Ο Τραμπ και οι «κλεπταποδόχοι» της ΕΕ στην Κούβα!

Το νέο μέτωπο που ανοίγει ο πλανητάρχης απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ενωση στη σκιά των εξελίξεων στην Κούβα. Πώς απειλούνται μεγάλοι όμιλοι που δραστηριοποιούνται στη χώρα. 

Γράφει ο Τ. Μίχας

Λίγες ημέρες μετά τις (απόλυτα θεμελιωμένες) καταγγελίες του Προέδρου Τραμπ σχετικά με τις παράτυπες κοινοτικές επιδοτήσεις στην Airbus, ένα νέο εμπορικό μέτωπο ανοίγει μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Αυτή τη φορά το μέτωπο αφορά τις ευρωπαϊκές (κυρίως ισπανικές) εταιρείες που λειτουργούν στην Κούβα που εφεξής θα θεωρούνται «κλεπταποδόχοι» από τα αμερικανικά δικαστήρια και θα υφίστανται τις ανάλογες κυρώσεις.

Πρόκειται για την πρόσφατη αναγγελία της κυβέρνησης των ΗΠΑ ότι τερματίζει την αναστολή της εφαρμογής του άρθρου ΙΙΙ του νόμου Helms-Burton του 1996 επιτρέποντας την προσφυγή σε αμερικανικά δικαστήρια για την ανάκτηση περιουσιών που είχαν απαλλοτριωθεί από το κομουνιστικό καθεστώς μετά την επικράτηση του το 1959.

Στον τερματισμό της αναστολής της εφαρμογής του προαναφερθέντος άρθρου είχαν εναντιωθεί λυσσωδώς η Ευρωπαϊκή Ενωση και ιδιαίτερα η Ισπανία διότι αφορά άμεσα τις επιχειρήσεις τους που λειτουργούν εκεί. Η Ισπανία και άλλες χώρες της ΕΕ καθώς και ο Καναδάς είχαν ζητήσει επίμονα τις τελευταίες εβδομάδες από τον Προέδρο Τραμπ να μην υλοποιήσει τις απειλές του να ενεργοποιήσει το Αρθρο ΙΙΙ αυτού του νόμου διότι αφορά άμεσα επιχειρήσεις τους όπως η αλυσίδα ξενοδοχείων Melia, η Iberostar, η Barcelo και η NH που έχουν σημαντική παρουσία στη νήσο.

«Θέλετε να γίνουμε Κούβα;»…

iskra

του Νίκου Μπογιόπουλου

Την 1η Γενάρη συμπληρώνονται 59 χρόνια από την επικράτηση της Επανάστασης στην Κούβα. Ήταν Πρωτοχρονιά του 1959 όταν οι δυνάμεις των επαναστατών μπαίνουν θριαμβευτικά στην Αβάνα με επικεφαλής τον Τσε Γκεβάρα.

   Λίγες μέρες αργότερα, στις 8 του μήνα, φτάνει στην Αβάνα και ο Φιντέλ Κάστρο. Ο Κάστρο δηλώνει:

«Ζούμε μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας μας. Η τυραννία έπεσε. Απέραντη είναι η λαϊκή χαρά. Έχουμε όμως ακόμα πολλά να κάνουμε. Δεν έχουμε την αυταπάτη να πιστεύουμε ότι από δω και μπρος όλα θα είναι εύκολα. Ισως στο μέλλον όλα θα ‘ναι ακόμα πιο δύσκολα»…

   Τα λόγια του Κάστρο αποδεικνύονται προφητικά όταν δυο χρόνια αργότερα, τον Απρίλη του 1961, εκδηλώνεται η ανοιχτή επέμβαση των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας στον Κόλπο των Χοίρων.

   Οι Κουβανοί τσακίζουν τους εισβολείς και υπό τις επευφημίες μιας τεράστιας διαδήλωσης ο Κάστρο ανακοινώνει την εθνικοποίηση όλων των Αμερικάνικων πολυεθνικών, ανακηρύσσει τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης και τονίζει:

Μπρος στον μύθο τι είναι ο πόνος;

Το Ποντίκι

του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη

Η πραγματικότητα γοητευόταν πάντα από την μυθοπλασία. Για την ακρίβεια, την συμπλήρωνε λυτρωτικά. Σ’ αυτήν έβρισκε μια διέξοδο προς την τελείωσή της. Όμως και οι μύθοι είχαν πάντα έντονες δόσεις πραγματικότητας στον πυρήνα τους.  Έτσι κι αλλιώς, η πραγματικότητα είναι περισσότερο ευανάγνωστη όταν φωτίζεται με αποχρώσεις  μυθοπλασίας…  Τι κι αν ο Θουκυδίδης θεμελίωσε την ιστορία με ρεαλιστικούς όρους, η παραμυθία εξακολουθεί να ασκεί την σαγήνη της  στις κάθε λογής εξιστορήσεις. Η στεγνή και ακανθώδης αλήθεια δίχως το εθιστικό αλάτισμα των διαβρωτικών ψευδών προκαλεί την δυσθυμία.   

Από τις απαρχές της μεταπολίτευσης, όταν η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς  ήταν συντριπτική στην χώρα μας, η Λατινική Αμερική (σε αντιδιαστολή με τον έντονο αντιαμερικανισμό της εποχής) κοσμήθηκε με το ιερό φωτοστέφανο, με τον ακαταμάχητο μύθο των επαναστατικών κινημάτων, με κορυφαίο εκείνο της Κούβας τού Τσε Γκεβάρα και του Κάστρο.  Δεν υπήρξε νέος της εποχής που να μην ενδώσει λιγωτικά στο ακαταμάχητο χαμόγελο του Τσε και την γενειοφόρο φάτσα του Κάστρο με την υποσχετική αχλύ του καπνού από το μισόσβηστο   προλεταριακό πούρο-σύμβολο της επανάστασης…  

Ο μεν πρώτος έφυγε νωρίς σαν μάρτυρας αφήνοντας πίσω άφθαρτο τον μύθο του, αντίθετα με τον δεύτερο που έφυγε πλήρης ημερών έχοντας διανύσει όλη την επώδυνη απόσταση που μεταλλάσει τον επαναστάτη σε δικτάτορα, παρά τις θηριώδεις «καλλωπιστικές» προσπάθειες των θιασωτών τού  ολοκληρωτισμού να παραβλεφθούν οι εκατόμβες των «διεφθαρμένων» από τον ιμπεριαλισμό θυμάτων του, προβάλλοντας ακαταμάχητα επιχειρήματα για το σύστημα υγείας(;) ή την παιδεία(;;) μιας καθημαγμένης χώρας…  Βλέπετε, το σύστημα υγείας και παιδείας της Σουηδίας τους απωθεί ως καπιταλιστικό – πιθανότατα επειδή στη  Σουηδία γίνονται και εκλογές! 

Γιατί τα "δώρα" του Ομπάμα φοβίζουν τους αγρότες της Κούβας

Νέα Κρήτη

Επί ένα τέταρτο του αιώνα, οι αγρότες της Κούβας καλλιεργούν το «απαλλαγμένο από χημικά, οργανικό, βιώσιμο οικονομικά» έδαφος της χώρας τους. Από το 2014, αμερικανικές αγροτικές εταιρίες και ομάδες άσκησης επιρροής πιέζουν για τη λήξη του εμπάργκο των ΗΠΑ στην Αβάνα. Αλλά αμερικανοί καθηγητές και ερευνητές προειδοποιούν για το τι μπορεί να συμβεί στη γεωργία της Κούβας αν αρθεί το εμπάργκο. Θέτοντας σε κίνδυνο αυτό που πολλοί αποκαλούν, «το μεγαλύτερο οργανικό πείραμα στον κόσμο».

Η Κούβα, μετά από 54 χρόνια εμπάργκο, μόλις 150 χιλιόμετρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχει έναν πληθυσμό 11 εκατομμυρίων ανθρώπων, που μοιάζουν με το σήμα του δολαρίου για τα αμερικανικά αγροτικά συμφέροντα, γράφει η Τζορτζίνα Γκουστίν στην ιστοσελίδα Timeline.

«Μετά από δεκαετίες οικολογικής γεωργίας, η Κούβα ίσως δε μπορέσει να αντισταθεί στα χημικά -η αμερικανική αγροβιομηχανία και ο πρόεδρος πιέζουν για πρόσβαση στο γόνιμο έδαφός της.»

«Η βιώσιμη γεωργία της Κούβας σε κίνδυνο», γράφει και ο καθηγητής Αγροοικολογίας του πανεπιστημίου του Μπέρκλει Μιγκέλ Αλτιέρι, στο The Conversation.

Ένα μοντέλο που «γεννήθηκε» από ανάγκη

Οι όψιμοι φίλοι του λαού της Κούβας

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η σημαντικότερη από τις πολλές «πρωτιές» που κατέγραψε η μονοήμερη επίσκεψη του γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ, στην πρωτεύουσα της Κούβας την Τρίτη 12 Μαΐου, ήταν αναμφισβήτητα η πρώτη επίσκεψη δυτικού προέδρου στην Αβάνα έπειτα από σχεδόν 30 χρόνια! Ο προηγούμενος δυτικός πρόεδρος που ένιωσε τη βαριά ατμόσφαιρα της Αβάνας ήταν ο ισπανός πρωθυπουργός Φελίπε Γκονσάλες, το 1986! Κάτι αλλάζει επομένως στο νησί της επανάστασης…

Το εναρκτήριο λάκτισμα των εν εξελίξει αλλαγών δόθηκε από την αμερικανική διπλωματία στις 17 Δεκεμβρίου, όταν ανακοινώθηκε η προσπάθεια «κανονικοποίησης» των αμερικανοκουβανικών σχέσεων. Εν ολίγοις, μια προσπάθεια των ΗΠΑ να πετύχουν με τα δολάρια ό,τι δεν μπόρεσαν να πετύχουν με τη στρατιωτική επέμβαση, την υπονομευτική δράση, τις 638 επιχειρήσεις δολοφονίας του Κάστρο και το εμπάργκο που διαρκεί σχεδόν 55 χρόνια.

Η Κούβα, από τη μεριά της, που μπόρεσε με αποτελεσματικότατο τρόπο να διαχειριστεί το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης με την ειδική περίοδο, μέχρι που η άνθηση των αριστερών κυβερνήσεων στην Λατινική Αμερική δημιούργησε ξανά ένα πέπλο προστασίας της επανάστασης, βλέπει πάλι να πυκνώνουν τα σύννεφα στη γειτονιά της με την υπονομευτική δράση των ΗΠΑ σε νέες δόξες. Ο καθόλου τυχαίος θάνατος του Ούγο Τσάβες κι οι προσπάθειες ανατροπής του διαδόχου του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Το ζητούμενο λοιπόν για την Κούβα είναι να προετοιμαστεί για ενδεχόμενη αρνητική ανατροπή των υφιστάμενων συσχετισμών. Γι’ αυτόν το λόγο η σημαντικότερη συμφωνία που υπογράφτηκε με τη Γαλλία, με την οποία διατηρούσε στενότατες οικονομικές σχέσεις όλα τα προηγούμενα «πέτρινα χρόνια», αφορούσε τη διενέργεια ερευνών για πετρέλαιο στα θαλάσσια ύδατα του νησιού. Μια προσπάθεια που μέχρι σήμερα πιο πολλές απογοητεύσεις έχει προκαλέσει παρά ελπίδες, αλλά όσο ακόμη κι αμερικανικές πηγές εκτιμούν ότι τα κοιτάσματα ανέρχονται σε 5-7 δισ. βαρέλια το ενδιαφέρον των πολυεθνικών συνεχίζεται αμείωτο.

Η διεθνής εμπειρία από την κυκλοφορία διπλού νομίσματος

Οδός Δραχμής

του Θεόδωρου Κατσανέβα

Με το διπλό νόμισμα σημαίνει , οι πληρωμές προς το εξωτερικό και οι πληρωμές του δημοσίου χρέους θα γίνονται σε ευρώ, ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις θα πληρώνονται με το δεύτερο, υποτιμημένο νόμισμα σε σχέση με το πρώτο σε επίπεδα της τάξης του 30-50%. Το νόμισμα αυτό θα χρησιμοποιείται για εσωτερική κατανάλωση, παράλληλα με το ευρώ.

Η παράλληλη κυκλοφορία δύο νομισμάτων υφίσταται σε πολλές περιπτώσεις.Το ευρώ και το δολάριο γίνονται άτυπα αποδεκτά σε όλες σχεδόν τις χώρες εκτός ευρώζώνης μέσα και έξω απο την Ε.Ε.

Από το 1994 στην Κούβα κυκλοφορούν δυο εθνικά νομίσματα: το κουβανικό πέσο και το συναλλαγματικό μετατρέψιμο πέσο, σε ισοτιμία συνδεδεμένη με το αμερικανικό δολάριο.Οι κουβανοί εισπράττουν το μισθό τους και πληρώνουν για τα βασικά τους αγαθά στο σε πέσος (CUP), όμως τα εισαγόμενα είδη και οι υπηρεσίες όπως ο τουρισμός υπολογίζονται σε «μετατρέψιμα πέσος» (CUC). Κάθε τέτοιο πέσο αναλογεί σε 1 δολάριο ή 25 πέσος από αυτά που παίρνουν στα χέρια τους οι πολίτες.

Κούβα: Το τέλος μιας εποχής

Νέα Κρήτη

Οι εκατέρωθεν δεσμεύσεις για αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων ΗΠΑ - Κούβας και η ανάγκη για αλλαγή σε μια χώρα που έμαθε να επιβιώνει σε καθεστώς αποκλεισμού. Ο δρόμος είναι μακρύς.

Της Μυρτώς Αρετάκη

Την 17η Δεκεμβρίου του 2014, έπειτα από 18 μήνες μυστικών επαφών στον Καναδά και το Βατικανό, ο Μπάρακ Ομπάμα και ο Ραούλ Κάστρο ανακοίνωσαν με ταυτόχρονα τηλεοπτικά διαγγέλματά τους σε Ουάσινγκτον και Αβάνα την πρόθεση τους να κινηθούν προς την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών.

Πρόκειται, πέραν πάσης αμφιβολίας, για μία ιστορικής σημασίας κίνηση που έρχεται να κλείσει μία από τις τελευταίες εκκρεμότητες του Ψυχρού Πολέμου. Σε μια χώρα, όπου τα 2/3 του πληθυσμού έχουν ζήσει αποκλειστικά υπό το καθεστώς του αμερικανικού εμπάργκο (bloqueo), η διπλωματική αυτή στροφή δημιουργεί εξίσου πολλές προσδοκίες όσο και ανησυχίες.

Στην επίσημη ενημέρωση του Λευκού Οίκου διαβάζουμε:

«Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε το ίδιο και να περιμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα. Δεν είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ ή του κουβανικού λαού να οδηγούμε την Κούβα στην κατάρρευση. Οι σκληρές εμπειρίες του παρελθόντος μας έμαθαν πως είναι προτιμότερο να ενθαρρύνουμε και να υποστηρίζουμε τη μεταρρύθμιση από το να επιβάλλουμε πολιτικές που οδηγούν μια χώρα στη διάλυση.»

Τι κρύβεται πίσω από την "επίθεση φιλίας" των ΗΠΑ στην Κούβα*

Νέα Κρήτη

του Άρη Χατζηστεφάνου

Ήταν 9 Ιανουαρίου του 1959 όταν οι επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας στην Ουάσινγκτον έκαναν ένα από τα μεγαλύτερα «λάθη» στην ιστορία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ: αναγνώρισαν την επαναστατική κυβέρνηση της Κούβας. Ο Φιντέλ Κάστρο περιφερόταν στα αμερικανικά τηλεοπτικά κανάλια σαν ρομαντικός επαναστάτης ενώ τα επίκαιρα της εποχής τον παρουσίαζαν σχεδόν σαν ροκ σταρ.

Λίγα χρόνια αργότερα, με τον Τζον Φιτζέραλντ Κέναντι, να προωθεί τα συμφέροντα της μαφίας στο Λευκό Οίκο και με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να κλιμακώνει την πολιτική της «ανάσχεσης» απέναντι στην πρώην ΕΣΣΔ, ο Κάστρο μετατρεπόταν στον απόλυτο εχθρό της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Η συνέχεια περιελάμβανε δεκάδες απόπειρες δολοφονίας, μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση της CIA στον Κόλπο των Χοίρων και ένα παρ' ολίγον πυρηνικό ολοκαύτωμα, στην περίφημη Κρίση των Πυραύλων. Ο εμπορικός αποκλεισμός που ακολούθησε μετατράπηκε σε μια αργή οικονομική γενοκτονία για τον κουβανικό λαό, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της πρώην ΕΣΣΔ.Ότι δεν λειτούργησε για πέντε δεκαετίες όμως, έλεγε πρόσφατα ο Ομπάμα, αποκλείεται να λειτουργήσει τώρα. Και έτσι η Ουάσινγκτον έλαβε την μεγάλη απόφαση να προωθήσει την επανέναρξη των διπλωματικών σχέσεων.

Προφανώς η απόφαση του Λευκού οίκου δεν υπαγορεύθηκε ούτε από τα «ανθρωπιστικά» αισθήματα του νομπελίστα της ειρήνης, Μπαράκ Ομπάμα, ούτε από τη «θεϊκή παρέμβαση» του Βατικανού, το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο σαν διπλωματικός μεσάζοντας μεταξύ Ουάσινγκτον και Αβάνας. Καταρχήν ο αμερικανός πρόεδρος βιαζόταν να επιβάλλει μια προειλημμένη απόφαση ενός σημαντικού τμήματος του πολιτικού, οικονομικού και στρατιωτικού κατεστημένου, πριν καταφέρει να την μπλοκάρει η ρεπουμπλικανική πλειοψηφία στο Κογκρέσο και τη Γερουσία. Είναι χαρακτηριστικό ότι αρκετούς μήνες πριν ανακοινωθεί η προσπάθεια προσέγγισης με την Κούβα, γνωστοί ιέρακες του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών αλλά και γνωστοί επιχειρηματίες είχαν απευθύνει έκκληση στον Ομπάμα να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας αλλά και εμπορικής συνεργασίας με την Αβάνα. Την έκκληση υπέγραφαν μεταξύ άλλων οι Τζον Νεγρεπόντε, πρώην επικεφαλής όλων των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ, ο Τζον Άνταμς, ταξίαρχος ε.α και επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών του Πενταγώνου, ο πρώην ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ, Τζέιμς Σταυρίδης αλλά και επιχειρηματίες που ελέγχουν την αμερικανική βιομηχανία ζάχαρης και κυριαρχούν στο χώρο του Real Estate στο Μαϊάμι.

Αποκωδικοποιώντας Τη Συμφωνία ΗΠΑ – Κούβας

analitis

του Martin James Kettle*

Κατά την υπογραφή της Συνθήκης των Βερσαλλιών το 1919, λέγεται ότι ένας εκπρόσωπος άφησε το συνέδριο μουρμουρίζοντας: «Τι στο καλό θα πουν οι ιστορικοί για όλα αυτά» Όταν η παρατήρηση αναφέρθηκε στο Γάλλο πρωθυπουργό, ο Ζορζ  Κλεμανσό είπε χαρακτηριστικά: «Λοιπόν, ένα πράγμα δεν θα πω είναι ότι το Βέλγιο εισέβαλε στη Γερμανία.»

Μια σύγχρονη εκδοχή του έξυπνου σχόλιου του Κλεμανσό φαίνεται να ισχύει σήμερα όσον αφορά στην εξέλιξη της εξομάλυνσης των σχέσεων ΗΠΑ και Κούβας . Είναι δελεαστικό να αντιμετώπισε κανείς το αδιέξοδο μισού αιώνα ως ολόκληρη ευθύνη της μιας πλευράς και μισή της άλλης. Ωστόσο, ένα πράγμα που οι ιστορικοί δεν μπορούν να πούνε ποτέ είναι ότι η Κούβα προσπάθησε να εισβάλει ή να προσαρτήσει τις ΗΠΑ. Όπως και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η μεγάλη δύναμη παίρνει την μεγάλη ευθύνη.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι η Guardian και άλλοι έκαναν λάθος όταν παρουσίασαν την εξομάλυνση των σχέσεων ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και την Αβάνα ως πρόσκληση προς την Κούβα για να βγει απ’ την κατάψυξη. Η αλήθεια είναι η αντίστροφη- και περισσότερο σε  ρήξη με την ιστορία. Γιατί δεν είναι η  Κούβα, η οποία αποφάσισε να επιστρέψει στο σύγχρονο κόσμο την περασμένη εβδομάδα. Είναι οι  ΗΠΑ που της το επέτρεψαν.

Μέχρι την υπόσχεση της περασμένης εβδομάδας, οι ΗΠΑ δεν ήταν ποτέ, μα  ποτέ διατεθειμένες να δεχθούν  συμβατικές διμερείς σχέσεις με την Κούβα. Αντίθετα, για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας των ΗΠΑ ως δημοκρατία, η θέση της για την Κούβα ήταν πως έπρεπε να είναι κάτω από τον έλεγχο τους και μερικές φορές σε απολύτως εξοντωτικό βαθμό.

«ΠΑΤΡΙΔΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ»!

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο Φιντέλ Κάστρο στις 8 Γενάρη 1959 φτάνει στην Αβάνα. Ήδη η Επανάσταση έχει επικρατήσει από την 1 Γενάρη με την θριαμβευτική είσοδο του Τσε Γκεβάρα στην πρωτεύουσα. Ο Κάστρο δηλώνει: «Ζούμε μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας μας. Η τυραννία έπεσε. Απέραντη είναι η λαϊκή χαρά. Έχουμε όμως ακόμα πολλά να κάνουμε. Δεν έχουμε την αυταπάτη να πιστεύουμε ότι από δω και μπρος όλα θα είναι εύκολα. Ισως στο μέλλον όλα θα 'ναι ακόμα πιο δύσκολα»...  

Ο ΚΟΛΠΟΣ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ

Τα λόγια του Κάστρο αποδεικνύονται προφητικά. Στις 13 Απρίλη 1961 εκδηλώνεται η ανοιχτή επέμβαση των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας. Ανάμεσα στους νεκρούς από την έκρηξη που θα καταστρέψει το εμπορικό πολυκατάστημα «Ελ Ενκάντο» είναι και ο Φε ντε Βάγιε, μία από τις ηγετικές μορφές της επανάστασης. Δύο μέρες αργότερα, στις 15 Απρίλη, βομβαρδιστικά Β-26 ξεκινούν από την αμερικανική βάση στη Νικαράγουα τις αεροπορικές τους επιδρομές ενάντια στην Κούβα.

Στις 16 του Απρίλη μετά την ομαδική δημόσια κηδεία των θυμάτων των βομβαρδισμών, ο Φιντέλ Κάστρο πάνω σε μια πρόχειρη εξέδρα που έχει στηθεί στην Αβάνα και υπό τις επευφημίες μιας τεράστιας διαδήλωσης εθνικοποιεί όλες τις Αμερικάνικες εταιρείες και ανακηρύσσει τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της επανάστασης: «Πόσο βοήθησαν αυτά τα γεγονότα το λαό μας να διδαχθεί! Αυτά τα μαθήματα είναι πολύτιμα, είναι οδυνηρά, είναι αιματηρά, αλλά πόσα ο λαός δεν απεκόμισε ως γνώση. Οι ιμπεριαλιστές – ήταν τα λόγια του Κάστρο - δεν μπορούν να μας συγχωρέσουν που είμαστε εδώ κάτω από τη μύτη τους ή να βλέπουν να οικοδομούμε την επανάστασή μας, μία σοσιαλιστική επανάσταση, ακριβώς στο υπογάστριο των Ηνωμένων Πολιτειών»...  

Ο επαναστατικός στρατός της Κούβας ξεκινάει για το μέτωπο στον Κόλπο των Χοίρων. Ηταν η πρώτη ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην αμερικάνικη ήπειρο.  

Οι μύθοι για την Κούβα

Outside the Wall

Πολλοί μύθοι κυκλοφορούν για τη ζωή στην Κούβα: για τη φτώχεια και την απελπισία του κόσμου, τον ουτοπιστικό ρομαντισμό του Τσε Γκεβάρα· την αντοχή του Φιντέλ Κάστρο που πέθανε ή πεθαίνει, που επιμένει να διοικεί ενώ δεν τον θέλει ο λαός· τα σπίτια τους που καταρρέουν γιατί δεν έχουν χρήματα να τα διορθώσουν ή να χτίσουν καινούργια· τα αυτοκίνητά τους που είναι παμπάλαια γιατί δεν μπορούν να αγοράσουν καινούργια λόγω φτώχειας και εξαιτίας του αποκλεισμού που έχει επιβάλει από τη δεκαετία του '60 στη χώρα η Βόρειος Αμερική, όπως αποκαλούν όλοι οι Νοτιοαμερικανοί τις ΗΠΑ· και για το ότι όπου να 'ναι το καθεστώς θα πέσει.

Μια επίσκεψη όμως στην Κούβα, όχι απλά τουριστική, δίνει μιαν άλλη γεύση της πραγματικότητας. Προ καιρού την επισκέφθηκα μαζί με καθηγητές από τη Βρετανία, την Ισπανία, τη Βραζιλία και το Περού στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προγράμματος Alpha, ενός προγράμματος συνεργασίας πανεπιστημίων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Βρετανία, Ισπανία, Ελλάδα) και της Λατινικής Αμερικής (Βραζιλία, Περού, Κούβα). Στο τέλος των 20 ημερών που μείναμε εκεί όλοι είχαμε αποφασίσει να στείλουμε στην Κούβα υποψήφιους διδάκτορές μας με υποτροφίες 10 μηνών τις οποίες προσφέρει το πρόγραμμα για να μελετήσουν το εθνικό σύστημα υγείας της χώρας, το οποίο θεωρήσαμε ότι είναι ίσως το καλύτερο στον κόσμο και για το οποίο ελάχιστα έχουν γραφεί.

Σύμφωνα με τους συναδέλφους μας κουβανούς καθηγητές με τους οποίους συνεργαστήκαμε, οι δύο κεντρικοί στόχοι, μετά την επικράτηση της επανάστασης, το 1959, ήταν και εξακολουθούν να είναι η παιδεία και η υγεία. Ετσι διαβάζουμε σήμερα σε ένα πανό έξω από την κωμόπολη San Jose: «Χωρίς παιδεία δεν γίνεται επανάσταση, χωρίς παιδεία δεν γίνεται σοσιαλισμός» καθώς διαφημίζουν την ιδεολογία τους όπως συνηθίζουν και όχι την οδοντόπαστά τους.