ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. Της Μαρίας-Ηλιάνας Προβίτα.

Σύνταγμα, Δημοκρατία Και Πο... by PARADOSIAKOS on Scribd

ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΟΣΑ. ΕΛΛΑΔΑ: ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Έκθεση ΟΟΣΑ (1) by PARADOSIAKOS on Scribd

Διυπουργικός συντονισμός - ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ

Διυπουργικός συντονισμός - ... by PARADOSIAKOS on Scribd

ΟΨΕΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ: Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

4ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΕΠΙ... by PARADOSIAKOS on Scribd

Λαθρομετανάστευση - Εμπόριο ελπίδας και ψυχών – ένα απεχθές έγκλημα με πολλές προεκτάσεις

Ινφογνώμων Πολιτικά

του Σάββα Καλεντερίδη

Όταν τον Δεκέμβρη του 2014 πρόσφυγες από τη Συρία είχαν στήσει σκηνές στο Σύνταγμα, μπροστά από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία και το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, στη Βουλή των Ελλήνων, με στόχο να πιέσουν την κυβέρνηση ενόψει Χριστουγέννων, παρενέβη οΆγγελος Συρίγος (τότε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών και νυν βουλευτής της ΝΔ, καθηγητής Διεθνούς Δικαίου), συνεννοήθηκε με τους πρόσφυγες, τους χορήγησε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος τα απαραίτητα χαρτιά και τους ζήτησε να φύγουν από την πλατεία.

Όντως, οι πρόσφυγες, έντιμοι άνθρωποι, αποχώρησαν το βράδυ από τα αντίσκηνα που είχαν στήσει στο κέντρο της Αθήνας και στην «καρδιά» του ελληνικού κράτους.

Όμως, όπως δήλωσε και ομολογεί ο Άγγελος Συρίγος, ω του θαύματος, το ίδιο βράδυ, στα ίδια αντίσκηνα εγκαταστάθηκε ο ίδιος αριθμός προσφύγων.

Μου θύμισε αυτό που μου μετέφεραν φίλοι δημοσιογράφοι από τη Σάμο, ότι την ημέρα που αναχωρούσαν με πλοίο για την Αθήνα από το εκεί κέντρο προσφύγων, για παράδειγμα, 415 πρόσφυγες ή μετανάστες που εισήλθαν λαθραία στην Ελλάδα, την αμέσως επόμενη μέρα κατέφθαναν στο νησί ακριβώς 415 πρόσφυγες ή λαθραίως εισελθόντες μετανάστες. Και το γεγονός αυτό δεν συνέβη μια φορά, αλλά κάθε φορά που γινόταν μεταφορά από τη Σάμο στην Αθήνα.

Οι φωτιές, οι επενδύσεις, η ετοιμότητα αλλά και η... τρωτότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Ινφογνώμων Πολιτικά

Απόστολος Αποστολόπουλος

Τελικά είχαν δίκιο όσοι συμβούλευαν τον Τσίπρα να κάνει εκλογές πριν να μπει το καλοκαίρι και αρχίσουν οι φωτιές. Τίποτα δεν θα έσωζε τον ΣΥΡΙΖΑ από ένα δεύτερο Μάτι. Αντίθετα περνάει σχεδόν ασχολίαστο ότι η κυβέρνηση εμφάνισε απροσδόκητα αντανακλαστικά ετοιμότητας, να λέμε του στραβού το δίκιο. Τόσες πυρκαγιές ταυτόχρονα είχαμε να δούμε από την εποχή που «οι Τούρκοι», «οι Αμερικάνοι», οι αιωνίως «γνωστοί-άγνωστοι», έκαιγαν τα πάντα σε όλη την Ελλάδα επί Καραμανλή.

Έχουμε εξαντλήσει όλα τα επιχειρήματα και έχουμε δαχτυλοδείξει όλους τους πιθανούς εμπρηστές, χωρίς αποτέλεσμα. Τουλάχιστον η κυβέρνηση απόφυγε να φλυαρήσει περί εχθρών, υπόπτων, υπονομευτών,  και προσπάθησε απλώς να σβήσει τις φωτιές. Σε μερικές το κατάφερε μάλλον ικανοποιητικά, ιδίως τις πρώτες. Αποδείχτηκε τουλάχιστον ένα πράγμα. Ο κρατικός μηχανισμός, όταν θέλει η πολιτική ηγεσία, είναι αποφασισμένη και οι αρμόδιοι δεν είναι εντελώς άσχετοι, μπορεί να αντιδράσει. Η πολυδιαφημισμένη ανικανότητα και αναποτελεσματικότητα της κρατικής μηχανής αποδεικνύεται Μύθος. Αλλά και αυτό έμεινε ασχολίαστο…

Το «κράτος του ΠΑΣΟΚ» δεν είναι πια εδώ

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Το «λάφυρο» της δημόσιας διοίκησης και ο Μητσοτάκης

Αν δεν είχαμε φτάσει στον Δεκαπενταύγουστο, με όλο τον κόσμο στις παραλίες, θα είχε πράγματι μεγάλη πλάκα η πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για το «επιτελικό κράτος», όπως άλλωστε και τα εκατέρωθεν επιχειρήματα. Τόσο αυτά που λένε ότι ο λαβύρινθος τον οποίο θεσμοθετεί η Ν.Δ. οδηγεί στο να έχουμε «επιτέλους κράτος», όσο και αυτά που υποστηρίζουν ότι επέστρεψε η σκληρή Δεξιά για να το αλώσει.

Στην πραγματικότητα το κράτος υπήρξε πάντοτε το σημαντικότερο λάφυρο για τον εκάστοτε νικητή των εκλογών, χωρίς εξαιρέσεις. Αυτό ισχύει ακόμη και σήμερα, παρά τη μείωσή του λόγω χρεοκοπίας, παρά το τσουνάμι ιδιωτικοποιήσεων την τελευταία εικοσιπενταετία και παρά τους αυστηρούς δημοσιονομικούς στόχους που έχουν τεθεί για τη μεταμνημονιακή περίοδο.

Ο όρος «επιτελικό κράτος» δεν είναι νέος και, προφανώς, δεν αποτελεί έμπνευση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Υποτίθεται ότι, σε ένα περιβάλλον ελεύθερης οικονομίας, το μέγεθος και ο ρόλος του κράτους είναι, αναλόγως της ιδεολογικής προσέγγισης του καθενός, αντικείμενο αντιπαράθεσης.

«...τον βλάσφημο ούτε η γη δεν τον δέχεται»

Ινφογνώμων Πολιτικά

«Αν υβρίσεις την μάνα μου και τον πατέρα μου σε συγχωρώ, 

αν βλαστημήσεις την Παναγία και τον Χριστό, δεν έχω μάτια να σε δω»

 Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Αποτυχημένοι διανοούμενοι, πανεπιστημιακοί με προσόντα ακρίδας, εκκλησιομάχοι, καντιποτένιοι νεοσταλινικοί, ημιμαθείς, μετατρέπουν την πατρίδα σε «ράκος ασθμαίνον», σε ρημαδιό.  Άνοιξαν τις φυλακές-ο νόμος του απίθανου αυτού τύπου Παρασκευόπουλου-και αμόλησαν στυγερούς εγκληματίες για να συνεχίσουν το έργο τους, τις ανομίες τους.Ο Κουφοντίνας, τρισάθλιο υποκείμενο, δολοφόνος αμετανόητος, λες και υπηρετούσε την θητεία του σε στρατόπεδο νεοσυλλέκτων, έπαιρνε άδειες και προκλητικά, σεργιανούσε για ψώνια στην αγορά της Αθήνας.  (Και ο γιος του, το ζαγάρ', «να βγάζει την γλώσσα» στους διαφωνούντες ή να ελεεινολογεί και να ειρωνεύεται όσους συμμετείχαν στα εθνικά συλλαλητήρια κατά της προδοσίας της Μακεδονίας μας).

Τώρα ετοιμάζονται να καταργήσουν τα άρθρα του Ποινικού Κώδικα που αφορούν στην κακόβουλη βλασφημία, στην καθύβριση θρησκευμάτων και στην περιύβριση των νεκρών. Και ποια «θεία» βλασφημούνται στην πατρίδα μας; Το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας. Ούτε ο Μωάμεθ ούτε ο Βούδας βλασφημούνται.  Και τι θα συμβεί; «Χαύνοι ορνεοκέφαλοι (θα) βυσσοδομούν. Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς (θα) κοπροκρατούν το μέλλον». (Ελύτης, Το Άξιον εστί). Όλα τα κατακάθια και τα δυσώδη περιθώρια του τόπου, ελεύθεροι πλέον, θα βλασφημούν τα όσια και τα ιερά μας. Ούτε «φύλλο συκής» πλέον δεν κρατούν οι εχθροί του σταυρού «ων ο Θεός η κοιλία». Η Ελλάδα μας, αν συνεχιστεί αυτό το κακό, οδηγείται σε ιστορική ευθανασία.

Κομισιόν: Οι 14 "πληγές" της ελληνικής οικονομίας

Της Δήμητρας Καδδά

Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά 14 πληγές καταμέτρησε στην ελληνική οικονομία η Κομισιόν μέσα από την έκθεσή της με την οποία εισήχθη η χώρα σε μια νέα –παράλληλη– εποπτεία για "υπερβολικές ανισορροπίες".

Καταγράφεται επενδυτικό κενό 15 δισ. ευρώ ετησίως. Αναφέρεται ότι η αναλογία επενδύσεων προς το ΑΕΠ έφτασε στο χαμηλότερο σημείο της το 2015 και εξακολουθεί να είναι μια από τις χαμηλότερες στην Ε.Ε. (στο 12,9% του ΑΕΠ, έναντι 21% του ΑΕΠ μέσου κοινοτικού όρου). "Το ποσοστό αυτό ισοδυναμεί με επενδυτικό κενό που ξεπερνά τα 15 δισ. ευρώ ετησίως, σε σύγκριση με τα επίπεδα πριν από την κρίση", εκτιμά η Επιτροπή.

Οι παράγοντες που παρεμποδίζουν τις επενδύσεις είναι πολλοί, επισημαίνει, συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης ζήτησης, των διοικητικών φραγμών, του αργού συστήματος απονομής Δικαιοσύνης, της πρόσβασης σε χρηματοδότηση και των υψηλών φορολογικών συντελεστών.

Φθίνει η παραγωγικότητα

Απόπειρα εκσυγχρονισμού της φορολογικής διοίκησης

Αναβάθμιση υπηρεσιών: Τι προβλέπει το νέο Επιχειρησιακό Σχέδιο δράσεων που εκπόνησε η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Tου Γιώργου Παλαιτσάκη

gpal@naftemporiki.gr

Σημαντικές μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις, που αναμένεται να αλλάξουν ριζικά την εικόνα της Φορολογικής Διοίκησης και να οδηγήσουν στον πλήρη εκσυγχρονισμό όλων των φορολογικών και τελωνειακών διαδικασιών, την ποιοτική βελτίωση και αναβάθμιση των υποδομών και την αυτοματοποίηση όλων των συναλλαγών που απαιτούνται για τον υπολογισμό και την είσπραξη των φόρων, προβλέπει για φέτος και τα επόμενα δύο χρόνια το νέο Επιχειρησιακό Σχέδιο δράσεων που εκπόνησε η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ).

Όπως προκύπτει από τα όσα αναφέρονται στο πλήρες κείμενο του Επιχειρησιακού Σχεδίου, εντός του 2018 προγραμματίζεται από την ΑΑΔΕ η λειτουργία νέων διαδικτυακών εφαρμογών, μέσω των οποίων θα καταστεί δυνατή η ηλεκτρονική υποβολή όλων των δηλώσεων της φορολογίας κεφαλαίου. Οι δηλώσεις για τη φορολόγηση των μεταβιβάσεων ακινήτων, των δωρεών, των γονικών παροχών και των κληρονομιών κινητής και ακίνητης περιουσίας, καθώς επίσης και οι δηλώσεις για την απόδοση φόρων που παρακρατήθηκαν από τόκους, μερίσματα και δικαιώματα θα υποβάλλονται μέσω του συστήματος ΤΑΧΙSnet, όπως και πλήθος άλλων φορολογικών δηλώσεων. 

Αυτοματοποίηση

Επιπλέον, σύμφωνα με τις παρεμβάσεις που περιλαμβάνονται στο νέο Επιχειρησιακό Σχέδιο:

Εκδοχή του παλαιού καθεστώτος η κυβέρνηση Τσίπρα

του Γιώργου Κοντογιώργη

Μια αποτίμηση των μέτρων που ελήφθησαν στη διάρκεια της διακυβέρνησης Τσίπρα, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι απέβλεπαν αποκλειστικά στην παλινόρθωση της χειρότερης εκδοχής του παλαιού καθεστώτος, ακόμη και εκεί όπου η κρίση έπληξε τα θεμέλιά του. Στην παιδεία διακηρύχθηκε η αρχή της μηδενικής αριστείας, θεσμοθετήθηκε η παλινόρθωση των παρατάξεων (της κομματικής χειραγώγησης φοιτητών και καθηγητών), η κατάργηση των ECTS, που επιτρέπουν την βαθμολογική αντιστοίχηση της επίδοσης των φοιτητών με ενιαία κριτήρια σε όλη την ΕΕ κ.ά.

Άξιο αναφοράς είναι ότι η πιο επείγουσα και πιο σημαντική μεταρρύθμιση, που θεωρήθηκε ότι έπρεπε να γίνει, αφορούσε στο μάθημα των θρησκευτικών Όλα τα άλλα προφανώς είναι ορθώς στη θέση τους. Για τις φυλακές, η αριστερή μεταρρύθμιση εξαντλήθηκε στην ύφανση “συμβολαίων τιμής” με τις μαφίες που τις λυμαίνονται, και στη νομοθέτησή τους, όπως επίσης και στην αποφυλάκιση των βαρυποινιτών.

Η προηγούμενη κυβέρνηση εφήρμοσε, ωστόσο, μια πιο παραδοσιακή πολιτική στο θέμα αυτό. Η έκρηξη του φαινομένου αντιμετωπίσθηκε με την ψήφιση ενός νέου νόμου, ως συνήθως, όχι με την διοικητική και λειτουργική τους ανασυγκρότηση. Η Δημόσια Διοίκηση, πληροφορούμαστε δίκην διαχρονικής σταθεράς ότι θα αντιμετωπισθεί με την εισαγωγή της “αξιολόγησης” των υπαλλήλων.

Δημόσια Διοίκηση & Παράδοση

Στα πλαίσια των διαλέξεων, της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού «Παράδοση και εκσυγχρονισμός – Δίλημμα ή σύνθεση;», την Τρίτη 27 Μαρτίου 2018 ο καθηγητής της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης Παναγιώτης Καρκατσούλης, πραγματοποίησε διάλεξη με τίτλο:

«Δημόσια διοίκηση στηριγμένη στην ελληνική παράδοση», στον χώρο πολιτισμού & πολιτικής “Ρήγας Βελεστινλής”,Ξενοφώντος 4,Αθήνα.
Λίγα λόγια για τον Παναγιώτη Καρκατσούλη:

Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης του Γεωργίου είναι νομικός, διοικητικός επιστήμονας και πολιτικός. Υπήρξε βουλευτής Επικρατείας του κόμματος "Το Ποτάμι" από τις 25 Ιανουαρίου 2015 έως τις 28 Αυγούστου 2015.Για περισσότερο από δύο δεκαετίες υπήρξε αναλυτής δημόσιας πολιτικής στο Υπουργείο Προεδρίας και σε άλλα υπουργεία και υπηρεσίες του Δημοσίου.Στο πλαίσιο αυτό, ασχολήθηκε, μεταξύ άλλων, με θέματα καλής νομοθέτησης, απλούστευσης διαδικασιών, ανάπτυξης του ανθρώπινου κεφαλαίου, διαχείρισης κρίσεων καθώς και ανάπτυξης νησιωτικών πολιτικών. Έχει συμμετάσχει ως εμπειρογνώμονας του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας, σε μελέτες και έρευνες για τη Διακυβέρνηση και τη δημόσια διοίκηση. Υπήρξε εθνικός εκπρόσωπος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή καθώς και σύμβουλος διαφόρων κυβερνήσεων (Ρωσία, Γεωργία, Κόσοβο, Ουζμπεκιστάν, Συρία κ.λπ) για θέματα διοικητικών μεταρρυθμίσεων και χρηστής διακυβέρνησης. Από το 2000 έως το 2001 συμμετείχε στην ομάδα για την καλή νομοθέτηση (Mandelkern group), η οποία συστάθηκε με απόφαση του Συμβουλίου Υπουργών αρμόδιων για θέματα δημόσιας διοίκησης. Το 2009 υπήρξε ένας εκ των αξιολογητών της Γερμανίας και της Δανίας για θέματα ρυθμιστικής διακυβέρνησης, στο πλαίσιο αντίστοιχου προγράμματος του ΟΟΣΑ.Έχει δημοσιεύσει πέντε μονογραφίες και πολλές μελέτες σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά. Μελέτες του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αραβικά, κινεζικά, κορεατικά, ιταλικά, αλβανικά και ρωσικά.-

Δημόσια Διοίκηση: Το κλειδί για την ανάταξη

Γράφει ο Μάκης Ανδρονόπουλος  – 

Όλοι οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης έκαψαν σπουδαίες αναπτυξιακές ιδέες, με σημαντικότερη ίσως αυτή της «πράσινης ανάπτυξης» από τον Γιώργο Παπανδρέου. Αυτή τη φορά δεν πρέπει να καεί η μεγάλη ιδέα της Διοικητικής Μεταρρύθμισης που από το τέλος του καλοκαιριού έχει εξαγγείλει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας για την περίοδο 2017-2019. Γιατί μία παραγωγική Δημόσια Διοίκηση αποτελεί το κλειδί για την ανάταξη της Ελλάδας.

Από την ίδρυσή του, το ελληνικό κράτος έπεσε στα χέρια των κοτζαμπάσηδων και των «υπαλλήλων» των μεγάλων δυνάμεων, με αποτέλεσμα να καταστεί κράτος που δεν ανήκε στο λαό του. Η ανάκτηση του κράτους από το λαό μπορεί να συντελεστεί μέσω μιας Δημόσιας Διοίκησης που δεν θα υπηρετεί τη διαπλοκή και τα μεγάλα συμφέροντα, αλλά που θα υπηρετεί το εθνικό συμφέρον. Στην ουσία ισοδυναμεί με αναβάθμιση της δημοκρατίας. Θα συμβάλει καταλυτικά μαζί με το Σύνταγμα στην ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας.

Θα το κάνει αυτό ο Τσίπρας; Ίσως, αλλά, όπως ο ίδιος είπε, μετά το 2019! Εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος να καεί πάλι μια σπουδαία μεταρρύθμιση. Και το λέμε αυτό γιατί προϋπόθεση οιασδήποτε σοβαρής προσπάθειας διοικητικής μεταρρύθμισης προϋποθέτει σοβαρές συγκρούσεις, οι οποίες κερδίζονται μόνο όταν είσαι άγιος. Τι εννοούμε με αυτό;

Η αξιολόγηση και οι μεταπράτες

του Μένιου Τασιόπουλου  – 

Πριν μερικές ημέρες εξέπνευσε η προθεσμία και για την τρίτη κατά σειρά απόπειρα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων. Και αυτή κατέληξε άγονη. Με τη σύσταση των συνδικάτων τους οι δημόσιοι υπάλληλοι αρνήθηκαν να αξιολογηθούν. Επεστράφησαν χωρίς να έχουν συμπληρωθεί (κατά 98%) οι σχετικές φόρμες.

Σχολιάζοντας το αδιανόητο που συμβαίνει στην Ελλάδα, ο κ. Μητσοτάκης δήλωσε ότι «η κυβέρνηση βρίσκει μπροστά της αυτά που έσπειρε στη Δημόσια Διοίκηση». Το πρόβλημα, όμως, δεν θα λυθεί μέσα από κομματικές αντιπαραθέσεις. Τα κόμματα πρέπει να καταλάβουν ότι το ρουσφέτι, με το οποίο κάποτε διατηρούσαν την εκλογική πελατεία τους, τώρα έχει γίνει παγίδα για όλους.

Οι κυβερνήσεις πέφτουν, οι συνδικαλιστές όχι

Στη δημοκρατία οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, αλλά οι συνδικαλιστές όλων των αποχρώσεων και κομματικών δομών στον δημόσιο τομέα εναρμονίζονται και τελικά υπερασπίζονται το δικό τους «βιλαέτι». Ενδιαφέρονται κατά βάση για τη διατήρηση των δικών τους προνομίων τόσο απέναντι στις κυβερνήσεις, όσο και απέναντι στους ίδιους τους εργαζόμενους που τάχα εκπροσωπούν.

Η ευκαιρία και οι κίνδυνοι

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Πάνου Φ. Κακούρη

pkak@naftemporiki.gr

Μετά τη διπλή αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας από τη Fitch, του αξιόχρεου και των προοπτικών, η μπάλα είναι στο γήπεδο της κυβέρνησης, για να ενισχύσει το θετικό momentum.

Η κίνηση του ξένου οίκου, που ήρθε μετά τις αναβαθμίσεις της Moody’s και της Standard & Poor’s, δεν διευκολύνει μόνο τις επόμενες, πειραματικού χαρακτήρα, εκδόσεις ομολόγων, που δρομολογούνται για το φθινόπωρο. Αποτελεί ταυτόχρονα -και συνδυαστικά με τις δύο προηγούμενες- μήνυμα προς τους ξένους και εγχώριους επενδυτές ώστε να επαναπροσεγγίσουν την Ελλάδα και να ανακάμψει η επενδυτική δραστηριότητα, η οποία έχει καταρρεύσει από το 2009 και μετά.

Η βελτίωση της αξιολόγησης αποτελεί ένα μήνυμα προς τους επενδυτές, αλλά δεν θα κινητοποιήσει από μόνη της τα επενδυτικά κεφάλαια.

Είναι χρέος της κυβέρνησης να κεφαλαιοποιήσει τις θετικές ειδήσεις, για να ανοίξει νέο κεφάλαιο στην οικονομία και οι βασικές προϋποθέσεις είναι δύο και άμεσες.

Η πρώτη αφορά το άμεσο κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης. Είναι κομβικής σημασίας, όχι επειδή περιέχει σοβαρά ζητήματα σε εκκρεμότητα, αλλά επειδή η άμεση συμφωνία με τους θεσμούς θα εμβαθύνει περαιτέρω το καλό κλίμα στην οικονομία. Στο πλαίσιο αυτό, όσο νωρίτερα κλείσει τόσο το καλύτερο. Επίσης, θα ενισχύσει τις προσδοκίες για τη διευθέτηση του χρέους, με τις διαδικασίες να εκκινούν μετά τις γερμανικές εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου και τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Η δημόσια διοίκηση στην εντατική

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Δημήτρη Η. Χατζηδημητρίου

dhatz@naftemporiki.gr

Δεν πρωτοτυπούν, αντιθέτως παραβιάζουν ανοικτές θύρες, οι διεθνείς οργανισμοί όταν περιγράφουν με μελανά χρώματα την κατάσταση της ελληνικής δημόσιας διοίκησης. Στην επικράτεια του κοινότοπου κινείται και το ΔΝΤ με τις διατυπώσεις-διαπιστώσεις του στην έκθεσή του. Είναι κοινή συνείδηση ότι η δημόσια διοίκηση (δ.δ.) είναι ο μεγάλος ασθενής, ο οποίος συντηρείται στην εντατική απομυζώντας την όποια ικμάδα αυτής της χώρας.

Το 2004, η Ν.Δ. και Κώστας Καραμανλής κέρδισαν τις εκλογές με το σύνθημα και την υπόσχεση να «επανιδρύσουν το Κράτος». Ακολούθησε ο διορισμός-μονιμοποίηση τουλάχιστον 280.000 υπαλλήλων, η παράκαμψη του ΑΣΕΠ, μέσω της «συνέντευξης», η εκτεταμένη εφαρμογή «προγραμμάτων stage» για πολλές χιλιάδες πολιτών, οι οποίοι έτσι απέκτησαν πρόσβαση στο δημόσιο κορβανά, θρέφοντας όνειρα για μια εξασφαλισμένη παραμονή στη δημόσια υπηρεσία. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν συνέβαλε στη βελτίωση της δ.δ. Παραμένει τροχοπέδη κάθε εξυγιαντικής προσπάθειας, ένας βρόχος που πνίγει κάθε απόπειρα δημιουργίας σε μια χώρα που έχει πτωχεύσει και εξαιτίας της.

Εδώ και δεκαετίες η δ.δ. περιορίζεται να αναπαράγει τον εαυτό της. Η διαφύλαξη κεκτημένων μιας άλλης ιστορικής περιόδου, η προάσπιση προνομίων που γενναιόδωρα μοίρασε ένα πελατειακό πολιτικό σύστημα, με ευθύνη και συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων, είναι ο μοναδικός τομέας στον οποίον διακρίνονται οι φορείς συλλογικής εκπροσώπησης των λειτουργών της δημόσιας διοίκησης. Έχοντας αντικαταστήσει τον πολιτικό με έναν ισχυρό συνδικαλιστικό πελατειασμό, στο εσωτερικό της δ.δ., αντιδρούν φανατικά σε κάθε προσπάθεια θεσμικού εκσυγχρονισμού της και εξυγίανσης, ακόμη και για κραυγαλέες παρανομίες.

Το πλαστό (ή το αδιόρθωτο) Δημόσιο

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Πάνου Φ. Κακούρη

pkak@naftemporiki.gr

Χωρίς αξιόπιστο δημόσιο τομέα δεν μπορείς να φτιάξεις κράτος. Και εάν μέχρι σήμερα δεν είχαμε ποτέ σοβαρό κράτος, ένας από τους λόγους είναι ο τρόπος λειτουργίας του Δημοσίου, που είναι απόλυτα και εσαεί πελατειακός, σε βαθμό εξοργιστικό. Δύο τελευταία ενδεικτικά παραδείγματα είναι, πρώτον, το μποϊκοτάζ της αξιολόγησης των προϊσταμένων της δημόσιας διοίκησης και δεύτερον, η υπόθεση των περίπου 2.450 υπαλλήλων που προσλήφθηκαν, με αποδεδειγμένα πλαστά δικαιολογητικά, στη δεκαετία του 2000, αλλά μας στοιχειώνει ακόμη.

Το υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης αναζητεί εναλλακτικούς τρόπους για να προχωρήσει η αξιολόγηση των υπαλλήλων στο Δημόσιο, αφού η διαδικασία που είχε δρομολογήσει μπλοκάρει, σύμφωνα με το υπουργείο, μετά από συστάσεις της ΑΔΕΔΥ και της ΠΟΕ-ΟΤΑ προς τους προϊσταμένους των υπηρεσιών να μην παραλαμβάνουν τα έντυπα αξιολόγησης! Μια αξιολόγηση φέρνει ανατροπές, τις οποίες προφανώς δεν τις θέλουν οι θιγόμενοι. Ωστόσο, αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση και έπρεπε να ολοκληρωθεί τον Ιούνιο, αλλά την ολοκλήρωσε μόνο το υπουργείο Τουρισμού και για τα υπόλοιπα πάμε για Ιούλιο και βλέπουμε.

Πιο σοβαρή είναι η άλλη υπόθεση, η οποία προέκυψε από την κόντρα της ΟΙΕΛΕ (ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί) και της ΠΟΕΔΗΝ (εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία). Αφορά 2.450 άτομα τα οποία προσλήφθηκαν στη δεκαετία του 2000 σε διάφορους τομείς του Δημοσίου, αλλά διαπιστώθηκε πως είχαν πλαστούς -και άρα παράνομους- τίτλους σπουδών, από 18 ιδιωτικά ΤΕΕ σε όλη τη χώρα. Ξεγέλασαν έτσι και το ΑΣΕΠ και τους συνυποψηφίους τους. Ας έρθουμε στη θέση του διαγωνιζόμενου που είχε κανονικό βαθμό 17 και έχασε τη θέση από αυτόν που εμφάνισε πλαστό τίτλο με 20άρι.

Οι πάγιες και δομικές αδυναμίες της δημόσιας διοίκησης

ardin-rixi

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου, ομιλία του στην πανελλαδική συνδιάσκεψη του Άρδην τον Νοέμβριο του 2016 στην Αθήνα.

Αποτελεί κοινό τόπο ότι υπάρχει, διαχρονικά, μια παγιωμένη, μερικές φορές μάλιστα και στερεότυπη αρνητική άποψη και απαξιωτικά συμπεράσματα για την ελληνική δημόσια διοίκηση και τους δημόσιους λειτουργούς της, που πλέον μοιάζει με ακατάπαυστη υπενθύμιση «οικείων κακών».

Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι πράγματι η δημόσια διοίκηση της χώρας έχει πάγιες και δομικές αδυναμίες, με σημαντικότερη αυτή του διαχρονικού εναγκαλισμού κράτους, κρατικοδίαιτου ιδιωτικού τομέα, και κόμματος.

Γι’ αυτό και η ελληνική δημόσια διοίκηση:

• Αδυνατεί ν’ αντιμετωπίσει επιτυχώς προκλήσεις και απειλές του νέου παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος.
• Δεν παρέχει προστιθέμενη αξία.
• Ακόμα «εισπράττει, αντί να παρέχει».
• Θα πρέπει να διανύσει ακόμα μια πολύ μεγάλη απόσταση μέχρι να γίνει αυτό που θέλουμε όλοι: εύρυθμη, αξιοκρατική, διαφανής, παραγωγική.
• Το ίδιο ισχύει βεβαίως και για τον κάθε δημόσιο λειτουργό, που για τον μέσο πολίτη είναι σχεδόν το συνώνυμο του ευθυνόφοβου, του διεφθαρμένου και κυρίως του ενεργούμενου της εκάστοτε εξουσίας και του κόμματος που την ασκεί.

Μιλώντας για Δημόσια Διοίκηση, το 2017

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Το θέμα της Δημόσιας Διοίκησης αποτελεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα αντικείμενο δημόσιας συζήτησης, αντιπαράθεσης, ακόμη και εκρηκτικής αντιδικίας. Μολαταύτα, συνήθως η συζήτηση αυτή χάνεται στα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις - και η "εποχή των Μνημονίων", που τόση έμφαση έδωσε στην διοικητική μεταρρύθμιση, μάλλον περιέπλεξε παρά ξεκαθάρισε τα πράγματα.

Βετεράνος της διαχείρισης και των μεταρρυθμιστικών προσπαθειών της Δημόσιας Διοίκησης και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ο Παναγιώτης Μαϊστρος  - σύμβουλος διαδοχικών υπουργών Εσωτερικών, Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΕΤΑΑ και της ΠΕΤΑ και Γ.Γ. Δημόσιας Διοίκησης -  προσφέρει στο βιβλίο "Mεταρρυθμίσεις ή Επικοινωνιακές Φωτοβολίδες; Η Δημόσια Διοίκηση στην τριετία 2016-2018" την εμπειρία του.

Στην παρουσίαση του βιβλίου, που θα γίνει σήμερα - στις 19.00, στην Αίθουσα Αντώνης Τρίτσης του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50) προσέρχονται ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Αντώνης Παπαγιαννίδης και η Καλλιόπη Σπανού. Ο πρώτος με την σημαντική εμπειρία και γνώση που αποκόμισε ως υπουργός στο ναρκοπέδιο της Δημόσιου Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης πριν 20τόσα χρόνια· ο δεύτερος έχοντας ταυτιστεί με την έννοια της "επανίδρυσης του Κράτους", που όλοι είδαμε πώς διακωμωδήθηκε εν συνεχεία· η τρίτη εισφέροντας και την εμπειρία από τον Συνήγορο του Πολίτη. Τολμούμε να πούμε ότι θα πρόκειται για κάτι πολύ περισσότερο από την παρουσίαση ενός βιβλίου αλλά και από μια επαναφορά του Μακρυγιαννικού "ποιον έθνος χωρίς διοίκησιν και νόμους ευδοκίμησεν και δεν εχάθη;" Διότι για να είμαστε ειλικρινείς από νόμους ποτέ δεν είχαμε έλλειψη στην ωραία μας χώρα. Αλλά και η Δημόσια Διοίκηση όχι απλώς υπήρξε αλλά και εδοξάσθη: το θέμα είναι ότι περισςότερο λειτουργησε για τον εαυτό της και ως θεραπαινίδα των πολιτικών παρά με την ματιά στραμμένη στον πολίτη...

Η Δημόσια Διοίκηση παραμένει βαθιά προβληματική

Τα μνημονιακά μέτρα δεν λύνουν τα προβλήματα της Δημόσιας Διοίκησης

Οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές των τελευταίων δεκαετιών έχουν επιφέρει ριζικές αλλοιώσεις στο πλαίσιο λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης και έχουν θέσει στο επίκεντρο της συζήτησης την αποτελεσματικότητα και τη δυνατότητα επιβίωσης της στο νέο περιβάλλον.

Η σφοδρότητα και το εύρος των μέτρων που λαμβάνονται από τον Απρίλιο του 2010 περιλαμβάνουν την επίθεση στην μισθωτή εργασία με δηλωμένους στόχους την σταθεροποίηση μέσω περικοπών και την άνοδο της ανταγωνιστικότητας μέσα από τη μείωση μισθιακού κόστους, την ταχεία απορρύθμιση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, και την πρωτοφανή φιλελευθεροποίηση. Τα μέτρα συνοδεύονται από μια σειρά διοικητικών μεταρρυθμίσεων στο τοπικό και περιφερειακό επίπεδο με σκοπό συγχωνεύσεις, απολύσεις, αλλαγές προς όφελος της «επιχειρηματικότητας» και του «ανοίγματος» της οικονομίας. Όλα αυτά τα βήματα πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να έχουν εφαρμοστεί δίχως την υπογραφή του Μνημονίου και την εμπλοκή της ΕΚΤ και του ΔΝΤ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι μεταρρυθμίσεις αυτές επιβλήθηκαν εκ των άνω σε ένα «αδύναμο» έθνος-κράτος, έρμαιο ακαθόριστων παγκόσμιων αγορών και κερδοσκοπικής σπέκουλας. Αντίθετα, οι αποφάσεις και τα μέτρα έδειξαν ότι το κράτος δρομολόγησε εν όψει της οικονομικής κρίσης την εμπλοκή των οργανισμών αυτών, προκειμένου να στερεώσει μεταρρυθμίσεις που στον έναν ή στον άλλο βαθμό ήδη επιδιώκονταν και επιτάσσονταν από το νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό του.