Η Γαλλία και οι κανόνες του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος

ardin-rixi

O Φρανσουά Μιτεράν με τον Ζακ Ντελόρ σε φωτογραφία του 1983

Η συναίνεση των Παρισίων*

Του Rawi Abdelal, οικονομολόγου από τον νέο Ερμή τον Λόγιο τ. 11

Μεταξύ των θεσμικών θεμελίων της χρηματο-οικονομικής παγκοσμιοποίησης, άλλα είναι επίσημα και άλλα ανεπίσημα, καθώς περιλαμβάνουν τόσο κοινωνικές νόρμες όσο και κανόνες δικαίου που διευκρινίζουν και περιορίζουν τη νόμιμη πρακτική των κρατών. Το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Σύστημα που οικοδομήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αποδεχόταν ρητά τους κρατικούς ελέγχους στις κινήσεις κεφαλαίων ως κανονικούς και νόμιμους, σε αντίθεση με την κλασική εποχή του κανόνα του χρυσού, η οποία τους αντιμετώπιζε ως αίρεση. Διασφάλιζε επίσης το δικαίωμα των κρατών να ρυθμίζουν κατά βούληση τις κινήσεις των κεφαλαίων, ιδιαίτερα των βραχυπρόθεσμων (1). Αυτό το δικαίωμα κατοχυρώνεται ρητά στο καταστατικό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και στη Συνθήκη της Ρώμης καθώς και –παρά το όνομά του– στον Κώδικα της Απελευθέρωση της Κίνησης Κεφαλαίων του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το νομικό οπλοστάσιο δεν είχε μεταβληθεί σημαντικά, αλλά οι κοινωνικές νόρμες του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν ήταν πλέον οι ίδιες. Αρκετές μεγάλες οικονομικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γερμανίας και της Ιαπωνίας, είχαν φιλελευθεροποιήσει την κίνηση κεφαλαίων. Οι κυβερνήσεις, οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις τους περίμεναν μια άτυπη εξέλιξη προς αυτή την κατεύθυνση.

Οι τιμές καταναλωτή στην ευρωζώνη υποχώρησαν τον Σεπτέμβριο

του Κώστα Μελά

Οι τιμές καταναλωτή στην ευρωζώνη υποχώρησαν τον Σεπτέμβριο σε ετήσια βάση, για πρώτη φορά από τότε που η ΕΚΤ ξεκίνησε το πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων τον Μάρτιο, αυξάνοντας τις πιέσεις στους φορείς χάραξης πολιτικής να αντιμετωπίσουν τη νέα απειλή του αντιπληθωρισμού με ακόμη περισσότερα μέτρα στήριξης.

Η πτώση 0,1% σε σχέση με το περασμένο έτος, οφείλεται κυρίως στο χαμηλότερο ενεργειακό κόστος, υποδηλώνοντας ότι οι τιμές καταναλωτή θα μπορούσαν να σταθεροποιηθούν στους επόμενους μήνες, λόγω και της σταθεροποίησης των πετρελαϊκών τιμών. Αλλά η νέα πτώση εγείρει το "φάντασμα" του αντιπληθωρισμού.

Σε συνδυασμό με το ασθενέστερο ευρώ, το χαμηλότερο ενεργειακό κόστος θα μπορούσε να παράσχει μια ήπια ώθηση στην μέτρια ανάκαμψη της ευρωζώνης. Οι Ευρωπαίοι καταναλωτές και επιχειρήσεις, που εξαρτώνται από τις εισαγωγές ενέργειας και τις εξαγωγές αγαθών, αναμένεται να είναι μεταξύ των βασικών παραγόντων που θα επωφεληθούν από το φθηνό πετρέλαιο και το ισχυρό δολάριο.

Η πρώτη στις τιμές καταναλωτή που ανακοίνωσε η στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήρθε ως έκπληξη, από τη στιγμή που οι οικονομολόγοι ανέμεναν ότι οι τιμές θα παραμείνουν αμετάβλητες. Ο πληθωρισμός βρίσκεται χαμηλότερα του 0,5% από τον Ιούλιο του 2014, απειλώντας την αξιοπιστία της ΕΚΤ ότι θα πετύχει τον αντικειμενικό στόχο της σταθερότητας των τιμών. Ο δομικός πληθωρισμός παρέμεινε αμετάβλητος στο 0,9%.

Τι είναι η Ν.Δ.; Ο ευρών αμειφθήσεται*

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Τι είναι σήµερα η Ν.∆.; Όποιος κοιτάξει τις υποψηφιότητες για την προεδρία της, µάλλον θα καταλήξει σε σύγχυση παρά σε συµπέρασµα.

Ο Μητσοτάκης είναι ένας νεοφιλελεύθερος δεξιός, του οποίου το οικονοµικό και πολιτικό πρόταγµα επικαλύπτεται πλήρως από την τρόικα. Το σύνθηµά του κατά της οικογενειοκρατίας δικαιολογείται µόνο από το ότι τα έχει σπάσει µε την αδελφή του - µια ρήξη στην οποία έχει την αµέριστη στήριξη του πατέρα του και του µηχανισµού του.

Ο Γεωργιάδης είναι πολύ πιο δεξιός και το οικονοµικό του πρόταγµα επίσης καλύπτεται από την τρόικα, ενώ το πολιτικό και ιδεολογικό είναι ασύµβατο µε αυτό µιας κεντρώας εκδοχής της Ν.∆.

Ανάμεσά τους βρίσκεται ο - µη υποψήφιος - Βορίδης, ο οποίος ιδεολογικά βρίσκεται πιο κοντά στον Γεωργιάδη, αλλά δεν αποκλείεται να στηρίξει Μητσοτάκη. Επίσης δεν αποκλείεται όλοι αυτοί µαζί να βρεθούν αγκαλιά στον δεύτερο γύρο εναντίον ενός καραµανλικού υποψηφίου ή κάποιοι απ’ αυτούς να κάνουν δικό τους κόµµα.

ΧIΡΟΣΙΜΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

iskra

Του ΣΤΑΘΗ*

• Η ειρήνη τους βρομάει μπαρούτι. Oπως βρομάει η ΦολκςΒάγκεν τους. Οπως βρομάνε οι ίδιοι όταν μιλούν για ανθρωπιστικούς πολέμους, για ανθρωπιστικές κρίσεις, για εξαγωγή δημοκρατίας.
• Βρίσκονται διαρκώς σε πόλεμο εναντίον μας. Σε ταξικό πόλεμο, όταν μας κλέβουν απ' τον μισθό μας, όταν μας κλέβουν τις δουλειές μας, όταν μας παστώνουν στους φόρους, όταν μας γαμάνε τη ζωή μας και μας οδηγούν στην αυτοκτονία. Βρίσκονται διαρκώς σε πόλεμο μεταξύ τους ποιος θα ληστέψει καλύτερα τον άλλον,
• βρίσκονται διαρκώς σε πόλεμο εναντίον όλων, ανθρώπων, λαών και κρατών. Χρησιμοποιούν τον εθνικισμό, τις θρησκευτικές διαφορές και ό,τι άλλο τους είναι χρήσιμο για να διαιρούν και να βασιλεύουν, να διαιρούν τάξεις, να διαιρούν τάξεις, να διαιρούν έθνη και
• να μπουκάρουν, να βομβαρδίζουν, να εισβάλλουν, να δολοφονούν, να πνιγούν τον κόσμο στο αίμα, να εξανδραποδίζουν ανθρώπους, να μετακινούν πληθυσμούς κι ύστερα να τους μαντρώνουν σε γκέτο, να τους εκμεταλλεύονται. Φέρονται στους ανθρώπους σαν να 'ναι ζώα (έτσι όπως εννοούν οι ίδιοι τα ζώα) και τους σκοτώνουν σαν ζώα. Σκοτώνουν παιδάκια και παιδάκια και παιδάκια. Κι ύστερα κάνουν παρελάσεις και αλληλοπαρασημοφορούνται. Υαινες με ονοματεπώνυμο, Κλίντον, Μπλαιρ, Ομπάμα, Ολάντ, Μέρκελ, Πούτιν, κοινοί αλητάμπουρες και μαχαιροβγάλτες. Χαράσσουν σύνορα, γκρεμίζουν σύνορα, πιάνουν αίμα και το κάνουν χρυσάφι, ο
• κατιμάς του ανθρώπινου είδους περιβεβλημένος τους πραιτωριανούς της προπαγάνδας και της ενσωματωμένης διανόησης, που δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν, όντα ανίερα ως τον μυελό των οστών τους, που μετά τους φόνους οργανώνουν φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, τρώνε το βραδινό τους και κοιμούνται αγκαλιά με τους δαίμονές τους τον ύπνο των δικαίων, χωρίς να φοβούνται την οργή της πνιγμένης μάνας - που να τους πάρει ο διάολος τη δική τους. Τέρατα που
• στέλνουν τα παιδιά τους στα καλά σχολεία, με τις τσαντούλες τους ζωγραφισμένες λουλουδάκια, αντί για τα πρόσωπα των νεκρών που έστειλαν στον Αδη.
• Χιλιοειπωμένα όλα αυτά, από χιλιάδες ανθρώπους, εκατομμύρια αν κοιτάξουμε στο βάθος των αιώνων. Χιλιάδες πένες με δάκρυα ή φλόγες αντί μελάνης βάζουν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων χιλιάδες χρόνια τώρα. Κι όμως, όλους ένα κατά συνθήκην ψεύδος, με τις όποιες κατά καιρούς μεταμορφώσεις του, μας αφανίζει όλους. Ο άνθρωπος-ιδιοκτήτης, γης, ισχύος, μέσων παραγωγής - κι όσες φορές
• κι αν τον σάρωσε στο διάβα των αιώνων ο άνεμος των επαναστάσεων, κι αυτές παλλακίδες του στο τέλος τις έκανε ο άνθρωπος-ιδιοκτήτης, τις ιδιοποιήθηκε, σε τυραννίδες τις μεταμόρφωσε ή σε ιδιωτικής χρήσεως δημοκρατίες. Προμηθείς ο Ιησούς και ο Σπάρτακος, ο Αριστοτέλης και ο Μαρξ, Επιμηθεύς ο πρώτος τυχόν μαλακάκος και νικάει ο μαλακάκος - ο μαλακάκος, ο άφρων, ο αφιλοσόφητος, ο κυνικός και ο ως προς φύσιν και πόλιν νεκρός κυβερνάει τη Γη, αυτός ο άρχων των τόκων, ο κατέχων τα όπλα, ο θέτων τους θεούς και τους θεσμούς, ένας ποταπός αιματοβαμμένος αρουραίος.

Επτά συμπεράσματα από τις εκλογές στην Καταλονία

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ: President of the Catalan Government Artur Mas (R), presidental candidate by Junts pel Si (Together for Yes) group Raul Romeva (C), and leader of Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), Oriol Junqueras, hold a press conference to brief on the results of Catalonia parliamentary elections, in Barcelona, northeastern Spain, 28 September 2015. The coalition of separatists represented by Junts pel Si group won the majority of seats in the 27S regional polls with a total of 62 seats in the 135-member Parliament, but failed to obtain the 68 seats requested for an independence bid. EPA/ALBERTO ESTEVEZ

Του Ζαν Μαρότ *

Τα αποτελέσματα των εκλογών στην Καταλονία προκαλούν αναταραχή όχι μόνο στην Ισπανία, αλλά σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία είχε ήδη αρκετά προβλήματα να λύσει.

1) Η ψήφος αυτή είναι μια ψήφος απόσχισης από την Ισπανία. Το ποσοστό συμμετοχής έσπασε όλα τα ρεκόρ στη μεταφρανκική Ισπανία, φτάνοντας το 77,4%. Η συμμαχία «Μαζί για το ΝΑΙ» έλαβε 39,6% και 62 έδρες και μπορεί να συγκροτήσει κυβέρνηση συνεργασίας με το αριστερό CUP (10 έδρες) που θα έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Πρόκειται επίσης για μια τεράστια στρατηγική νίκη για τον πρόεδρο Αρτούρ Μας, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει τους Καταλανούς στην ανεξαρτησία. Ένα νέο αυτόνομο καθεστώς στους κόλπους της Ισπανίας δεν θα είναι γι’ αυτόν αρκετό.

2) Ο οδικός χάρτης για το διαζύγιο εκτείνεται το πολύ σε 18 μήνες. Αυτό προβλέπει το τελεσίγραφο που έχουν στείλει στη Μαδρίτη ο Μας και η συμμαχία του. Σε πρώτη φάση, θα εκπονήσουν ένα καταλανικό Σύνταγμα, τις «πιο ένδοξες σελίδες της καταλανικής ιστορίας», όπως είπαν πανηγυρίζοντας οι υποψήφιοι της αυτονομιστικής Συμμαχίας. Δεδομένου όμως ότι Βαρκελώνη και Μαδρίτη δεν έχουν κοινό παρονομαστή, θα χρειαστεί κάποια μεσολάβηση. Ελβετοί βουλευτές έχουν προτείνει τον ρόλο αυτό να τον παίξει η Ελβετία.

Ψηλότεροι φράχτες στα σύνορα

Νέα Κρήτη

Οι εργαζόμενοι μετανάστες γνωρίζουν ότι, ενώ μειώνονται τα εμπόδια για το εμπόριο, αυξάνονται τα εμπόδια για τους ανθρώπους.

Naomi Klein, φράχτες και σύνορα [έκδοση Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ, 2011, μετάφραση Άγγελου Φιλιππάτου, σελίδες 118-122].

Όταν την προηγουμένη εβδομάδα η Μπέτι Γκρέινζερ της ακροδεξιάς Καναδικής Συμμαχίας χρησιμοποίσε τη φράση «ασιατική εισβολή», έκανε μια αναδρομή στη ρητορική του Β' Παγκοσμίου Πολέμου περί του «κίτρινου κίνδυνου" και υποχρεώθηκε να παραιτηθεί. Όμως, στην ίδια ομιλία της Γκρέινζερ μοιράστηκε με το ακροατήριο της ένα ακόμα μαργαριτάρι σοφίας, που σε μεγάλο βαθμό πέρασε απαρατήρητο. Αναφερόμενη στα πλοία με τους Κινέζους μετανάστες που καταλήφθηκαν από την ακτοφυλακή της Βρετανικής Κολομβίας, δήλωσε: «Όλοι μας αντιλαμβανόμαστε ότι όσοι έρχονταν με αυτά τα πλοία δεν αποτελούσαν την καλύτερη πελατεία που θα θέλαμε γι' αυτή τη χώρα».             

«Πελατεία»: Η λέξη δεν έχει την ίδια ξενοφοβική χροιά με την φράση «ασιατική εισβολή». Πράγματι, ίσως ακούγεται θετική. Ωστόσο, μπορεί να είναι πολύ πιο επικίνδυνη, επειδή πρόκειται για μια ιδέα που δεν περιορίζεται στις παρυφές της Καναδικής Συμμαχίας, αλλά βρίσκεται στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου για τη μετανάστευση.

Στις πλούσιες χώρες, όπως ο Καναδάς, χρησιμοποιούμε συχνά για τους εργαζόμενους μετανάστες τον όρο «πελάτες». Και πιστεύουμε ότι η χώρα μας, χάρη στο δημόσιο σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης της και τη σχετικά εύρωστη αγορά εργασίας της, είναι το προϊόν που αυτοί οι πελάτες θέλουν να αγοράσουν. Καθώς εκατομμύρια μετανάστες «έχουν βγει για ψώνια», μπορούμε να αξιολογήσουμε, όπως έκανε η Γκρέινζερ, ποιοι είναι οι «καλύτεροι» εν δυνάμει πελάτες.

ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ;

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ* 

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Πάμε να δούμε τα γεγονότα:

Στις 11 Σεπτέμβρη η μεγάλη πλειοψηφία των μελών της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη αποφάσισε την έπαρση της σημαίας της Παλαιστινιακής Αρχής στην έδρα του οργανισμού.

Ανεξαρτήτως του χαρακτήρα που έχει προσλάβει το λεγόμενο «Διεθνές Δίκαιο» και ο ρόλος του ΟΗΕ μέσα σε αυτό, επρόκειτο για μια ιστορική απόφαση, καθόλου μικρής σημασίας για τον πολύπαθο παλαιστινιακό λαό και τους αγώνες του για ζωή και ελευθερία.

Υπέρ της συγκεκριμένης απόφασης ψήφισαν 119 χώρες ενώ 8 χώρες ψήφισαν κατά (ανάμεσά τους, φυσικά, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ).

Όμως κατά την διάρκεια της ψηφοφορίας υπήρξαν και 45 χώρες που αποφάσισαν να απέχουν από την διαδικασία. Σε εκείνες τις χώρες που απείχαν από την ψηφοφορία, που δεν έδωσαν θετική ψήφο για την ανάρτηση της σημαίας της Παλαιστίνης στον ΟΗΕ – η οποία πραγματοποιήθηκε προχτές - ήταν και η Ελλάδα!

Ερώτηση:

Που οφείλεται αυτή η ιταμή στάση του ελληνικού κράτους;

Πρόκειται, άραγε, για... ασυνεννοησία μεταξύ της υπηρεσιακής κυβέρνησης (καθώς εκείνες τις ημέρες βρισκόμασταν σε προεκλογική περίοδο) με τις κατευθύνσεις που είχαν δοθεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ για το θέμα; Δεν ακούσαμε κάτι τέτοιο...

Μήπως η υπηρεσιακή κυβέρνηση ενήργησε «αυτοβούλως» και κόντρα στις θέσεις του υπουργείου Εξωτερικών και του κ.Κοτζιά; Κάτι τέτοιο ισχυρίστηκε η προηγούμενη κυβέρνηση σε μια ακόμα περίπτωση, και συγκεκριμένα στην ψηφοφορία στον ΟΗΕ για το χρέος, όπου πάλι η Ελλάδα απείχε. Αλλά στην περίπτωση της Παλαιστίνης ούτε καν την ευθιξία να ψελλίσουν τέτοιου επιπέδου δικαιολογίες δεν είχαν...

Ποιος ο λόγος, λοιπόν, γι' αυτήν τη φαιά κηλίδα που έσταξε στην ποδιά της ελληνικής διπλωματίας κατά το μεσοδιάστημα του περάσματος από την «πρώτη φορά» στην «δεύτερη φορά... αριστερή» κυβέρνηση;

Τι να υποθέσει κανείς;

Ότι για το ελληνικό κράτος, σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, το δικαίωμα ενός λαού να υπάρχει, είναι υποδεέστερης σημασίας από την σημασία που δίνει η Ελλάδα στα κοινά της στρατιωτικά γυμνάσια με τις δυνάμεις του Ισραήλ (που την τελευταία φορά πραγματοποιήθηκαν τη στιγμή που οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις είχαν για μια ακόμη φορά σφίξει την δολοφονική τους θηλιά γύρω από το λαιμό του παλαιστινιακού λαού);

Ότι το ελληνικό κράτος έχει επιλέξει τον δρόμο των διευθετήσεων στο Αιγαίο μέσα από συμμαχίες με τους θύτες της περιοχής; Ότι απέναντι στην πολιτική των αρχών που στηρίζονται στο δίκιο, αναγορεύει σε «εθνική γραμμή» την κολεγιά με τους εκπροσώπους της πολιτικής της ισχύος;

Αποπληθωρισμός: η θανατηφόρα ασθένεια

Outside the Wall

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι έχει κάθε λόγο να είναι προβληματισμένος

"Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εξετάζει ήδη την προοπτική να επεκτείνει το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης για να ανακόψει την υποχώρηση του πληθωρισμού στην Ευρωζώνη, που βρίσκεται πλέον στο ανησυχητικό 0,1%." (Καθημερινή, "O χαμηλός πληθωρισμός παραμένει το μεγάλο πρόβλημα για την ΕΚΤ", 26/9/2015).

Η παραπάνω ειδησούλα είναι πολύ πιθανό να εκπλήσσει τον αδαή αναγνώστη, ο οποίος έχει μάθει πως πρόβλημά του είναι ο υψηλός πληθωρισμός κι όχι ο χαμηλός. Ειδικά δε, ο αρνητικός πληθωρισμός (αποπληθωρισμός) θα αντιμετωπιζόταν ως ευλογία από τον απλό πολίτη, ο οποίος θα καταλάβαινε ότι αυξάνεται η αξία των χρημάτων του μιας και πέφτουν οι τιμές. Και όμως, για τους γνώστες των οικονομικών πραγμάτων, ο αποπληθωρισμός εκλαμβάνεται ως εξαιρετικά επικίνδυνη -συχνά δε, θανατηφόρα- ασθένεια της οικονομίας.

Υπάρχουν φορές που οι τιμές διαφόρων προϊόντων πέφτουν, ως αποτέλεσμα νέων μεθόδων παραγωγής ή αύξησης της παραγωγικότητας, φαινόμενα που ρίχνουν το κόστος παραγωγής και επιτρέπουν την πτώση της τιμής (όπως συμβαίνει π.χ. με τα ηλεκτρονικά είδη, όπου καινούργια και ανώτερα προϊόντα πωλούνται φτηνότερα από τα παλιότερα). Όμως, όταν αυτό το φαινόμενο εμφανίζεται στο σύνολο μιας οικονομίας, δεν πρέπει να μιλάμε για αύξηση της παραγωγικότητας αλλά για κατάρρευση της ζήτησης. Κι είναι αυτή ακριβώς η κατάρρευση της ζήτησης που οδηγεί, μέσω της μείωσης της κατανάλωσης, σε μείωση των επενδύσεων και σε μείωση των δημοσίων εσόδων.

Μια νέα παγκόσμια ύφεση προ των πυλών;

του Κώστα Μελά

Ένα νέο ερώτημα πλανάται πάνω από την παγκόσμια οικονομία: το 2016 η μοναδική περιφέρεια του πλανήτη, οι ΗΠΑ,  που συνεχίζει με ρυθμούς ικανοποιητικούς τη μεγέθυνση του ΑΕΠ, θα καταφέρει να «τραβήξει» τις υπόλοιπες οικονομικές περιφέρεις καθώς η Κίνα διέρχεται μια έκφανση κρίσης, οι άλλοτε κραταιές αναδυόμενες οικονομίες βρίσκονται σχεδόν στα γόνατα και η ΕΕ συνεχίζει να βρίσκεται σε στασιμότητα τα τελευταία 5 έτη;

Μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση 2008-9 υπήρχε κοινή αντίληψη ότι ο λεγόμενος Νέος Κόσμος (Κίνα ,Ινδία, Βραζιλία, Ρωσία και οι υπόλοιπες αναδυόμενες οικονομίες ) θα «διέσωζαν» τον Παλαιό Κόσμο (ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνία). Η γρήγορη εξάπλωση της μεσαίας τάξης  στις χώρες αυτές (ειδικά στην Κίνα) θα επέτρεπε τη συνέχιση εισαγωγών μεγάλων ποσοτήτων πρώτων υλών καθώς και προχωρημένης τεχνολογίας καταναλωτικά και επενδυτικά αγαθά.  Δυστυχώς οι εξελίξεις  δεν  επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις.

Η μεγέθυνση στις χώρες αυτές δεν συνεχίστηκε με τους αρχικά προβλεπόμενους ρυθμούς. Σε σχέση με το 2010 ο ρυθμός μεγέθυνσης των συγκεκριμένων οικονομιών μειώθηκε σχεδόν στο μισό: από 7,4% το 2010 στο 3,8% το 2015. Ο ρυθμός μεγέθυνσης της Κίνας μειώθηκε από 10,0% (2010) στο 7,0% το 2015. Στη Βραζιλία από 7,0% στο 3,% την ίδια περίοδο. Η Ρωσία από 5,0% (2010) στο -0,5% (2015). Η Ινδία από 10,3% (2010) σε 7,3% (2015).

Η Λαϊκή Τράπεζα πάει την Ελλάδα στα δικαστήρια και ζητά 4 δισ. Λόγω PSI

Προσφυγή στο Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο (ICSID) κατά του ελληνικού Δημοσίου κατέθεσε η κρατική κυπριακή τράπεζα, πρώην Λαϊκή, διεκδικώντας ποσό άνω των 4 δισ. ευρώ, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Πολίτης», υπό τον τίτλο «Διεκδικήσεις μαμούθ της Λαϊκής από Ελλάδα».

Η προσφυγή, η οποία χαρακτηρίζεται ως μια «διαμάχη με πολιτικές προεκτάσεις σε διεθνές επίπεδο, αφορά το λεγόμενο «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων και είναι η μοναδική που έχει κατατεθεί έως τώρα εκ μέρους πιστωτικού ιδρύματος κατά του ελληνικού Δημοσίου, εν προκειμένω κυπριακού, ενώ στο «PSI» του 2012 συμμετείχαν δεκάδες τράπεζες παγκοσμίως.

Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο, που επικαλείται την εφημερίδα «Πολίτης», με την την προσφυγή στο Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο της Ουάσιγκτον, η κρατική κυπριακή τράπεζα ισχυρίζεται ότι ζημιώθηκε επειδή κουρεύτηκαν - με το PSI - τα ομόλογα ελληνικού δημοσίου που διακρατούσε και απαιτεί αποζημίωση.

περπαταμε μαζι, 30/9/2015

Vmedia.gr

Η ΨΗΛΗ ΚΑΙ Ο ΨΙΛΟΣ

iskra

Του ΣΤΑΘΗ*

Αλήθεια, τι αξία έχει η προσπάθεια της κυβερνητικής προπαγάνδας (διά των ΜΜΕ που ελέγχει και την ελέγχουν) να εμφανίσει τη μονόλεπτησυνάντηση Ομπάμα - Τσίπρα ως τρίλεπτη; Πόσο μεγαλύτερηαξία έχουν τα τρία λεπτά απ’ το ένα;

Τρία ολόκληρα λεπτά που συγκλόνισαν τι;

Πάλι το κυνήγι της πρώτης εντύπωσης; Πάλι σαν Βαλκάνιοι βλαχοσυμπέθεροι όπως επί δεξιάς; Πάλι τι φορούσε η δείνα, τι έφαγαν οι τάδε και πώς μισοχαχάνιζε ο άλλος;

Τα τρία λεπτά της συνάντησης με την Υψηλότητα της πολύ ψηλής κυρίαςΟμπάμα είναι που μετράνε, ή το ηχηρό χαστούκι που έφαγε η χώρα μας με τη FYROM να εμφανίζεται για «πρώτη φορά Μακεδονία» στα φόρα του ΟΗΕ; Πρόκειται για ένα βαρύ διπλωματικό προηγούμενο.

Ποιος φταίει γι’ αυτό; ποιος άλλος απ’ τον Ελληνα Υπουργό Εξωτερικών κ.Νίκο Κοτζιά. Οι άλλοι τη δουλειά τους κάνουν, ο κ. Κοτζιάς είναι που πιάστηκε στον ύπνο. Τα δε υπόλοιπα, οι «αποχωρήσεις» και τα «κατεβασμένα μούτρα», δεν μετράνε. Μάλιστα κι εν προκειμένω, η σβερκάδα που βρήκαν την ευκαιρία να ρίξουν οι Αμερικανοί στην «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση είχε για αυτούςιδιαίτερη(και συμβολική) αξία. Ασε που το διασκέδασαν. Δυστυχώς...

Κατά τα άλλα, ο κ. Τσίπρας «εξήρε τον ρόλο των ΗΠΑ στις διαπραγματεύσεις» και την καθοδήγησή τους σε αυτές - πρώτη φορά αριστερά επίσης. Πλην όμως, για ποιο πράγμα πανηγυρίζει ακριβώς η ελληνική αντιπροσωπεία στη Σούσα; Η μόνη κουβέντα (ούτε καν υπόσχεση) που εξασφάλισε ο κ. Σταθάκης από την κυρία Λαγκάρντ ήταν ακριβώς η ίδια που είχε εξασφαλίσει και η κυβέρνηση Σαμαρά το 2012: εκτελέστε πρώτα τις υποχρεώσεις που σας επιβάλλει το Μνημόνιο και ύστερα συζητάμε για το χρέος.

Οσο για το ποιες είναι αυτές οι υποχρεώσεις, όλοι τις γνωρίζουμε, όλοι τις φοβόμαστε και μετά τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, που οδήγησαν στην πιο μνημονιακή Βουλή, έχουμε φθάσει στο «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» χωρίς «κανένας να γλιτώνει». Αλλωστε

το μνημόνιο δεν βγαίνει. Η για πρώτη φορά αριστερή(!) λιτότητα θα οδηγήσει σε περαιτέρω ύφεση την οικονομία, σε μεγαλύτερη πενία τους φτωχούς και σε μεγαλύτερο αριθμό φτωχών στην κοινωνία. Η Ελλάδα θα γίνει ακόμα πιο αδύναμη,

Τι πραγματικά συμβαίνει στη Συρία και ποιους χτυπούν οι Ρώσοι

ardin-rixi

Συνέντευξη του διεθνολόγου Αλέξανδρου Κούτση στην Ιωάννα Μπρατσιάκου, δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr 

 Ο γνωστός διεθνολόγος Αλέξανδρος Κούτσης μιλά στο NEWS247 για την κατάσταση στη Συρία, αναλύει τα συγκρουόμενα μέτωπα και τα αντικρουόμενα συμφέροντα και εξηγεί γιατί ο Πούτιν αποφάσισε τώρα να ξεκινήσει αεροπορικούς βομβαρδισμούς στη Συρία, ποιους χτυπά και σε τι αποσκοπεί. Η αντίδραση των ΗΠΑ και το αύριο της πολύπαθης χώρας της Μέσης Ανατολής

Η εμπλοκή της Ρωσίας στην συριακή κρίση με στρατιωτικά μέσα είναι πλέον γεγονός. Αφού προειδοποίησε την Ουάσινγκτον να μην πραγματοποιήσει πτήσεις αμερικανικών αεροσκαφών, η Μόσχα ξεκίνησε σήμερα Τετάρτη αεροπορικούς βομβαρδισμούς στη Συρία, με στόχο -όπως υποστηρίζει- την υποστήριξη των δυνάμεων του Άσαντ στον αγώνα τους κατά του Ισλαμικού Κράτους”.

Ο επικεφαλής της Συριακής αντιπολίτευσης, ωστόσο, δήλωσε ότι τα ρωσικά βομβαρδιστικά δεν έπληξαν καμία περιοχή δράσης του Ισλαμικού Κράτους, αλλά περιοχές δράσης του Ελεύθερου Συριακού Στρατού,προκαλώντας μάλιστα το θάνατο δεκάδων αμάχων.

Ο Κώστας Λαπαβίτσας στο TPP

ThePressProject

Το ThepressProject παρουσιάζει σήμερα ολόκληρο το «Σχέδιο Κοινωνικής Αλλαγής και Εθνικής Ανασυγκρότησης για την Ελλάδα» που εκπόνησε ο Κώστας Λαπαβίτσας

Δ. Τσαγκάρης: "Να υπάρξει σταθερό φορολογικό περιβάλλον"

Νέα Κρήτη

Την ανάγκη ύπαρξης ενός σταθερού φορολογικού περιβάλλοντος καθώς και ενός ειδικού νομοθετικού καθεστώτος επισήμανε ο Δημήτρης Τσαγκάρης, οικονομολόγος-φοροτεχνικός, σε συνέντευξή του στο Ράδιο 9,84 και τον Γ. Σαχίνη.

Ο Δ. Τσαγκάρης αναφέρθηκε στη φοροκαταιγίδα λόγω του τρίτου μνημονίου και εξέφρασε την ανησυχία του για τη διαφορά που υπάρχει στους συντελεστές φορολόγησης στα νησιά και ειδικότερα αναφέρθηκε στην Κρήτη.

Έπειτα έκανε λόγο για το ότι αναμένεται αύξηση φορολόγησης στους αγρότες, ύπαρξη φόρου χωρητικότητας στα βαπόρια και αλλαγές στις εκατό δόσεις για τα χρέη στην εφορία.

Επιπλέον υπογράμμισε ότι οι ρυθμίσεις των δόσεων στην εφορία αποτελούν απλώς μια τακτοποίηση υπερχρέωσης και όχι «απόδοση δικαίου», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε.

Ο κ. Τσαγκάρης υπογράμμισε ότι δεν πρέπει να γίνονται κατασχέσεις-express χωρίς δικαστικές αποφάσεις καθώς επίσης θεώρησε «υπερβολή» την άποψη ότι «οι έχοντες δε φορολογούνται».

Επιπρόσθετα, ο Δ. Τσαγκάρης επισήμανε εμφατικά ότι αυτοί που διοικούν «πρέπει πρώτα να πιάσουν τη φοροδιαφυγή και μετά τα λεφτά», ενώ δεν μπορεί το ελληνικό Δημόσιο να φορολογεί την προηγούμενη δεκαετία», προβλέποντας παράλληλα ότι δε θα μειωθούν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές.

Για την κυβέρνηση Τσίπρα ο κ. Τσαγκάρης δήλωσε ότι «φλερτάρει με την απελπισία και την απόγνωση της χώρας» και ότι συντηρεί την αθλιότητα των τελευταίων 5-6 χρόνων προκειμένου να μην κατηγορηθεί για τις περιπέτειες στις οποίες ενεπλάκη η χώρα.

Στη συνέχεια ο Δ. Τσαγκάρης υπογράμμισε ότι ο διεθνής επενδυτής αναζητά «πολιτική σταθερότητα» καθώς και «τι φόρο θα πληρώσει», καθώς επίσης και την ανάγκη ύπαρξης ενός «ειδικού νομοθετικού καθεστώτος».

Τέλος αναφερόμενος στις επιταγές ανέφερε ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα λόγω των capital controls, ενώ το πρόβλημα το έχουν δημιουργήσει οι τράπεζες που θα μπορούσαν «να μην τις δέχονται».

Το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ

analyst

Ένα καινοτόμο επώνυμο προϊόν και οι παγκόσμιες προοπτικές του. Το λανσάρισμα του προϊόντος αυτού  έχει ένα δυναμικό προς εκμετάλλευση που δεν έχει ακόμα εξαντληθεί, ως φαίνεται και επομένως μπορεί να καρπωθεί  τα ανάλογα οφέλη , γεγονός που κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, επιβεβαιώθηκε

Πολλές αναλύσεις έγιναν σχετικά με το υψηλό ποσοστό που έλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές, γεγονός που τον οδήγησε στην εκλογική νίκη. Ομολογώ ότι δεν διάβασα την εκδοχή  της δημιουργικής σύνθεσης – γι’ αυτό και ακολουθούν κάποιες σκέψεις.

Η σχετική άνοδος του πολιτικού αυτού σχηματισμού- αν αναλογιστεί κανείς ότι εκδιώχθηκε ένα μεγάλο μέρος του- δεν μπορεί παρά να είναι μια μεθοδική ανάλυση και επιτυχής εφαρμογή  στρατηγικής marketing για επικράτηση στην εκλογική αγορά. Πιθανώς  δε η στρατηγική καταρτίστηκε από εταιρεία διεθνούς κύρους, ανάλογης  τεχνογνωσίας σε ότι αφορά στους επιχειρηματικούς πολέμους για την επικράτηση της μιας εταιρείας σε βάρος μιας άλλης, με εκμετάλλευση των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων.

Και τούτο διότι στο σημερινό εκλογικό τοπίο παγκοσμίως, τα κόμματα είναι προϊόντα στο ράφι και ο καταναλωτής/ ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε αυτά ή φυσικά μπορεί και να μην επιλέξει κανένα. Ο πελάτης διαλέγει  σύμφωνα με την αντίληψη περί της χρησιμότητας του κάθε προϊόντος, της ανάγκης ή της ιδεατής ανάγκης που αναμένει να του καλύψει  και σύμφωνα με την εικόνα του προϊόντος στο ράφι. Τα επώνυμα προϊόντα, όπως είναι ευνόητο έχουν και τη μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία .

 Ο ΣΥΡΙΖΑ στην παρούσα ιστορική στιγμή είναι ένα προϊόν με ισχυρό brand name που στηρίζεται στη λέξη αριστερά και στην ιδέα που αυτή η έννοια ενδύεται.

Επομένως, το λανσάρισμα του προϊόντος αυτού  έχει ένα δυναμικό προς εκμετάλλευση που δεν έχει ακόμα εξαντληθεί, ως φαίνεται και επομένως μπορεί να καρπωθεί  τα ανάλογα οφέλη , γεγονός που κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, επιβεβαιώθηκε.

Κοινωνική ασφάλιση-σύνταξη: Στοιχεία-σοκ από τον Σ. Ρομπόλη

Νέα Κρήτη

Στοιχεία και αποκαλύψεις που σοκάρουν για το ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό σύστημα στην Ελλάδα και για το πού αυτό στοχευόμενα οδηγείται πλέον, έδωσε σήμερα μιλώντας στο Ράδιο 9,84 ο πανεπιστημιακός και άλλοτε επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ Σάββας Ρομπόλης.

Υποστήριξε ότι όλα οδηγούν πολύ σύντομα σε ένα σχέδιο από πλευράς των δανειστών να αλλάξει ο χαρακτήρας της κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα και από αναδιανεμητικός και αλληλέγγυος για τις γενιές να μετατραπεί σε εξατομικευμένο, όπου όλα θα καθορίζονται με τη χρηματιστηριακή αξία του λογαριασμού που θα διαχειρίζεται το ποσό που θα προορίζεται για τον καθένα ατομικά ως σύνταξη και που μπορεί να είναι ικανοποιητικό, αλλά μπορεί και να είναι ανύπαρκτο αν η αξία θα βρίσκεται σε πτωτική τάση στο χρηματιστήριο και μάλιστα χωρίς πλέον την εγγύηση του κοινωνικού χαρακτήρα που ισχύει σήμερα.

Παράλληλα, όπως αποκάλυψε, οι περικοπές και η αύξηση του ορίου ηλικίας για σύνταξη δε σταματούν στα 67 έτη, αφού μετά το 2060 θα αυξάνεται κατά ένα έτος κάθε δεκαετία το όριο ανάλογα με το προσδόκιμο ζωής, με βάση τις πρόνοιες για τη σύνταξη στα μνημόνια.

Τέλος σοκ προκαλεί η εκτίμησή του σε μελέτη που αυτό το διάστημα συντάσσει, ότι ίσως το 2050 θα έχουμε το απόλυτο «χάσμα γενιών», αφού τότε όσοι βγουν στη σύνταξη θα έχουν απολαβές πολύ χαμηλότερες από όσα αποδίδουν μέσω κρατήσεων στο σύστημα και πολύ λιγότερα από τις αμέσως προηγούμενες γενιές συνταξιούχων, οπότε το χάσμα μεταξύ των γενιών στη Ελλάδα θα είναι απόλυτο.

Αυτό είναι το «Σχέδιο Κοινωνικής Αλλαγής» και επιστροφής στη Δραχμή του Κώστα Λαπαβίτσα

Το ThepressProject παρουσιάζει σήμερα ολόκληρο το «Σχέδιο Κοινωνικής Αλλαγής και Εθνικής Ανασυγκρότησης για την Ελλάδα» που εκπόνησε ο Κώστας Λαπαβίτσας και ο Χάινερ Φλάσμπεκ (με νομικό παράρτημα του Πέτρου Μηλιαράκη). Το σχέδιο αυτό που δημοσιεύουμε είναι αυτό που είχε προετοιμαστεί τον Μάιο του 2015 και δεν περιλαμβάνει τις πιθανές επεξεργασίες που πιθανών να έγιναν εξαιτίας των εξελίξεων.

Θεωρούμε ότι η δημοσίευσή του παρουσιάζει ιδιαίτερο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον αφενός επειδή για πρώτη φορά οι πολίτες της χώρας θα έχουν τη δυνατότητα να το διαβάσουν και να αποφασίσουν αν το πρόγραμμα αυτό είναι ίδιο με το σχέδιο του Σόιμπλε (όπως κατά κόρων υποστήριξαν προεκλογικά στελέχη και του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ) και αφετέρου επειδή ίσως προκαλέσει επιτέλους μια σοβαρή συζήτηση για το κατά πόσο είναι αναγκαίο ή ακόμα και εφικτό το σενάριο της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. Άλλωστε όπως έχει επισημανθεί πολλάκις από τους ευρωπαίους αξιωματούχους το GREXIT δεν έχει αποφευχθεί οριστικά και άρα στην περίπτωση που ξαναέρθει στο προσκήνιο η δημοσίευση αυτή θα αποκτήσει ουσιαστικό ενδιαφέρον.

Το ThePressProject προσκάλεσε τον κύριο Λαπαβίτσα για μια τηλεοπτική συνέντευξη στην οποία θα απαντήσει σε ερωτήσεις που θα δημιουργηθούν στους πολίτες μετά την ανάγνωση του σχεδίου. Ο πρώην βουλευτής θα βρίσκεται μαζί μας στις 9 το βράδυ της Πέμπτης. Εσείς μπορείτε να μας στέλνετε όλη την ημέρα τις ερωτήσεις σας χρησιμοποιώντας το #askTPP.

Σχέδιο Κοινωνικής Αλλαγής και Εθνικής Ανασυγκρότησης για την Ελλάδα

Πηγή ΤΡΡ

Πορτογαλία: Εκλογές παγιοποίησης της λιτότητας (Πριν, 27/9/2015)

Πολλά είναι τα ρεκόρ τα οποία έχει να επιδείξει η αστική τάξη της Πορτογαλίας στην πολιτική διαχείριση της οικονομικής κρίσης που ξέσπασε το 2011, με αφορμή τον αποκλεισμό της από τις αγορές και τη δανειοδότησή της από τον έκτακτο μηχανισμό ΕΕ- ΔΝΤ με 78 δισ. ευρώ.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ξεχωρίζει το κατόρθωμα του γερμανόδουλου δεξιού πρωθυπουργού Πέδρο Πάσος Κοέλιο να εξασφαλίσει την ολοκλήρωση της θητείας της κυβέρνησής του. Κι αυτό όχι μόνο σε σύγκριση με άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα όπου σε 7 χρόνια έγιναν 5 βουλευτικές εκλογές, αλλά και την ίδια την Πορτογαλία. Από το 1974 που ξεφορτώθηκαν τη δικτατορία για πρώτη φορά και στη διάρκεια της χειρότερης κρίσης μια κυβέρνηση ολοκλήρωσε τη θητεία της.

Ένα επιπλέον ρεκόρ σχετίζεται με την πιθανή νίκη του δεξιού πρωθυπουργού στις εκλογές της επόμενης Κυριακής, καθώς θα είναι ο πρώτος μνημονιακός πρωθυπουργός που θα επανεκλεγεί. Πρόβλεψη που αν υλοποιηθεί θα αποδείξει ότι το πολιτικό σύστημα της Πορτογαλίας έμεινε αναλλοίωτο στα χρόνια της κρίσης. Αρκεί να το αντιπαραβάλλουμε με τις αλλαγές σε Ισπανία και Ελλάδα. Ανεξάρτητα φυσικά αν στην Ελλάδα έπρεπε να αλλάξουν όλα για να μείνουν τελικά ίδια…

Ανανεωτική Αριστερά (must read)

Outside the Wall

Φίλε πιτσιρίκο,

Ο χώρος της λεγόμενης «ανανεωτικής ή ευρωπαϊκής αριστεράς», έτσι όπως τον έζησα ως ενεργός πολίτης από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 που μπήκα στην αγορά εργασίας, ίσαμε τις εκλογές του 2012 -που γέμισα αηδία βλέποντας τη συμμορία του Τσίπρα θρασύτατα να προσπαθεί να καπηλευτεί τους αγώνες μας-, ήταν λίκνο κι απάγκιο των εξής δύο πληθυσμιακών ομάδων:

α. Κάποιων μεγαλομεσαίων στελεχών του δημόσιου -στενού και ευρύτερου- τομέα που ενδιαφέρονταν αποκλειστικά και μόνο για την ιεραρχική τους ανέλιξη και
β. Διαφόρων επαγγελματιών (δικηγόρων, μηχανικών, οικονομολόγων, προγραμματιστών), οι οποίοι αν κι επιχειρούσαν στον ιδιωτικό τομέα, εντούτοις, ο μεγαλύτερος ή κι ο μοναδικός τους πελάτης ήταν το ελληνικό δημόσιο σε κάθε του μορφή κι έκφανση (κράτος, περιφέρειες, νομαρχίες, δήμοι, σχολεία, νοσοκομεία, ΝΠΔΔ).

Κοινά χαρακτηριστικά όλων των παραπάνω: 1. Όλοι τους βρήκαν ασφαλές καταφύγιο εκεί, μετά τη διαπίστωση ότι στο ΚΚΕ δεν έχει περιθώρια για μάσα και, συμπεραίνοντας ορθά, ότι οι θέσεις των αρπακτικών στο ΠΑΣΟΚ και τη Δεξιά εκτός του ότι ήταν κατειλημμένες, παρουσίαζαν και μια σχετική επισφάλεια σε κάθε κυβερνητική μεταβολή, κάτι που δεν ίσχυε για όσους πλεύρισαν στ’ αραξοβόλι της «αριστεράς».

2. Κανείς απ’ αυτά τα λαμόγια δεν χαρακτήριζε ποτέ μήτε εχθρό μηδέ φίλο με προσωνύμια τύπου «θεσιθήρας», «καιροσκόπος», «ωφελιμιστής», προσέχοντας πάντα να προσδιορίζουν τις διαφορές τους με τους άλλους με όρους «πολιτικούς» υποτίθεται, φροντίζοντας ενίοτε να εφευρίσκουν διαφορές ακόμα κι όταν αυτές ήταν ασαφείς ή ανύπαρκτες (π.χ. ψήφισαν από κοινού με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ τη συνθήκη του Μάαστριχτ).

Το γεωπολιτικό θρίλερ

analyst

Η Ρωσία, συμμαχώντας επίσημα με το Ιράν και την Κίνα, σχεδιάζει να αμφισβητήσει τον κυριαρχικό ρόλο των Η.Π.Α. στη Μέση Ανατολή – γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει στη διατάραξη της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων (Status Quo).  

του Αλέξη Ζακυνθινού

Όπως φαίνεται ο αντιπερισπασμός της Ρωσίας, η μεταφορά της αντιπαράθεσης της δηλαδή με τις Η.Π.Α. από την Ουκρανία στη Μέση Ανατολή, ήταν επιτυχημένος – γεγονός που σημαίνει ότι, η υπερδύναμη κινδυνεύει να υποστεί μία πολύ επώδυνη ήττα, επί πλέον στην απώλεια της εικόνας της (image).

Ειδικότερα ο Ρώσος πρόεδρος, εκμεταλλευόμενος την αδυναμία των Η.Π.Α. να νικήσουν την IS, σχημάτισε αθόρυβα, αλλά με πολύ μεγάλη ταχύτητα και συνέπεια, μία καινούργια συμμαχία με το Ιράν και την Κίνα, όσον αφορά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή – υπερασπίζοντας τα συμφέροντα των τριών παραπάνω δυνάμεων, εναντίον των αμερικανικών.

Αυτό τουλάχιστον συμπεραίνεται από το κείμενο ρωσικής εφημερίδας (Prawda), σύμφωνα με το οποίο η Κίνα έδωσε τη συγκατάθεση της, όσον αφορά τη στήριξη της Ρωσίας στη Συρία – στέλνοντας ήδη ένα πολεμικό πλοίο στη Μεσόγειο. Το Ιράν δήλωσε επίσης τη στήριξη του – γεγονός που σημαίνει πως η παγκόσμια τάξη πραγμάτων θα μπορούσε να αλλάξει με ραγδαίο ρυθμό μέσα στα επόμενα χρόνια, όπως άλλωστε έχω προβλέψει σε προηγούμενο άρθρο μου (Το σιδηρούν τρίγωνο).

Βασικά στοιχεία που χρειάζεται να ληφθούν υπόψη σε οποιοδήποτε σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

του Κώστα Μελά

Οποιαδήποτε προσπάθεια εκπόνησης ενός προγράμματος για την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης της Ελλάδος θα πρέπει να λάβει υπόψη του τρεις βασικούς παράγοντες:

Α) τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής οικονομίας

Β) την κοινωνική συγκρότηση της χώρας

Γ) την πολιτική κουλτούρα και πρακτική.

Κοινωνία, οικονομία και πολιτική κουλτούρα συγκροτούν μαζί με την ιστορία την ταυτότητα της ελληνικής παρουσίας στη γεωγραφική περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης. Τα ποιοτικά[1] αυτά χαρακτηριστικά της χώρας θεωρούμε πως είναι βασικά στοιχεία πάνω στα οποία ένα οποιοδήποτε σχέδιο ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας έχει πιθανότητες επιτυχίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει κανείς να διαμορφώσει ένα σχέδιο σε βάθος απώτατου χρόνου για την ολική αλλαγή των χαρακτηριστικών της χώρας. Άλλωστε αυτό ίσως να αποτελεί και τη μεγαλύτερη φενάκη για όσους το έχουν σκεφτεί  οραματικά. Θεωρούμε όμως πως αν δεν λάβει κανείς υπ’ όψιν του την παρούσα κατάσταση της χώρας, το οποιοδήποτε σχέδιο θα αποτύχει. Αψευδής εμπειρικός μάρτυς είναι η αποτυχία του  μνημονιακού σχεδίου το οποίο εφάρμοσαν  (ή δεν εφάρμοσαν) οι διάφορες ελληνικές  κυβερνήσεις . Το γιατί δεν μπόρεσε να εφαρμόσει το σχέδιο είναι ακριβώς ενδεικτικό των παθογενειών της ελληνικής διοίκησης, κοινωνίας, οικονομίας της χώρας. Είναι ακριβώς το ερώτημα του Σέρλοκ Χολμς: «γιατί ο σκύλος δεν γαύγισε στον εισβολέα». Αυτό το ερώτημα χρειάζεται μια όσο το δυνατόν συγκροτημένη «επιστημονική» απάντηση για να φτάσουμε στις σωστές απαντήσεις για την ανασυγκρότηση της χώρας.

Αλυσιδωτές αντιδράσεις

analyst

Είναι απαράδεκτες οι κατηγορίες των εκάστοτε πρωθυπουργών εναντίον της Ελλάδας, για να κρύψουν τις δικές τους αδυναμίες – η κρίση των πρώτων υλών, η συνέχεια του σκανδάλου της VW, οι γερμανικές τράπεζες, το γεν και το φράγκο   

«Χωρίς καμία αμφιβολία, η τελευταία χώρα που θα μπορούσε ποτέ να κατηγορήσει την Ελλάδα για φοροδιαφυγή, για διαφθορά ή για διαπλοκή είναι η Γερμανία – επίσης, η τελευταία που έχει δικαίωμα να της αρνηθεί τη διαγραφή μέρους του χρέους, με τους όρους που εγκρίθηκαν στην ίδια το 1953.

Δυστυχώς όμως, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν είχαν ποτέ το θάρρος να το επιδιώξουν, υποκλινόμενες ανέκαθεν στη γερμανίδα καγκελάριο – ενώ φαίνεται πως καμία δεν ήταν και δεν είναι σε θέση να κατανοήσει πως η Ελλάδα οδηγείται στο γκρεμό, με αποκλειστικά δική τους υπευθυνότητα.

Ακούγοντας τώρα τον πρωθυπουργό να κατηγορεί και αυτός με τη σειρά του την Ελλάδα, στη συζήτηση με τον Clinton, αντί να απαντήσει στην ερώτηση για τις επενδυτικές δυνατότητες στη χώρα μας, μάλλον απογοητεύεται κανείς – διαπιστώνοντας πως δεν κατανοεί καν πόσο σημαντική είναι η εικόνα ενός κράτους (image), για την επιτυχία των προσπαθειών του» (πηγή).

.

Ανάλυση

Όπως έχει αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο (πηγή), φαίνεται πως προωθείται, ξανά με τη βοήθεια της Goldman Sachs (πηγή), η χρεοκοπία της Glencore, ενδεχομένως μαζί με την Anglo American – οι τιμές των μετοχών των οποίων είχαν τότε καταρρεύσει, λόγω της μεγάλης πτώσης της τιμής του χαλκού (-44%).

Πρόκειται για δύο εταιρείες ορυχείων, όπου κυρίως η πρώτη οφείλει το μέγεθος της όχι τόσο στα ορυχεία της,αλλά στις παγκόσμιες συναλλαγές (χρηματοδοτήσεις) που διενεργεί στον τομέα των πρώτων υλών – με την αγορά να συνειδητοποιεί πως το πολυτιμότερο περιουσιακό της στοιχείο δεν είναι αυτά που παράγει, αλλά η πιστοληπτική της αξιολόγηση (κάτι που δυστυχώς ακόμη δεν μπορούν να κατανοήσουν οι ελληνικές κυβερνήσεις).

πειρατες της Δευτερας, 28/09/2015

Vmedia.gr


ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΘ. ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΚΩΣΤΑ ΜΕΛΑ

Ο ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

iskra

Του ΣΤΑΘΗ*

Το πρόβλημα δεν είναι τα αγγλικά του κ. Τσίπρα, αντιθέτως η πρόοδός του στην εκμάθηση αυτής της γλώσσας τα τελευταία χρόνια είναι αξιοθαύμαστη εν σχέσει με το εγγύς παρελθόν, όταν την κατείχε πολύ λιγότερο.

Ούτε είναι μεγάλο πρόβλημα τα όσα είπε ο Ελληνας Πρωθυπουργός - τι άλλα και πόσο διαφορετικά θα μπορούσε να έχει πει σε έναν χώρο που πρυτανεύουν ή οι κοινοτοπίες ή, αντιθέτως, η ευρηματικότητα και το χιούμορ (διότι οι κρίσιμες αποφάσεις αλλού προετοιμάζονται, αλλού και λαμβάνονται). Τα σκηνικά

αυτά είναι απλώς ένα σόου για επικοινωνιακή κατανάλωση απ’ τις μάζες, παραστάσεις άλλοτε με σοβαρά, άλλοτε με ευτράπελα και πάντα με συμβολισμούς, για να έχει και η προπαγάνδα (απ’ το βάθος) να λέει. Και να διαμορφώνει την κοινή γνώμη.

Το ουσιώδες, κατά τη γνώμη μου, πρόβλημα του κ. Τσίπρα και της εμφάνισής του στο εν λόγω σόου είναι ότι πλέον υπερεκτιμά τον εαυτόν του. Νομίζει ότι μπορεί να τα κάνει όλα. Κι αυτό τον οδηγεί σε μια «άγνοια κινδύνου» που μπορεί να ’χει κωμικά αποτελέσματα (όπως με τον κ. Κλίντον) ή τραγικά αποτελέσματα (όπως με την προσυπογραφή του Μνημονίου). Η αλήθεια

είναι ότι ως τώρα ο κ. Τσίπρας έχει πηδήξει πέντε-έξι φορές απ’ την Ακρόπολη, έχει σταθεί όλες όρθιος και μια-δυο φορές έχει βρει κι από ένα γεμάτο πορτοφόλι. Ο Αλέξης έχει πλέον σημειώσει αρκετές επιτυχίες (κατά τον σχεδιασμό του) και φαίνεται να έχει χάσει την αίσθηση του μέτρου.

Μετέστρεψε το κόμμα του από αντιμνημονιακό σε μνημονιακό, το διέσπασε, απαλλάχθηκε από ιδεολογίες και κοσμοθεωρίες περί σοσιαλισμού, υπέγραψε την διά των Μνημονίων μεταμόρφωση της χώρας σε προτεκτοράτο, διέστρεψε το «όχι» σε «ναι», νομιμοποποίησε τη δεξιά κι ακροδεξιά πολιτική, υιοθέτησε την απολιτική ρητορική του «νέου» κατά του «παλιού» και (με όλα αυτά) κέρδισε τις εκλογές! Πρόκειται περί εποποιίας. Πώς όμως

τα κατάφερε όλα αυτά ο κ. Τσίπρας; Φοβίζοντας τον λαό, λέγοντας ότιδεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς. Ενδυόμενος ταυτοχρόνως και το πιο πτωχοπροδρομικό μελό, ενός Κούρκουλου εν είδει Διγενή Ακρίτα που πάλεψε στα μαρμαρένια αλώνια, ώσπου το τερέν έγινε κινούμενη άμμος και μας κατάπιε. Εμάς και τις ελπίδες μας. «Δεν γινόταν αλλιώς» - ο λαός δεν είναι χαζός, είδε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ (προσωποποιημένος στον κ. Τσίπρα) παραιτήθηκε, παραιτήθηκε κι αυτός. Ο κ. Τσίπρας

με το «δεν γίνεται αλλιώς» του είχε ενσταλάξει το δέος, τον φόβο.

Κι έτσι στη χώρα μας η «πολιτική του σοκ και του δέους» ολοκληρώθηκε. Το σοκ που προκάλεσε η Δεξιά με την επιβολή των Μνημονίων έδωσε τη θέση του στον φόβο που προκάλεσε η Αριστερά με την αδυναμία της να τα ανατρέψει.