Από την Fremdscham στην Schadenfreude

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Ετσι που θα χρειαστούμε τώρα αρκετή - για τα Ελληνικά μας μέτρα! - υπομονή, μέχρι να φανεί που και πώς θα πορευθεί η διαβόητη δεύτερη αξιολόγηση του Μνημονίου - 3, μετά και την αντίστοιχα διαβόητη "συμφωνία" στο Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου, μετά και τα όποια σημάδια εισέπραξε το Βερολίνο από την εκεί επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη μια βδομάδα νωρίτερα, ας χαλαρώσουμε με κάτι που κουβαλάει συμπαραδηλώσεις γλωσσικές/ψυχολογικές/πολιτικής επικοινωνίας.

Αναφερόμαστε στην κοινοβουλευτική επίθεση Τσίπρα, την περασμένη εβδομάδα στην ώρα του Πρωθυπουργού (πρωτοβουλία Βασίλη Λεβέντη, θέμα τα συμφωνηθέντα στο Eurogroup) εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη. Εκεί, ο πρωθυπουργός έφερε στο κοινοβουλευτικό ακροατήριο την γερμανική έκφραση Fremdsham, που ο ίδιος απέδωσε στα ελληνικά με την περίφραση "αισθάνομαι ντροπή για κάτι που κάνει κάποιος άλλος". Έννοια και έκφραση δανεισμένη από τον χώρο της ψυχολογίας -  γι αυτό και το Fremdsämmen δεν είναι μόνο δύσβατο γλωσσικά - "vicariously embarrassed" το πασχίζουν οι Άγγλοι, ακόμη πιο περιφραστικά "avoir honte à la place d' autrui" οι Γάλλοι - αλλά και κουβαλάει μαζί του ένα φορτίο ενοχικότητας αρκετά ιδιαίτερο στους Γερμανούς. Όταν ο άλλος κάνει κάτι στραβό, όταν εκτίθεται, όταν "συλλαμβάνεται" σε λάθος κατάσταση, η δικιά μας αντίδραση - ας πούμε η μεσογειακή - είναι να χαμογελάσουμε, άντε να αποστρέψουμε την προσοχή, ίσως να προσπεράσουμε. όχι σπάνια να σαρκάσουμε. Η Λουθηρανική αντίστοιχη "πρέπει" να εκδηλώσει ή καταγγελτικότητα/αποκήρυξη, ή - σε περίπτωση λιγότερο μαχητική - να συμμεριστεί την ντροπή, την αμηχανία έστω (ακόμη κι αν εκείνος που έσφαλε, ο "αμαρτωλός" ας πούμε, δεν δείχνει την διάθεση να δείξει ότι ντράπηκε). Η λογική του Fremdscham κουβαλάει ένα μείγμα ενοχικότητας και ανωτερότητας.

Ατμομηχανή και πίσω βαγόνια

Τελευταίο σημείο αναφοράς τα στοιχεία για μεταποίηση και υπηρεσίες για την Ευρωζώνη, με τις περισσότερες χώρες να παρουσιάζουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και επιδόσεις καλύτερες των προσδοκιών, με τρανταχτή εξαίρεση την Ελλάδα.

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Έφης Τριήρη

etriiri@naftemporiki.gr

Εδώ και χρόνια, η οικονομία της Ευρωζώνης μοιάζει με τις Σειρήνες κατά την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη: το τραγούδι τους σαγηνευτικό, πολλά υποσχόμενο για να σε παρασύρει τελικά σε ψεύτικες επιτεύξεις και να σε «κατασπαράξει», ρίχνοντάς σε στα βράχια. Και όπως φαίνεται, το τραγούδι των Σειρήνων δεν τελειώνει ποτέ, αλλάζει απλά μορφές και ήχους και εμείς ταξιδιώτες δίχως πυξίδες... σε μία Ευρωζώνη που φαίνεται να αναπτύσσεται με οικονομικά μεγέθη που προκαλούν έκπληξη και κάνουν τις αντιθέσεις ακόμη πιο έντονες.

Τελευταίο σημείο αναφοράς τα στοιχεία για μεταποίηση και υπηρεσίες για την Ευρωζώνη, με τις περισσότερες χώρες να παρουσιάζουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και επιδόσεις καλύτερες των προσδοκιών, με τρανταχτή εξαίρεση την Ελλάδα. Οικονομολόγοι και διαμορφωτές πολιτικής κάνουν λόγο για σταθερή ανάκαμψη τα τελευταία τρία έτη, με τη βοήθεια και της ΕΚΤ μέσω του προγράμματος αγοράς ενεργητικού.

Προδότες ή απλά χρήσιμοι ηλίθιοι;

analyst

Κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει εάν το PSI οφειλόταν σε ενδοτισμό ή σε ανοησία αυτών που με τη συμμετοχή ή με την ανοχή τους προκάλεσαν την καταστροφή της πατρίδας μας – θέτοντας τις βάσεις για το τρίτο μνημόνιο που ολοκλήρωσε τη μετατροπή μας σε σκλάβους χρέους.

του Άρη Οικονόμου

Άρθρο

Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας το 2011 ήταν 367,98 δις €, έχοντας μειωθεί στα τέλη του 2012 λόγω του PSI στα 305,54 δις €, με βάση τον κατωτέρω πίνακα του υπουργείου οικονομικών (κατά μία πολύ σοβαρή γερμανική μελέτη ήταν 356 δις € το 2011 και 304,7 δις € το 2012).

.

Η πολιτική πρόκληση στα επόμενα χρόνια.

του Κώστα Μελά

Χρειάζεται να είμαστε στοχαστικοί και προσεκτικοί όταν αναλύουμε σημαντικές εξελίξεις στο διεθνές περιβάλλον και ειδικότερα στο άμεσο περιβάλλον στο οποίο δρα η χώρα μας. Οι εύκολες ερμηνείες, προκειμένου να ικανοποιηθούν φτηνοί ιδεολογισμοί και αρρωστημένες φαντασιώσεις ,πέρα από το ότι είναι απόρροια εξυπνακίστικης ημιμάθειας, πρόχειρο και επιφανειακό ανακάτεμα των πάντων με τα πάντα, είναι βέβαιον ότι ,οδηγούν σε επικίνδυνες ατραπούς.

Οι μηχανισμοί της ετερογονίας των σκοπών στην ιστορία , αναλύονται συγκεκριμένα μόνο με βάση μιαν εκτεταμένη γνώση της ιστορίας από πρώτο χέρι και μια κοινωνιολογική παιδεία ικανή να αξιολογήσει ιστορικό υλικό  αντλημένο με τέτοιον τρόπο. Η γνώση της ιστορίας ως κοινωνικής ιστορίας τέμνεται πάλι με τη γνώση της ιστορίας των ιδεών , που με τη σειρά της δεν γίνεται κατανοητή χωρίς την παρακολούθηση της ιστορίας ορισμένων κεντρικών θεωρητικών προβλημάτων , οπότε μπαίνουμε στα πεδία της φιλοσοφίας , της θεολογίας ή και της τέχνης ως άκρως ευαίσθητου σεισμογράφου κοσμοθεωρητικών μετατοπίσεων. Η διπλή ιδιότητα του «ιστορικού των ιδεών» και του «κοινωνικού ιστορικού»  επιτρέπει την αποφυγή τόσο μιας ιστορίας των ιδεών  ανίκανης να προβεί σε «μιαν ιστορικά και κοινωνιολογικά εναργή σύλληψη των συγκεκριμένων υποκειμενικών της φορέων μέσα στις συγκεκριμένες αντικειμενικές τους καταστάσεις» όσο και μιας «ιστορίας των θεωρητικών προβλημάτων» που θα αγνοούσε τη «διαμόρφωση των ιδεών υπό την πίεση της εκάστοτε εσωτερικής λογικής τους» .

Η εύκολη έως και χυδαία μεθοδολογικά κατηγοριοποίηση των, όλων και περισσότερο διογκούμενων , κοινωνικών διεργασιών  που παρατηρούνται στις χώρες της αναπτυγμένης Δύσης (Ευρώπη και ΗΠΑ) ως εθνικολαϊκιστικών (όρος που στην εποχή μας χρησιμοποιείται σαν το μοναδικό κλειδί που λύνει όλα τα σύγχρονα θεωρητικά και κοινωνικά προβλήματα) δεν προσφέρει απολύτως καμία θεωρητική ερμηνεία – κατανόηση του τι πραγματικά διακυβεύεται εκεί στον πυρήνα των κοινωνικών διεργασιών. Παράλληλα επιτρέπει στις πολιτικές ελίτ να συνεχίζουν να αδιαφορούν εξακολουθώντας να ασκούν τις ίδιες πολιτικές που έχουν προκαλέσει τις παρατηρούμενες κοινωνικές διεργασίες. Στοχεύει όχι στην πραγματικότητα των προβλημάτων, αλλά σε όσους επιχειρούν να δώσουν τον δικό τους τόνο στα συγκεκριμένα προβλήματα και να προωθήσουν τις δικές τους ιδεολογικές και πολιτικές επιλογές οι οποίες βρίσκονται στον αντίποδα όσων χρησιμοποιούν την έννοια  του εθνικολαϊκισμού ως  αναλυτική κατηγορία. Είναι γνωστό ότι τα ακραία δεξιά στοιχεία είναι αυτά που  δίνουν τον τόνο μέσω υπερβολών, κυνισμών, χυδαιοτήτων , ψεμάτων.     

Τα προβλήματα των μέτρων λιτότητας

analyst

Ο βασικός σκοπός της δημοσιονομικής προσαρμογής στην Ελλάδα είναι η μεταφορά του δημοσίου χρέους στους Πολίτες, καθώς επίσης η εξυπηρέτηση του μέσω της ληστείας της ακίνητης περιουσίας τους – με τη βοήθεια των φόρων, των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών σε εξευτελιστικές τιμές.     

Ανάλυση

Η βασική αιτία, λόγω της οποίας θεωρεί ο γερμανός υπουργός οικονομικών ότι, η Ελλάδα δεν μπορεί να ξεφύγει από την κρίση, είναι η χαμηλή παραγωγικότητα των εργαζομένων της – ευρύτερα η ελλειμματική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της, παρά το ότι οι μισθοί, οπότε το κατά κεφαλήν εργατικό κόστος ανά μονάδα προϊόντος, έχουν μειωθεί στο μισό, με αποτέλεσμα να είμαστε η μοναδική χώρα που έχει πλησιάσει τη Γερμανία, χωρίς καν τη βοήθεια των επενδύσεων (γράφημα – οι επενδύσεις αυξάνουν την παραγωγικότητα).

ΜΕΓΑΛΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΤΖΙΡΟΥ «Πεθαίνει» το λιανεμπόριο - Αποκαλυπτική έρευνα για την περίοδο των εκπτώσεων

Σε διαρκή κατάρρευση βρίσκεται το ελληνικό εμπόριο το οποίο δεν «σώζεται» ούτε με τις εκπτώσεις πλέον. παρά τις πολύ μεγάλες προσφορές, οι καταναλωτές αποφεύγουν να προχωρήσουν σε αγορές, πέραν των βασικών αγαθών με αποτέλεσμα να καταγράφεται σημαντική πτώση του τζίρου κατά της διάρκεια των χειμερινών εκπτώσεων.

Η έρευνα του ΙΝΕΜΥ-ΕΣΕΕ είναι αποκαλυπτικό καθώς ο μέσος όρος μείωσης των χειμερινών εκπτωτικών πωλήσεων συγκριτικά με πέρυσι είναι στα επίπεδα του 20%, με το 83% των επιχειρηματιών να δηλώνει ότι ήταν σε χαμηλότερα επίπεδα σε σύγκριση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο, το 13% ότι κινήθηκε στα ίδια επίπεδα και το 4% σε καλύτερα.

Μία στις τέσσερις επιχειρήσεις πραγματοποίησαν χαμηλότερες πωλήσεις τις χειμερινές εκπτώσεις του 2017 σε σύγκριση με πέρυσι, άνω του 40%. Περίπου μία στις πέντε είχαν μείωση στις πωλήσεις είτε μεταξύ 31% και 40%, είτε μεταξύ 21% και 30%. Τέλος, μία στις τέσσερις επιχειρήσεις είχαν πτώση στις πωλήσεις της τάξης του 11% έως 20% και περίπου μία στις δέκα έως 10%. Μεγαλύτερες πιέσεις δέχονται οι επιχειρήσεις με κύκλο εργασιών μικρότερο από 30.000 ευρώ, αφού το 35% αυτών είχαν πτώση των πωλήσεων άνω του 40%.

Υπόθεση όλων η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής

Γιώργος Α. Κορομηλάς, pρόεδρος Ινστιτούτου Οικονομικών και Φορολογικών Μελετών

Η φοροδιαφυγή, ως φαινόμενο είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα με οικονομικές, κατά κύριο λόγο, αλλά και κοινωνικές προεκτάσεις, το οποίο ειδικά στις μέρες μας έχει πάρει επικίνδυνα μεγάλες διαστάσεις, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε άλλα κράτη.

Διάφορες έρευνες υπολογίζουν το μέγεθος της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα σε ποσοστό μεταξύ 6% έως 9% του ΑΕΠ ήτοι σε ποσό από 11 δισ. ευρώ έως 16 δισ. ευρώ. Ανεξάρτητα από την ακρίβεια του υπολογισμού του ανωτέρω ποσού, το γεγονός είναι ότι η κατάσταση που βιώνει η χώρα σήμερα οφείλεται, πέραν των άλλων, στο φαινόμενο αυτό.

Στο ερώτημα ποιοι ωφελούνται από τη φοροδιαφυγή η απάντηση είναι μόνο οι φοροφυγάδες. Η φοροδιαφυγή έχει δυσμενείς συνέπειες, διότι η απώλεια εσόδων εξ αυτής της αιτίας περιορίζει σημαντικά τη δυνατότητα κάλυψης των δημοσίων δαπανών με αποτέλεσμα η χώρα να καταφεύγει στον εξωτερικό δανεισμό με άμεση συνέπεια τη διόγκωση του δημόσιου χρέους, ένα χρέος το οποίο με δυσκολία μπορεί να καταστεί βιώσιμο, όσο το πρόβλημα αυτό παραμένει άλυτο. Παρά τις προσπάθειες που γίνονται το φαινόμενο αυτό αντί να περιορίζεται συνεχώς γιγαντώνεται. Οι φοροδιαφεύγοντες συνεχώς βρίσκουν νέους τρόπους, επιστρατεύοντας πολλές φορές και «τυπικώς νόμιμα» μέσα για να συνεχίσουν την εγκληματική, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, δραστηριότητά τους.

Η φοροδιαφυγή αποτελεί μεγάλη αδικία για τους ειλικρινείς και συνεπείς ή καλύτερα τους κατ’ ανάγκη συνεπείς φορολογούμενους, αφού το σύνολο της φορολογικής επιβάρυνσης μεταφέρεται ουσιαστικά σε αυτούς δημιουργώντας ανισότητα. Το πρόβλημα της ανισότητας εντείνεται, διότι όσοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να φοροδιαφεύγουν σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος διότι αφ’ ενός καταβάλλουν μεγαλύτερους φόρους και αφ’ ετέρου γίνονται αποδέκτες άλλων πρόσθετων μέτρων, τα οποία έχουν ως αποτέλεσμα τη συνεχή μείωση του πραγματικού τους εισοδήματος, συνεπώς μιλάμε για κοινωνική αδικία με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Ποιοι και πόσα θα χάσουν από τη μείωση του αφορολόγητου

Από χθες η μείωση του αφορολογήτου και των συντάξεων μπήκε στον δρόμο των περικοπών. Δεν είναι πλέον μια θεωρητική απειλή στον ορίζοντα, αλλά δύο μέτρα τα οποία θα κληθεί να ψηφίσει άμεσα η κυβέρνηση, με στόχο συνολικές εξοικονομήσεις 2% του ΑΕΠ σε διάστημα δύο ετών.

Σύμφωνα με Τα Νέα, το 2019 θα πρέπει να βγουν από τις τσέπες των φορολογουμένων 1,8 δισ. ευρώ και επιπλέον 1,8 δισ. ευρώ από τις τσέπες των συνταξιούχων το 2020 μια κι έξω.

Χαμηλόμισθοι και αγρότες με χαμηλά εισοδήματα της τάξεως των 420 ευρώ τον μήνα αλλά και συνταξιούχοι με μηνιαίες αποδοχές άνω των 600 ευρώ βρίσκονται στο στόχαστρο. 

Η τεχνική επεξεργασία των μέτρων τις επόμενες ώρες και ο ακριβής προσδιορισμός του δημοσιονομικού κενού, θα κρίνει αν τα εισοδηματικά κλιμάκια τα οποία θα αγγίζουν τα νέα μέτρα θα είναι κατά τι υψηλότερα. Η κυβέρνηση εξακολουθεί να ελπίζει σε μείωση του 2%.

Ιδανικά η κυβέρνηση επιδίωκε το μαχαίρι σε αφορολόγητο και συντάξεις να μην υπερβαίνει το 0,75% του ΑΕΠ ή 1,35 δισ. ευρώ ανά κατηγορία.

Αφορολόγητο στα 5.900 ευρώ από το 2019

Γ. Κοντογιώργης - Η αντίσταση των εννοιών

Ομιλία του Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργου Κοντογιώργη με θέμα «Η αντίσταση των εννοιών», που έγινε στις 29.2.2016 στο Καφέ Φίλιον, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων Φίλοι στο Φίλιον.

Σπύρος Στάλιας:Η τιμωρία θάναι σκληρή!!!

Πάντα «κατόπιν εορτής» – ως την επόμενη τραγωδία…

iskra

Ισως πια να μην καταλαβαίνω την εποχή. Ισως να είμαι ένας βροντόσαυρος. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας άνθρωπος που η τύχη τού έριξε στο κεφάλι τη χειρότερη των τραγωδιών μπορεί να γράφει στο Facebook για τη συμφορά που τον βρήκε, μπορεί να ομιλεί και να δίνει συνεντεύξεις στα μέσα ενημέρωσης. Τρεις εκπομπές δηλώσεις! Δεν

έχει σημασία τι είπε – δεν είναι η ταπεινότης μου που θα τα κρίνει. Ούτε τον ίδιο τον κρίνω. Απλώς απορώ. Ισως ο άνθρωπος να μην έχει ακόμα αισθανθεί αυτό που τον βρήκε – το χειρότερο όλων των δεινών. Ισως πάλι, έτσι να ήταν πάντα ένα μέρος των ανθρώπων – εκείνοι που εκφράζονται με τρόπους που ξαφνιάζουν τους άλλους.
Ισως να μην πρόκειται για τον homo Facebook, αλλά για τον ίδιο εκείνο πανάρχαιο τύπου ανθρώπου που μπορεί να μιλά στην Αγορά για τα ανείπωτα. Ισως έτσι να ήταν πάντα στις αγορές, τις ενορίες, τους καφενέδες, τις αυλές στις γειτονιές – ίσως όλα αυτά να είναι σήμερα το Facebook, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οπου συνυπάρχουν το μέτρο και το υπεράγαν. Η τραγωδία ήταν μεγάλη και ασυνήθιστη – φυσικό λοιπόν να προκαλέσει το ενδιαφέρον της κοινωνίας. Συνεπώς και των μέσων ενημέρωσης. Συνεπώς και του διαδικτύου. Καταλαβαίνω ότι ακόμα και μια κάποια πολυλογία είναι αναπόφευκτη. Οπως

αναμενόμενη και η διαδικτυακή ανθρωποφαγία. Μια παθολογία που δεν θα διορθωθεί ποτέ (και πάντως όχι πριν να ζήσουμε σε μια κοινωνία φιλοσόφων) – εναπόκειται λοιπόν στο φιλότιμο του καθενός, ήτοι το ήθος, τη μόρφωση και τον χαρακτήρα, να ξεχωρίζει μέσα στην πανσπερμία του διαδικτύου την ήρα απ’ το στάρι. Οπως και στην πολιτική σκηνή. Εν προεκιμένω, η ταξική πάλη δεν είναι γλίτσα, δεν έχει στο ηθικό της υπόβαθρο το μίσος για τους πλούσιους, αλλά την ανάγκη για την απελευθέρωση όλων.

Δυτικά αρνητικά στερεότυπα για τους Έλληνες από τον Μεσαίωνα έως σήμερα

Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

Με τη ρωμαϊκή κατάκτηση ο ελληνικός κόσμος ήλθε ουσιαστικά για πρώτη φορά σε στενή επαφή με τον λατινικό, σε μια συνύπαρξη με πολλαπλές παραμέτρους. Πέρα όμως από την πολιτισμική ώσμωση μεταξύ των δύο πλευρών (αφενός τις επιδράσεις του ελληνικού πολιτισμού στον ρωμαϊκό και αφετέρου την πρόσληψη ρωμαϊκών πρακτικών και θεσμών από την Ανατολή μέσω της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας), οι δύο κόσμοι ήλθαν και σε σύγκρουση ήδη από τον πρώιμο Μεσαίωνα. Παρατηρήθηκαν μάλιστα ανταγωνισμοί και προστριβές σε εκκλησιαστικό επίπεδο μεταξύ Παλαιάς και Νέας Ρώμης, που οδήγησαν στο σχίσμα μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων.

Οι σχέσεις μεταξύ Ανατολής – Δύσης επιδεινώθηκαν μετά τη μεγάλη μετανάστευση, που έλαβε χώρα από τον 3ο έως τον 5ο αι. μ.Χ., όταν τα γερμανικά φύλα κατέκλυσαν τη δυτική Ευρώπη και κατέλυσαν το δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας, καταλαμβάνοντας τη Ρώμη (476 μ.Χ.)(1). Παρά όμως τις επιδρομές, τις λεηλασίες και τις καταστροφές και στο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας, τα γερμανικά φύλα δεν κατόρθωσαν να επιβληθούν και εκεί. Επιφανή μέλη της κωνσταντινουπολίτικης αριστοκρατίας συγκρότησαν το «Πανελλήνιον», έναν φορέα με έντονο αντιγερμανικό προσανατολισμό, που είχε ως στόχο την εκδίωξή τους από την περιοχή, κάτι που τελικά πραγματοποιήθηκε με τη λαϊκή εξέγερση του 400 μ.Χ. και την εξόντωση των Γότθων του πολεμάρχου Γαϊνά, που παρεπιδημούσαν στην Κωνσταντινούπολη(2).

Έκτοτε η βυζαντινή αυτοκρατορία θα συνεχίσει να βρίσκεται σε αντιπαράθεση με τα γερμανικά φύλα και τις δυτικές ηγεμονίες, με αποκορύφωμα την ιδεολογική σύγκρουσή της με την αυτοκρατορία του Φράγκου ηγεμόνα Καρλομάγνου και των επιγόνων του, που διεκδικούσε για λογαριασμό της τον τίτλο της «ρωμαϊκής αυτοκρατορίας» (800 μ.Χ.). Θέλοντας μάλιστα να μονοπωλήσουν τον τίτλο αυτό, οι Δυτικοί ηγεμόνες αποκαλούσαν τον βυζαντινό αυτοκράτορα απλώς «βασιλέα των Ελλήνων»(3) και όχι «των Ρωμαίων», και αυτός με τη σειρά του αποκαλούσε τον αυτοκράτορα της Δύσεως απλώς «ρήγα»(4) και τους Φράγκους «γένος βαρβάρων»(5).

Ιαβέρης στο NEWS 247: Περνάς με κόκκινο; Πρόστιμο και κοινωνική εργασία, δίπλα σε γονείς που υπογράφουν τον ακρωτηριασμό των παιδιών τους

Τόσα χρόνια, ένας άνθρωπος μόνος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Γιατί είμαστε μόνιμα στην "κορυφή της βλακείας". Νεκροί και ζωντανοί νεκροί από τη γενοκτονία του σήμερα. Το σοκ διαρκείας που χρειάζεται ο Έλληνας, για να αποσπαστεί η προσοχή του από την τσέπη του. Ο Αναστάσιος Μαρκουίζος, γνωστός ως Ιαβέρης, μιλά στο NEWS 247

Σοφία Κατσαρέλη

Ο παλιός οδηγός αγώνων Αναστάσιος Μαρκουίζος, γνωστός ως Ιαβέρης, πριν λίγες ημέρες συγκλόνισε με τα στοιχεία που παρουσίασε στη Βουλή, για τη γενοκτονία που συντελείται με τα τροχαία στους ελληνικούς δρόμους. Λίγες μόλις ημέρες μετά, η είδηση του θανάτου του Παντελή Παντελίδη σε τροχαίο προκάλεσε σοκ στο πανελλήνιο, υπενθυμίζοντας σε όλους, πόσο τραγικό και άδικο είναι, να χάνεται ένας άνθρωπος στην άσφαλτο.

Ο Ιαβέρης μιλά στο NEWS 247 για την αναγκαία αλλαγή φιλοσοφίας και όσα τραγικά έπονται ενός τροχαίου, από τον θάνατο και τον αποχωρισμό του αγαπημένου σου ανθρώπου σε μία τελετή φρίκης μέχρι το να τον έχεις ήδη αποχωριστεί, "βλέποντας το στήθος του να ανεβοκατεβαίνει, ενώ εκείνος είναι ένας ζωντανός νεκρός".

Τι φταίει για το γεγονός ότι ενώ άλλες χώρες έχουν επιτύχει σημαντική μείωση στα τροχαία, η Ελλάδα τα τελευταία 60 χρόνια έχει 60% αύξηση; Η παιδεία, τα λανθασμένα κι επικίνδυνα πρότυπα που αντιγράφουν τα παιδιά και ο ρόλος των πολιτικών και των ΜΜΕ, που απαξιώνουν την είδηση ενός τροχαίου. "Ο πολιτισμός ενός λαού φαίνεται στην κουλτούρα του καθ'οδόν", λέει μεταξύ άλλων ο κ. Μαρκουίζος, προτείνοντας εξοντωτικές οικονομικά και ψυχολογικά ποινές και πρόστιμα, για να μην αφήσει άλλος την τελευταία του πνοή στους δρόμους...

Στ. Λυγερός : Τα αδιέξοδα Μνημόνια και η Τουρκική Προκλητικότητα

Νέα Κρήτη

Τα μνημόνια είναι μία αδιέξοδη πολιτική αργού θανάτου της ελληνικής οικονομίας. Αυτή η στρατηγική αντίληψη , πρέπει επιτέλους να συζητηθεί από όλο το ελληνικό πολιτικό σύστημα ανοιχτά και χωρίς ταμπού.  Αυτό είπε στον 9.84 ο αρθρογράφος και αναλυτής Σταύρος Λυγερός. Πρόσθεσε όμως , ότι όσο σε αυτή τη στρατηγική δεν υπάρχει συζήτηση , η αποδοχή λύσεων εντός μνημονίου που προκρίνουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση , καθιστά υποχρεωτικό έστω για λόγους ψυχολογίας , η όποια διαπραγμάτευση να κλείσει το ταχύτερο δυνατόν.  

Αναφερόμενος στη ποιοτικά αναβαθμισμένη Τουρκική προκλητικότητα, επεσήμανε ότι ο Ερντογάν, γυρεύει μία εύκολη και ανέξοδη συμβολική νίκη , γεγονός που καθιστά σαφές ότι η Ελλάδα πρέπει και να οριοθετήσει τι εννοεί «κόκκινες γραμμές» και να δείξει ότι  θα πράξει οτιδήποτε αποτρεπτικό σε περίπτωση που η άλλη πλευρά υπερβεί αυτές τις «κόκκινες γραμμές». Σημείωσε δε με έμφαση, ότι η περίπτωση των 2 Τούρκων κομάντο, είναι  και ποιοτικά διαφορετική από την υπόθεση των 8 και η Ελλάδα οφείλει με πολιτικούς όρους περισσότερο να προσεγγίσει την περίπτωση τους.

Το πρόβλημα του συστήματος

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Κώστα Τρακοσα

Οι συζητήσεις αναφορικά με την επιστροφή των θεσμών έχουν εγκλωβίσει τον δημόσιο διάλογο σε έναν «ζουρλομανδύα». Κυβέρνηση, αξιωματική αντιπολίτευση και μικρότερα ευρωπαϊκού προσανατολισμού κόμματα συζητούν, διαπληκτίζονται και διαγκωνίζονται αν είναι ή όχι μέτρα λιτότητας αυτά που έρχονται, αν είναι ή δεν είναι πολιτική η συμφωνία που έκλεισε η κυβέρνηση με τους θεσμούς, αν αλλάζει ή όχι το «μείγμα» πολιτικής της ευρωζώνης για την αντιμετώπιση της κρίσης, αν τελικά έχουμε φτάσει ή υπάρχει κι άλλος χώρος στον πάτο του βαρελιού. Μοιάζει με ένα επαναλαμβανόμενο deja-vu: από το 2010 μέχρι και σήμερα ο δημόσιος λόγος και ο λόγος των πολιτικών κομμάτων δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από αυτήν την επαναλαμβανόμενη παράκρουση. Αυτό, σε μια πρώτη ματιά, φαίνεται να συμφέρει το σύστημα, καθώς μέσω της διαρκούς επανάληψης ίσως να εμπεδώνεται μια κατάσταση φόβου και ανασφάλειας, που διοχετεύεται στον λαό μέσω των ΜΜΕ και των κομμάτων, δημιουργώντας, τελικά, τις απαραίτητες συναινέσεις έστω και δια της τεθλασμένης. Είναι όμως έτσι; Πράγματι το σύστημα αναπαράγεται επιτυχημένα με αυτόν τον τρόπο;

Το σύστημα για να μπορέσει να αναπαραχθεί έχει ανάγκη από τη δημιουργία και τη συστηματοποίησησυγκεκριμένων «διαιρετικών τομών». Τομών δηλαδή που, μέσω των διαφοροποιήσεων που παράγουν, καταφέρνουν να περικλείουν εκ νέου το σύνολο του κοινωνικού ιστού στο ίδιο το σύστημα επιτυγχάνοντας τελικά την ομαλή αναπαραγωγή του. Τέτοιες τομές ήταν για παράδειγμα η «δεξιά-αντιδεξιά» ή ο «εκσυγχρονισμός-λαϊκισμός» ή, σε ορισμένες συγκυρίες,η «μάχη κατά τη διαφθοράς». Επρόκειτο για υπαρκτά ζητήματα που, καθώς βρισκόταν στην καρδιά του κάθε φορά κρατικού μετασχηματισμού, κατάφερναν να συστηματοποιήσουν το εκάστοτε κυρίαρχο διακύβευμαεπιφέροντας την απαραίτητη συναίνεση απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Σήμερα, όμως, κάτι τέτοιο εκλείπει. Ο δημόσιος λόγος μοιάζει μετέωρος και επαναλαμβανόμενος. Ίσως, η αδυναμία διατύπωσης τέτοιων διαιρετικών τομών από το ίδιο το σύστημα να σηματοδοτεί το σημερινό του πρόβλημα. Όσο δεν μπορεί να διαμορφώσει διαιρετικές τομές στο «σώμα» της ελληνικής κοινωνίας, οι οποίες θα οριστικοποιήσουν το κομματικό σύστημα σταθεροποιώντας τους όρους αναπαραγωγής του πολιτικού συστήματος, τόσο κινδυνεύει το ίδιο το σύστημα εν γένει.

Δημήτρης Τσαγκάρης : Ώρα για Εναλλακτικές στην Ευρωλιτότητα

Νέα Κρήτη

Η πραγματικότητα της αγοράς και της ελληνικής οικονομίας σε όλους τους δείκτες, αναδεικνύει κατά τη γνώμη του οικονομολόγου - φοροτεχνικού Δημήτρη Τσαγκάρη, την αναγκαιότητα η Ελλάδα να μην βιαστεί να κλείσει την διαπραγμάτευση με τους δανειστές, αλλά να εξετάσει έστω και τώρα τις εναλλακτικές  που διαθέτει, όπως είπε στον 9.84 . Με δεδομένο ότι σε χώρες με εκλογές στην ευρωζώνη, η εικόνα για το που πάει  η Ε.Ε.  είναι θολή, στην Ελλάδα όλες οι συζητήσεις  θα έπρεπε να γίνουν χωρίς ταμπού για όλες τις εναλλακτικές επιλογές της χώρας.

«Προσωρινή εφαρμογή» της συμφωνίας Ε.Ε.-Καναδά

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Τάσου Γκούβα

Υπερψήφισαν το έκτρωμα της CETA οι περισσότεροι ευρωβουλευτές

Εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την περασμένη Τετάρτη (15/2) η καταστροφική CETA, η συμφωνία «ελεύθερου εμπορίου» μεταξύ Ε.Ε. και Καναδά. Αν και η επικύρωση της πρέπει να γίνει και από τα 28 εθνικά κοινοβούλια, μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η συμφωνία CETA θα τεθεί σε «τριετή προσωρινή εφαρμογή». Την έγκριση της συμφωνίας υπερψήφισαν 408 ευρωβουλευτές – μεταξύ των οποίων, φυσικά, και οι σοσιαλδημοκράτες που κατά τα άλλα «αλλάζουν και γυρνούν την πλάτη στο νεοφιλελευθερισμό»… Την καταψήφισαν 254 ευρωβουλευτές, και 33 απείχαν.

Η έγκριση της CETA παρά το μεγάλο κίνημα πολιτών εναντίον της (δεκάδες πρωτοβουλίες ξεπήδησαν τους τελευταίους μήνες σε πολλά κράτη μέλη της Ε.Ε. και πάνω από 3.500.000 πολίτες υπέγραψαν έκκληση προς τους ευρωβουλευτές να την καταψηφίσουν) απέδειξε για άλλη μια φορά ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν λειτουργεί προς το συμφέρον των πολιτών της Ευρώπης, δεν λογοδοτεί σε αυτούς και σίγουρα δεν ακούει τις φωνές τους.

Θάλασσα, πικροθάλασσα... (4)

Ν.Υόρκη, 20/11/1956: Δείπνο προς τιμήν τού Κων. Καραμανλή, ο οποίος κάθεται ανάμεσα στους εφοπλιστές
Νικ. Ρεθύμνη και Μαν. Κουλουκουντή. Δίπλα στον τελευταίο, ο υπουργός εξωτερικών Γ. Αβέρωφ-Τοσίτσας.

[Συνέχεια από το προηγούμενο] 

I. Τέλη χαρτοσήμου

(46) Απαλλάσσονται από τα τέλη χαρτοσήμου τα γραφεία αλλοδαπών επιχειρήσεων που εγκαθίστανται στην Ελλάδα και ασχολούνται με τη διαχείριση, ναύλωση, ασφάλιση κ.λπ. πλοίων. Προϋπόθεση: Τα πλοία πρέπει να έχουν χωρητικότητα άνω των 1000 κόρων.

(47) Απαλλάσσονται από τα τέλη χαρτοσήμου η σύνταξη συμβολαίων, κάθε σύμβαση, εκτελωνισμός και άλλες πράξεις που απαιτούνται για την υπαγωγή πλοίου υπό ελληνική σημαία και τη νηολόγησή του, την παροχή δικαιώματος εγγραφής ναυτικής υποθήκης, η τυχόν εισφορά του πλοίου σε ανώνυμη εταιρεία, η σύνταξη δανειακής σύμβασης ασφαλιζόμενης με υποθήκη επί πλοίων κ.λπ. Προϋπόθεση: Παραμονή του πλοίου υπό ελληνική σημαία.

(48) Απαλλάσσονται από τέλη, εισφορές δικαιώματος, κρατήσεις και φόρους υπέρ τρίτων, οι ναυπηγήσεις και οι συντηρήσεις πλοίων, οι επισκευές με ελληνική ή ξένη σημαία πλοίων, πλωτών ναυπηγημάτων, καθώς και η ασφαλιζόμενη με υποθήκη επ’ αυτών σύμβαση δανείου. Προϋπόθεση: Η σχετική δαπάνη να καλύπτεται με συνάλλαγμα μη υποχρεωτικά εκχωρητέο.

(49) Απαλλάσσεται από τέλος χαρτοσήμου το εισόδημα που αποκτήθηκε στο εξωτερικό από αλλοδαπές πλοιοκτήτριες εταιρείες καθώς και το κτώμενο εισόδημα των μετόχων και εταίρων των εταιρειών αυτών με μορφή διανομής κερδών ή μερισμάτων. Την παραπάνω απαλλαγή έχουν και τα έγγραφα που εκδίδονται για την εφαρμογή του νόμου.

(50) Επεκτείνονται οι απαλλαγές από τέλη χαρτοσήμου που προβλέπονται από τις διατάξεις του α.ν.89/1967 σε αλλοδαπές ναυτιλιακές εταιρείες.

Γιατί οι Αμερικάνοι θέλουν προσδεδεμένη την Ελλάδα στο ενεργειακό τους άρμα

iskra

του Γιώργου Φιντικάκη

Δεν πρόλαβε καλά-καλά να ανοίξει η χαραμάδα της ενεργειακής προσέγγισης με τη Ρωσία που είχε προαναγγείλει ο Donald Trump, και απότομα έκλεισε.

Ακούγοντας χθες την αμερικανίδα βοηθό υφυπουργό Εξωτερικών, αρμόδια για τα ενεργειακά, Robin Dunnigan να μεταφέρει την υποστήριξη της νέας ηγεσίας του State Department στο Νότιο Ενεργειακό Διάδρομο, η εντύπωση που αποκόμισε κανείς ήταν ότι ουδέποτε υπήρξε η ρωσική χαραμάδα του Trump. ‘H για το πούμε διαφορετικά, άλλο η προεκλογική ρητορική Trump και άλλο η ουσία της εξωτερικής πολιτικής του νέου προέδρου των ΗΠΑ.

Το μήνυμα της Dunnigan, του πρώτου στελέχους του State Department που επισκέπτεται την Ελλάδα μετά την αλλαγή στην αμερικανική διοίκηση, ήταν σαφές.

«Ένα μόνο έργο, και μάλιστα αξίας 40 δισ. δολαρίων, υπάρχει αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη, αυτό του Νοτίου Διαδρόμου. Έμφαση πρέπει να δοθεί στην ολοκλήρωση αυτού του έργου, που δεν αφορά κάποια ιδέα ή σχέδιο που μπορεί να κατασκευαστεί στο μέλλον», ήταν η απάντηση – αιχμή της σε ερώτηση για τη στάση των ΗΠΑ ως προς τον ελληνο-ιταλικό αγωγό και τον Turkish Stream, σχέδια αμφότερα ρωσικών συμφερόντων.

Υπάρχει τηλέφωνο στην Ουάσιγκτον;

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Δεν είναι ευχάριστο, αλλά στην πραγματικότητα επαληθεύθηκε η πρόγνωση ότι θα ζήσουμε - ζούμε ήδη! - συνθήκες 2015. Είναι να ελπίζεται, μόνον, ότι τόσο η σημερινή Ελληνική Κυβέρνηση (αλλά και συνολικά η δημόσια σκηνή στην Ελλάδα), όσο και οι πολιτικές και τεχνοκρατικές προσωπικότητες που βρίσκονται στο πηδάλιο των "εταίρων" (δηλαδή Βερολίνου, Βρυξελλών, ΔΝΤ και Ουάσιγκτον/ΗΠΑ: οι υπόλοιποι συντελεστές του συστήματος δεν μετρούν - δυσάρεστο, απαράδεκτο αλλ' έτσι είναι) έχουν μάθει από εκείνο που υπήρξε η εμπειρία του 2015. Δηλαδή και της αδιέξοδης διαπραγμάτευσης, με την Ελλάδα να παίζει τους συσχετισμούς των "εταίρων" και εκείνους να παίζουν τις ανάμεσά τους ισορροπίες · και του θερμού καλοκαιριού, του κλεισίματος "στο νήμα" · και της αδυναμίας πολιτικής υπεράσπισης των συμφωνημένων, με την προσφυγή στο δημοψήφισμα του Ιουλίου· και της ανάγκης αντιμετώπισης του βάραθρου που (πάντως σταμάτησε όσους είχαν την τελική ευθύνη) αποδείχθηκε ότι θεωρήθηκε το Grexit· και της σιωπηρής συμφωνίας Αθηνών και "εταίρων", στην δε Αθήνα και Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης, ότι η προσάραξη δεν έπρεπε να συμβεί· και της τελικής πορείας προς έγκριση από μια παραζαλισμένη κοινή γνώμη στις κάλπες του Σεπτεμβρίου.

Αυτή την φορά υπάρχει ένας παράγοντας που περιπέκει πολύ τα πράγματα: η γεωπολιτική αστάθεια στην περιοχή δεν αποτελεί πλέον μια γενική διαπίστωση - κάθε μέρα στο Αιγαίο δημιουργούνται συνθήκες θερμού επεισοδίου, ενώ στην Θράκη ακούγονται τριγμοί και νέες αιτήσεις ασύλου από Τούρκους πραξικοπηματίες (που, αυτήν την φορά, δεν αρνούνται στην συμμετοχή στην προσπάθεια ανατροπής του Ερντογάν...) λειτουργούν ως πρόσθετη θρυαλλίδα . Οι οικονομικές διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους Ευρωπαίους "εταίρους" της για την διαβόητη δεύτερη αξιολόγηση και την συνέχιση του Μνημονίου-3 γίνονται υπό την σκιά αυτής της γεωπολιτικής απειλής, αλλά και με απόλυτη αβεβαιότητα για το αν "κάποιος" στην Ουάσιγκτον θα υπάρξει να σηκώσει το τηλέφωνο άμα βρεθούμε - δυο δεκαετίες μετά τα Υμια επί Σημίτη/Τσιλλέρ - σε αληθινές συνθήκες θερμού επεισοδίου. Υπάρχει μάλιστα μια αρνητική ένδειξη : όχι πως τα δυο μέτωπα συσχετίζονται αλλά να, όταν η Ουάσιγκτoν "μίλησε" για την διαπραγμάτευση της Ελλάδας με τους "εταίρους", ήταν για να μας αφήσει (μέσω ΔΝΤ) στην αβρή διάθεση των Ευρωπαίων...

Η εξίσωση μέτρων και αντίμετρων

Ο νέος φόρος, όπως υποστηρίζουν κορυφαία στελέχη του οικονομικού επιτελείου, θα έχει πολλές κλίμακες και συντελεστές, ώστε να εξασφαλιστεί η προοδευτικότητά του, ενώ θα είναι χαμηλότερος 35% - 40% για τους μικροϊδιοκτήτες και όσους έχουν χαμηλά εισοδήματα.

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Γιώργου Κούρου

gkouros@naftemporiki.gr

Την απόσυρση - κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και την αντικατάστασή του από τον Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας περιλαμβάνει το πακέτο των αντίμετρων που επεξεργάζεται η κυβέρνηση για να περιορίσει τις αντιδράσεις, εντός και εκτός κόμματος, από το νέο πακέτο λιτότητας που θα φέρει η πολιτική συμφωνία με τους δανειστές.

Ο νέος φόρος, όπως υποστηρίζουν κορυφαία στελέχη του οικονομικού επιτελείου, θα έχει πολλές κλίμακες και συντελεστές, ώστε να εξασφαλιστεί η προοδευτικότητά του, ενώ θα είναι χαμηλότερος 35% - 40% για τους μικροϊδιοκτήτες και όσους έχουν χαμηλά εισοδήματα.

Από την άλλη πλευρά, βέβαια, το βάρος θα μετατο-πιστεί στους «έχοντες και κατέχοντες», αν και μένει να διευκρινιστεί από τις υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών ποιοι θεωρούνται πλέον «έχοντες και κατέχοντες». Το σίγουρο πάντως είναι ότι για να αποφευχθούν αδικίες η «εξίσωση» από την οποία θα προκύπτει ποιοι θα πρέπει να επιβαρυνθούν θα λαμβάνει υπ’ όψιν συνδυαστικά τόσο την περιουσιακή κατάσταση του υπόχρεου όσο και ύψος των εισοδημάτων του.

Ο ένοχος της τραγωδίας του 2015

analyst

Καμία βρώμικη ιστορία δεν παραμένει ποτέ στο απυρόβλητο, οι ένοχοι τιμωρούνται πάντα, ενώ οι λαοί είναι αδύνατον να μην ξυπνήσουν – οπότε κάποια στιγμή οργανώνονται, εξεγείρονται και απαιτούν τη φυλάκιση των βασικών υπευθύνων, παίρνοντας τη μοίρα τους στα δικά τους χέρια.

.

«Ετυμολογία της λέξης «καταδότης»: Αυτός που παρακολουθεί κρυφά κάποιον, προσπαθώντας να μάθει τις κινήσεις και τις ενέργειες του για να τις προδώσει, συνήθως σε κάποιον ανώτερο, για να επιτύχει την εύνοια του – εκείνος που κινείται λοιπόν από ιδιοτελή, ταπεινά κίνητρα«.

του Βασίλη Βιλίαρδου

Ανάλυση

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, στην οποία συμμετέχει το κράτος μόλις με 8,93% (ανάλυση) προειδοποίησε ότι, εάν η αξιολόγηση καθυστερήσει, η οικονομία της χώρας μας θα χάσει το τρένο της εξόδου από την κρίση (πηγή) – ενώ στην έκθεση του τόνισε πως η παραμονή στην Ευρωζώνη είναι όρος επιβίωσης για την Ελλάδα (πηγή).

Ο δικός μας κεντρικός τραπεζίτης λοιπόν, ο κ. Στουρνάρας, καθώς επίσης πολλά από τα δικά μας πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης, όπως η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ κοκ., επιμένουν να κλείσει πάση θυσία η νιοστή εκβιαστική αξιολόγηση – για να μη μας χρεοκοπήσει, παράνομα προφανώς, η δική μας κεντρική τράπεζα. Εν προκειμένω εννοούμε την ΕΚΤ, επειδή αυτή είναι ουσιαστικά η κεντρική μας τράπεζα, ο «δανειστής ύστατης ανάγκης» του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος – ενώ φυσικά δεν ανήκει στη Γερμανία αλλά σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης, οφείλοντας να τις προστατεύει και όχι να τις χρεοκοπεί.

Έξοδος από την ΟΝΕ για νέα οικονομική πολιτική

του Κώστα Λαπαβίτσα

Στις 19 Φεβρουαρίου η Καθημερινή δημοσίευσε παρέμβαση δεκατεσσάρων Ελλήνων πανεπιστημιακών οικονομολόγων, με τίτλο: «Το Grexit παραμένει καταστροφικό για την Ελλάδα». Ο τόνος τους ήταν αυστηρός, αλλά η πληροφόρησή τους για τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς μάλλον ανύπαρκτη. Παρ’ όλα αυτά, μας διαβεβαίωσαν ότι οι καταστροφές που θα συμβούν, αν η χώρα φύγει από την ΟΝΕ, θα είναι απερίγραπτες. Είναι όντως έτσι; 

Η επιμονή των οικονομολόγων στην πλευρά της προσφοράς 

Η ουσία της παρέμβασης των δεκατεσσάρων έγκειται στην αντιμετώπιση της οξείας κρίσης της ελληνικής οικονομίας εντός Ευρωζώνης: «Χρειαζόμαστε έξοδο από αυτή τη μαύρη τρύπα [της ατέλειωτης λιτότητας]. Αυτό απαιτεί αλλαγή πλεύσης και μεταρρυθμίσεις μέσα στο ευρώ, όχι Grexit. Εκτός ευρώ και χωρίς την πίεση των θεσμών, οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις δεν θα γίνουν ποτέ.» 

Οι «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις», οι οποίες «είναι απαραίτητες ανεξάρτητα από το τι νόμισμα θα έχουμε», έχουν ως εξής: «το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η δραστική μείωση της γραφειοκρατίας ιδιαίτερα στο μέτωπο των επενδύσεων, η ιδιωτικοποίηση τομέων της οικονομίας όπου το κράτος απέτυχε […] η εφαρμογή των νόμων και [η] απονομή της δικαιοσύνης». 

Ξαφνιάζει η βαθιά και ταυτόχρονη πίστη και στο ευρώ και στη νεοφιλελεύθερη «μεταρρυθμιστική» πανάκεια. Γνήσιοι νεοφιλελεύθεροι οικονομολόγοι, όπως ο Μίλτον Φρίντμαν, ο Άλαν Γουόλτερς, ο Μάρτιν Φέλντσταϊν, έχουν ασκήσει καταλυτική κριτική στην ΟΝΕ, ήδη από τη δεκαετία του 1990. Δεν συμφωνούμε με τη γενικότερη προσέγγισή τους, αλλά δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα αποδείχθηκαν προφητικοί. 

Η καταδίκη του πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ

analyst

του Αλέξη Ζακυνθινού

Ορισμένοι θεωρούν ότι, το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι το ελλειμματικό «Κράτους Δικαίου» της – η απαράδεκτα διορισμένη από τις εκάστοτε κυβερνήσεις δικαστική εξουσία που δυστυχώς επιτρέπει το Σύνταγμα της χώρας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να λειτουργήσει ανεξάρτητα, όπως θα έπρεπε σε ένα δημοκρατικό περιβάλλον και όχι σε μία κομματική δικτατορία.

Με δεδομένο δε το ότι, η δικαστική εξουσία αντιδράει μόνο όταν θίγονται τα δικά της συμφέροντα, όπως οι μισθοί και οι συντάξεις, ενώ επιτρέπει τη συνεχή παραβίαση του Συντάγματος από τους δανειστές, εύλογα νοιώθουν ανυπεράσπιστοι οι Έλληνες. Δεν εξαιρούν βέβαια τους δικηγόρους, ιδίως τους συλλόγους τους, οι οποίοι θα έπρεπε ασφαλώς να έχουν το θάρρος καταγγείλουν τα παράνομα μνημόνια στο ευρωπαϊκό δικαστήριο – απαιτώντας να αποζημιωθεί η Ελλάδα για το 1 τρις € που περίπου της κόστισαν τα λανθασμένα οικονομικά μέτρα της Τρόικας.

Περαιτέρω φαίνεται πως, σε αντίθεση με την Ελλάδα, η Δικαιοσύνη λειτουργεί στα άλλα κράτη – κρίνοντας από το εγγονός ότι, ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ στην Ισπανία καταδικάσθηκε με την κατηγορία της διαφθοράς από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας σε φυλάκιση 4,5 ετών. Ειδικότερα, το δικαστήριο αποφάσισε πως ήταν ένοχος υπεξαίρεσης ποσού ύψους 12 εκ. € για το χρονικό διάστημα 2003 έως 2012, από τη θέση του ως διοικητή των τραπεζών CAJA της BANKIA.

«Πορτοκαλί» συναγερμό στις τράπεζες φέρνει η καθυστέρηση στην αξιολόγηση

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ Η ΝΤ. ΝΟΥΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΓΙΑ «ΕΛΕΓΧΟ» ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Του Θανάση Παπαδή

Σε... πορτοκαλί συναγερμό έχουν βρεθεί οι τράπεζες, μετά τη διαφαινόμενη νέα καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης, η οποία εν πολλοίς ανατρέπει τον υπάρχοντα σχεδιασμό τους, αφού μία από τις σταθερές που υπήρχαν στην εξίσωση για το 2017, ήταν ότι η 2η αξιολόγηση θα είχε ολοκληρωθεί το αργότερο στο κατώφλι του τρέχοντος έτους. Μέσα σε αυτό το κλίμα αυξανόμενης ανασφάλειας, με τα «κόκκινα» δάνεια να αποκτούν ξανά θετικό πρόσημο, τις καταθέσεις να αρχίζουν να φυλλορροούν από το τραπεζικό σύστημα, τον εξωδικαστικό συμβιβασμό να λαμβάνει χαρακτήρα «γεφυριού της Άρτας», και τα θετικά που θα αποκόμιζαν οι τράπεζες από την ένταξη της χώρας στην ποσοτική χαλάρωση να αποτελούν ένα όνειρο θερινής νυχτός, οι τραπεζίτες μόνο μακροπρόθεσμα σχέδια δεν μπορούν να κάνουν.

Αντιθέτως, κάνουν σενάρια προστασίας από έναν συστημικό κίνδυνο σε περίπτωση που δεν υπάρξουν θετικές εξελίξεις στην οικονομία και φτάσουμε με ανοικτά όλα τα μέτωπα στο φθινόπωρο. Εντός του Μαρτίου αναμένεται στην Αθήνα η επικεφαλής του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων (SSM) Ντανιέλ Νουί και η επίσκεψή της, μόνο εθιμοτυπικό χαρακτήρα δεν μπορεί να έχει.