπησαν...

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Πριν ακούσουμε και πάρουμε στα σοβαρά τα όσα λένε οι κύριοι Τσίπρας και Μητσοτάκης για τη μεσαία τάξη και πόσο μεγάλο είναι το ενδιαφέρον τους γι’ αυτήν, ίσως θα πρέπει να επικεντρώσουμε την προσοχή μας σε κάποια άλλα δημοσίως λεχθέντα.

Ο πρωθυπουργός, για παράδειγμα, έχει πολλές φορές παραδεχτεί και υπογραμμίσει, προκειμένου να δικαιολογηθεί, ότι κυβέρνησε με ένα πρόγραμμα που δεν ήταν δικής του ιδιοκτησίας, αλλά το επέβαλαν οι δανειστές.

Από την άλλη πλευρά, με τη χαρακτηριστική ξεδιάντροπη νεοφιλελεύθερη ειλικρίνεια, ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε με περηφάνια διεκδικήσει την πατρότητα των προγραμμάτων που δανειστές του επέβαλαν να εφαρμόσει, ώστε να μην του πάρουν τη δόξα της επιτυχίας, όπως έλεγε...

Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, όποιον από τους δύο και να ακούσει κανείς, γίνεται σαφές πώς και ποιοι κυβερνούν τη χώρα μετά την υπογραφή των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των μεσοπρόθεσμων προσαρμογών.

Αυτή η απάντηση στο «ποιος κυβερνά τη χώρα» θα μπορούσε να γίνει ακόμη σαφέστερη αν κάποιος είχε την ευκαιρία – όπως συμβαίνει μερικές φορές στο πλαίσιο του ρεπορτάζ – να ακούσει έναν υπουργό να παραδέχεται με απόγνωση ότι «έχουμε απολέσει πάνω από το 80% της κυριαρχίας μας, δεν μπορούμε ούτε γραφική ύλη να αγοράσουμε χωρίς έλεγχο».

Διαβάζοντας πίσω από τις αρνητικές εκθέσεις για την οικονομία

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Τις τελευταίες ημέρες είδαν το φως της δημοσιότητας τρεις εκθέσεις για την ελληνική οικονομία διαπιστωτικού (ιστορικού) χαρακτήρα με βαρύγδουπους τίτλους (κατάρρευση- σπάσιμο ραχοκοκαλιάς- ύφεση), που εύλογα προβάλουν στο εγγύς μέλλον τους κινδύνους που εγκυμονούν αυτές οι διαπιστώσεις. Χωρίς αμφιβολία οι τεκμηριωμένες αυτές επισημάνσεις είναι χρήσιμες και μετά την περιπέτεια της χρεοκοπίας και των Μνημονίων ελπίζουμε πως το πολιτικό σύστημα τις λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν του και δεν θα τις περιφρονεί όπως στο παρελθόν.

Επειδή όμως είμαστε σε φάση πολιτικής πόλωσης εξ αιτίας των εκλογικών αναμετρήσεων της χρονιάς και οι εκθέσεις φορτίζονται από τα media με καταστροφολογικούς τίτλους, είναι σκόπιμο τα δεδομένα να μπαίνουν στην πραγματική τους διάσταση.

Θα παραλείψουμε εδώ τον Misery Index του Bloomberg για τις πιο «δυστυχείς οικονομίες» του 2019, όπου η χώρα μας καταλαμβάνει την 5η θέση, με τη Βενεζουέλα 1η, την Αργεντινή 2η, τη Νότια Αφρική 3η, την Τουρκία 4η, τις ΗΠΑ στη 13η θέση, και τη Ρωσία στη 17η, γιατί στηρίζεται στην παλιά συντηρητική θεωρία πως ο χαμηλός πληθωρισμός και η χαμηλή ανεργία δείχνουν πόσο καλά πρέπει να νιώθουν οι κάτοικοι μίας χώρας. Σε μας άλλωστε ο πληθωρισμός τρέχει με 1% και η ανεργία μειώνεται αισθητά, αλλά αυτό δεν μας έκανε περισσότερο ευτυχείς… Λοιπόν:

1. Σύμφωνα με έκθεση του ΟΟΣΑ, η μεσαία τάξη βρίσκεται υπό κατάρρευση, καθώς χρόνο με το χρόνο είναι περισσότερο ευάλωτη, αδυνατώντας να καλύψει ακόμα και βασικές της ανάγκες, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα μεγάλα προβλήματα υπερχρέωσης. Τα στοιχεία κατατάσσουν τη μεσαία τάξη της Ελλάδας στην 9η χειρότερη θέση με ετήσιο εισόδημα από 7.894 έως και 21.050 δολάρια, έναντι των διεθνών άκρων (4.417 δολαρίων της Ινδίας και των 70.620 του Λουξεμβούργου).

Το ευοίωνο μέλλον της Ελλάδας

analyst

Μια ισχυρή και ευημερούσα μεσαία τάξη είναι ζωτικής σημασίας, επειδή είναι αυτή που καταναλώνει – ενώ διαδραματίζει βασικό ρόλο στην υποστήριξη των συστημάτων κοινωνικής προστασίας. Οι χώρες με ισχυρή μεσαία τάξη έχουν χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας, μεγαλύτερη πολιτική σταθερότητα και καλή διακυβέρνηση – οπότε αυτά είναι τα βασικά κριτήρια της ευημερίας ή της κατάρρευσης ενός κράτους.

.

Ανάλυση

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Εν πρώτοις, αυτά που συμβαίνουν σε μία Οικονομία δεν είναι ποτέ μονοσήμαντα – δεν υπάρχει καλύτερα μαύρο και άσπρο αλλά οι ενδιάμεσες αποχρώσεις τους, ενώ πολλά εξαρτώνται από το πώς τα ερμηνεύει κανείς. Κατά δεύτερο λόγο, η Οικονομία της Ελλάδας θα αναπτυχθεί σύντομα και μάλιστα με πολύ υψηλούς ρυθμούς – αφού έχουν προηγηθεί δέκα ολόκληρα χρόνια βαθιάς ύφεσης, μοναδικής στην παγκόσμια ιστορία εν καιρώ ειρήνης. Η πτώση δε του ΑΕΠ δεν είναι μόνο της τάξης του 25% αλλά πολύ μεγαλύτερη – επειδή στο ίδιο χρονικό διάστημα τα υπόλοιπα κράτη της Ευρώπης αναπτύχθηκαν σωρευτικά πάνω από 10%.

Το θέμα είναι όμως πως η Ελλάδα θα αναπτυχθεί, χωρίς καμία ωφέλεια για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων – οι οποίοι έχασαν ή πρόκειται να χάσουν ότι έχουν και δεν έχουν, ως αποτέλεσμα της πολιτικής των μνημονίων και της χρεοκοπίας που τους προκάλεσε. Με απλά λόγια πρόκειται να συμβεί στην Ελλάδα αυτό που συνέβη στη Γουατεμάλα (ανάλυση) – υπενθυμίζοντας τα εξής:

ΟΟΣΑ : Συνθλίβεται η μεσαία τάξη στην Ελλάδα

Όπως αναφέρει η έκθεση με τίτλο: «Υπό πίεση: Η συνθλιμμένη μεσαία τάξη», «η μεσαία τάξη μοιάζει σήμερα όλο και περισσότερο με μία βάρκα σε επικίνδυνα νερά». Σύμφωνα με την έκθεση η μεσαία τάξη συμπιέζεται στις χώρες του ΟΟΣΑ.Το διάμεσο εισόδημα μειώθηκε ή αυξήθηκε με ετήσιο ρυθμό χαμηλότερο από 1% σε 21 από τις 36 χώρες του ΟΟΣΑ μετά το 2008.

Στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στην Ιαπωνία, στο Μεξικό, στη Σλοβενία και την Ισπανία τα διάμεσα εισοδήματα στα μέσα της δεκαετίας του 2010 ήταν σημαντικά χαμηλότερα από ό,τι το 2008, αφού ληφθεί υπόψη ο πληθωρισμός.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, η μείωση ανερχόταν σε σχεδόν 6% ανά έτος. Μόνο σε έξι χώρες του ΟΟΣΑ η αύξηση του διάμεσου εισοδήματος ξεπέρασε κατά μέσο όρο το 2% ανά έτος. Τα νοικοκυριά με μεσαίο εισόδημα είναι σχεδόν το ίδιο άτρωτα όπως αυτά με υψηλό εισόδημα στη μετάπτωσή τους σε κατάσταση σχετικής φτώχειας, δηλαδή κάτω από το 50% του εθνικού διάμεσου εισοδήματος.

Τα νοικοκυριά με μεσαία εισοδήματα συνεισφέρουν τα μέγιστα στη φορολογία

Ο ΣΥΡΙΖΑ επενδύει στην ψήφο των «πληβείων»

του Σταύρου Λυγερού

Το 2012 και το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίσθηκε μαζικά από μεσαία στρώματα. Η πολιτική του αυτά τα χρόνια, κυρίως η κάθε είδους υπερφορολόγηση, έχει απωθήσει ένα σημαντικό ποσοστό από τους τότε ψηφοφόρους του. Το γεγονός ότι το εκλογικό ποσοστό του δεν έχει καταρρεύσει οφείλεται και στο ότι -μεταξύ άλλων- έχουν στοιχηθεί πίσω του ψηφοφόροι από τα κοινωνικά στρώματα που κυριολεκτικά αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης.

Πρόκειται για πολίτες που έχουν πέσει στον γκρεμό ή βρίσκονται στο χείλος του, για άλλοτε μικρομεσαία στρώματα που έχουν ήδη ή τείνουν να μετατραπούν σε «πληβείους». Αυτοί θεωρούν ότι η “επιδοματική” πολιτική και η φιλική προς αυτούς ρητορική της κυβέρνησης είναι μία κάποια σανίδα σωτηρίας. Είναι όλοι αυτοί που περιμένουν με ανυπομονησία τον «μποναμά» στο τέλος κάθε χρόνου.

Η στρατηγική οικονομικής ενίσχυσης του κατώτερου εισοδηματικά στρώματος της ελληνικής κοινωνίας, που αριθμητικά έχει διογκωθεί πολύ τα χρόνια των Μνημονίων, ταιριάζει με το ιδεολογικό στερεότυπο του ΣΥΡΙΖΑ περί ταξικότητας. Πρωτοστάτης ήταν ο υπουργός Οικονομικών. Αυτός υλοποίησε την υπερφορολόγηση των μεσαίων στρωμάτων, προκειμένου να προκύψει μεγαλύτερο από τον μνημονιακό στόχο πρωτογενές πλεόνασμα, ένα μέρος του οποίου δόθηκε στους φτωχούς.

Η τραγωδία της μεσαίας τάξης

analyst

Νομίζαμε ανόητα πως αποτελούσαμε τη μεσαία τάξη, έως ότου ανακαλύψαμε πως δεν είμαστε τίποτα άλλο, από θλιβερά φορολογικά υποζύγια και σκλάβοι χρέους – έχοντας μετατραπεί σε τέτοιους μέσω της κρατικής βίας, την οποία μας επέβαλλαν οι ελίτ και οι αγορές.

 .

«Τα κράτη, ακολουθώντας τις συμβουλές των ελίτ, στηρίζουν κυρίως αυτούς που δεν έχουν καθόλου εισοδήματα ή ιδιοκτησία – που δεν μπορούν δηλαδή να χάσουν τίποτα. Επομένως στηρίζουν τα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα όχι από σοσιαλιστική καλοσύνη, αλλά επειδή γνωρίζουν πολύ καλά ότι, δεν μπορούν να ασκήσουν έμμεση βία σε αυτούς που δεν έχουν να χάσουν τίποτα – ούτε φυσικά να τους αναγκάσουν να συμμορφωθούν εκούσια. Ως εκ τούτου, τα συμφέροντα των ελίτ συμπίπτουν σήμερα παραδόξως με τις «αριστερίζουσες» πολιτικές – οι οποίες άλλωστε μπορούν να τα επιβάλλουν καλύτερα».

 .Ανάλυση

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Σε παγκόσμιο επίπεδο φαίνεται πως έχουν δημιουργηθεί δύο αντιμαχόμενες πολιτικές ομάδες: οι λαϊκιστές και οι ελίτ, οι οποίες χρησιμοποιούν το όνομα «λαϊκιστές» για την πρώτη ομάδα τόσο συχνά, όσο οι «λαϊκιστές» χαρακτηρίζουν τους δεύτερους ως «ελίτ».

Στη Δύση τώρα υπάρχουν μόνο οι ακροδεξιοί «λαϊκιστές», όπως θεωρείται ο κ. Trump, οι υποστηρικτές του BREXIT, η κυρία Le Pen ή ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας – οι οποίοι ανέρχονται στην εξουσία μόνο εάν υποστηριχθούν από τα δεξιά κόμματα (στη Γαλλία η δεξιά στήριξε το Macron). Θεωρούνται δε εθνικιστές, ενώ τάσσονται υπέρ των φτωχών εισοδηματικών τάξεων και του προστατευτισμού – αλλά εναντίον του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, της πολιτικής λιτότητας, της παγκοσμιοποίησης και της μετανάστευσης, υπέρ των οποίων είναι οι «ελίτ».

Φρένο σύντροφε, ο εφιαλτικός κόσμος είναι μπροστά σου

του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Το πιο μύχιο όνειρο του φιλελευθερισμού ήταν πάντα η πολιτικο-πολιτισμική απεξάρτηση του καθαρού καπιταλισμού από τα βάρη της ανθρώπινης ιστορίας και των συλλογικών πολιτικών παθών. Σήμερα, το όνειρο αυτό μοιάζει να υλοποιείται λίγο-πολύ παντού παρά τις πολλές κοινωνικές αντιστάσεις, υπό το πρόσημο της (πολιτισμικά) ριζοσπαστικής και (πολιτικά) αντιδραστικής «Αριστεράς»: Αναφέρεται σ’ ένα ανύπαρκτο, απολύτως φανταστικό πολιτικό υποκείμενο. Πρόκειται για την «ανθρωπότητα», ή πιο κοσμοπολίτικα «πολίτες του κόσμου».

Ως άτομα ή «μειονότητες» συναντώνται, υποτίθεται ειρηνικά, στο πλαίσιο μιας «ανοικτής κοινωνίας» της διεθνοποιημένης αγοράς, της οποίας το ουσιαστικό περιεχόμενο συγκροτείται γύρω από την οικονομία. Η μορφή της αποδίδεται από μια εξατομικευτική ιδεολογία του Δικαίου, δηλαδή από τα «ατομικά ανθρώπινα δικαιώματα». Το ηθικό υπόβαθρο μιας τέτοιας αντισυνεκτικής κοινωνίας συνοψίζεται ως γνωστόν στο αφελές πρόταγμα της «ανεκτικότητας». Ευρύτερα στην αντιρατσιστική -υποτίθεται- άρνηση της απόρριψης του δικαιωματούχου «Άλλου».

Δια της «ανεκτικότητας» υποτίθεται ότι ο πολιτικά ορθός Δυτικός Κόσμος φαίνεται να απορρίπτει μετά βδελυγμίας τα ιστορικά πάθη του παρελθόντος. «Ψύχραιμα» (δηλαδή με την δέουσα «πολιτισμένη νηφαλιότητα») ανακαλύπτει αυτάρεσκα τις καθημερινές καθησυχαστικές ενδείξεις ότι έχει «προοδεύσει» όχι μόνο τεχνολογικά, αλλά και ηθικά-πολιτικά.

Όλο αυτό το μεθοδολογικό πακέτο πολιτικής σκέψης έχει ήδη επενδυθεί αξιακά με την μεταφυσική υπόσταση μιας θεολογικού τύπου πεποίθησης του μετανεωτερίζοντος πολιτικού «κοινού νου». Για να κατασιγάσει τα επιβιώματα των συλλογικών ιστορικών παθών, αυτός ο «κοινός νους» στιγματίζει κάθε διαφωνία (ή κάθε «αίρεση») και εκλογικεύει εύκολα τις αναρίθμητες εσωτερικές αντιφάσεις της.

Ελλάδα, το γερμανικό πτωχοκομείο

analyst

Tο γερμανικό σχέδιο προβλέπει αφενός μεν το διαμελισμό της Ελλάδας μέσω της Μακεδονίας, αφετέρου την ενσωμάτωση των μεταναστών, των εποίκων καλύτερα, με κόστος που θα καλυφτεί από την υπερβολική φορολόγηση της μεσαίας τάξης.

.

Επικαιρότητα

- της Σερένας Νομικού

Αναμένεται η ανακοίνωση διατήρησης του χαμηλού συντελεστή ΦΠΑ στο 17% σε πέντε νησιά που μαστίζονται από τη μεταναστευτική κρίση, όπως φαίνεται από την εικόνα. Το αντάλλαγμα που ζήτησε και πήρε η Γερμανία; Η εγκατάσταση όλο και περισσότερων εποίκων στα νησιά. Γιατί τους ονομάζω εποίκους; Προφανώς επειδή δεν έχουν καμία πρόθεση να φύγουν, η θέση τους ενισχύεται από τη συμφωνία του Μαρόκου που πρώτος υπέγραψε ο διεθνιστής πρωθυπουργός μας, ενώ καμία άλλη χώρα δεν θα τους επιτρέψει τη μετεγκατάσταση.

Όπως αναφέρει συνάδελφος, το γερμανικό σχέδιο προβλέπει αφενός μεν το διαμελισμό της Ελλάδας μέσω της Μακεδονίας, αφετέρου την ενσωμάτωση των μεταναστών, με κόστος που θα καλυφτεί από την υπερβολική φορολόγηση της μεσαίας τάξης. Το ότι θα εξαϋλωθεί βυθιζόμενη στη φτώχεια δεν ενοχλεί καθόλου τους Γερμανούς, αφού έτσι και αλλιώς δεν αντιστέκεται. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα θα μετατραπεί σε ένα γερμανικό πολυπολιτισμικό πτωχοκομείο, σε ένα τεράστιο στρατόπεδο μεταναστών και προσφύγων, έτσι ώστε να μη «μολυνθεί» η αριά γερμανική φυλή.

Οι ικανοί Έλληνες άλλωστε μεταναστεύουν στη Γερμανία (μαζί με τις καταθέσεις μας και με τις μεγάλες εταιρείες όπως ο ΤΙΤΑΝ), αφήνοντας ένα κενό που συμπληρώνεται με τους έποικους. Αργότερα, όποιοι έποικοι σπουδάσουν αποκτώντας τις κατάλληλες δεξιότητες, θα απορροφηθούν από τη γερμανική βιομηχανία που διψάει για φτηνά εργατικά χέρια. Όχι μόνο εντός του κράτους της, αλλά και στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ) που θα δημιουργηθούν στην περιφέρεια, στις οποίες δεν θα ισχύει καμία εργατική νομοθεσία και δεν θα υπάρχει καμία προστασία των ανθρώπων.

Ο στραγγαλισμός της μεσαίας τάξης

analyst

Η μεσαία τάξη έχει τις εξής τρεις επιλογές: (α) είτε να συνεχίσει να αγωνίζεται για ένα μερίδιο στον πλούτο που συρρικνώνεται συνεχώς, σε ένα διαφθαρμένο σύστημα, (β) είτε να αποχωρήσει (μεταναστεύσει), αναζητώντας αλλού την τύχη της, (γ) είτε να διολισθήσει στην κατώτερη τάξη που έχει τις προϋποθέσεις για τα πλήρη κοινωνικά επιδόματα του κράτους προνοίας.

 .

«Η βία δεν είναι το ίδιο με τη δύναμη και την εξουσία. Εάν η βία αποτύχει να πείσει, τότε η εξουσία «εξατμίζεται»…… Νομίζαμε ανόητα πως αποτελούσαμε τη μεσαία τάξη, έως ότου ανακαλύψαμε πως δεν είμαστε τίποτα άλλο, από θλιβερά φορολογικά υποζύγια και σκλάβοι χρέους – έχοντας μετατραπεί σε τέτοιους μέσω της κρατικής βίας, την οποία μας επέβαλλαν οι ελίτ και οι αγορές. Τότε, επειδή δεν είχαμε τίποτα άλλο πλέον να χάσουμε, εξεγερθήκαμε – αποδεικνύοντας πως πράγματι η βία που αποτυχαίνει λειτουργεί εις βάρος της εξουσίας» (C.Hugh–Smith).

 .

Ανάλυση από το αρχείο μας

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Σε παγκόσμιο επίπεδο φαίνεται πως έχουν δημιουργηθεί δύο αντιμαχόμενες πολιτικές ομάδες: οι λαϊκιστές και οι ελίτ, οι οποίες χρησιμοποιούν το όνομα «λαϊκιστές» για την πρώτη ομάδα τόσο συχνά, όσο οι «λαϊκιστές» χαρακτηρίζουν τους δεύτερους ως «ελίτ».

Στη Δύση τώρα υπάρχουν μόνο οι ακροδεξιοί «λαϊκιστές», όπως θεωρείται ο κ. Trump, οι υποστηρικτές του BREXIT, η κυρία Le Pen ή ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας – οι οποίοι ανέρχονται στην εξουσία μόνο εάν υποστηριχθούν από τα δεξιά κόμματα (στη Γαλλία η δεξιά στήριξε το Macron). Θεωρούνται δε εθνικιστές, ενώ τάσσονται υπέρ των φτωχών εισοδηματικών τάξεων και του προστατευτισμού – αλλά εναντίον του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, της πολιτικής λιτότητας, της παγκοσμιοποίησης και της μετανάστευσης, υπέρ των οποίων είναι οι «ελίτ».

Πάμε για νέα χρεωκοπία;

ardin-rixi

σκίτσο του Δημήτρη Χαντζόπουλου από την Καθημερινή

του Γ. Παπαδόπουλου Τετράδη από το liberal.gr 

Στο τιμόνι του ελληνικού κράτους κάθονται άνθρωποι που όχι μόνο δεν έχουν δίπλωμα, αλλά δεν ξέρουν να οδηγήσουν ούτε ποδήλατο. Η κατάρρευση των τραπεζικών μετοχών μια μέρα μετά την αναγγελία του εθνικού ταβλαδώρου ως υπεύθυνου για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δεν είναι τυχαία. Και είναι ένα μόνο δείγμα της πιθανότατης επερχόμενης κατάρρευσης της χώρας. Της δεύτερης από το 2009.

Ποια είναι η εικόνα της χώρας σήμερα;

Η μηχανή, η μεσαία τάξη, που παράγει τον όγκο του πλούτου, όχι μόνο δεν παράγει πια πλούτο, αλλά παράγει χρέη. Άλλα τρία δισ. προστέθηκαν τους τελευταίους μήνες στα ήδη δυσθεώρητα 103 δισ., που οφείλονται στα δημόσια ταμεία. Και από τα οποία ούτε το ένα τρίτο δεν είναι εισπράξιμα.

Η μεσαία τάξη αφαιμάζεται από φόρους κάθε είδους προκειμένου η κυβέρνηση να κάνει όχι οικονομία, αλλά πολιτική. Αφαιμάζεται από τη μία πλευρά για να μαζεύει λεφτά και να παριστάνει έτσι ότι δεν έχει ανάγκη τον μηχανισμό δανεισμού της τρόικας, ώστε να πουλάει το προεκλογικό παραμύθι της εξόδου «από τα μνημόνια». Νομίζοντας, η άσχετη, ότι «το μαξιλάρι» που μαζεύει της φτάνει για να πληρώνει τις οφειλές του δημοσίου μέχρι το 2022. Λες και η οικονομία είναι ακίνητη. Λες και δεν έχει απρόοπτα, που να την αναγκάζουν να ξοδεύει, να καλύπτει κενά, να υπερασπίζεται τα περιουσιακά της στοιχεία απέναντι στη ρευστότητα του παγκόσμιου συστήματος. Το προχτεσινό μινι κραχ στο Χρηματιστήριο είναι ένα παράδειγμα.

Και αφαιμάζεται από την άλλη πλευρά η μεσαία τάξη από την υπερφορολόγηση, προκειμένου η κυβέρνηση να μαζεύει λεφτά για τις προεκλογικές της ρουσφετολογίες, τις οποίες προσφυώς αποκαλεί ανακατανομή πλούτου από τους ισχυρούς στους αδύνατους! Χωρίς να ξέρει η άσχετη, ότι οι αδύνατοι γίνονται ακόμα πιο αδύνατοι αν δεν υπάρχει μια μεσαία τάξη να παράγει. Διότι οι αδύνατοι, οι άνεργοι, οι υποσιτιζόμενοι δεν παράγουν πλούτο. Συμπέρασμα: Μεσαία τάξη δυναμική δεν υπάρχει.

Η μεσαία τάξη στο ικρίωμα

analyst

Οι Πολίτες και οι κοινωνικές ομάδες τους υπολογίζουν το κόστος της μη συμμόρφωσης τους οπότε, όταν θεωρούν πως είναι δυσανάλογο με αυτά που θα κέρδιζαν ή με αυτά που έχουν και δεν θέλουν να χάσουν, επιλέγουν να το αποφύγουν – υπακούοντας στις εντολές του κράτους.

.

«Η ένδοξη επανάσταση του 1688 στην Αγγλία εξελίχθηκε ειρηνικά, οδηγώντας τη χώρα σε ένα διαρκώς αυξανόμενο βιοτικό επίπεδο – επάνω στο οποίο στηρίχθηκε η μετέπειτα βρετανική αυτοκρατορία

Αντίθετα, η γαλλική επανάσταση του 1789 ήταν βίαιη και καταστροφική – με αποτέλεσμα, το βιοτικό επίπεδο των Γάλλων να ευρίσκεται για έναν ολόκληρο αιώνα πίσω από το αντίστοιχο των Βρετανών. Η διαφορά μεταξύ των δύο επαναστάσεων εναντίον των τότε απολυταρχικών καθεστώτων, της αυταρχικής ηγεμονίας καλύτερα, ήταν ο τρόπος διαχείρισης των δημοσίων χρεών” (H. James).

.του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Σε παγκόσμιο επίπεδο φαίνεται πως έχουν δημιουργηθεί δύο αντιμαχόμενες πολιτικές ομάδες: οι λαϊκιστές και οι ελίτ, οι οποίες χρησιμοποιούν το όνομα «λαϊκιστές» για την πρώτη ομάδα τόσο συχνά, όσο οι «λαϊκιστές» χαρακτηρίζουν τους δεύτερους ως «ελίτ». Στη Δύση τώρα υπάρχουν μόνο οι ακροδεξιοί «λαϊκιστές», όπως θεωρείται ο κ. Trump, οι υποστηρικτές του BREXIT, η νέα κυβέρνηση της Ιταλίας ή ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας – οι οποίοι ανέρχονται στην εξουσία μόνο εάν υποστηριχθούν από τα δεξιά κόμματα (στη Γαλλία η δεξιά στήριξε από άγνοια την επιλογή των ελίτ, τον κ. Macron). Θεωρούνται δε εθνικιστές, ενώ τάσσονται υπέρ των φτωχών εισοδηματικών τάξεων και του προστατευτισμού – αλλά εναντίον του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, της πολιτικής λιτότητας, της παγκοσμιοποίησης και της μετανάστευσης, υπέρ των οποίων είναι οι «ελίτ». Εμείς έχουμε ονομάσει αυτά τα κόμματα πατριωτικά, λαϊκά και δημοκρατικά – περιγράφοντας τις ιδιαιτερότητες τους (ανάλυση).

Τεχνητή Νοημοσύνη και Αυτοματισμός – Η μεγάλη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Γιάννη Αγγελάκη

Το πιο πρακτικό πρόβλημα που ήδη αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι ότι αν και οι νέες τεχνολογίες και οι αλγόριθμοι βοηθούν στην πιο αποδοτική λειτουργία τομέων της ανθρώπινης δραστηριότητας ωθούν και ένα μεγάλο αριθμό αυτών των ανθρώπων που αποτελούσαν τμήμα τους, στην ανεργία.

Στην πραγματικότητα, οι νέες τεχνολογίες δεν οδηγούν απλά στην ανεργία αλλά έρχονται να αντικαταστήσουν την ανάγκη για εργατικό δυναμικό καθιστώντας περιττή την ύπαρξή του με όρους αξιοκρατικούς.

Αυτοί που χάνουν τη δουλειά τους, δεν είναι απλά οι χαμένοι μίας κοινωνίας που προχωρά, αλλά είναι αυτοί που ορθώς και με βάση στοιχείων, είναι περισσότερο αποδοτικό για την οικονομία της δραστηριότητας της οποίας αποτελούσαν τμήμα της, να μην εργάζονται.Οριοθετήθηκε ότι θα πρέπει να βρεθούν εκτός του νέου κόσμου για να βελτιστοποιηθεί η λειτουργικότητά, η αποτελεσματικότητα και η αποδοτικότητα του συστήματος. Με μία φράση; Το σύστημα λειτουργεί καλύτερα για όλους χωρίς αυτούς. [108]

Υπό ένα τέτοιο πρίσμα, ο άνεργος μένει άνεργος επειδή «αξίζει» να είναι άνεργος. Είναι προτιμότερο να βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Για τη θέση του, δεν επιλέγεται ένας άλλος λιγότερο ή περισσότερο ικανός άνθρωπος, αλλά μία μηχανή που εξαφανίζει την ανάγκη για ανθρώπινη εργασία. Δεν χάνει τη θέση εργασίας του, αλλά χάνεται η θέση εργασίας κάθε ανθρώπου που θα μπορούσε να εργαστεί στο συγκεκριμένο πόστο. Δεν υφίσταται πλέον αυτή η θέση για κανέναν γιατί δεν υπάρχει κανείς άνθρωπος που να μπορεί να κάνει καλύτερα μια συγκεκριμένη εργασία από τη μηχανή.

Τα 32 μέτρα (από το 2015) που οδήγησαν στον αφανισμό τη μεσαία τάξη!

Από τις αυξήσεις των συντελεστών του ΦΠΑ και τις μειώσεις στη δαπάνη για το επίδομα θέρμανσης έως το ψαλίδι στο αφορολόγητο

Ενας τυφώνας μέτρων χτύπησε τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις τα τελευταία δυόμισι χρόνια, προκαλώντας πρωτοφανείς εισοδηματικές απώλειες στη μεσαία τάξη αλλά και στους οικονομικά ασθενέστερους πολίτες.

Από τα μέσα Ιουλίου του 2015 έως σήμερα ψηφίστηκαν 32 διατάξεις που προβλέπουν αυξήσεις υφιστάμενων άμεσων και έμμεσων φόρων, καθώς επίσης και επιβολή νέων φορολογικών επιβαρύνσεων σε εισοδήματα, περιουσιακά στοιχεία και καθημερινές συναλλαγές.

Συγκεκριμένα, από τις 15/7/2015 έως και σήμερα έχουν ενεργοποιηθεί 32 φοροεισπρακτικά μέτρα, από τα οποία τα περισσότερα και τα πιο επαχθή επιβαρύνουν υπέρμετρα τους οικονομικά ασθενείς πολίτες. Μέτρα όπως:

■ Η αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ από το 13% στο 24% (συνολικά, σε δύο φάσεις, μέσα στην περίοδο από 15/7/2015 έως 1/6/2016) για εκατοντάδες συσκευασμένα, επεξεργασμένα και μεταποιημένα είδη διατροφής, για τα εισιτήρια και τις λοιπές υπηρεσίες μεταφορών, για όλες τις υπηρεσίες επισκευών, για την παροχή υπηρεσιών περίθαλψης σε ηλικιωμένους και για πλήθος άλλων προϊόντων ευρείας κατανάλωσης και υπηρεσιών υψηλής ζήτησης!

2018, το έτος της εκκαθάρισης

analyst

του Βασίλη Βιλιάρδου

Φαίνεται πως το 2018 θα «εκκαθαριστεί» ολόκληρη η ελληνική οικονομία, μέσω της μεταβίβασης της υπερχρεωμένης ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας στους νέους ιδιοκτήτες της χώρας. Έτσι οι εργαζόμενοι θα μετατραπούν σε φθηνούς σκλάβους της γερμανικής ή άλλης βιομηχανίας, τα εξοχικά τους θα χρησιμεύσουν ως κατοικία των Ευρωπαίων συνταξιούχων, τα σπίτια τους θα χαθούν, η ναυτιλία, ο τουρισμός και η γεωργία θα περάσουν σταδιακά σε ξένα χέρια κοκ. «Εύλογα» θα σκεφθούν κάποιοι, αφού αυτή είναι η μοίρα οποιουδήποτε δεν διαχειρίζεται συνετά τα περιουσιακά του στοιχεία, με αποτέλεσμα να χρεοκοπεί.

Όπως και να είναι, στην όλη διαδικασία εκκαθάρισης θα συμμετέχουν επίσης ορισμένοι Έλληνες – είτε ως «προστάτες» των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων απέναντι στις εισπρακτικές εταιρείες, είτε ως ιδιοκτήτες/στελέχη εισπρακτικών εταιρειών, είτε ως συνεργάτες των επενδυτικών κεφαλαίων. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, τα «υποκείμενα» αυτά θα προσπαθήσουν να κερδίσουν ότι μπορούν από το «πλιάτσικο» που θα ακολουθήσει – χωρίς κανέναν απολύτως ηθικό ενδοιασμό.

Σε κάθε περίπτωση εάν δεν ανατραπεί η κυβέρνηση, εάν δεν αντιδράσουν οι Πολίτες και εάν δεν ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος, έχουμε την εντύπωση πως η ανάπτυξη θα ξεκινήσει μέσα στο 2018. Φυσικά η μεσαία τάξη θα έχει ήδη καταστραφεί, ενώ δεν θα ωφεληθούν καθόλου οι Έλληνες, αφού δεν θα τους ανήκει πια η Ελλάδα – με εξαίρεση τη νέα ελίτ που θα δημιουργηθεί, η οποία θα διαμένει σε πράσινες, προστατευμένες από τον «όχλο» περιοχές κατά το παράδειγμα του Ιράκ ή της Βραζιλίας στο παρελθόν.

Τα ψέματα Χουλιαράκη – Τσακαλώτου για το υπερπλεόνασμα

ardin-rixi

Του Γ. Παπαδόπουλου- Τετράδη από το liberal.gr 

Ο κ. Χουλιαράκης εισέπραξε χτες τα έστω και ειρωνικά εύσημα, ότι για μια φορά είπε την αλήθεια πως η κυβέρνηση συνειδητά υπερφορολόγησε τη μεσαία τάξη και τους ειλικρινείς φορολογούμενους για να ενισχύσει τα πιο φτωχά στρώματα. Οι είρωνες προφανώς βιάστηκαν. Γιατί ούτε σ’ αυτό ούτε στο σκοπό της υπερφορολόγησης είπε αλήθεια ο κ. Χουλιαράκης, αλλά ούτε και ο κ. Τσακαλώτος που τον ακολούθησε χτες. Άλλος είναι ο πραγματικός λόγος πίσω από τη σφαγή των αμνών.

Ας δούμε τα πραγματικά περιστατικά:

1. Η κυβέρνηση εμφανίζεται σαν ο προστάτης των φτωχοποιημένων πολιτών ενώ στην πραγματικότητα είναι εκείνη που τους έχει φτωχοποιήσει. Παρέλαβε το 2015 ένα μνημόνιο που έληγε, χωρίς καμιά παραπέρα υποχρέωση για σκληρά μέτρα (όπως έχει ομολογήσει κάθε οικονομικός παράγοντας εδώ και έξω) και με την αλλοπρόσαλλη πολιτική της κατάφερε:

α. να επιβαρύνει την οικονομία με περίπου 95 δισ. επιπλέον το πρώτο εξάμηνο του 2015.

β. να επιβαρύνει τους πολίτες με νέο χρέος 85 δις και νέο μνημόνιο λιτότητας

γ. να εξαφανίσει πάνω από 100 δισ από την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που ήταν αχρείαστη και μηδένισε τις αξίες των μετοχών, οι οποίες ήταν αποταμίευση για πάνω από 1.000.000 οικογένειες.

δ. να υποθηκεύσει τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια

Η δολοφονία της μεσαίας τάξης και οι φόροι

Η οικονομική κρίση του 2008 δεν άλλαξε μόνο το σχήμα και το μέγεθος της παγκόσμιας οικονομίας –η συνδυασμένη παραγωγικότητα και απασχόληση συρρικνώθηκε κατά 5,5% το 2014 σε όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ- αλλά επαναπροσδιόρισε επίσης το πώς οι ηγέτες σε ολόκληρο τον κόσμο συζητούν και περιγράφουν τον χρηματοπιστωτικό και τραπεζικό τομέα και τον πλούτο. 

Σύμφωνα με τον Angel Gurria, τον γενικό γραμματέα του ΟΟΣΑ, αφότου δισεκατομμύρια από τα χρήματα των φορολογουμένων χρησιμοποιήθηκαν για την διάσωση των μεγαλύτερων τραπεζών και εταιρειών του κόσμου, έγινε «πολιτικά απαράδεκτο» το ότι «μόνο οι μεσαίες τάξεις πολιτών και οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις πληρώνουν φόρους, ενώ οι υψηλής καθαρής αξίας ιδιώτες και πολυεθνικές εταιρείες δεν πληρώνουν καθόλου».

Το 2009, οι ηγέτες του G-20, στην περίφημη πλέον σύνοδο κορυφής του Πίτσμπουργκ, αναγνώρισαν ότι ήρθε η ώρα «να γυρίσουμε την σελίδα της εποχής της ανευθυνότητας» στην παγκόσμια φορολογία και ορκίστηκαν να «αναλάβουν δράση κατά των μη συνεργάσιμων κρατών, συμπεριλαμβανομένων των φορολογικών παραδείσων». Όπως ανακοίνωσε η ομάδα αργότερα το ίδιο έτος , «η εποχή του τραπεζικού απορρήτου είχε τελειώσει».

 

Δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για την εταιρική φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή. Mια σειρά από σκάνδαλα, συμπεριλαμβανομένων και των διαρροών του Λουξεμβούργου το 2014 και των εγγράφων του Παναμά δύο χρόνια αργότερα, συνέχισαν να εκθέτουν το πώς οι πλουσιότεροι του κόσμου εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες στο φορολογικό καθεστώς για τις επιχειρήσεις, ώστε να μεταφέρουν χρήματα σε όλο τον κόσμο και να κρύβουν μετρητά από τις φορολογικές αρχές.