Η απειλή μαζικών εξεγέρσεων

analyst

Δεν είναι απίθανο να στραφεί κάποια στιγμή η γαλλική αστυνομία εναντίον της κυβέρνησης, τασσόμενη με την πλευρά των κίτρινων γιλέκων – αφού αντιμετωπίζει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από τη συγκεκριμένη ομάδα Πολιτών. Εάν βέβαια συμβεί κάτι τέτοιο, τότε μάλλον θα ξεσπάσει μία δεύτερη Γαλλική Επανάσταση που δεν θα περιορισθεί στη Γαλλία – ενώ για την αντιμετώπιση της θεωρείται απαραίτητος ένας ευρωπαϊκός στρατός.

.

Διεθνή

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Η Ελλάδα είναι το πρώτο θύμα του οικονομικού πολέμου που ευρίσκεται σε εξέλιξη και τον οποίο έχασε το 2012, με την προδοσία του PSI – ενώ έχουμε αναλύσει τις διαφορές μεταξύ ενός οικονομικού και ενός στρατιωτικού πολέμου (άρθρο). Όταν προσπάθησαν δε οι Έλληνες να αντιδράσουν εκλογικά το 2015, προδόθηκαν ακόμη μία φορά από τη νέα κυβέρνηση τους και τελικά συνθηκολόγησαν – με τη σιωπή των αμνών έκτοτε να έχει επικρατήσει ολοσχερώς, παράλληλα με τη δρομολόγηση της υφαρπαγής της χώρας.

Ο οικονομικός πόλεμος τώρα δεν διεξάγεται μόνο μεταξύ των κρατών με επιτιθέμενο τη Γερμανία στην Ευρώπη, αλλά και εντός τους – όπου ξανά με οικονομικά όπλα οι ελίτ προσπαθούν να κυριαρχήσουν στις μάζες. Εν προκειμένω, η αιχμή του δόρατος είναι η υπερβολική φορολόγηση, ταυτόχρονα με τη μείωση των μισθών και με τον περιορισμό του κοινωνικού κράτους – ενώ θύματα είναι κυρίως η ανώτερη και η μεσαία τάξη, στις οποίες στηρίζεται η Δημοκρατία και που κυριολεκτικά αποδεκατίζονται. Η ληστεία δε θα ολοκληρωθεί με την επιβολή του περιουσιολογίου – όπου η Ελλάδα θα λειτουργήσει ξανά ως πειραματόζωο.

Οικονομικός και στρατιωτικός πόλεμος

analyst

Οι λαοί ούτε συκοφαντούνται, ούτε λοιδορούνται, ούτε κατηγορούνται, ούτε καταδικάζονται. Μόνο οι κυβερνήσεις τους κατηγορούνται και καταδικάζονται. Αν αυτό δεν ίσχυε, θα υπήρχαν λαοί για πάντα κατάδικοι – όπως οι Γερμανοί που αιματοκύλισαν την Ευρώπη δύο φορές (video).

.

Άποψη

Η κοινή λογική οδηγεί στο ότι, η Ελλάδα δέχθηκε μία μαζική οικονομική επίθεση – ότι αποτέλεσε το στόχο ενός οικονομικού πολέμου, με όπλα της τρίτης και της τέταρτης γενιάς (=ψυχολογικά). Υπενθυμίζουμε λοιπόν τα εξής, όσον αφορά τη διαφορά ενός στρατιωτικού, από έναν οικονομικό πόλεμο:

Σε γενικές γραμμές, κατά τη διάρκεια ενός στρατιωτικού πολέμου η ηττημένη χώρα έχει οικονομικές απώλειες, έμψυχες, καθώς επίσης υλικές – αφού το κόστος διεξαγωγής είναι μεγάλο, σκοτώνονται άνθρωποι, ενώ καταστρέφονται τα κτίρια και οι λοιπές υποδομές της. Στη συνέχεια εγκαθίστανται οι δυνάμεις κατοχής, ορίζεται μία κυβέρνηση δωσίλογων, λεηλατούνται οι πόροι της, φορολογείται από τους ξένους εισβολείς, βασανίζονται οι Πολίτες της, επικρατούν συνθήκες υπογεννητικότητας, μετανάστευσης κοκ.

Κατά τη διάρκεια ενός οικονομικού πολέμου τώρα, το κόστος είναι επίσης μεγάλο, οι άνθρωποι στην ηττημένη χώρα πεθαίνουν χωρίς να χρειαστεί να σκοτωθούν (μείωση του προσδόκιμου ζωής, ελλιπής ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ανεργία, εξαθλίωση κλπ.), τα κτίρια ερημώνουν λόγω των μαζικών χρεοκοπιών, καθώς επίσης της οικονομικής αδυναμίας του πληθυσμού, ενώ οι υποδομές καταστρέφονται σταδιακά εξαιτίας της μη συντήρησης τους. Επίσης, εγκαθίστανται οι δυνάμεις κατοχής στο εσωτερικό της, λιγότερες και με πολύ χαμηλότερο κόστος, η κυβέρνηση της «αναγκάζεται» να λειτουργεί ενδοτικά,  λεηλατείται η ιδιωτική και η δημόσια περιουσία της, φορολογείται, βασανίζονται οικονομικά οι Πολίτες της, υπάρχει υπογεννητικότητα, κλιμακώνεται η μετανάστευση κοκ.

Β.Βιλιάρδος: Παγκόσμιος Οικονομικός Πόλεμος και Ελλάδα

Νέα Κρήτη

Χωρίς δίχτυ ασφαλείας και εκτός αγορών η ελληνική οικονομία

Οι αναταράξεις στο Χρηματιστήριο Αθηνών ως προς τις τραπεζικές μετοχές, αναδεικνύουν πόσο δύσκολη είναι η θέση της ελληνικής οικονομίας , εκτός των αγορών αλλά και χωρίς ένα δίχτυ ασφαλείας, όπως η προληπτική πιστωτική γραμμή, λέει ο οικονομολόγος αναλυτής, επικεφαλής του analyst.gr Βασίλης Βιλιάρδος , μιλώντας στον 98.4 .

Ο Βασίλης Βιλιάρδος, μίλησε για τις πτυχές του παγκόσμιου οικονομικού πολέμου που βρίσκεται σε εξέλιξη , με την βαθιά κρίση στη ζώνη του Ευρώ, τις πιέσεις σε αναδυόμενες οικονομίες, την αντιπαράθεση ΗΠΑ-Κίνας αλλά και τη σύνδεση των οικονομικών συμφερόντων με τις γεωπολιτικές εξελίξεις σε Βαλκάνια, Μέση και Εγγύς Ανατολή .

Η Ελλάδα θύμα του οικονομικού πολέμου των θηρίων,ΗΠΑ,Γερμανίας,Κίνας

του Θόδωρου Κατσανέβα

Ολοένα και περισσότεροι ενεργοί πολίτες βλέπουν πλέον καθαρά ότι η μοναδική λύση για τα τραγικά αδιέξοδα της χώρας μας είναι η έξοδος από το ευρώ και η μετάβαση στο εθνικό μας νόμισμα, που δεν είναι ο στόχος αλλά το μέσο για την ανάσταση της πατρίδας. Όμως, μέσα στους υποστηρικτές της μετάβασης, υπάρχουν τρεις ομάδες σκέψης. Πρώτον, είναι εκείνοι που θεωρούν αυτή τη λύση ως σωτήρια για τη χώρα, χωρίς να μπαίνουν σε βαθύτερες αναλύσεις για το πως και με ποιους τρόπους θα γίνει κάτι τέτοιο. Η δεύτερη ομάδα σκέψης, προτείνει τη μετάβαση μέσα από άναρχες έως παλαβές ενέργειες όπως η μονομερής στάση πληρωμών και η από μέρους μας ετσιθελική διαγραφή των χρεών. Και υποστηρίζει,αναδεικνύοντας έλλειψη στοιχειώδους οικονομικής παιδείας, ότι η έκδοση εθνικού νομίσματος πρέπει να γίνει χωρίς υποτίμησή του έναντι του ευρώ. Η δύο αυτές απόψεις συνιστούν την αποκαλούμενη άναρχη μετάβαση στη δραχμή, με τη δεύτερη να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για λόγους που θα εξηγήσουμε πιο κάτω. Η τρίτη ομάδα σκέψης, η δική μας, είναι αυτή της συντεταγμένης μετάβασης στη δραχμή με το λεγόμενο «φιλικό» Grexit. Αφήνοντας κατά μέρος την πρώτη ομάδα σκέψης, ανάμεσα στη δεύτερη και στην τρίτη υπάρχει τεράστια διαφορά αντίληψης.

Η καταστροφική άναρχη μετάβαση στη δραχμή

Σε αντίθεση με τη συντεταγμένη μετάβαση στη δραχμή, το άναρχο και μονομερές Grexit, μπορεί να οδηγήσει τη χώρα στην απόλυτη καταστροφή. Αν υπερεκτιμήσουμε τις δυνάμεις μας απέναντι στην πολιτική και οικονομική υπεροπλία των δανειστών, αν το παρακάνουμε και τραβήξουμε τα πράγματα στα άκρα όπως συμβουλεύουν οι αντάρτες της κατσαρόλας, αν νομίζουμε  ότι θα «χτυπάμε τον ζουρνά και οι δανειστές θα χορεύουν πεντοζάλι», τότε  θα καταλήξουμε σε νέα Μικρασιατική καταστροφή. Είναι παιδαριώδες αν όχι προδοτικό, να αγνοούμε τις διεθνείς γεωπολιτικές ισορροπίες οι  οποίες είναι καθοριστικές για το διεθνές γίγνεσθαι. Αυτή η ίδια η γέννηση του νέου ελληνικού κράτους το 1821, δε θα ήταν δυνατή αν δεν την ευνοούσαν οι τότε διεθνείς συνθήκες. Το αντίθετο ίσχυε δυστυχώς για τη Μικρασιατική καταστροφή όπως και για  την τραγωδία της Κύπρου. .

Γιατί ο Τραμπ ξεκίνησε οικονομικό πόλεμο

Γράφει ο Γιώργος Λυκοκάπης  – 

«Τα εργοστάσια αφέθηκαν να σκουριάσουν, οι κοινότητες μετατράπηκαν σε πόλεις φαντάσματα. Η προδοσία τελείωσε«. Με αυτές τις βαρυσήμαντες δηλώσεις ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την εφαρμογή μίας αμφιλεγόμενης προεκλογικής του υπόσχεσης. Την επιβολή δασμών στον εισαγόμενο χάλυβα και αλουμίνιο, που ισοδυναμεί ουσιαστικά με «κήρυξη οικονομικού πολέμου».

Προηγήθηκε η παραίτηση του Γκάρι Κον, οικονομικού συμβούλου του Τραμπ, γεγονός που προανήγγειλε την προεδρική απόφαση. Πρώην πρόεδρος της Goldman Sachs, ο Κον ήταν σφοδρός πολέμιος της επιβολής μέτρων προστατευτισμού στην αμερικανική οικονομία. Ο εκκεντρικός μεγιστάνας επικράτησε έναντι της Χίλαρι Κλίντον, διότι κέρδισε την εμπιστοσύνη της αμερικανικής εργατικής τάξης κι όχι γιατί ήταν ο εκλεκτός της Wall Street.

Είχε προηγηθεί η αποχώρηση των ΗΠΑ από την εμπορική συμφωνία με τις χώρες του Ειρηνικού, ενέργεια που πραγματοποιήθηκε με την έναρξη της θητείας του. Καθότι «μία εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις», ο Τραμπ υπέγραψε την επιβολή δασμών έχοντας δίπλα του εργάτες της αμερικανικής χαλυβουργίας. Από τους δασμούς εξαιρούνται οι εταίροι των ΗΠΑ στην Συμφωνία Εμπορίου Βορείου Ατλαντικού (NAFTA), δηλαδή ο Καναδάς. Στις εξαιρέσεις προστέθηκε και η Αυστραλία, λόγω των στρατιωτικών της δεσμών με τις ΗΠΑ.

Οι σύγχρονοι οικονομικοί πόλεμοι και η επιβίωση της Ελλάδας

του Θεόδωρου Κατσανέβα

Η Ελλάδα πολέμησε ηρωικά στο πλευρό των νικητών συμμάχων στον παγκόσμιο πόλεμο και υπέστη αναλογικά ίσως το βαρύτερο τίμημα σε έμψυχο και άψυχο υλικό από τη σύγκρουση αυτή και την κατοχή της χώρας από τους Ναζί.  Και όμως, ακολουθώντας τον μεγαλοϊδεατισμό των προγόνων τους, 50-60 χρόνια μετά, οι Γερμανοί ξανάρχονται ως νικητές στην Ευρώπη με μεγαλύτερο θύμα τους την Ελλάδα, χρησιμοποιώντας όχι πλέον τα Πάντζερ αλλά την οικονομική τους υπεροπλία  μέσω του ευρώ.Ανατρέχοντας στον Ουίνστον Τσώρτσιλ, υπενθυμίζουμε την αλληγορική του φράση ότι "Οι Γερμανία πρέπει να βομβαρδίζεται κάθε τριάντα χρόνια ακόμα και αν δεν υπάρχει σημαντικός λόγος. Ξέρουν αυτοί την αιτία !".Αντί για βομβαρδισμό της, η Γερμανία, είχε την πλέον βελούδινη μεταχείριση ηττημένης χώρας στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στην

μεταπολεμική περίοδο και αφού ο κόσμος μοιράστηκε σε ανατολικό και δυτικό στρατόπεδο στη συμφωνία της Γιάλτας από τους Ρούσβελτ, Στάλιν και Τσώρτσιλ, με την  απαρχή του ψυχρού πολέμου ανάμεσα στην τότε Σοβιετική Ρωσία και τις ΗΠΑ, η Γερμανία προκρίθηκε ως το αναγκαίο φρούριο της δύσης απέναντι στο κουμουνιστικό στρατόπεδο του επιλεγόμενου «Σιδηρού Παραπετάσματος».

Έτσι, αντί να πληρώσει ένα μέρος έστω από το τίμημα των εγκλημάτων της στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, οι σύμμαχοι στη συμφωνία του Λονδίνου με συμμετοχή και της χώρας μας της χάρισαν στην ουσία τα χρέη και της πολεμικές αποζημιώσεις που όφειλε να καταβάλλει και τη βοήθησαν να ανορθωθεί οικονομικά, γεγονός που και η ίδια αξιοποίησε κατάλληλα, με δεδομένη και την αναγνωρισμένη πειθαρχία και ορθολογισμό του  λαού της.

Αποφασίζει και διατάζει ο Γκέμπελς του 4ου Ράιχ

analyst

Το αμερικανικό ΔΝΤ θα πρέπει να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη, αντικαθιστάμενο από το γερμανικό ESM – το οποίο θα λειτουργεί ως σύνδικος πτώχευσης κρατών, θα επιβλέπει τους προϋπολογισμούς των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης και θα προτείνει τις απαιτούμενες αλλαγές (ηχητικό).

του Άρη Οικονόμου

Άρθρο

Ο κ. Σόιμπλε είναι ένας πολιτικός που κάνει πάντοτε αυτό που την εκάστοτε στιγμή τον συμφέρει, όσον αφορά τη χώρα του (άρθρο) – ενώ σχεδιάζει τις κινήσεις του προσεκτικά και μεθοδικά, πολλά χρόνια πριν τις δρομολογήσει. Φυσικά δεν μπορεί κανένας να τον παρεξηγήσει, αφού λειτουργεί θετικά για τα συμφέροντα της πατρίδας του – σε πλήρη αντίθεση με τις ανεπαρκείς ελληνικές κυβερνήσεις που τρέχουν συνεχώς πίσω από τα γεγονότα, καλύπτοντας την τρομακτική ασχετοσύνη τους πίσω από την πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων.

Στα πλαίσια αυτά, γνωρίζει πολύ καλά πως ο οικονομικός πόλεμος που διεξάγει η Γερμανία στην Ευρώπη, με στόχο την απόλυτη κυριαρχία της, απαιτεί ανάλογα οικονομικά όπλα – το σημαντικότερο εκ των οποίων είναι η δημιουργία ενός οργανισμού, ο οποίος να λειτουργεί ως σύνδικος πτώχευσης για τα κράτη, όπως το ΔΝΤ.

Έχοντας το λοιπόν σχεδιάσει από το ξεκίνημα της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης, θεωρεί πως έφτασε η κατάλληλη στιγμή για να το δρομολογήσει – εκμεταλλευμένος τις αποτυχίες του ΔΝΤ όσον αφορά την Ελλάδα, ενώ προηγουμένως το έχει «εκδιώξει» τόσο από την Ιρλανδία, όσο και από την Πορτογαλία (πρόωρη εξόφληση του από τις δύο αυτές χώρες, με τη βοήθεια των ευρωπαϊκών μηχανισμών).