Σχέδιο Γιούνκερ: Μεγάλη επιτυχία ή μερική αποτυχία;

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Ιωάννη Παπαδόπουλου,

αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Η χειρότερη πτυχή της συστημικής κρίσης που έζησε η Ευρωζώνη δεν ήταν ούτε η κρίση χρέους ούτε η τραπεζική κρίση. Ήταν και συνεχίζει να είναι η κρίση αποεπένδυσης. Λόγω της κρίσης ρευστότητας και της τραπεζικής απομόχλευσης, οι κεφαλαιουχικές επενδύσεις περικόπηκαν, εν είδει μεταβλητής προσαρμογής των προγραμμάτων λιτότητας που σάρωσαν από άκρου εις άκρον την Ευρώπη.

Ο  Ιωάννης Παπαδόπουλος

Αυτό το είδαμε να συμβαίνει με σφοδρότητα στην Ελλάδα και στην Ιταλία,όπου το επίπεδο του ακαθαρίστου παγίου κεφαλαίου, που αντιπροσωπεύει το σύνολο των κεφαλαιουχικών επενδύσεων του Δημοσίου και των επιχειρήσεων, δεν έχει ακόμα ανακτήσει το επίπεδο που είχε προ οικονομικής κρίσης. Από τη στιγμή που τα προγράμματα δημοσίων επενδύσεων και ο δανεισμός για αναπτυξιακές επενδύσεις των επιχειρήσεων θεωρήθηκαν, φιλοκυκλικά, ως ελαστικές δαπάνες δυνάμενες να περικοπούν προκειμένου να εξοικονομηθούν χρήματα για πλεονάσματα του προϋπολογισμού και για ιδιωτική αποταμίευση, το ίδιο το μέλλον της οικονομικής ανάπτυξης διακυβεύθηκε. Αυτό υπήρξε, κατά την αντίληψή μου, το μεγαλύτερο λάθος στα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής των δέκα τελευταίων ετών.

Έχοντας κατανοήσει αυτό το τραγικό λάθος, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ πρότεινε, μετά την ορκωμοσία του τον Νοέμβριο 2014, ένα σχέδιο για μόχλευση ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων με αρχικό κεφάλαιο τον προϋπολογισμό της Ε.Ε. και εγγυήσεις από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ). Το σχέδιο Γιούνκερ θέσπισε ως όργανο διαχείρισης ένα Ευρωπαϊκό Ταμείο Στρατηγικών Επενδύσεων (ΕΤΣΕ) και μέχρι πρόσφατα θεωρείτο ως μια μεγάλη επιτυχία της Ε.Ε., καθώς κατόρθωσε να αντιστρέψει αντικυκλικά την τάση μείωσης των επενδύσεων για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και για τα μεγάλα, πολύπλοκα και ρισκογόνα, πλην όμως ανταποδοτικά έργα.

Οι «εξωγενείς παράγοντες» και ο κ. Στουρνάρας

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Σε εξωγενείς παράγοντες απέδωσε ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Στουρνάρας την κατάρρευση των τιμών των τραπεζικών μετοχών. Η άνοδος των διεθνών επιτοκίων και η διελκυστίνδα  μεταξύ της εκλεγμένης ιταλικής κυβερνήσεως και του διορισμένου προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ σχετίσθηκαν με την επιδείνωση της υγείας των ελληνικών τραπεζών.

Εις απόδειξη της υγείας του τραπεζικού μας συστήματος εθεωρήθη η μείωση μόλις κατά 200 εκατ. ευρώ του χρεωστικού υπολοίπου στον λογαριασμό Επειγούσης Χορηγήσεως Ρευστότητος της ΕΚΤ, στα 5 δισ. ευρώ, γεγονός «που αντανακλά τη βελτίωση της κατάστασης του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος» κατά τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος.

Προφανώς ο κ. Γιάννης Στουρνάρας ζει σ’ άλλη χώρα. Λησμονεί ότι το ήμισυ των τραπεζικών δανείων έχουν παύσει από εξαετίας και πλέον να εξυπηρετούνται. Αγνοεί το γεγονός ότι το ενεργητικό των τεσσάρων εναπομενουσών τραπεζών δεν υπερβαίνει τα 200 δισ. ευρώ και ότι οι χορηγήσεις των προς την οικονομία έχουν μειωθή κατά 20%.

Παραγνωρίζει την εκτεταμένη απομόχλευση των θυγατρικών εταιρειών των, κατ’ επιταγήν της «θεσμοφοριαζούσης» Τρόικας. Αποκρύπτει ιεροκρυφίως το ύψος των «αναβαλλομένων φόρων» και δεν συμμερίζεται τους φόβους των τραπεζικών διοικήσεων για περαιτέρω επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών στην χώρα, με αποτέλεσμα να παύσουν να εγκρίνουν νέα δάνεια.

Το ενδεχόμενο μιας νέας κρίσης μετά την κρίση του 2008

Του Γ. Αγγέλη

Όταν ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας τον Ιούλιο του 2012 στο Λονδίνο βγήκε δημόσια να δηλώσει –χωρίς καμία προσυνεννόηση με τους ηγέτες της Ευρωζώνης– ότι είναι έτοιμος να κάνει ό,τι κι αν χρειασθεί για να στηρίξει το ευρώ ("whatever it takes") δεν είχε σίγουρα στο μυαλό του ότι ο κόσμος θα είναι έτσι όπως είναι σήμερα, έξι χρόνια μετά, το 2018.

Ο ίδιος όπως και οι "συνάδελφοί" στην Ουάσινγκτον (Μπερνάνκι και Γέλεν) είχαν ήδη πριν από αυτόν αρχίσει να υλοποιούν το "whatever it takes" για το δολάριο και το αμερικανικό τραπεζικό σύστημα, αμέσως μετά την πτώση της Lehman Brothers (2008), αγοράζοντας χωρίς όρια το "χρέος" που απειλούσε να διαλύσει το αμερικανικό νόμισμα και τις τράπεζες.

Στην Ευρώπη αυτό καθυστέρησε μέχρι το 2012 και την πρωτοβουλία Ντράγκι –παρά το γεγονός ότι είχε μεσολαβήσει η κρίση στην Ελλάδα– γιατί "έπρεπε" να δικαιολογηθεί στις κοινωνίες της Ευρώπης, στη βάση της κυρίαρχης λογικής Μέρκελ – Σαρκοζί ότι υπαίτιοι της κρίσης ήταν οι σπάταλες κυβερνήσεις και όχι το χρηματοπιστωτικό σύστημα...

Κόντρες στο ευρωιερατείο για το ελληνικό χρέος

του Μάκη Ανδρονόπουλου

O πρόεδρος του Eurogroup Μάριο Σεντένο δήλωσε το περασμένο Σάββατο ότι η Eυρωζώνη θα καταρτίσει ένα σχέδιο ελάφρυνσης του κρατικού χρέους της Ελλάδας το οποίο θα είναι αξιόπιστο για τις αγορές και θα συνίσταται στην επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δόσεων των δανείων που χορηγήθηκαν στο πλαίσιο του δεύτερου προγράμματος στήριξης της χώρας (131 δισ. ευρώ). Οι μέχρι τώρα πληροφορίες για το πού κατευθύνονται τα πράγματα δεν είναι ενθαρρυντικές, ούτε για τις αγορές, αλλά ούτε και για την ελληνική κοινωνία.

Τόσο ο κ. Σεντένο όσο και τα άλλα μέλη του G7 πρέπει να αντιληφθούν πως η αξιοπιστία της ελάφρυνσης του χρέους (179% του ΑΕΠ) εξαρτάται εν πολλοίς από τον βαθμό ελάφρυνσης της κοινωνίας και της οικονομίας από τους φόρους. Το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα που όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα δημοσιοποιηθεί σύντομα, θα περιλαμβάνει σταδιακά δημοσιονομικό χώρο που θα βελτιώσει τις συνθήκες. Το επιβεβαίωσε και ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος. Αν πάντως πρόκειται για 800 εκατ. που θα πρέπει να μοιραστούν ανάμεσα στις φορολογικές ελαφρύνσεις και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, τότε δεν πάμε πουθενά, αλλά συνεχίζουμε το σημειωτόν μέσα στο ναρκοπέδιο.

Ρωμαϊκή νίκη ή ευρωπαϊκή αναδίπλωση

Αλλαγή στάσης απέναντι στην Ιταλία διαπιστώνεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα στις Βρυξέλλες και τις γερμανόφωνες χώρες μετά την σχεδόν καθολική αντίδραση του ιταλικού πολιτικού κόσμου στο επιχειρούμενο «πραξικόπημα» για την επιβολή «κυβέρνησης ΔΝΤ».

Στην αλλαγή αυτή αυτονόητο είναι, ότι καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η συμφωνία ανάμεσα στην Λέγκα και τους «Πεντάστερους» για τον σχηματισμό κυβέρνησης με μια …οπισθοχώρηση στο ζήτημα του αρχικά προτεινόμενου υπουργού Οικονομικών Πάολο Σαβόνα. Τα εικοσιτετράωρα της πολιτικής αναταραχής, ωστόσο, έστειλαν ηχηρά μηνύματα, τα οποία μάλλον τα έλαβαν σοβαρά υπόψη τους το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες.

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν- Κλοντ Γιούνκερ, στον οποίο πριν από δύο ημέρες αποδόθηκαν προσβλητικές για τους Ιταλούς δηλώσεις, ζήτησε με σημερινή δήλωσή του να επιδειχθεί «σεβασμός απέναντι στην Ιταλία» και την νέα κυβέρνησή της. «Να μην δίνονται μαθήματα στη Ρώμη», ζήτησε χαρακτηριστικά ο Γιούνκερ και δεν είναι τυχαίο ότι την δήλωση αυτή την έκανε σε συνέντευξή του στις γερμανικές εφημερίδες του ομίλου Funke Mediengruppe, μία ημέρα μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης συνασπισμού στην Ρώμη.

Τώρα, που ο Γιουνκέρ έχει φύγει…

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Αυτήν την φορά, ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ – «φίλος της Ελλάδας» υπό πολλές έννοιες: ο πάντα χαμογελαστός, συχνά θυμόσοφος Χριστιανοδημοκράτης Λουξεμβουργιανός είχε οδηγήσει ως πρόεδρος του Eurogroup τα πρώτα στάδια της Ελληνικής «διάσωσης».έζησε μαζί με μια φούχτα ανθρώπων, δηλαδή την Άνγκελα Μέρκελ, τον Φρανσουά Ολλαντ, τον Μάριο Ντράγκι, την σκιά της Διοίκησης Ομπάμα και τον Αλέξη Τσίπρα βασικά, το καμίνι του καλοκαιριού του 2015. είδε την «πρόταση Γιουνκέρ» να απορρίπτεται στο δημοψήφισμα του Iουνίου 2015. επανήλθε και σταθερά πίεζε ώστε οι Βρυξέλλες/η ΕΕ να μην απομακρυνθούν από την διαχείριση του Ελληνικού προβλήματος – στάθηκε ιδιαίτερα προσεκτικός στις τοποθετήσεις του ενόψει του τέλους της Ελληνικής περιπέτειας των Μνημονίων.

Να το δούμε ρεαλιστικά: τα – πολλά, θερμά – καλά λόγια που είπε για την επιτυχία του Προγράμματος και για την (καθαρή) έξοδο από την εποχή των Μνημονίων αποτελούν εξίσου αναγνώριση των προσπαθειών της Ελληνικής πλευράς και υπενθύμιση του ρόλου που έπαιξαν σ’ αυτό οι Βρυξέλλες. Μην το παραβλέπουμε αυτό το τελευταίο: η Ευρωπαϊκή Επιτροπή/το σύστημα των Βρυξελλών βρέθηκε απροετοίμαστο, εν τέλει ολίγον τι «άσχετο», όταν εκδηλώθηκε η Ελληνική κρίση. Διακρατική υπήρξε η ουσιαστική διαχείριση, με το ιδιότυπο θεσμικά Eurogroup να οδηγεί τον χορό, με ευθέως διακρατικό τον αρχικό μηχανισμό στήριξης/EFSF, με μόλις προσχηματικά «ενωσιακό» τον τωρινό ESM: ο υποτιθέμενος θεσμικός ρόλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πήγε πίσω, το ΔΝΤ εισήλασε στην διαχείριση, δημιουργήθηκε η Τρόικα/Κουαρτέτο για την εποπτεία… Τώρα λοιπόν, τώρα που η διαδρομή αυτή φθάνει στο τέλος της «πρέπει» το σύστημα των Βρυξελλών να δείξει ότι ανακτά τον ρόλο του. (Ας σημειωθεί, εδώ, ότι στην διαδρομή αυτή ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας λειτούργησε και λειτουργεί – Ευρωπαϊστής εκ Καραμανλισμού … - κάπως σαν σημαιοφόρος της «Ευρωπαϊκής επαναθέσμισης»).

Το όραμα του Γιούνκερ

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Αγγελικής Κοτσοβού

akots@naftemporiki.gr

«Ο άνεμος πνέει ούριος στα πανιά της Ευρώπης και οφείλουμε να τον εκμεταλλευτούμε προτού να είναι αργά». Στην ετήσια ομιλία του ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, παρουσίασε το όραμά του για την αναγέννηση της Ευρώπης.

Το ξεκάθαρο μήνυμα του Γιούνκερ είναι ότι επιθυμεί περισσότερη και στενότερη Ευρώπη, γεγονός που προϋποθέτει βήματα προς τα εμπρός, προς την κατεύθυνση μιας πραγματικής οικονομικής και δημοσιονομικής ένωσης, με έναν υπερ-υπουργό Οικονομικών, κοινό προϋπολογισμό και τη μετεξέλιξη του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, που θα αντικαταστήσει το ΔΝΤ, ο ρόλος του οποίου ήταν ανέκαθεν αμφιλεγόμενος.

Το κεντρικό ερώτημα όμως είναι εάν πράγματι υπάρχει η βούληση των χωρών-μελών να γίνουν τα αναγκαία βήματα. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, βασική προϋπόθεση είναι η διάθεση για υποχωρήσεις και αμοιβαίους συμβιβασμούς. Σε μια Ένωση πολλών ταχυτήτων και με προβλήματα όπως το προσφυγικό να χωρίζουν τις χώρες σε αντίπαλα στρατόπεδα, είναι δύσκολο να μιλάει κανείς για συμβιβαστικές λύσεις. Ένα ακόμη κρίσιμο ερώτημα, σχεδόν δύο εβδομάδες πριν από τις εκλογές στη Γερμανία, είναι κατά πόσον το Βερολίνο θα δώσει επιτέλους τη συγκατάθεσή του σε μια δημοσιονομική ένωση.

Εν μέσω αυτής της Βαβέλ και των δυσκολιών να μιλήσουν όλοι σε κοινή γλώσσα, υπάρχει ένα ζήτημα στο οποίο οι χώρες-μέλη βρίσκουν κοινό τόπο: Ότι έχει έλθει η ώρα να αποκτήσει η Ευρώπη το δικό της Νομισματικό Ταμείο. Είναι σπάνιο να υπάρχει σύγκλιση μεταξύ των εθνικών κυβερνήσεων της Ευρωζώνης, που συνήθως εμφανίζονται βαθιά διχασμένες σχεδόν σε κάθε σημαντική πρόταση προς την κατεύθυνση της μεγαλύτερης εμβάθυνσης. Και θέλουν ένα Ευρωπαϊκό Ταμείο, η καθεμιά για τους δικούς της λόγους. Για τη Γερμανία, ένα Ευρωπαϊκό Ταμείο θα μπορούσε να είναι πιο αυστηρός επιτηρητής των εθνικών προϋπολογισμών από ό,τι η Κομισιόν. Στη Γαλλία, ο πρόεδρος Μακρόν οραματίζεται μια «νέα Ευρώπη», με κοινό υπουργό Οικονομικών και με το δικό της Ταμείο.

Νεοφιλελεύθερες ανοησίες

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Δεν είμαστε αφελείς υπέρμαχοι του φιλελευθερισμού, πρέπει να προστατεύουμε τα συμφέροντά μας, γι’ αυτό προτείνουμε το Investment Screening (έλεγχο επενδύσεων)». Τάδε έφη χθες ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στην ομιλία του στο Ευρωκοινοβούλιο για την «Κατάσταση της Ένωσης».

Σε τι συνίσταται αυτός ο «έλεγχος επενδύσεων»; Σε αξιολόγηση κάθε εξαγοράς ευρωπαϊκής επιχείρησης από εταιρείες εκτός της Ε.Ε., ιδιαίτερα όταν αφορά στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, όπως οι υποδομές (λιμάνια, αεροδρόμια), οι αμυντικές βιομηχανίες, οι εταιρείες υψηλής τεχνολογίας ή εταιρείες που δραστηριοποιούνται στον κρίσιμο χώρο της ενέργειας.

Τι μας λέει ο Γιούνκερ επί της ουσίας; Ότι οι νεοφιλελεύθερες ηλιθιότητες του τύπου «κλείσε τα μάτια και δώστα όλα» στο όνομα της «ανάπτυξης», δεν θα αποτελούν στο μέλλον πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Η Ε.Ε. είναι ανοιχτή στο εμπόριο, αλλά θα πρέπει να παίρνουμε όσα δίνουμε» ήταν μια ακόμη φράση του προέδρου της Κομισιόν, ο οποίος, με τις τοποθετήσεις του αυτές, επιχείρησε να περιγράψει τα μέτρα προστατευτισμού τα οποία προτίθεται να λάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να αντισταθεί στην ανεξέλεγκτη διείσδυση άλλων μεγάλων οικονομιών του πλανήτη σε χώρους όπου πρυτανεύουν τα ευρωπαϊκά συμφέροντα.

Ισλαμική τρομοκρατία και πολιτική ορθότητα

του Σταύρου Λυγερού  – 

Κάθε επίθεση της ισλαμικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη επαναφέρει στο τραπέζι το ερώτημα εάν το Ισλάμ είναι συμβατό με τον δυτικό τρόπο ζωής και ως εκ τούτου εάν είναι δυνατή η μαζική ενσωμάτωση των μουσουλμάνων στις δυτικές κοινωνίες. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα με την αιματηρή βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ.

Η αριστερή και φιλελεύθερη προσέγγιση αποδίδει τη στράτευση νεαρών μουσουλμάνων που έχουν μεγαλώσει στη Δύση στον κοινωνικό αποκλεισμό που συνήθως υφίστανται. Αναμφίβολα, αυτός ο παράγοντας παίζει ρόλο στην ανάπτυξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού, ο οποίος είναι η ακραία εκδοχή του σουνιτικού Ισλάμ και λειτουργεί σαν δεξαμενή στρατολόγησης για την ισλαμική τρομοκρατία. Όποιος, όμως, θεωρεί ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός είναι ο αποκλειστικός λόγος που ωθεί μουσουλμάνους στην ισλαμική τρομοκρατία βλέπει μόνο την όψη που ταιριάζει στο ιδεολόγημά του.

Ενδεικτική του κλίματος που επικρατεί στο ευρωπαϊκό φιλελεύθερο πολιτικό σύστημα είναι η δημόσια ερμηνεία του Γιούνκερ μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες. Πρώτα εξέφρασε την απορία του για το γεγονός ότι οι δράστες ήταν μουσουλμάνοι που γεννήθηκαν στην Ευρώπη, φοίτησαν σε ευρωπαϊκά σχολεία και συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή.

Στη συνέχεια, ομολόγησε ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει να επιδείξει επιτυχίες στον τομέα της ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Τέλος, και αυτό είναι το κρίσιμο, απέδωσε την αποτυχία σε όσους αρνούνται να αποδεχθούν και να ενσωματώσουν τους μουσουλμάνους που βρίσκονται πολλά χρόνια στην Ευρώπη.

Η κατάρρευση της ΕΕ και της Ευρωζώνης

analyst

Το αποτυχημένο σχέδιο των 315 δις € της Κομισιόν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, οι ασυμμετρίες θα διευρυνθούν όσο αποφασίζει το αόρατο χέρι της ελεύθερης αγοράς, με το οποίο η Γερμανία ληστεύει τους εταίρους της – έως ότου ξυπνήσουν κάποιοι, οπότε η Ευρώπη θα διαλυθεί σε χρόνο μηδέν.

.

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πεθάνει, επειδή οι Ευρωπαίοι δεν τη θέλουν πια…. οι αλαζονικές και ηγεμονικές αυτοκρατορίες είναι καταδικασμένες στην εξαφάνιση τους» (Marie Le Pen).

.

Ανάλυση

Σύμφωνα με την τελευταία μελέτη που αφορά την αγορά εργασίας στην Ευρώπη (πηγή), τόσο η Ευρωζώνη, όσο και η ΕΕ, έχουν αποτύχει οικτρά. Πάνω από 23 εκ. άνθρωποι είναι σήμερα άνεργοι σε ολόκληρη την ΕΕ, ενώ περισσότεροι από τους μισούς παραμένουν χωρίς δουλειά, για ένα μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από ένα έτος.

Μόνο στη ζώνη του ευρώ οι άνεργοι υπολογίζονται στα 17,5 εκ., ενώ το μέσο δημόσιο χρέος πλησιάζει στο 93% του ΑΕΠ – η ανάκαμψη είναι πολύ αργή και υπερβολικά εύθραυστη, οι ανισότητες μεταξύ των εισοδηματικών ομάδων κλιμακώνονται επικίνδυνα, δέκα χώρες απέχουν ακόμη από το ΑΕΠ του 2008, η ζήτηση συνεχίζει να είναι χαμηλή, οι επενδύσεις επίσης κοκ.

Διαπιστώνοντας τώρα κανείς την κατάρρευση της ΕΕ και της Ευρωζώνης, καθώς επίσης τη δημιουργία ισχυρών φυγόκεντρων δυνάμεων εντός τους, εύλογα αναρωτιέται μεταξύ άλλων τι έχει συμβεί με το «Ευρωπαϊκό σχέδιο στρατηγικών επενδύσεων» (EFSI) που ανακοίνωσε «πανηγυρικά» η Κομισιόν το 2014, γνωστό ως «σχέδιο Juncker» – το οποίο ξεκίνησε με 315 δις €, διπλασιαζόμενο στα 630 δις € το 2015.

Πέντε σενάρια για το μέλλον της ΕΕ και μία σταθερά: η φτώχεια

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Είναι ένα σημείο όπου λύσεις χωρίς επιπλέον κόστος και επιλογές χωρίς νέους χαμένους δεν υπάρχουν! Εκεί ακριβώς βρίσκεται σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μάρτυρας η «Λευκή Βίβλος για το μέλλον της Ευρώπης» που κατατέθηκε από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, την 1^η Μαρτίου 2017 στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Εδώ το πλήρες κείμενο. Η Λευκή Βίβλος, όπου περιγράφονται σε πολύ αδρές γραμμές τα πέντε διαφορετικά σενάρια που έχει να ακολουθήσει η ΕΕ μέχρι το 2025, είναι η συμβολή της Επιτροπής στη συζήτηση για τη θέση της Ένωσης που ξεκίνησε με αφορμή τον εορτασμό στην ιταλική πρωτεύουσα των 60 χρόν ων από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης. Εντός του έτους δε, θα ακολουθήσει η δημοσίευση πέντε ακόμη εργασιών που θα περιγράφουν τις δυνατές επιλογές της ΕΕ: για την κοινωνική διάσταση της Ευρώπης, την εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης στη βάση της έκθεσης των 5 προέδρων που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 2015, την παγκοσμιοποίηση, την ευρωπαϊκή άμυνα και τα χρηματοπιστωτικά.

Παρατηρείται εν ολίγοις ένας εξαιρετικά ασυνήθιστος οργασμός προβληματισμού στα υψηλότερα δυνατά κλιμάκια της ΕΕ ο οποίος μάλιστα συμπληρώνεται κι από πολιτικές πρωτοβουλίες που υπογραμμίζουν αυτό που αναφέρεται στο επίμετρο της Λευκής Βίβλου: «Η αλλαγή των πάντων μπορεί να είναι αναπόφευκτη»! Μια αρκετά ρηξικέλευθη διατύπωση που βρίσκεται στον αντίποδα κοινοτοπιών που ακούμε κατ’ επανάληψη από έλληνες πολιτικούς, όπως για παράδειγμα «θέλουμε περισσότερη Ευρώπη» (διατύπωση που χαρακτηρίζεται παραπλανητική και απλοϊκή στη Λευκή Βίβλο!) κι έρχονται να καλύψουν μια ενδημική διανοητική πενία και απροθυμία δημόσιου διαλόγου που δεσπόζει στην Ελλάδα η οποία με τη σειρά της καλύπτει την εξ ίσου ενδημική πολιτική υποτέλειας και τη στάση ουραγού που ανέκαθεν ακολουθούσε το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας. Στο πλαίσιο της όποιοι πολιτικοί τολμούν να πουν το προφανές, δηλαδή να συζητήσουμε, διασύρονται και μετατρέπονται σε αποσυνάγωγους και σκοτεινούς συνωμότες. Οι πρόσφατες επιθέσεις στον κοινοβουλευτική εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Ξυδάκη προς επίρρωση, ή …καλύτερα προς συμμόρφωση και παραδειγματισμό.

Επενδυτικό σχέδιο Γιούνκερ: Ρητορική vs πραγματικότητας

Καλό αλλά λίγο το σχέδιο Γιούνκερ. Ο «κανιβαλισμός» στα κονδύλια, η ανισοκατανομή των επενδύσεων στις χώρες και τα πρότζεκτ που θα γίνονταν έτσι κι αλλιώς. Προβληματισμός και για την ταχύτητα εφαρμογής.

της Sarah Gordon

Έχουν περάσει δύο χρόνια από όταν, με πολλές φανφάρες, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ ξεκίνησε το, πολλών δισεκατομμυρίων, επενδυτικό του σχέδιο για την Ευρώπη. Τώρα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει μπροστά του μια πρόταση για επέκταση και αύξηση του σχεδίου του προέδρου της Κομισιόν. Έχει όμως αποτελέσματα;

Όπως συμβαίνει και με άλλα δημιουργήματα που γεννήθηκαν από τη χρηματοπιστωτική κρίση -όπως με το ιταλικό fund Atlas για τη στήριξη των τραπεζών-, στόχος του σχεδίου είναι να καλοπιάσει το μη πρόθυμο κεφάλαιο, ώστε να συμμετάσχει ξανά στο «επενδυτικό πάρτι» που είχε λάβει τρανταχτό τέλος. Ένα μικρό κομμάτι ευρωπαϊκών κεφαλαίων θα χρησιμοποιούνταν ως εγγύηση στα πρότζεκτ της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (EIB), που θα ήταν πιο επισφαλή απ’ ό,τι συνήθως, τονώνοντας τις ιδιωτικές επενδύσεις που διαφορετικά δεν θα πραγματοποιούνταν.

Η ιδέα ποτέ δεν ήταν έτσι ακριβώς όπως προωθήθηκε. Το κεφάλαιο εκκίνησης, περίπου στα 20 δισ. για τρία χρόνια, δεν ήταν καινούριο χρήμα, αλλά προέκυψε από «κανιβαλισμό» από το ερευνητικό πρόγραμμα της ΕΕ «Ορίζοντας 2020», τον χρηματοδοτικό μηχανισμό για υποδομή μεταφορών «Συνδέοντας την Ευρώπη» και τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Αυτό έγινε για να στηριχθεί ο δανεισμός 60 δισ. ευρώ της EIB, ο οποίος, με τη σειρά του, θα έφερνε περίπου πέντε φορές το ποσό σε ιδιωτικά κεφάλαια. Κάθε ένα ευρώ, με άλλα λόγια, θα γεννούσε επενδύσεις 15 ευρώ.

Τόσο κοντά, τόσο μακριά*

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Στη χθεσινή συνάντηση της Άνγκελα Μέρκελ με την Κριστίν Λαγκάρντ - και δευτερευόντως σε αυτήν της καγκελαρίου με τον πρόεδρο της Κο­μισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ - επρόκειτο να κριθεί σε μεγάλο βαθμό το μέλλον του ελληνι­κού μνημονίου και της δεύτερης αξιολόγησής του.

Για το οργιώδες διπλωματι­κό παρασκήνιο οι λεπτο­μέρειες θα βγουν από σή­μερα και μετά. Είναι όμως βέβαιο ότι, όπως και άλλοτε έχου­με επισημάνει, η μπάλα ελάχιστα παίχτηκε στην ελληνική περιοχή καθ' όλη τη διάρκεια της πρόσφα­της διαπραγμάτευσης. Η σκληρή σύγκρουση διεξήχθη - και ενδε­χομένως συνεχίζεται - μεταξύ του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Γερμανίας και εστιάζεται στα μέτρα για το χρέος και τα πρω­τογενή πλεονάσματα.

Η ελληνική κυβέρνηση, όπως δείχνουν αφενός η στάση της στην τελική φάση της διαπραγ­μάτευσης και αφετέρου οι πληρο­φορίες ότι είναι σχεδόν έτοιμο το Staff Level Agreement, έκανε ό­λες τις υποχωρήσεις που θα έβγα­ζαν τη διαδικασία από το αδιέξο­δο, ακόμη και χωρίς να λάβει εκ των προτέρων σαφείς δεσμεύσεις για την επόμενη μέρα.

Έμειναν έτσι σε εκκρεμότητα ό­λα τα βαριά θέματα και όλα τα ε­ρωτήματα που σχετίζονται με τις εξελίξεις τους επόμενους μήνες. Παρά ταύτα οι δημόσιες τοποθε­τήσεις των τελευταίων ημερών εκ μέρους των σημαντικότερων πα­ραγόντων της πλευράς των δανει­στών αποτελούν τροχιοδεικτικές βολές για το μέλλον.

Τορπίλη Γιούνκερ: Οταν υπάρχει μνημόνιο, το κοινοτικό δίκαιο δεν είναι υποχρεωτικό

Τη θέση ότι τα μέτρα που συμφωνούνται στο πλαίσιο ενός Μνημονίου δεν είναι υποχρεωτικό να είναι συμβατά με το κοινοτικό κεκτημένο, διατυπώνει ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, απαντώντας με επιστολή του στο αίτημα δύο μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που ζητούν την αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την απαντητική επιστολή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προς τις ευρωβουλευτίνες της Σοσιαλιστικής Ομάδας, Μαρία Χοάο Ροντρίγκιες (Πορτογαλία) και Γιούτα Στέινρουκ (Γερμανία), την οποία έχει δει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ επισημαίνει, μεταξύ άλλων, τα εξής:

Υπενθυμίζει ότι στο Μνημόνιο για το Πρόγραμμα Στήριξης και Σταθερότητας που συμφωνήθηκε το καλοκαίρι του 2015, η Ελλάδα όντως συμφώνησε να ευθυγραμμίσει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, τις συλλογικές απολύσεις και τα πλαίσια των βιομηχανικών δράσεων με τις βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές. Για να διευκολυνθεί αυτός ο στόχος, η Επιτροπή πρότεινε, και όλες οι πλευρές το δέχτηκαν, αυτές οι μεταρρυθμίσεις να βασιστούν σε μια διαδικασία ευρείας διαβούλευσης που θα περιλαμβάνει μια ομάδα ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων και τις απόψεις διεθνών οργανισμών, εκ των οποίων ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ILO). Οι κοινωνικοί εταίροι στην Ελλάδα, επίσης διαβουλεύθηκαν σε αυτήν τη διαδικασία. Η Ομάδα εμπειρογνωμόνων κατέθεσε την έκθεσή της το Σεπτέμβριο του 2016 και οι συζητήσεις βρίσκονται σε εξέλιξη μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των εκπροσώπων των θεσμών ως προς το ποιες προτάσεις θα πρέπει να ληφθούν υπόψη.

Επιπλέον, ο Ζ.Κ.Γιουνκερ στην επιστολή του υπογραμμίζει ότι κατά τη διάρκεια της εφαρμογής του Μνημονίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδρασε με πλήρη συμμόρφωση με τις Ευρωπαϊκές Συνθήκες, συμπεριλαμβανομένων των πτυχών που αφορούν τον σεβασμό στο δικαίωμα των εργοδοτών και των εργαζομένων να διαπραγματεύονται και να καταλήγουν σε συλλογικές συμφωνίες, αλλά συγχρόνως αναζήτησε ενεργά τις απόψεις των δύο πλευρών της βιομηχανίας μέσα από αφοσιωμένες διμερείς συναντήσεις.

Ευρωπαϊκά – για όσους θέλουν

Νέα Πολιτική

του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

Οι Βρυξέλλες και το Στρασβούργο – έδρες των Ευρωπαϊκών οργάνων — βρίσκονται μακριά απ’ εμάς και τα δικά μας. Εμείς, τον αστερισμό της Τρόικας/του Κουαρτέτου/των «Θεσμών» κινούμενοι και το Eurogroup αναγνωρίζοντας εδώ και καιρό ως υπέρτατη αρχή και εξουσία (και κορυφή αυτού ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε: τα γνωστά) , τα βλέπουμε όλα τα υπόλοιπα λιγάκι ως παραλειπόμενα. Άντε και στρέψουμε κάθε τόσο τα μάτια την Κορυφή. Και όμως, στο σύνολο των Κοινοτικών/Ενωσιακών οργάνων διεξάγονται αγώνες διαδοχής και ασκήσεις ισορροπίας. Που διαμορφώνουν «το Ευρωπαϊκό αύριο» εν πολλοίς.

Αυτόν τον καιρό, η διαδοχή στην Προεδρία του Ευρωκοινοβουλίου επανέφερε στην επιφάνεια την… ίδια την ύπαρξη τού (λέμε μεταξύ μας) «δημοκρατικά εκλεγμένου οργάνου» της ΕΕ. Όσο κι αν δεν γίνεται εύκολα πιστευτό, η Προεδρία αυτού του αγλαΐσματος της δημοκρατικότητας καθορίζεται, εδώ και χρόνια, με βάση ένα ανατολίτικο αλογοπάζαρο. Δηλαδή; Δηλαδή οι δυο μεγαλύτερες πολιτικές ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου – τώρα είναι πρώτοι οι Χριστιανοδημοκράτες/Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα – ΕΛΚ, δεύτεροι οι Σοσιαλδημοκράτες κλπ./Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών – Σ+Δ – προσυμφωνούν μεταξύ τους να μοιράζονται την Προεδρία για 5ετή διάρκεια. Μαζί με την τάση να είναι ο Πρόεδρος άχρωμος και απόμακρος, αυτό «εγγυάται» ότι το Ευρωκοινοβούλιο δεν κάνει πολύν θόρυβο.

Ένας "έξυπνος άνθρωπος"

Ο Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ είναι ένας έξυπνος άνθρωπος. "Αποφασίζουμε για κάτι και στην συνέχεια το αφήνουμε να διαρρεύσει και περιμένουμε λίγο να δούμε τι θα συμβεί", λέει ο πρωθυπουργός του μικρού Λουξεμβούργου, αποκαλύπτοντας τα κόλπα με τα οποία προτρέπει τους ηγέτες τής Ε.Ε. να χειρίζονται την ευρωπαϊκή πολιτική. "Αν δεν υπάρξει μεγάλη κατακραυγή και δεν γίνουν ταραχές, επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα έχουν ιδέα για το τι έχουμε αποφασίσει, υλοποιούμε τις αποφάσεις μας, βήμα-βήμα, ώσπου δεν θα υπάρχει γυρισμός" (Der Spiegel, "Η δημοκρατία των Βρυξελλών", 27/12/1999).

Θα θυμάστε ότι ο κ. Τσίπρας έχει αποκαλέσει τον Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ "πολύ καλό φίλο της Ελλάδος". Όταν έλεγε τα παραπάνω στον Der Spiegel, ο κ. Γιούνκερ ήταν απλώς πρωθυπουργός τού Λουξεμβούργου. Όμως, όταν στις 22/6/2016 σε συνεντευξή του στην Frankfurter Allgemeine Zeitungαποκάλυπτε τα παρακάτω σχετικά με το περυσινό δημοψήφισμα στην χώρα μας, ήταν πρόεδρος της Κομμισσιόν:

Το σημαντικό τότε ήταν να πούμε στον ελληνικό λαό ότι σ' εκείνο το δημοψήφισμα διακινδυνευόταν η παραμονή τής Ελλάδας στον ευρώ. Όμως, το ελληνικό δημοψήφισμα αφορούσε λιγώτερο τον ρόλο τής Ελλάδας στην Ε.Ε. απ' ότι τον ρόλο τού κ. Τσίπρα στην Ελλάδα. Ήθελε μια νέα εντολή και το πέτυχε. Στην συνέχεια, πολύ σύντομα συμφώνησε μέσω διαπραγματεύσεων σε μια συμφωνία όχι πλήρως συνεπή προς όσα είχε υποσχεθεί κατά την εκστρατεία για το δημοψήφισμα. Όμως, αυτό δεν ανησυχούσε τόσο εμένα όσο τον κ. Τσίπρα. Βασικά, δεν είμαι οπαδός των δημοψηφισμάτων... 

Με το έτσι θέλω στα funds τα «κόκκινα δάνεια»

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Αποκαλυπτικός ήταν ο Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ όσον αφορά τη στάση που τήρησε η ελληνική κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς» και μάλιστα σε ένα θέμα τόσο κρίσιμο, όπως αυτό των κόκκινων δανείων. Σε απάντησή του προς τον ΑΝΤ1, ο πρόεδρος της Κομισιόν ξεκαθάρισε ότι δεν ήταν απαίτηση των δανειστών, αλλά επιλογή της Αθήνας, να μη δοθεί η δυνατότητα στους οφειλέτες να «αγοράσουν» το δάνειό τους σε τιμή χαμηλότερη της ονομαστικής, προτού αυτό πουληθεί σε κάποιο ξένο fund έναντι εξευτελιστικού αντιτίμου.

«Σε απάντηση του ερωτήματος σας σχετικά με το αν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν επιβάλλει στις ελληνικές αρχές ως προαπαιτούμενο, τη μη νομοθέτηση του δικαιώματος του οφειλέτη και του εγγυητή να συμμετάσχουν στη διαδικασία που συνδέεται με την αγορά και πώληση του δανείου τους και του δικαιώματος να παρουσιάσουν προσφορά και από μέρους των ίδιων, σας ενημερώνω ότι δεν ισχύει καμία τέτοια περίπτωση», σημείωσε χαρακτηριστικά ο Γιουνκέρ, για να προσθέσει: «Οι ελληνικές αρχές είχαν την πρωτοβουλία της σύνταξης, τόσο της αρχικής όσο και της αναθεωρημένης έκδοσης του νόμου 4354/2015 και στο έργο τους αυτό δεν αντιμετώπισαν κανένα εκ προοιμίου περιορισμό όπως αυτόν που αναφέρετε στο ερώτημα σας και πράγματι ούτε συζητήθηκε κάτι τέτοιο σε κανένα στάδιο της νομοθετικής διαδικασίας».

Μετά το θόρυβο που προκάλεσαν οι αποκαλύψεις Γιουνκέρ ο υπουργός Οικονομίας Γιώργος Σταθάκης έσπευσε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις: «Η απελευθέρωση της αγοράς των κόκκινων δανείων ήταν ρητή μνημονιακή δέσμευση στη συμφωνία του Αυγούστου. Συνεπώς οτιδήποτε άλλο είναι παραπλανητικό», δήλωσε χωρίς ωστόσο ουσιαστικά να διαψεύδει πως ήταν επιλογή της κυβέρνησης να μην δίνεται πρώτα στους δανειολήπτες η δυνατότητα να αγοράσουν οι ίδιοι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια τους πριν τα πουλήσουν οι τράπεζες σε “κυνηγούς κεφαλών”

Ο Νέρωνας της Ευρώπης

analyst

Η CETA προωθείται δόλια, αφού σχεδιάζεται η παράκαμψη των εθνικών κοινοβουλίων και των πολιτών – οπότε λογικά θεωρείται πως ο πρόεδρος της Κομισιόν θα είναι ο «νεκρωτικός ηγέτης» που θα δρομολογήσει τη διάλυση της ΕΕ και της Ευρωζώνης

του Αλέξη Ζακυνθινού

«Αποφασίζουμε κάτι, το αφήνουμε να διαρρεύσει και περιμένουμε λίγο καιρό για να διαπιστώσουμε τι θα συμβεί. Εάν δεν σημειωθούν μεγάλες διαμαρτυρίες και εξεγέρσεις,επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν καν τι έχει αποφασιστεί, τότε εφαρμόζουμε τις αποφάσεις μας – αργά και σταδιακά, έως ότου δεν υπάρχει πλέον κανένας δρόμος επιστροφής» (J.C.Juncker, πρόεδρος της Κομισιόν – πηγή).

.

Άποψη

Βιώνουμε σήμερα μία θεατρική παράσταση από τις καλύτερες του είδους της, με την οποία η γερμανίδα καγκελάριος θέλει να αποκρύψει ένα από τα πλέον δόλια σχέδια της ευρωπαϊκής Κομισιόν – χρησιμοποιώντας τη γνωστή μέθοδο, σύμφωνα με την οποία «όταν η κατάσταση σοβαρέψει, τότε πρέπει οπωσδήποτε να στηρίξεις τον ψεύτηJ.C.Juncker». Εν προκειμένω, η κυρία Merkel βασίζεται σε ένα επόμενο ρητό του προέδρου της Κομισιόν – κατά τον οποίο «όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, τότε πρέπει κανείς να λέει ψέματα».

Η αποκάλυψη του κ. Juncker: Τελικά το ελληνικό δημοψήφισμα του 2015 αφορούσε λιγότερο το ρόλο της Ελλάδας στην ΕΕ και περισσότερο το ρόλο του κυρίου Τσίπρα στην Ελλάδα

analyst

«Για μένα ήταν σημαντικό να πω στον ελληνικό λαό ότι, με αυτό το δημοψήφισμα κινδύνευε η θέση της χώρας στο ευρώ – αλλά τελικά το δημοψήφισμα αφορούσε λιγότερο το ρόλο της Ελλάδας στην ΕΕ και περισσότερο το ρόλο του κυρίου Τσίπρα στην Ελλάδα.

Ήθελε νέα εντολή και την έλαβε. Πολύ σύντομα συμφώνησε, μέσα από τις διαπραγματεύσεις, σε έναν δρόμο που δεν ήταν ανάλογος με αυτόν που προπαγάνδιζε στην προεκλογική εκστρατεία για το δημοψήφισμα. Αυτό δεν ήταν όμως η δική μου ανησυχία, αλλά του κ. Τσίπρα» (J.C. Juncker, Deutsche Welle).

Όταν μία ενέργεια είναι τόσο εμφανής, τα λόγια είναι περιττά – αφού δεν συμβάλλουν σε τίποτα, όσον αφορά την ερμηνεία της. Υπενθυμίζουμε λοιπόν απλά μέρος από ένα προηγούμενο κείμενο που αναφέρεται στο αριστερό πραξικόπημα – σύμφωνα με το οποίο τα εξής:

Μεταναστευτικό μνημόνιο*

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η πρώτη σημαντική δήλωση της Τρίτης, εν όψει της συνόδου κορυφής σήμερα και αύριο για το Brexit και το μεταναστευτικό / προσφυγικό, έγινε από τον Ντόναλντ Τουσκ ύστερα από τη συνάντησή του με τον Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου.

«H Ευρώπη αναγνω­ρίζει όλες τις προ­σπάθειες που έχει αναλάβει η Ελλάδα στην οικονομική διάσταση του ζητή­ματος (σ.σ.: του προσφυγικού)» δή­λωσε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Συμπλήρωσε όμως, προφανώς εκτός ατζέντας της συνά­ντησης: «Μετά τη συζήτηση που εί­χαμε σήμερα με τον πρωθυπουργό κ. Τσίπρα, είμαι πιο αισιόδοξος ακό­μη και για την τρέχουσα διαδικασία αξιολόγησης».

Η δεύτερη σημαντική δήλωση της επόμενης μέρας έγινε από τον επί­τροπο Οικονομικών Πιερ Μοσκοβισί, στην απάντησή του σε ερώτη­ση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Παπαδημούλη: «Όσον αφορά το προσφυγικό και την προσφυγική κρίση, η Επιτροπή είπε πως θα εκτιμήσουμε τις δαπάνες των χω­ρών για την προσφυγική κρίση βάσει στοιχείων. Και αυτό το κάνουμε όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για όλες τις χώρες - μέλη που περνάνε κάτι αντίστοιχο».