Γιατί είναι ευάλωτο το ευρωπαϊκό «μωσαϊκό»

Στη Γηραιά Ήπειρο βρίσκονται τα 49 κράτη από τα 200 που έχει ο πλανήτης, στα οποία κατοικεί το 10% μόνον του παγκόσμιου πληθυσμού.

Γράφει ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

Την ώρα που ο πρωθυπουργός μας Αλέξης Τσίπρας θα συζητά στον Λευκό Οίκο τους όρους παραχώρησης της Σούδας στον αμερικανικό στρατό, καλό θα είναι να έχει υπόψη του ότι σε κάποια φάση, κάποιοι Κρητικοί θα «θυμηθούν» ότι ίσως ήλθε γι’ αυτούς η ώρα να ζητήσουν την απόσχισή τους από την υπόλοιπη Ελλάδα.

Τραβηγμένο σενάριο, θα πουν κάποιοι. Αλλά όχι και τόσο, αν κάνουν τον κόπο να μελετήσουν έναν χάρτη που κυκλοφορεί στο Κρεμλίνο και ο οποίος περιλαμβάνει όλες τις ευαίσθητες περιοχές της Ευρώπης που κάποια στιγμή θα μπορούσαν να ζητήσουν την αυτονομία τους από τα κράτη-έθνη της Γηραιάς Ηπείρου στα οποία ανήκουν. Ο χάρτης αυτός, που βρίσκεται στο Διαδίκτυο, δεν αφήνει καθόλου αδιάφορο τον Ρώσο πρόεδρο Βλαδίμηρο Πούτιν.

Ο πρώην αξιωματικός της KGB στη Γερμανία φέρει βαρέως τη διάλυση της σοβιετικής αυτοκρατορίας και δεν κρύβει τη δυσαρέσκειά του έναντι της Δύσης, που έπαιξε το χαρτί αυτό στις αρχές της δεκαετίας του 1990, έστω και σιωπηρώς. Ο Ρώσος πρόεδρος δεν ξεχνά επίσης τα σοβαρά προβλήματα που είχε και έχει με την Τσετσενία, όπου και εκεί υποπτεύεται τον δυτικό δάκτυλο. Κατά συνέπεια, όταν οι Καταλανοί πάνε να διαλύσουν την Ισπανία και οι Σκωτσέζοι υπονομεύουν το Ηνωμένο Βασίλειο, έχει κάθε λόγο να στηρίξει με τον τρόπο του αυτές τις προσπάθειες.

Προς την κατεύθυνση αυτή, εξάλλου, τον βοηθά και η ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Το ένα τέταρτο των κρατών του πλανήτη μας, ήτοι 49 στα 200, βρίσκονται στη Γηραιά Ήπειρό μας, η οποία αντιπροσωπεύει μόνον το 7% της παγκόσμιας κατοικήσιμης επιφάνειας και στην οποία ζει μόνον το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αυτή η «βαλκανοποίηση» της Ευρώπης είναι πολύτιμο δώρο για τις εκτός αυτής ισχυρές ανταγωνίστριες δυνάμεις -δώρο το οποίο έχουν κάθε λόγο να θέλουν να αξιοποιήσουν.

Βαριά σύννεφα στον ευρωουρανό

analyst

Η αντίστροφη μέτρηση για την Ευρωζώνη έχει ήδη ξεκινήσει, οπότε η Ελλάδα πρέπει να είναι προετοιμασμένη – χωρίς να αεροβατεί σχετικά με την ομαλή έξοδο της στις αγορές ή/και να έχει την ψευδαίσθηση ότι, θα επιστρέψει σε πορεία ανάπτυξης δίχως δημόσιες επενδύσεις και με τα μέτρα που της επιβάλλονται.

.

Άρθρο

Θεωρείται βέβαιο το ότι, κάποια στιγμή η ΕΚΤ θα σταματήσει την πολιτική των μηδενικών επιτοκίων, κυρίως όμως την ποσοτική χαλάρωση – μέσω της οποίας τα επιτόκια των υπερχρεωμένων χωρών διατηρούνται χαμηλά, επειδή αγοράζει τα ομόλογα τους. Πόσο μάλλον όταν η Fed, η οποία όμως ξεκίνησε πρώτη, αύξησε ήδη τα επιτόκια, ενώ σταμάτησε την αγορά ομολόγων από το 2014 – αν και δεν έχει τολμήσει μέχρι στιγμής να απορροφήσει την υπερβάλλουσα ρευστότητα από τις αγορές, φοβούμενη την πρόκληση ενός χρηματοπιστωτικού κραχ (ανάλυση).

Εάν όμως η ΕΚΤ αποφασίσει να αλλάξει την πολιτική της, τότε οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου θα αντιμετωπίσουν πολύ μεγάλα προβλήματα – αφού το ύψος των δημοσίων χρεών τους αυξήθηκε σημαντικά τα περασμένα χρόνια. Για παράδειγμα, τα χρέη της Ισπανίας που απειλείται με εμφύλιο πόλεμο εκτοξεύθηκαν στα 1,2 τρις € το 2016 από μόλις 440 δις € το 2008, ενώ της Ιταλίας στα 2,27 τρις € από 1,67 τρις € το 2008 – όταν την ίδια χρονική περίοδο τα κόκκινα δάνεια των ιταλικών κυρίως τραπεζών πολλαπλασιάστηκαν, με την πραγματική της οικονομία να βυθίζεται επίσης στην κρίση.

Ξέρουμε τι Παράγουμε και Εξάγουμε;

του Περικλή Γκόγκα*

Τι Πιστεύουμε

Συνηθίζουμε να ακούμε ότι «η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα». Στην καλύτερη περίπτωση όταν δεν φτάνουμε σε αυτόν τον επικίνδυνο μηδενισμό, θα ακούσουμε, θα λέμε και θα αναπαράγουμε άκριτα την άποψη ότι «η Ελλάδα είναι μία αγροτική χώρα». Μάλιστα, γίνεται, αν όχι επικίνδυνο, τουλάχιστον παράξενο και ενοχλητικό, όταν αυτή την άποψη αναπαράγουν σε κάθε ευκαιρία οι βουλευτές και οι κυβερνώντες μας. Οι άνθρωποι δηλαδή που έχουμε εκλέξει για να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας και να τη βοηθήσουν να αναπτυχθεί και να προχωρήσει στο μέλλον σε ένα πολύ ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον. Όταν όμως ούτε αυτοί οι ίδιοι δεν γνωρίζουν τα προβλήματα αλλά και τα πλεονεκτήματα της χώρας μας, πώς περιμένουμε να δώσουμε λύσεις για τα πρώτα και να βασιστούμε στα δεύτερα για την επιτυχημένη ανάπτυξή μας;

Το σχετικό παράδειγμα που δίνω στους φοιτητές μου είναι το εξής: αν εγώ προσωπικά (που αν με ακούσετε θα καταλάβετε ότι δεν έχω καθόλου ταλέντο στο τραγούδι) πιστεύω ότι είμαι πολύ καλός τραγουδιστής και προσπαθήσω να κάνω καριέρα σε αυτό, θα αποτύχω. Όσο και αν προσπαθήσω, όσα χρήματα και αν ξοδέψω για μαθήματα και σπουδές στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, ποτέ δεν θα γίνω καλός και η καριέρα μου θα είναι προβληματική. Όσο δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα (η έλλειψη ταλέντου) ποτέ δεν θα καταφέρω να βρω κάτι άλλο στο οποίο είμαι πραγματικά καλός και όπου θα μπορέσω να κάνω μια αποδοτική και ανταγωνιστική καριέρα. Το ίδιο συμβαίνει και με την χώρα μας.

Μισογεμάτο το ποτήρι της γ’ αξιολόγησης

«Καλό κλίμα» στα δημοσιονομικά, «αγκάθια» ΔΕΗ και μέρισμα

Στο τέλος Νοεμβρίου επιστρέφουν οι επικεφαλής των θεσμών στην Αθήνα, οι οποίοι ολοκλήρωσαν τον πρώτο γύρο επαφών με την κυβέρνηση, στο πλαίσιο της γ’ αξιολόγησης. Το οικονομικό επιτελείο κάνει λόγο για σύμπτωση απόψεων στο δημοσιονομικό σκέλος, αν και αναγνωρίζει ότι απομένει ακόμη πολλή «τεχνική δουλειά» για την εκπλήρωση του συνόλου των προαπαιτουμένων.

Στελέχη του υπουργείου Οικονομικών μεταφέρουν ότι οι εκπρόσωποι των θεσμών συμφωνούν στα βασικά μεγέθη του προϋπολογισμού και ειδικότερα ότι το 2017 θα επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 2,8% του ΑΕΠ και το 2018 της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ - «ό,τι αφορά τον προϋπολογισμό του 2017 και του 2018 είναι έγκυρο και αποδεκτό από όλες τις πλευρές» - εκφράζοντας την εκτίμηση ότι δεν τίθεται ζήτημα επιπλέον μέτρων.

Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, οι θεσμοί έχουν εντοπίσει στον προϋπολογισμό του 2018 δημοσιονομικό κενό, ομολογουμένως, περιορισμένης έκτασης, της τάξης των 150-200 εκατ. ευρώ.

Zizek - Douzinas- "Σκέψη στην εποχή των τεράτων"

Στο Ντοκιμαντέρ του Γιώργου Κεραμιδιώτη/ George Keramidiotis (georgekeramidiotis@yahoo.gr) "Thinking in the Age of Monsters" Ο Κώστας Δουζινάς , καθηγητής του πανεπιστημίου του Λονδίνου συζητά με τον φιλόσοφο Slavoj Zizek στην Αθήνα κάτω από την Ακρόπολη για τον ρόλο των διανοούμενων σήμερα , σ 'έναν κόσμο οικονομικής ηθικής και πολιτιστικής κρίσης και διαφθοράς.

64 min, Copyright 2010, Πρωτότυπη Γλώσσα: Αγγλικά Παραγωγός: Γιώργος Κεραμιδιώτης Σκηνοθέτης: Γιώργος Κεραμιδιώτης Φωτογράφος: Κώστας Κουτσιαμπασάκος Ηχολήπτης:

Γιώργος Κεραμιδιώτης

Οι Διόσκουροι

Το Ποντίκι

του Στάθη

 Η κατάσταση στον Τύπο δεν είναι καθόλου καλή – αυτό είναι ένας κοινός τόπος στον οποίον συναντώμεθα όλοι, αλλά με διαφορετικές προθέσεις, διαφορετικά λάβαρα και διαφορετικές αρματωσιές.

  Ο Τύπος είναι ο καθρέφτης του τόπου, που με τη σειρά του όμως διαμορφώνει κι αυτός κατά το μέτρο του το τοπίο. Σήμερα αυτό το τοπίο είναι το χειρότερο από τη μεταπολίτευση. Για τις ως προς τούτο ευθύνες των δημοσιογράφων έχουμε γράψει επανειλημμένως – συνοπτικώς επαναλαμβάνουμε :  η πλειονότης συμμετείχε επωφελώς στο παλαβό πανηγύρι της ψευδούς ευμάριας, παραπλανώντας τους πολίτες, ενώ στη συνέχεια, στον καιρό της κρίσης, αυτή η πλειονότης υποστήριξε την απανθρωπιά (και το ατελέσφορο) των μνημονίων, τρομοκράτησε και συκοφάντησε τους πολίτες (ως υπεύθυνους της καταστροφής ή συμμέτοχους σ’ αυτήν ) και γενικώς έδρασε ως μια πέμπτη φάλαγγα αργυρώνητων (αλλά πάντα «καθώς πρέπει») κατσαπλιάδων.

  Η πλειονότης των εκδοτών έκαμε τις εφημερίδες σούπερ μάρκετ (κι εν τέλει mini market) προσφορών, συνέδεσε εφημερίδες και κανάλια με εταιρίες και κόμματα, δημιουργώντας μαζί με τις τράπεζες το φαινόμενο της διαπλοκής – μια Λάμια που ρουφάει την όποια ικμάδα της χώρας.

  Σε αυτό το τοπίο οι όλο και λιγότεροι αναγνώστες παρακολούθησαν τις εξελίξεις μάλλον παθητικά, χωρίς να δείχνουν τη δύναμή τους στους δημοσιογράφους, τους εκδότες (και τους καθ’ ομοίωσιν πολιτικούς). Έτσι, στις μέρες μας

Το DNA των φτωχών και οι δημοκρατίες της Wall Street

Outside the Wall

«Όσοι πλουτίζουν πιθανότατα συγκαταλέγονται στους πλέον έντιμους ανθρώπους της κοινωνίας. Θα σας το πω ξεκάθαρα: Οι 98 στους 100 πλούσιους της Αμερικής είναι έντιμοι.

Γι’ αυτό είναι πλούσιοι. Γι’ αυτό τους εμπιστεύονται χρήματα. Γι’ αυτό δημιουργούν τεράστιες επιχειρήσεις και βρίσκουν πολλούς ανθρώπους πρόθυμους να εργαστούν γι’ αυτούς. Επειδή είναι έντιμοι.

Εκφράζω συμπάθεια για τους φτωχούς, όμως οι φτωχοί που αξίζουν τη συμπάθεια μας είναι ελάχιστοι. Είναι λάθος να συμπονούμε κάποιον που έχει τιμωρήσει ο θεός για τις αμαρτίες του. Ας θυμόμαστε ότι κάθε φτωχός στην Αμερική περιήλθε σ’ αυτή την κατάσταση εξαιτίας των ελαττωμάτων του.»

Αυτό το απόσπασμα ομιλίας θα μπορούσε να θεωρηθεί σύγχρονο, αν δεν περιείχε τη φράση «που έχει τιμωρήσει ο θεός για τις αμαρτίες του». Ένας νεοφιλελεύθερος δεν θα μιλούσε για τον θεό, αλλά μόνο για την τεμπελιά και την ανικανότητα (και λοιπά ελαττώματα) κάποιων ατόμων -που συνήθως εκμεταλλεύονται το κοινωνικό κράτος και σπαταλάνε τα επιδόματα.

~~

Αυτή η φράση «περί εντιμότητας των πλουσίων» ειπώθηκε απ’ τον νομικό, ιερέα και συγγραφέα Ράσελ Κόνγουελ, στα χρόνια που ακολούθησαν τον Αμερικανικό Εμφύλιο (μετά το 1865), στις διαλέξεις που έδινε σε όλη τη χώρα, μιλώντας σε εκατομμύρια ακροατές για το δίκιο των πλουσίων και την ανικανότητα των φτωχών.

Στον 19ο αιώνα ο καπιταλισμός αντιλήφθηκε ότι δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τα κοινωνικά κινήματα, τις απεργίες, τις εξεγέρσεις, τη δυσαρέσκεια των φτωχών όπως οι προκάτοχοι βασιλιάδες και φεουδάρχες (το Κομμουνιστικό Μανιφέστο εκδόθηκε το 1848 κι ο αναρχισμός του Μπακούνιν «ιδρύθηκε» το 1870).

Η ψηφιακή γενιά Ζ

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Οι νεότερες γενιές κατηγορούνται για απάθεια από τις προηγούμενες χωρίς όμως, στις όποιες συζητήσεις να λαμβάνονται υπόψη αφενός τα χαρακτηριστικά των νεότερων γενεών, αφετέρου ο μετασχηματισμός ολόκληρης της κοινωνίας. Δεν μπορούμε να ζητάμε αντίδραση με βάση τις συνθήκες των προηγούμενων γενεών, η κοινωνία μετασχηματίζεται και οφείλουμε να κατανοούμε (όχι όμως απαραίτητα και να ασπαζόμαστε) τις αλλαγές αυτές.

Η γενιά Ζ (γεννημένοι 1996-2010) είναι τα παιδιά της γενιάς Χ (γεννημένοι το 1965-1975) που είναι αυτή που κυβερνά τον τόπο μας. Η γενιά Χ είναι η πιο μικρή πληθυσμιακά γενιά και ακολούθησε τη γενιά των baby boomers ή στα καθ’ημάς τη γενιά του Πολυτεχνείου (γεννημένοι το 1946 – 1964) για την οποία τόσα αρνητικά έχουν αναφερθεί.  Τα παιδιά της γενιάς του Πολυτεχνείου είναι η γενιά Υ ή Millennials (γεννημένοι 1980-1995) και έχει κάποια κοινά με τους γονείς της υπό την έννοια ότι είναι μία υλιστική γενιά.

Μετρητά τέλος!

του Αντώνη Καρακούση

Ότι το κλίμα στην οικονομία έχει ξεφύγει από τον κύκλο της απόλυτης καταστροφής το αντιλαμβάνονται λίγο-πολύ όλοι. Οι μεγάλες αγωνίες έχουν περάσει και οι πολλές αμφισβητήσεις μοιάζουν ελεγχόμενες.

Ουδείς σήμερα μιλάει για έξοδο από το ευρώ, ούτε ανησυχεί σφόδρα για τις καταθέσεις του, παρά τη διατήρηση επί μακρόν των περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων.

Η χώρα δείχνει να έχει συμφιλιωθεί και προσαρμοσθεί με τις μεγάλες συνέπειες της κρίσης, οι πολίτες εξοικονομούν απ' όπου μπορούν, το καταναλωτικό πρότυπο έχει αλλάξει και οι προσανατολισμοί επίσης.

Δεν αναμένουν πολλά από το κράτος, αντιθέτως υπολογίζουν περισσότερο από ποτέ στην ιδιωτική πρωτοβουλία και οι περισσότεροι αναζητούν προσωπικές διεξόδους ή προτιμούν μικρές συλλογικές προσπάθειες ελεγχόμενου κόστους και χαμηλής επισφάλειας.

Ωστόσο δεν έχουν τις απαιτούμενες  βοήθειες, οι τράπεζες είναι ζόμπι, δεν χρηματοδοτούν παρά διεκδικούν τα χρέη και οι ίδιοι δεν διαθέτουν τους απαιτούμενους πόρους για το οποιοδήποτε νέο ξεκίνημα.  

Ολα μαζί συντηρούν μια ατελείωτη αλυσίδα φθοράς, που υπονομεύει τα πάντα, και αυτή ακόμη την κολοβή σταθεροποίηση, που χωρίς τους απίθανους φόρους δεν θα υπήρχε ούτε αυτή.

Οι πανύψηλοι φόροι εν τω μεταξύ, συνδυαζόμενοι με τις υψηλές ασφαλιστικές εισφορές, αποθαρρύνουν, αν δεν αποτρέπουν τις όποιες επενδύσεις. Με αποτέλεσμα οι προσδοκίες να είναι στο ναδίρ και η εμπιστοσύνη για την πολιτική στα Τάρταρα.

Ο κεμαλισμός του Ερντογάν

του Νίκου Μιχαηλίδη  – 

• Κάποιοι πολιτικοί και αναλυτές στη χώρα μας πιστεύουν πως ο Ερντογάν είναι ευλογία για εμάς γιατί οι υποτιθέμενα «αλλοπρόσαλλες» πολιτικές του έχουν διαταράξει τις σχέσεις της χώρας του με μεγάλες Δυτικές δυνάμεις. Eπομένως επωφελείται η Ελλάδα. Παράλληλα κινδυνολογούν λέγοντας ότι η επιστροφή των κεμαλιστών θα ήταν καταστροφή για την χώρα μας. Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Ενώ η διατάραξη των σχέσεων Τουρκίας-Δύσης ευνοεί τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα σε βάθος χρόνου, αυτή δεν οφείλεται σε κάποια ψυχολογικά χαρακτηριστικά του Ερντογάν. Οφείλεται σε δομικές αλλαγές στις πολιτικές ισορροπίες και στα συμφέροντα των μεγάλων κρατών στην περιοχή.

Η ερμηνεία των διακρατικών σχέσεων με βάση ψυχολογικές προσωπικές παραμέτρους θεωρώ πως είναι προβληματική, σχεδόν καφενόβια. Προδίδει αναλυτική αδυναμία, που οδηγεί σε παραπλανητική αντίληψη για τα εσωτερικά της Τουρκίας και φοβία.

«Αυτόφωτη» Ελλάδα

Είναι σοβαρό λάθος να ετεροπροσδιοριζόμαστε ως χώρα. Το ζήτημα για εμάς πρωτίστως, αν και μας ενδιαφέρει πολύ, δεν πρέπει να είναι οι σχέσεις της Τουρκίας με τρίτες χώρες. Πρέπει να είναι η ανάληψη διεθνών πρωτοβουλιών για την ενίσχυση της Ελλάδας και του ρόλου της στην γεωγραφική μας περιοχή.

Ο κυβερνητικός μύθος για μείωση της ανεργίας

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Παύλου Δερμενάκη

Τα στοιχεία απασχόλησης-ανεργίας δείχνουν επιδείνωση, η κυβέρνηση πανηγυρίζει

Η κυβέρνηση δηλώνει σε κάθε ευκαιρία ότι η ανεργία έχει μειωθεί: από 25,8% τον Ιανουάριο 2015 σε 21,0% τον Ιούλιο 2017. Επικαλείται τα γενικά μεγέθη, αποφεύγοντας τον «σκόπελο» της αναφοράς των ποιοτικών στοιχείων απασχόλησης, τα οποία καταρρίπτουν την αισιόδοξη εικόνα που επιχειρεί να προβάλει. Κι ενώ κάποιοι αριθμοί βελτιώνονται, το συνολικό αποτέλεσμα γίνεται ακόμα χειρότερο την περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Σύμφωνα με τα τελευταία κυβερνητικά στοιχεία (σύστημα ΕΡΓΑΝΗ), στο εννιάμηνο 2017 δημιουργήθηκαν 265.871 νέες θέσεις εργασίας. Όμως ούτε οι μισές δεν είναι πλήρους απασχόλησης. Στο σύνολο των προσλήψεων, το 54,5% αφορούσε μερική ή εκ περιτροπής απασχόληση. Αν λάβουμε δε υπόψη και ότι το 48,6% των αποχωρήσεων από την εργασία δηλώθηκαν ως «οικειοθελείς», οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι η τελική εικόνα του ποσοστού της ανεργίας είναι τελείως πλαστή.

Μια απλή σκέψη: σε περίοδο κρίσης και μεγάλης ανεργίας, ανεξάρτητα από το ποσοστό της, δεν είναι φυσιολογικό να υπάρχουν τόσες πολλές οικειοθελείς αποχωρήσεις. Άρα κάτι άλλο συμβαίνει: οι εργαζόμενοι υποχρεώνονται σε αποχώρηση «οικειοθελώς», για να επαναπροσληφθούν με νέα «σύμβαση» μερικής ή εκ περιτροπής απασχόλησης, με μειωμένες αποδοχές κ.λπ. Παράλληλα, οι μετατροπές από πλήρη σε μερική απασχόληση χωρίς απόλυση όλο και αυξάνουν. Στο εννιάμηνο 2017 πάνω από 38.000 χιλιάδες θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης μετατράπηκαν σε μερική, είτε με μονομερή απόφαση του εργοδότη είτε με τη συναίνεση του εργαζόμενου. Με αυτές τις μεθόδους μοιράζεται μια υπάρχουσα θέση πλήρους απασχόλησης σε περισσότερους από έναν ανέργους. Και η κυβέρνηση πανηγυρίζει…

Σε αχαρτογράφητα νερά η Ισπανία

Αβέβαιο

 είναι το μέλλον στην Ισπανία καθώς η πολιτική κρίση κορυφώθηκε έπειτα από την επίσημη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλονίας από την τοπική Βουλή.

Διαβάστε επίσης

Κουμουτσάκος: Η σιωπή της κυβέρνησης για τις εξελίξεις στην Ισπανία εκθέτει τη χώρα

Μπορεί η απόφαση της Καταλονίας να ξάφνιασε τους πολίτες, ωστόσο η Μαδρίτη φαίνεται ότι ήταν προετοιμασμένη και έτσι αμέσως προχώρησε στην ενεργοποίηση του Άρθρου 155 του ισπανικού Συντάγματος. Αμέσως μετά ο Μαριάνο Ραχόι ανακοίνωσε μέσω διαγγέλματος τη διάλυση της Βουλής της Καταλονίας και προκήρυξε πρόωρες εκλογές την 21η Δεκεμβρίου.

«Αποφάσισα να προκηρύξω πρόωρες, ελεύθερες εκλογές. Δεν θέλαμε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο ποτέ, αλλά δεν πρέπει να διαρκέσει αυτή η περίοδος. Δεν έχει να κάνει με την αυτοδιοίκηση της Καταλονίας αλλά με την ομαλότητα. Πρέπει να θωρακίσουμε το νόμο και να διασφαλίσουμε τα δικαιώματα των Ισπανών», συνέχισε ο Ισπανός πρωθυπουργός. 

«Είναι απαραίτητο οι πολίτες της Καταλονίας να πάρουν πίσω τη φωνή τους και να επιστρέψουν πίσω σε ένα δημοκρατικό κράτος. Πρέπει να επαναφέρουμε τη βάση, την ομαλότητα στην Καταλονία», είπε χαρακτηριστικά ο Ραχόι.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός είπε ότι θα επιδιώξει να κηρυχθεί παράνομη η σημερινή κήρυξη της ανεξαρτησίας από την Καταλονία. Επιπλέον, δήλωσε ότι αποφάσισε να αποπέμψει τον Κάρλες Πουτζντεμόν και την κυβέρνηση της Καταλονίας, τονίζοντας ότι οι υπουργοί της κεντρικής κυβέρνησης θα αναλάβουν τα καθήκοντα της καταλανικής διοίκησης. Παράλληλα, γνωστοποίησε και ότι απολύει τον αρχηγό της καταλανικής αστυνομίας.

28η Οκτωβρίου του 97 μ.Χ.

Το Ποντίκι

του Στάθη

Αρχαία πόλις ελληνίς, το νυν μεικτή με ελληνίζοντες αλλογενείς. Με λόγο βαρύνοντα στα πράγματα της Ανατολής. Δυνατή στα ναυτικά. Και, τρόπον τινά, αλαζών – ή έστω έχουσα εαυτήν περί πολλού! Διότι ήταν αυτή, πόλη - σύμμαχος της Συγκλήτου και του Λαού της Ρώμης, δεν ήταν κάποια επαρχία, παρακατιανή, στο έλεος του κάθε αγροίκου Ανθυπάτου.

  Σήμερα στο Βουλευτήριο η ατμόσφαιρα εργώδης. Έχουν πολλά να νομοθετήσουν οι εγγεγραμμένοι Πατέρες. Και πρώτα απ’ όλα να επικυρώσουν τους φόρους προς τον Καίσαρα (πολλά τα έτη του), τα δώρα προς τη Σύγκλητο (τα φιλελληνικά λόμπυ να προσέξουμε) και τα δοσίματα προς την παρακείμενη Ενδεκάτη Λεγεώνα (με την παράκληση να μας ενημερώσει η σεβαστή Κομαντατούρ, αν έτι τι περαιτέρω χρειάζεται) – και όλα αυτά γραμμένα σε καλά ελληνικά, μη γίνουμε ρεζίλι στους βάρβαρους ότι εκείνοι τα ξέρουν καλύτερα.

  Κατά δεύτερον, το Βουλευτήριο της Δημοκρατίας θα έπρεπε να εξετάσει το πρόβλημα των χρεών. Έχει διογκωθεί το ζήτημα. Οι φτωχοί έχουν αρχίσει να γίνονται βαρίδι για την πόλη. Είναι πολλοί, παράγουν τον πλούτο της επικράτειας, αλλά χρωστάνε πολλά. Κι αυτό απειλεί τον δημόσιο και τον ιδιωτικό πλούτο. Τι να τα κάνεις τα χρέη, αν δεν πληρώνονται.

Καταλονία: Από το δημοψήφισμα στη ρήξη

Ο πρόεδρος της Καταλονίας Κάρλες Πουτζντεμόν, τον οποίο καθαίρεσε η Μαδρίτη, κάλεσε το Σάββατο τους υποστηρικτές του σε μια δημοκρατική αντίσταση εναντίον της κηδεμονίας της περιοχής, μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας από το καταλανικό κοινοβούλιο.

Ακολουθεί το χρονικό της κρίσης που συνταράσσει την Ισπανία εδώ και σχεδόν ένα μήνα:

Το αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα

Την 1η Οκτωβρίου, παρά την απαγόρευση από την ισπανική Δικαιοσύνη, διοργανώθηκε το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της περιφέρειας από την τοπική κυβέρνηση της Καταλονίας.

Η ψηφοφορία, την οποία η Μαδρίτη δεν αναγνώρισε και μποϊκόταραν τα κόμματα κατά της απόσχισης, αμαυρώθηκε από τις βιαιοπραγίες των αστυνομικών εναντίον ψηφοφόρων με τουλάχιστον 92 τραυματίες. Ακολούθησαν πολλές ογκώδεις διαδηλώσεις.

Σύμφωνα με τις καταλανικές αρχές, το «ναι» στην απόσχιση υπερίσχυσε με ποσοστό 90,18%, με τη συμμετοχή να ανέρχεται σε 43%.

Στις 3 Οκτωβρίου, σε ένα σπάνιο τηλεοπτικό διάγγελμα, ο βασιλιάς της Ισπανίας Φελίπε δηλώνει ότι το κράτος πρέπει «να εγγυηθεί τη συνταγματική τάξη». Επιπλέον, καταγγέλλει την «απαράδεκτη ανεντιμότητα» της καταλανικής ηγεσίας.

Ως απάντηση ο Πουτζντεμόν απειλεί να κηρύξει την ανεξαρτησία της Καταλονίας ελλείψει διαλόγου.

Η συντηρητική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι καλεί τους Καταλανούς ηγέτες να διαλύσουν το κοινοβούλιο και να προκηρύξουν πρόωρες περιφερειακές εκλογές.

Κάτω από 100€ θα πέσουν οι επικουρικές την επόμενη 10ετία

iskra

του Σάββα Ρομπόλη

Σε ένα σπιράλ συνεχών μειώσεων έχουν εισέλθει οι επικουρικές συντάξεις στη χώρα μας, με το ενδεχόμενο η μέση παροχή να συρρικνωθεί ακόμη και κάτω από τα 100 ευρώ τον μήνα, να είναι πλέον ισχυρότατο.

Μελέτη του ομότιμου καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Σάββα Ρομπόλη και του αναλογιστή, υποψήφιου διδάκτορα Βασίλη Μπέτση, αποκαλύπτει στοιχεία σοκ για το μέλλον των επικουρικών στη χώρα μας. Σύμφωνα με το πλέον πιθανό σενάριο, λόγω της έκρηξης των συνταξιοδοτήσεων της γενιάς των baby boomers την περίοδο 2023-2029 και της γήρανσης του πληθυσμού, σε συνδυασμό με το σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης βάσει του οποίου λειτουργεί από το 2016 (μετά το νόμο Κατρούγκαλου) και στη χώρα μας η επικουρική ασφάλιση, η μέση σύνταξη την επόμενη 10ετία αναμένεται να διαμορφωθεί ακόμη και κάτω από τα 100 ευρώ μεικτά, όταν σήμερα, έπειτα από συνεχείς περικοπές η μέση επικουρική σύνταξηκινείται στα επίπεδα των 170 ευρώ μεικτά τον μήνα.

Σύμφωνα με τους κ. Ρομπόλη και Μπέτση, τον Σεπτέμβριο του 2017 η επικουρική σύνταξη καλύπτει 1,650 εκατ. ασφαλισμένους με ετήσια δαπάνη που προσεγγίζει τα 2,7 δισ. ευρώ. Αν ληφθούν υπόψη και 120.000 επικουρικές σε εκκρεμότητα που δημιουργούν υποχρεώσεις ύψους επιπλέον 250 εκατ., τότε η ετήσια δαπάνη προσεγγίζει τα 2,95 δισ. Η μέση επικουρική σύνταξη τον Σεπτέμβριο του 2017 εκτιμάται στα 170 ευρώ (μεικτά) μειωμένη κατά 20% σε σχέση με τα 210 ευρώ του 2015.

H καταλανική κρίση, το φάντασμα του Φράνκο και η ΕΕ

Μια πολύ έντονη αντίδραση από τη Μαδρίτη μπορεί να δημιουργήσει μια ξεκάθαρη πλειοψηφία υπέρ της καταλανικής ανεξαρτησίας. Το αιματηρό παρελθόν του εμφυλίου, τα χρόνια της λιτότητας και ο ρόλος της Ε.Ε.

του Gideon Rachman

Το πρόβλημα της Καταλονίας ήταν γνωστό εδώ και δεκαετίες σε όλους όσους παρακολουθούσαν από κοντά τις πολιτικές εξελίξεις στην Ισπανία. Αλλά πολύ λίγοι πίστευαν πως θα έφτανε ποτέ σε αυτό το σημείο: μια επίσημη ψήφο υπέρ της ανεξαρτησίας από το καταλανικό κοινοβούλιο που αψηφά την ισπανική κυβέρνηση στη Μαδρίτη.

Οι περιστασιακοί επισκέπτες της Βαρκελώνης, αντιμετώπιζαν τον καταλανικό εθνικισμό ως ένα γραφικό στοιχείο, κάτι που έδινε ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στο «El Clásico», τον αγώνα ποδοσφαίρου ανάμεσα στην Μπαρτσελόνα και τη Ρεάλ Μαδρίτης. Αλλά τίποτα το πιο σοβαρό.

Το κίνημα ανεξαρτησίας της Καταλονίας δεν είχε τα βίαια, απειλητικά χαρακτηριστικά του βάσκικου εθνικισμού, που δημιούργησαν ένα τρομοκρατικό κίνημα σαν τον ETA. Για το λόγο αυτό, μέχρι πολύ πρόσφατα ακόμα και οι αρχές της Μαδρίτης έδειχναν να ανησυχούν πολύ περισσότερο για την αποσχιστική απειλή από τη χώρα των Βάσκων, παρά για την Καταλονία.

Αλλά η γλώσσα των δύο αντιμαχόμενων πλευρών είναι εδώ και καιρό ανησυχητικά σκληρή.

Είναι συνηθισμένο να ακούς τους Καταλανούς εθνικιστές να απευθύνονται στην ισπανική κυβέρνηση ως «φασίστες», σε μια επίκληση της εποχής του Φράνκο, όταν εδραιώθηκαν πολλές από τις πτυχές μιας διαφορετικής καταλανικής ταυτότητας.

Ο κακός δαίμονας της Ελλάδας

analyst

Μπορεί ο κ. Σόιμπλε να ήταν ο νούμερο ένα εχθρός της Ελλάδας, αλλά όχι ο κακός της δαίμονας – ο οποίος ήταν και είναι η πολιτική της ηγεσία, η οποία βέβαια συμπεριλαμβάνει την πλειοψηφία των κομμάτων της Βουλής.

.

«Είχα συζητήσει με τον κ. Βενιζέλο, λέγοντάς του ότι, θα ήταν καλύτερο ένα διάλειμμα από την Ευρωζώνη. Είχα πει πως η εφαρμογή τόσο σημαντικών μεταρρυθμίσεων δεν θα ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Εγώ δεν θα μπορούσα να τις εφαρμόσω στην Γερμανία….

Θα μπορούσατε να εγκαταλείψετε την Ευρωζώνη και να χρησιμοποιήσετε την υποτίμηση του νομίσματος για να αυξήσετε την ανταγωνιστικότητά σας. Μετά από κάποια χρονική περίοδο να επιστρέψετε στο ευρώ. Η πρόταση δεν έγινε δεκτή. Λογικό, καθώς αυτή απόφαση ήταν αποκλειστικά δική σας» (Σόιμπλε).

του Βασίλη Βιλιάρδου

Άποψη

Έχουμε γράψει στο παρελθόν ότι, ο νούμερο ένα εχθρός της Ελλάδας είναι ο κ. Σόιμπλε, τεκμηριώνοντας το όσο καλύτερα μπορούσαμε – ενώ ταυτόχρονα πιστεύουμε πως ο βασικός ένοχος της επίσημης χρεοκοπίας της χώρας (PSI) είναι ο κ. Βενιζέλος. Πρόκειται βέβαια για την υποκειμενική μας άποψη, την οποία δεν είναι υποχρεωμένος κανένας να υιοθετήσει – αν και αυτό δείχνουν νούμερα που δύσκολα αμφισβητούνται.

Όσον αφορά τώρα το διαπραγματευτικό πόκερ του κ. Σόιμπλε, με όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις και ιδιαίτερα με την τελευταία, αποδείχθηκε δυστυχώς εξυπνότερος – ενώ ο πρώην υπουργός οικονομικών ακόμη αδυνατεί να καταλάβει πως το αποτέλεσμα μετράει, καθώς επίσης πως δεν υπάρχουν ανίκητοι ηττημένοι, αλλά θλιβερά νικημένοι και ηττημένοι μαζί.

Το χειρότερο όλων είναι το ότι, καμία σύγκρουση δεν μπορεί να έχει επιτυχία, ειδικά με έναν τόσο ικανό αντίπαλο, εάν δεν έχει προηγηθεί η κατάλληλη προετοιμασία και εάν δεν υπάρχει ένας ετοιμοπόλεμος, ικανός στρατός – όπου στην περίπτωση της Ελλάδας η μεν προετοιμασία ήταν ανύπαρκτη, αφού δεν είχαν οχυρωθεί καν οι τράπεζες, ευρισκόταν σε εξέλιξη ένα διαρκές bank run και ο υπουργός είχε ήδη συμβιβαστεί (στα τέλη Φεβρουαρίου), ενώ ο στρατός, τα κυβερνώντα κόμματα δηλαδή, μόνο ικανά και ετοιμοπόλεμα δεν ήταν.

Αντικειμενικές αξίες: Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας αποτυχίας

Τι αξία έχει η διόρθωση των αντικειμενικών αξιών, όταν ο ΕΝΦΙΑ θα παραμείνει ίδιος, διερωτάται ο Κ. Μαρκάζος. Η αποτυχία στον προσδιορισμό των τιμών και η ακατάσχετη... νομοδιάρροια.

του Κώστα Μαρκάζου*

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η προσπάθεια εξίσωσης των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων με τις πραγματικές οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Η ομάδα εργασίας που είχε αναλάβει να παρουσιάσει στο υπουργείο Οικονομικών μια νέα εφαρμογή εξεύρεσης της τιμής ζώνης απέτυχε να παρουσιάσει κάτι λειτουργικό.

Το πιο πιθανό είναι ότι δεν φταίνε όσοι ανέλαβαν κάτι ανέφικτο, όπως το να βρεις κάτι που δεν υπάρχει. Ψάχνοντας τις «πραγματικές» αξίες αγοροπωλησιών ακινήτων, σε μια αγορά που ελάχιστοι αγοράζουν επιλεκτικά και οι περισσότεροι πουλάνε σε αξίες ρευστοποίησης, οι (λίγες) τιμές που εντοπίζονται είναι κατά κανόνα ακραίες. Εκτός και αν καταστρατηγηθούν όλες οι επιστημονικές αρχές και εξάγονται στατιστικά αποτελέσματα χωρίς επαρκές δείγμα.

Τώρα το υπουργείο Οικονομικών προσανατολίζεται να συστήσει 100 (!) τοπικές επιτροπές σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, με στόχο την αναπροσαρμογή 10.000 τιμών ζώνης σε όλη την επικράτεια. Σε αυτές θα συμμετέχουν, εκτός από στελέχη των εφοριών και μεσιτών, εκτιμητές ακινήτων, στελέχη της ΤτΕ ΕΛΛ -0,28%και της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής. Δηλαδή αντί να παρατήσουμε τις αντικειμενικές στη λήθη τους (όπως είχαμε προτείνει πέρυσι), χιλιάδες άνθρωποι θα παίξουν το κυνήγι των χαμένων αξιών στη ράχη μιας ρημαγμένης χώρας.

Μια διόρθωση άνευ σημασίας

Τα επενδυτικά προϊόντα της Σαρία

analyst

Οι ισλαμικές χρηματοπιστωτικές αγορές είναι ηθικές, καθώς επίσης αποσυνδεδεμένες από τις υπόλοιπες – οπότε σε εποχές κρίσεων λειτουργούν αντίθετα, θεωρούμενες ως ασφαλές λιμάνι από τους διεθνείς επενδυτές.

του Άρη Οικονόμου

Άρθρο

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα του Ισλάμ είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό στον υπόλοιπο πλανήτη – αφού υπάγεται στο νόμο της Σαρία, στον ισλαμικό κώδικα διαβίωσης και δικαίου δηλαδή, ο οποίος είναι εμπνευσμένος από το Κοράνι. Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία του πάντως είναι η μη αποδοχή της δουλείας των τόκων – οι οποίοι είναι οι βασικοί παράγοντες της μετατροπής της πλειοψηφίας των ανθρώπων, καθώς επίσης πολλών κρατών σήμερα, σε σκλάβους χρέους.

Ως εκ τούτου, έχει νόημα να γνωρίζει κανείς τις ιδιαιτερότητες του, ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα στοιχεία της συγκεκριμένης θρησκείας – ειδικά από τις εξτρεμιστικές της τάσεις, όπως αυτές διαπιστώνονται στη Δύση τα τελευταία χρόνια. Στα πλαίσια αυτά τα εξής:

Τα ισλαμικά χρηματοοικονομικά αποκτούν μία συνεχώς μεγαλύτερη ελκυστικότητα – αφού τα τελευταία χρόνια ο κλάδος αυξάνεται, με μέσο ετήσιο ρυθμό της τάξης του 14% (πηγή). Όσον αφορά δε τις μετοχές και τα ομόλογα που έχουν σχέση με τη Σαρία, αποκτούν όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον τόσο στον ισλαμικό, όσο και στο μη ισλαμικό κόσμο – κάτι που έχει το λόγο του, όπως φαίνεται από μία πρόσφατη μελέτη (πηγή).

Ειδικότερα, οι ισλαμικές αγορές δεν «ταρακουνήθηκαν» τόσο πολύ όσο οι υπόλοιπες στον πλανήτη, κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2008 – οπότε θεωρούνται ως ασφαλές λιμάνι για τους επενδυτές. Από την άλλη πλευρά είναι εύλογο το ότι, τα ισλαμικά χρηματοπιστωτικά εργαλεία είναι πιο αγαπητά στους μουσουλμάνους – αφού ταιριάζουν με τη θρησκεία, με το δίκαιο, με τα ήθη και με τα έθιμα τους.

Το χάσμα μεταξύ χρηματιστηριακών ρεκόρ και οικονομικής ανάπτυξης

Ανάλυση: Πώς εξελίχθηκαν από την κρίση έως σήμερα η ανάπτυξη, η απασχόληση, οι μισθοί και το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών

Από την έντυπη έκδοση της Νστεμπορικής

Της Νατάσας Στασινού

nstas@naftemporiki.gr

Οι χρηματιστηριακοί δείκτες καλπάζουν από ρεκόρ σε ρεκόρ, η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε σταθερή τροχιά ανάπτυξης, ηγέτες και κεντρικοί τραπεζίτες διακηρύττουν ότι έχουμε αφήσει πίσω την κρίση, που ξέσπασε στις ΗΠΑ το 2007 και μεταδόθηκε ως φονικός ιός το 2008 παγκοσμίως. Πολλοί, όμως, αναγνωρίζουν ότι η απόσταση ανάμεσα στην πορεία των μετοχών και εκείνη της πραγματικής οικονομίας είναι ανησυχητικά μεγάλη.

Έχει λοιπόν ενδιαφέρον να εξετάσουμε πώς εξελίχθηκαν από την κρίση έως σήμερα η ανάπτυξη και η απασχόληση, τι συνέβαινε με τους μισθούς και το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, την ώρα που στα χρηματιστήρια γινόταν πάρτι.

Remaining Time-0:00

Fullscreen

Mute

Πόση ανάπτυξη είχαμε;

Τα γενναιόδωρα σχέδια διάσωσης τραπεζών, τα πακέτα τόνωσης των οικονομιών από τις κυβερνήσεις, αλλά και οι ενέσεις άνω των 10 τρισ. δολαρίων από τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες του πλανήτη είχαν ως αποτέλεσμα στις αγορές να περάσουμε πολύ γρήγορα από την ελεύθερη πτώση στην απογείωση. Η επιστροφή σε υγιείς οικονομικές συνθήκες αποδείχθηκε, ωστόσο, πολύ πιο σύνθετη και χρονοβόρα διαδικασία.

Δεν ήταν ομοιόμορφη η εικόνα ανά τον πλανήτη. Στις ΗΠΑ η ανάκαμψη επετεύχθη ταχύτερα και πιο δυναμικά.

Η Ευρωζώνη, όπου η πιστωτική ασφυξία εξελίχθηκε σε κρίση χρέους και βαθιά κοινωνικοοικονομική κρίση, έμεινε περισσότερο παγιδευμένη στη στασιμότητα, αν και από κάποια στιγμή και έπειτα ορισμένα μέλη της «έτρεχαν» μπροστά, την ώρα που άλλοι συνέχιζαν να πορεύονται με την όπισθεν.

Για την αμερικανική οικονομία, η ύφεση της διετίας 2008-09 ήταν η βαθύτερη από το 1945 και η μακροβιότερη από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης (Great Depression). Ωστόσο έως το 2011 το ΑΕΠ των ΗΠΑ είχε ανακτήσει το χαμένο έδαφος και έκτοτε συνέχισε να μεγεθύνεται σταθερά. Αν και η πηγή του «κακού» ήταν αμερικανική, η Ευρωζώνη είδε την οικονομία της να συρρικνώνεται το 2009 πολύ περισσότερο από των ΗΠΑ (-4,4% έναντι -2,8%). Και ενώ ανέκαμψε με ρυθμούς πολύ κοντά σε εκείνους της αμερικανικής τη διετία 2010-2011, το 2012-13, που στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ανέβαζαν ταχύτητα, η ζώνη του ευρώ επέστρεφε σε ήπια ύφεση.

Τα μεγαλύτερα έξοδα κατοικίας στην Ευρώπη οι Έλληνες

του Νίκου Ρουσάνογλου

Τέσσερις φορές περισσότερα σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη είναι τα νοικοκυριά στην Ελλάδα τα οποία υφίστανται υπερβολική επιβάρυνση αναφορικά με τις δαπάνες στέγασης.

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα του Housing Europe, της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας για τη Δημόσια, Συνεταιριστική και Κοινωνική Στέγη, η Ελλάδα έχει τα μεγαλύτερα έξοδα κατοικίας ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών της, συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα το ποσοστό των νοικοκυριών τα οποία δαπανούν περισσότερο από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για την κάλυψη αναγκών στέγασης έχει εκτιναχθεί σε σχεδόν 41%, τη στιγμή που ο ευρωπαϊκός μέσος όρος δεν ξεπερνάει το 11,3%. Μάλιστα, η τάση είναι διαρκώς επιδεινούμενη, δεδομένου ότι πριν από δύο χρόνια το αντίστοιχο ποσοστό στην Ελλάδα διαμορφωνόταν σε 33%.

Ως έξοδα στέγασης υπολογίζονται το ενοίκιο για τους ενοικιαστές ή η δόση του στεγαστικού δανείου για τους ιδιοκτήτες, όπως επίσης και οι δαπάνες θέρμανσης, ύδρευσης, ηλεκτρικής ενέργειας, τηλεφωνίας και κοινοχρήστων. Αν όμως συνυπολογίσει κανείς και την εκτόξευση της φορολογικής επιβάρυνσης, αντιλαμβάνεται ότι η κατοχή κατοικίας στην Ελλάδα συνιστά πλέον ένα κόστος το οποίο λίγα νοικοκυριά μπορούν πλέον να καλύψουν, χωρίς να προβούν σε σοβαρές περικοπές άλλων εξόδων. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το 2010 μέχρι το 2015, οι φόροι κατοχής ακινήτων αυξήθηκαν έξι φορές, από τα 500 εκατ. ευρώ σε 3 δισ. ευρώ, ενώ το 2016 αυξήθηκαν εκ νέου σε 3,5 δισ. ευρώ.

Η γερμανική εισβολή στην Ελλάδα - Η μάχη των οχυρών

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ - ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;*

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Τι είναι σήμερα η Ν.Δ.; Μην είν’ ο Κυριάκος; Μην είν’ ο Άδωνις; Μην είν’ ο Σαμαράς; Μην είν’ η Ντόρα ή ο Καραμανλής; Ιδανικό για την ευρύτερη Δεξιά θα ήταν το μεγάλο κόμμα της, το οποίο θα διεκδικήσει την εξουσία στην επόμενη κάλπη, να είχε μια ηγεσία που θα μπορούσε να αφομοιώνει τα διαφορετικά ρεύματα στο εσωτερικό της, όπως, σε σημαντικό βαθμό, συνέβαινε επί Κωνσταντίνου Καραμανλή και Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Η αλήθεια είναι ότι καυγάδες – για λόγους πολιτικούς, ιδεολογικούς, οικογενειακούς, φατριαστικούς – γίνονταν πάντα, σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς και σε όλες τις ιδεολογικές πτέρυγες. Σπανίως όμως εμφανίζονταν στην πορεία ενός μεγάλου κόμματος προς την εξουσία τόσο βαθιές διαιρέσεις.

Η Ν.Δ. έχει αρχηγό εκλεγμένο από τη βάση. Είναι σταθερά μπροστά στις δημοσκοπήσεις και από τους περισσότερους θεωρείται φαβορί για τις επόμενες εκλογές. Κι όμως, η εικόνα της δεν είναι αυτή ενός κόμματος που έρχεται φουριόζο προς την εξουσία. Πολλά κορυφαία στελέχη της δεν αντέχουν το ένα την παρουσία του άλλου. Τι έχουν, λοιπόν, τα έρμα και ψοφάνε;

ΕΛΛΗΝΟ-ΙΤΑΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ : Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η ΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ 

Ο ηρωικός αγώνας της Ελλάδος εναντίον του Άξονα, κατά τους επτά συνολικά μήνες του Ελληνο-Ιταλικού και του Ελληνο-Γερμανικού πολέμου (28 Οκτωβρίου 1940 - 31 Μαΐου 1941) αποτελεί αναμφισβήτητα μία από τις ενδοξότερες σελίδες της Ελληνικής ιστορίας. Έχει όμως και ιστορική σημασία ευρύτερη, γιατί επηρέασε πολλαπλά την εξέλιξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και συνέβαλε κρίσιμα στην έκβασή του. Ο πόλεμος αυτός, υπήρξε από άποψη ασφάλειας και προστασίας της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδος, σταθμός μείζονος σημασίας στην ιστορία των διακρατικών σχέσεων της χώρας...

Ο Ελληνο-Ιταλικός πόλεμος ήταν «παράπλευρος» πόλεμος της μεγάλης Ευρωπαϊκής σύγκρουσης, η οποία ακόμα δεν είχε γίνει παγκόσμια· ήταν ένα δευτερεύον μέτωπο αυτής της σύγκρουσης, στο οποίο, η μεν Ιταλία προσπαθούσε να κερδίσει μία εύκολη επιτυχία, και δι’ αυτής να αναδειχθεί σε ρυθμιστική δύναμη της Νότιας Βαλκανικής, η δε Βρετανία επιθυμούσε να καθηλώσει και να φθείρει μία δύναμη που απειλούσε την θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο και ιδίως στην Αίγυπτο. 

Αφετηρία του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου αποτελεί η άνοιξη του 1939, όταν τα Ιταλικά στρατεύματα κατέλαβαν την Αλβανία και διαφάνηκαν ξεκάθαρα τα επεκτατικά σχέδια του Μουσολίνι. Την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, η πολιτική και στρατιωτική ισορροπία στα Βαλκάνια διαταράχθηκε. Το Βαλκανικό Σύμφωνο και τα διάφορα σύμφωνα που είχε συνομολογήσει η Ελλάδα δεν τέθηκαν σε ενέργεια, ούτε βέβαια υπήρξε εξαρχής τέτοιο ζήτημα. Τόσο το Βαλκανικό Σύμφωνο, όσο και τα Σύμφωνα με την Γιουγκοσλαβία και την Τουρκία κάλυπταν το ενδεχόμενο πολέμου με την Βουλγαρία. 

Η Ελλάδα βρισκόμενη στο χώρο, στον οποίο απέβλεπε η επεκτατική πολιτική της Ιταλίας και σταθερά αποφασισμένη να παραμείνει ουδέτερη αλλά και ελεύθερη, δε δίστασε να αντιταχθεί σ' αυτή. Σ' ολόκληρο το δεκαοκτάμηνο χρονικό διάστημα κατά το οποίο διάρκεσαν οι απειλές, οι προκλήσεις και οι πράξεις βίας της Ιταλίας εναντίον της, η Ελλάδα κάτω από το προσωπείο φαινομενικής ηρεμίας, κατέβαλε συνεχείς προσπάθειες ν' αποφύγει τον πόλεμο, αλλά παράλληλα λάμβανε όλα τα απαραίτητα στρατιωτικά μέτρα και σφυρηλατούσε το εθνικό φρόνημα. Χαρακτηριστική είναι η προσπάθεια του Μεταξά για τήρηση ουδετερότητας ώστε να μην προκαλέσει την Ιταλία.