Venceremos! (η ιστορία μιας επανάστασης)

Φιντέλ Κάστρο - Καμίλο Σιενφουέγκος

Στα νιάτα του, ο Φιντέλ είχε οργανωθεί στο Ορθόδοξο Κόμμα του Εδουάρδου Τσιμπάς, το οποίο ασκούσε έντονη κριτική στη διαφθορά των στρατηγών και των πολιτικών που κυβερνούσαν την Κούβα για λογαριασμό των ΗΠΑ. Το Ορθόδοξο Κόμμα είχε μεγάλη επιρροή στους μικροαστούς και στην νεολαία αλλά δεν είχε τα επαναστατικά χαρακτηριστικά που απαιτούνταν για την ανατροπή της πολιτειακής εμπλοκής στην διακυβέρνηση της χώρας. Ο Φιντέλ δεν θα μπορούσε να βολευτεί με την μετριοπαθή πολιτική τού Τσιμπάς. Ο Μπλας Ρόκα Καλντέιρο, γενικός γραμματέας τού Κ.Κ.Κούβας, επέμενε ότι το κόμμα αυτό αποτελούσε εμπόδιο στην κινητοποίηση των λαϊκών μαζών, στον ενεργητικό αγώνα και στην επαναστατική δράση εναντίον της τυραννίας. Η προοπτική τής επαναστατικής δράσης δελέασε τον Φιντέλ και τον οδήγησε στην ενταξή του στο Κομμουνιστικό Κόμμα.

Μετά την Μονκάδα, ο Φιντέλ φυλακίζεται για δυο χρόνια. Όταν απελευθερώνεται, αυτοεξορίζεται στο Μεξικό, όπου συναντιέται με τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και τον Καμίλο Σιενφουέγκος. Εκεί, όλοι μαζί επεξεργάζονται σχέδιο ανατροπής του αιματοβαμμένου καθεστώτος του Μπατίστα και απελευθέρωσης της Κούβας από τα δεσμά των ΗΠΑ. Τον Νοέμβριο του 1956, το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή. Στις 30 του μηνός, 82 επαναστάτες μπαίνουν στο Γκράνμα (ένα σαπιοκάραβο που σώζεται στο Μουσείο της Επανάστασης) και αποβιβάζονται σε μια παραλία στους πρόποδες της Σιέρρα Μαέστρα. Οι δυνάμεις τού Μπατίστα τους παίρνουν χαμπάρι και τους χτυπούν ακόμη και με αεροπορικά πυρά. Από τους 82 επιζούν μόνο 10. Ανάμεσά τους, ο Φιντέλ, ο αδελφός του Ραούλ, ο Τσε, ο Σιενφουέγκος κι ο Χουάν Αλμέιδα. Μ' αυτούς τους 10 αρχίζει στα βουνά η εποποιία της επόμενης διετίας.

Παράλληλα με την δράση στα βουνά, το "κίνημα της 26ης Ιουλίου" οργάνωνε ένα τεράστιο παράνομο δίκτυο, το οποίο δούλευε στις πόλεις και στα χωριά, δίνοντας όλες του τις δυνάμεις στην πάλη για τη δημιουργία μαχητικών επιτροπών σε εργοστάσια και κοινότητες, με σκοπό την δημιουργία ενός εθνικού δημοκρατικού μετώπου, που θα ένωνε όλες τις αντίθετες στην δικτατορία δυνάμεις. Αυτή η προσεκτική πολιτική προετοιμασία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών δυνάμεων αποδείχτηκε κρίσιμη για την επιτυχία της επανάστασης.

Μπρος στον μύθο τι είναι ο πόνος;

Το Ποντίκι

του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη

Η πραγματικότητα γοητευόταν πάντα από την μυθοπλασία. Για την ακρίβεια, την συμπλήρωνε λυτρωτικά. Σ’ αυτήν έβρισκε μια διέξοδο προς την τελείωσή της. Όμως και οι μύθοι είχαν πάντα έντονες δόσεις πραγματικότητας στον πυρήνα τους.  Έτσι κι αλλιώς, η πραγματικότητα είναι περισσότερο ευανάγνωστη όταν φωτίζεται με αποχρώσεις  μυθοπλασίας…  Τι κι αν ο Θουκυδίδης θεμελίωσε την ιστορία με ρεαλιστικούς όρους, η παραμυθία εξακολουθεί να ασκεί την σαγήνη της  στις κάθε λογής εξιστορήσεις. Η στεγνή και ακανθώδης αλήθεια δίχως το εθιστικό αλάτισμα των διαβρωτικών ψευδών προκαλεί την δυσθυμία.   

Από τις απαρχές της μεταπολίτευσης, όταν η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς  ήταν συντριπτική στην χώρα μας, η Λατινική Αμερική (σε αντιδιαστολή με τον έντονο αντιαμερικανισμό της εποχής) κοσμήθηκε με το ιερό φωτοστέφανο, με τον ακαταμάχητο μύθο των επαναστατικών κινημάτων, με κορυφαίο εκείνο της Κούβας τού Τσε Γκεβάρα και του Κάστρο.  Δεν υπήρξε νέος της εποχής που να μην ενδώσει λιγωτικά στο ακαταμάχητο χαμόγελο του Τσε και την γενειοφόρο φάτσα του Κάστρο με την υποσχετική αχλύ του καπνού από το μισόσβηστο   προλεταριακό πούρο-σύμβολο της επανάστασης…  

Ο μεν πρώτος έφυγε νωρίς σαν μάρτυρας αφήνοντας πίσω άφθαρτο τον μύθο του, αντίθετα με τον δεύτερο που έφυγε πλήρης ημερών έχοντας διανύσει όλη την επώδυνη απόσταση που μεταλλάσει τον επαναστάτη σε δικτάτορα, παρά τις θηριώδεις «καλλωπιστικές» προσπάθειες των θιασωτών τού  ολοκληρωτισμού να παραβλεφθούν οι εκατόμβες των «διεφθαρμένων» από τον ιμπεριαλισμό θυμάτων του, προβάλλοντας ακαταμάχητα επιχειρήματα για το σύστημα υγείας(;) ή την παιδεία(;;) μιας καθημαγμένης χώρας…  Βλέπετε, το σύστημα υγείας και παιδείας της Σουηδίας τους απωθεί ως καπιταλιστικό – πιθανότατα επειδή στη  Σουηδία γίνονται και εκλογές! 

Ο θάνατος του Φιντέλ ή η τραγωδία της επανάστασης του 20ού αιώνα

ardin-rixi

Του Γιώργου Καραμπελιά, πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.huffingtonpost.gr

Ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο σηματοδοτεί το τέλος των μεγάλων προσωπικοτήτων της σοσιαλιστικής επανάστασης – του ίδιου του σοσιαλιστικού οράματος που διαπέρασε και σφράγισε τον 20ό αιώνα. Σε όλο το μεγαλείο αλλά και στη διάψευσή του. Μεγαλείο, διότι αντιπροσωπεύει την εξέγερση των κολασμένων της γης και το όραμα μιας κοινωνίας ελεύθερης και εξισωτικής. Διάψευση, διότι το όραμα της απελευθέρωσης οδηγήθηκε σε ένα γενικευμένο αδιέξοδο, αφήνοντας την ανθρωπότητα γυμνή, χωρίς καθολικό απελευθερωτικό όραμα και στόχο.

Πράγματι, για πρώτη φορά μετά τη γαλλική Επανάσταση, που εγκαινίασε τη διαδικασία των μεγάλων επαναστατικών ανατροπών, η ανθρωπότητα ζει μια περίοδο χαμηλών προσδοκιών και απουσίας ενός καθολικού απελευθερωτικού οράματος.

Η διαδρομή του Φιντέλ Κάστρο και της κουβανικής επανάστασης είναι απόλυτα χαρακτηριστική. Επρόκειτο για μια επανάσταση που ξεκίνησε ως μια απελευθερωτική εξέγερση ενάντια σε μια δικτατορία-μπανανία της Λατινικής Αμερικής, υπό τον Μπατίστα, στράφηκε σύντομα ενάντια στους πάτρωνες αυτής της δικτατορίας, τους βορειαμερικανούς γιάνκηδες, και υποχρεώθηκε να ταυτιστεί με τη Σοβιετική Ένωση για να μπορέσει να αντέξει τον καθολικό αποκλεισμό και τις προσπάθειες υπονόμευσής της από τους Αμερικανούς.

Ο ΦΙΝΤΕΛ, Η ΚΟΥΒΑ, Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*  

Παρατήρηση 1^η: O Κάστρο, λέει, ήταν «αμφιλεγόμενος». Πολύ λογικό να τον θεωρούν τέτοιο εκείνοι που πριν κοιμηθούν, μετά την προσευχή τους στην τρόικα, στις αγορές, στο αγγλικό δίκαιο και στα υπερταμεία, ρίχνουν κι ένα «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ».

Παρατήρηση 2^η: Η τιμωρία για τους κλακαδόρους του «Τέλους της Ιστορίας» θα είναι πάντα η υπενθύμιση της απολογίας του Κάστρο μετά την πρώτη απόπειρα ανατροπής της χούντας του Μπατίστα. Εξι χρόνια πριν μπει θριαμβευτής στην Αβάνα, στον εισαγγελέα που ζητά την 30ετή του κάθειρξη και στους δικαστές που ζητούν την 15ετή του κάθειρξη, ο Κάστρο – αφού πρώτα τους έχει ξεφτιλίσει μέσα στο δικαστήριό τους - απαντά: «Καταδικάστε με, δεν έχει σημασία. Η ιστορία θα με δικαιώσει». Όσο για τα γιουσουφάκια του «δεν υπάρχει εναλλακτική», η δική τους τιμωρία θα είναι – όταν δεν αυτογελοιοποιούνται - να προσκυνούν και να στέκονται προσοχή στο ξόδι εκείνων που γράφουν την Ιστορία. Τέτοιος ήταν ο Κάστρο.

Γιατί η ζωή και το όνομα του Κάστρο, πέραν της Κούβας και της Επανάστασης θα είναι για πάντα συνδεδεμένα και με τούτο: Με την αξιοπρέπεια.

Αν κάποιοι το είχαν «ξεχάσει» φρόντισε να τους το υπενθυμίσει ο ίδιος με το περίφημο άρθρο του πέρσι στην «Γκράνμα», την επομένη της επίσκεψης του προέδρου των ΗΠΑ στο νησί.

Είναι εκεί, υπό τον τίτλο«Αδελφέ Ομπάμα», που ο Κάστρο σχολιάζοντας και απαντώντας στις «σοροπιασμένες λέξεις» – όπως αναφέρει – του Μπάρακ Ομπάμα, καταλήγει:

«Ας μην έχει κανείς ψευδαισθήσεις ότι ο λαός αυτής της αξιοπρεπούς και ανιδιοτελούς χώρας θα απαρνηθεί τη δόξα, τα δικαιώματα ή τον πνευματικό πλούτο που έχει κερδίσει με την ανάπτυξη της εκπαίδευσης, της επιστήμης και του πολιτισμού. Επίσης, προειδοποιώ ότι με τις προσπάθειες και την ευφυΐα του λαού μας είμαστε ικανοί να παράγουμε την τροφή και τα υλικά αγαθά που χρειαζόμαστε. Δεν χρειαζόμαστε δώρα από την αυτοκρατορία. Οι προσπάθειές μας θα είναι μέσα στα νόμιμα πλαίσια και ειρηνικές, γιατί η αφοσίωσή μας βρίσκεται στην ειρήνη και την αδελφοσύνη ανάμεσα σε όλα τα ανθρώπινα όντα που ζουν πάνω σε αυτόν τον πλανήτη».

  Όλες οι συγκρίσεις με τα όσα συνέβησαν πριν δέκα μέρες στην Ελλάδα του Τσίπρα κατά την επίσκεψη Ομπάμα, δεκτές…

Ο Φιντέλ είναι ταυτισμένος με το μεγαλείο της Επανάστασης.

ΉτανΠρωτοχρονιά του 1959 όταν οι δυνάμεις των επαναστατών μπαίνουν θριαμβευτικά στην Αβάνα με επικεφαλής τον Τσε Γκεβάρα.

Μηχανή του Χρόνου: Τσε Γκεβάρα και Φιντέλ Κάστρο σε λαϊκό δικαστήριο στο βουνό

Προσπαθούν να πείσουν τους αντάρτες να μην εκτελέσουν ένα συναγωνιστή τους αξιωματικό. Ποιο ήταν το αδίκημά του;

Η έλλειψη πειθαρχίας ήταν γενικευμένη στις ομάδες των Κουβανών ανταρτών κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων με τον στρατό του Μπατίστα και η προσπάθεια στρατικοποίησης ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Όπως αναφέρει ο Τσε Γκεβάρα στο ημερολόγιο του επαναστατικού πολέμου 1956 – 1959, μετά τη μάχη της Πίνο ντελ Άνγκουα, η μονάδα του αφιερώθηκε στη βελτίωση της οργάνωσης του αντάρτικου, το οποίο είχε ενισχυθεί από μονάδες του Φιντέλ Κάστρο.

Σε αυτό το πλαίσιο αποφασίστηκε η σύσταση μιας επιτροπής πειθαρχίας, που ήταν επιφορτισμένη να επιτηρεί τους κανόνες επαναστατικής επαγρύπνησης, γενικής πειθαρχίας, αλλά και καθαριότητας. Στην πράξη δεν λειτούργησε σχεδόν ποτέ, κυρίως γιατί η στάση μιας μεγάλης μερίδας των ανταρτών ήταν ιδιαίτερα εχθρική απέναντι στην επιτροπή και δεν δίσταζαν να της βάζουν τρικλοποδιές και να την διακωμωδούν.

Χαρακτηριστικό είναι το συμβάν κατά τη διάρκεια μιας δύσκολης πορείας στις όχθες του ποταμού Πελαδέρο. Η οπισθοφυλακή επικαλέστηκε κάποιο επείγον περιστατικό και παρέσυρε τα μέλη της επιτροπής να τρέξουν προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση στην οποία είχαν… κάνει την ανάγκη τους. Πολλά μέλη της ομάδας συνελήφθησαν. Η φυλακή δεν ήταν ιδιαίτερα σκληρή ποινή σε συνθήκες ορεινής εκστρατείας, αλλά η στέρηση τροφής που επιβαλλόταν για λίγες ημέρες ήταν πραγματική τιμωρία. Δύο μέρες μετά το επεισόδιο κι ενώ οι δράστες ήταν ακόμη κρατούμενοι, ο Τσε πήγε στη γειτονική περιοχή Ελ Ζαπάτο για να συναντήσει τον Φιντέλ. Με το που έφθασε όμως τον πρόλαβε ένας αγγελιοφόρος και του μετέφερε μια τρομερή πληροφορία. 

Άρης Χατζηστεφάνου:Κάστρο της Επανάστασης & της Αξιοπρέπειας

Νέα Κρήτη

"Χωρίς να ωραιοποιεί κανείς τις καταστάσεις στη Κούβα του σήμερα, δεν θα πρέπει να λησμονά ότι μιλάμε για ένα μικρό νησιωτικό κράτος, που αντέχει με πολλά προβλήματα, αλλά αντέχει 60 χρόνια εμπάργκο από την υπερδύναμη των ΗΠΑ".

"Ο Κάστρο", είπε στο Ράδιο 9.84 ο δημοσιογράφος διεθνών γεγονότων Άρης Χατζηστεφάνου, "είναι και γέννημα των κοινωνικών αναγκών της πατρίδας του, αλλά αναμφίβολα η προσωπικότητα του, έπαιξε ρόλο στο να υποστηριχθεί ο «μύθος» του". Η επανάσταση και κυρίως η αξιοπρέπεια ενός λαού, αποτελούν τον κορυφαίο συμβολισμό μέσα από τον ιστορικό ηγέτη της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο.

Ο Άρης Χατζηστεφάνου, έδωσε άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας του Κάστρο αλλά και επιτεύγματα μίας χώρας που υπό στενό κλοιό οικονομικής ασφυξίας μπόρεσε να αντέξει.

Ανοιχτό ερώτημα για τον ίδιο, το πως θα πορευτεί πλέον η Κούβα, κλείνοντας η ιστορική σελίδα του Κάστρο, ωστόσο σημείωσε με νόημα ότι 60 χρόνια με τόσες απόπειρες δολοφονίας σε βάρος του και αμφισβήτησης με χρηματοδοτήσεις αντικαθεστωτικών, αν η σχέση του Φιντέλ Κάστρο με το λαό του και την κοινωνία της Κούβας δεν ήταν ευθεία και χωρίς «μεσολαβητές», θα αρκούσαν αν ο λαός το ήθελε να τον ανατρέψουν. Άρα, είναι προφανές ότι η ανάγνωση πολλών δυτικών ΜΜΕ και ηγετών, γίνεται στη βάση των δικών τους συμφερόντων και όχι στο τι επιθυμούσε ο λαός της Κούβας.

Φιντέλ Κάστρο 1926 - 2016: Ο κόσμος αποχαιρετά τον κομαντάντε

Μία ολόκληρη εποχή κλείνει για την Κούβα και τη Λατινική Αμερική με το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο και διεθνή ΜΜΕ αποχαιρετούν τον «κομαντάντε» με εκτενή κείμενα.

Πρώτοι οι New York Times οι οποίοι γράφουν πως ο Φιντέλ Κάστρο ήταν μία από τις διεθνείς προσωπικότητες, που σημάδεψαν τη διαδρομή των γεγονότων, στον 20ο αιώνα.

Παρατηρούν δε ότι η πολιτική του ακτινοβολία ξεπέρασε τα όρια του ηγέτη, ενός νησιού της Καραϊβικής Θάλασσας, με έντεκα εκατομμύρια κατοίκους.

Ο Κάστρο κυριάρχησε στη χώρα του, με δύναμη και συμβολισμό από την ημέρα που εισήλθε στην Αβάνα, στις 8 Ιανουαρίου του 1959, εκφωνώντας τον πρώτο λόγο του, μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές του, στο διοικητήριο του Μπατίστα

Ο λόγος αυτός, εκφωνήθηκε με πάθος και είχε διάρκεια μέχρι την αυγή. Λευκά περιστέρια απελευθερώθηκαν στον ουρανό της κουβανικής πρωτεύουσας, σηματοδοτώντας την ειρήνη, στην έναρξη μιας νέας περιόδου. Όταν ένα από τα περιστέρια κάθισε στον ώμο του Κάστρο, το πλήθος φώναζε: Φιντέλ! Φιντέλ! Ήταν ένα σημάδι ελπίδας γι' αυτούς που ήταν εκεί, αλλά και για όσους παρακολουθούσαν από την τηλεόραση, ότι ο γενειοφόρος, αντάρτης ηγέτης τους, ήταν προορισμένος να γίνει ο σωτήρας τους.

ΚΟΜΑΝΤΑΝΤΕ ΦΙΝΤΕΛ: ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΤΩΝ ΚΟΥΒΑΝΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

«Για όλους έρχεται η ώρα μας, αλλά οι ιδέες των Κουβανών κομμουνιστών θα παραμείνουν ως απόδειξη σε αυτόν τον πλανήτη ότι αν λειτουργήσουν με θέρμη και αξιοπρέπεια, μπορούμε να πράξουμε τα υλικά και τα πολιτιστικά αγαθά που χρειάζονται οι άνθρωποι. Και πρέπει να πολεμήσουμε χωρίς ανακωχή για την απόκτησή τους» (από το χαιρετισμό του Φιντέλ Κάστρο στο 7ο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας (PCC) – 16-19 Απριλίου 2016).

«Ο κομαντάντε της κουβανικής επανάστασης απεβίωσε στις 22:29 (χθες) το βράδυ», ανακοίνωσε ο Ραούλ Κάστρο, αδελφός του και πρόεδρος της Κούβας, σε τηλεοπτικό διάγγελμά του το οποίο αναμεταδόθηκε από την δημόσια τηλεόραση.

Φιντέλ, ο επαναστάτης που άλλαξε τη ροή της ιστορίας

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ο κόσμος μας έγινε πιο φτωχός. Μια άσβηστη φλόγα που όσο έκαιγε μας έδινε τη βεβαιότητα ότι το ένδοξο, σχεδόν μυθικό, παρελθόν που νικούσε με μια μαγιά 82 αποφασισμένων, άντεχε σε στρατιωτικές επεμβάσεις της «αήττητης» CIA, κατάφερε να επιβιώσει απέναντι σε 638 απόπειρες δολοφονίες και κυρίως γοήτευε με ένα μοναδικό τρόπο φίλους και συμπαθούντες και μπορούσε με την «αλάνθαστη» συνταγή του να πυρπολήσει και το δικό μας μέλλον δεν είναι πλέον εδώ. Το κενό είναι δυσαναπλήρωτο γιατί η Κούβα ήταν και παραμένει η αχτίδα φωτός μέσα στην ήττα, παρά τις εσωτερικές της αντιφάσεις. Συμβόλιζε, και ήταν, η νίκη απέναντι στη συντριβή που δέχτηκαν οι επαναστατικές ιδέες τον 20ο αιώνα, είτε μέσω του εκφυλισμού των εκμεταλλευτικών κοινωνιών του υπαρκτού στην Ανατολή είτε μέσω της ενσωμάτωσης και της περιχαράκωσης στη Δύση.

Τι κρατάμε, λοιπόν, πέρα από τη νοσταλγία για μια εποχή που κλείνει οριστικά;

Το άστρο του Φιντέλ δε θα σβήσει ποτέ επειδή ταυτίστηκε με την επανάσταση. Προκάλεσε την ανατροπή του Μπατίστα, οδήγησε στα άκρα τη σύγκρουσή του με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό στο πλαίσιο της κρίσης των πυραύλων τον Οκτώβριο του 1962, χρηματοδότησε και υποστήριξε ποικιλοτρόπως επαναστατικά σκιρτήματα στη δική μας Αμερική και την Αφρική, αρνούμενος την μετεξέλιξη του καπιταλισμού και τον ιστορικό συμβιβασμό. Δεν υποτάχθηκε στους εκβιασμούς των μαφιόζων και του ιμπεριαλισμού, επέλεγε τη σύγκρουση μέχρι και στα τελευταία του, αρνούμενος για παράδειγμα να συναντηθεί με τον Μπάρακ Ομπάμα κατά την επίσκεψή του στην Αβάνα τον Μάρτιο του 2016, που ήταν η πρώτη επίσκεψη αμερικανού προέδρου στο νησί τα τελευταία 88 χρόνια.

«ΠΑΤΡΙΔΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ»!

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ο Φιντέλ Κάστρο στις 8 Γενάρη 1959 φτάνει στην Αβάνα. Ήδη η Επανάσταση έχει επικρατήσει από την 1 Γενάρη με την θριαμβευτική είσοδο του Τσε Γκεβάρα στην πρωτεύουσα. Ο Κάστρο δηλώνει: «Ζούμε μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας μας. Η τυραννία έπεσε. Απέραντη είναι η λαϊκή χαρά. Έχουμε όμως ακόμα πολλά να κάνουμε. Δεν έχουμε την αυταπάτη να πιστεύουμε ότι από δω και μπρος όλα θα είναι εύκολα. Ισως στο μέλλον όλα θα 'ναι ακόμα πιο δύσκολα»...  

Ο ΚΟΛΠΟΣ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ

Τα λόγια του Κάστρο αποδεικνύονται προφητικά. Στις 13 Απρίλη 1961 εκδηλώνεται η ανοιχτή επέμβαση των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας. Ανάμεσα στους νεκρούς από την έκρηξη που θα καταστρέψει το εμπορικό πολυκατάστημα «Ελ Ενκάντο» είναι και ο Φε ντε Βάγιε, μία από τις ηγετικές μορφές της επανάστασης. Δύο μέρες αργότερα, στις 15 Απρίλη, βομβαρδιστικά Β-26 ξεκινούν από την αμερικανική βάση στη Νικαράγουα τις αεροπορικές τους επιδρομές ενάντια στην Κούβα.

Στις 16 του Απρίλη μετά την ομαδική δημόσια κηδεία των θυμάτων των βομβαρδισμών, ο Φιντέλ Κάστρο πάνω σε μια πρόχειρη εξέδρα που έχει στηθεί στην Αβάνα και υπό τις επευφημίες μιας τεράστιας διαδήλωσης εθνικοποιεί όλες τις Αμερικάνικες εταιρείες και ανακηρύσσει τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της επανάστασης: «Πόσο βοήθησαν αυτά τα γεγονότα το λαό μας να διδαχθεί! Αυτά τα μαθήματα είναι πολύτιμα, είναι οδυνηρά, είναι αιματηρά, αλλά πόσα ο λαός δεν απεκόμισε ως γνώση. Οι ιμπεριαλιστές – ήταν τα λόγια του Κάστρο - δεν μπορούν να μας συγχωρέσουν που είμαστε εδώ κάτω από τη μύτη τους ή να βλέπουν να οικοδομούμε την επανάστασή μας, μία σοσιαλιστική επανάσταση, ακριβώς στο υπογάστριο των Ηνωμένων Πολιτειών»...  

Ο επαναστατικός στρατός της Κούβας ξεκινάει για το μέτωπο στον Κόλπο των Χοίρων. Ηταν η πρώτη ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην αμερικάνικη ήπειρο.