Το «δόγμα Calvo»: H Μονομερής διαγραφή του εξωτερικού χρέους στο Ελληνικό και Διεθνές Δίκαιο

Αναδημοσιεύτηκε από την Ελεύθερη Λαϊκή Αντιστασιακή Συσπείρωση

Το κάθε κράτος μπορεί νόμιμα –ως ελεύθερη και χωρίς προϋποθέσεις, εξωτερικές και εσωτερικές, έκφραση, πραγμάτωση και αυτοπροστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας- να κατάσχει (σε περίπτωση παράνομων πράξεων), να απαλλοτριώσει, ή  να εθνικοποιήσει, ημεδαπές και αλλοδαπές, κρατικές και ιδιωτικές,  ιδιοκτησίες και επενδύσεις στην εδαφική του επικράτεια, με αναγκαστικά κύριο και πρωταρχικό σκοπό την διασφάλιση και προστασία της Εθνικής του Κυριαρχίας και γενικότερα του Δημοσίου του Συμφέροντος (νοουμένου εδώ και με την δευτερεύουσα οικονομική, αλλά κυρίως με την πρωταρχική έννοια του, ήτοι αυτή της Εθνικής του Κυριαρχίας), με ή χωρίς αποζημίωση των πρώην ιδιοκτητών (Συντ. 1,17,106).

Ως «επενδύσεις» εδώ νοούνται αδιακρίτως και ισότιμα, οι βιομηχανικές επενδύσεις, οι επενδύσεις εκμετάλλευσης ορυκτού πλούτου (concession agreements), αλλά και επενδύσεις (δανειακών) κεφαλαίων, ήτοι χρηματικά δάνεια με την  μορφή ομολόγων, εντόκων γραμματείων κλπ. Τα δικαιώματα αυτά προστασίας της Εθνικής Κυριαρχίας και Εθνικού Συμφέροντος, έχουν ενσωματωθεί στο διεθνές δίκαιο τυπικά από το 1962 (βλ. βιβλ. Works in the UN Comission on Permanent Soevereignty over Natural Resources & Resolution 1804 (XVII) by the UN General Assembly on 14-12-1962) κι αποτελούν μια τροποποίηση του «δόγματος Calvo» (Calvo`s doctrine), το οποίο εισηγήθηκε ο Αργεντίνος δικαστής Calvo το 1868  (στον κολοφώνα της αποικιοκρατικής εκμετάλλευσης του τρίτου κόσμου από της ευρωπαϊκές κυρίως αποικιοκρατικές χώρες).

Δύο τριμερείς, μια στρατηγική

Νέα Κρήτη

Με τις δυο τριμερείς: Αίγυπτος - Ελλάδα - Κύπρος και Ελλάδα - Ισραήλ - Κύπρος, ακολουθούμε μια στρατηγική. Είναι αυτή της ΑΟΖ. Μπορούμε να κάνουμε τρεις οριοθετήσεις για να ενισχύσουμε το κοινό μας πεδίο.

Του Νίκου Λυγερού

Με αυτόν τον τρόπο υλοποιούμε τις ενεργειακές μας συμμαχίες και τη διασύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού και το ηλεκτρικό καλώδιο και ο αγωγός ανήκουν πια στα Projects of Common Interest της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Αυτές τις τριμερείς πρέπει να προετοιμάσουμε καλά για να λειτουργήσουν ενεργά από τον Σεπτέμβριο δίχως άλλη καθυστέρηση. Εδώ δεν υπάρχει θέμα εντυπώσεων, όλοι ξέρουν περί τίνος πρόκειται, αφού μιλούμε για διαχρονική οριζόντια στρατηγική πάνω στον άξονα της Μεσογείου.

«Σχέδιο Β: αν το εθνικό νόμισμα είναι αντισυνταγματικό, εμείς είμαστε κατά του Συντάγματος»

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Ανακοίνωση του Σχέδιου Β

«Ο εξαιρετικός για την ηθική προσήλωση στις αρχές πρωθυπουργός Τσίπρας και ο εξαιρετικός για την επιστημονική αρτιότητα πρώην υπουργός οικονομικών Βαρουφάκης, μαζί με όλη την εξαιρετική ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, κατάφεραν μέσα σε έξι μήνες να φέρουν την Ελλάδα στην οξύτερη κρίση από την έναρξη της εποχής της τρόικα. Οδήγησαν  στο τρίτο μνημόνιο, πολύ πιο επαχθές και δουλικό και από τα δύο προηγούμενα.

Δεν έκαναν όμως μόνον αυτό. Την ίδια στιγμή με την παιδική χαρά αυτών των έξι μηνών, τους ερασιτεχνισμούς, τα άλλα αντ’ άλλων, τα ψεύδη, τις συνεχείς απάτες ενάντια στο λαό με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα, τα επινοήματα τύπου χακάρισμα των ΑΦΜ, τις αποκαλύψεις για δήθεν αντιπερισπασμούς που γίνονταν μόνο σε εκπροσώπους των hedgefunds, τα κατά πρωθυπουργικήν φαντασίαν «σχέδια άμυνας» που οδήγησαν σε αφάναστη  ταλαιπωρία και την απόγνωση τους πολίτες, την υιοθέτηση της πιο αντιδραστικής θεωρίας ότι είναι εθνικός κίνδυνος το εθνικό νόμισμα,  καταφέρνουν να προκαλέσουν κι ένα δεύτερο, ακόμα μεγαλύτερο κακό. Να εμφανίσουν ως γελοίο, αφερέγγυο και ολέθριο ένα εναλλακτικό σχέδιο που περιλαμβάνει την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Η συζήτηση περί δραχμής να γίνει σε επιστημονική βάση, όχι από την «Πλατφόρμα»

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Η πρόταση για επιστροφή στην δραχμή έχει υποστηριχθεί, με επιστημονικά επιχειρήματα, ως λύση για το ελληνικό πρόβλημα, από διακεκριμένους ξένους και εγχώριους οικονομολόγους. Και είναι μία πολύ σοβαρή υπόθεση για να διασύρεται, λόγω της επιπόλαιης και τυχοδιωκτικής στάσης της «Αριστερής Πλατφόρμας».

Το «σχέδιο» της «Πλατφόρμας για υφαρπαγή των χαρτονομισμάτων του Νομισματοκοπείου, και όλα τα εντελώς γελοία περί…. συλλήψεως του Στουρνάρα κλπ. που ακούστηκαν, εκθέτουν τους εμπνευστές τους και δείχνουν ότι λειτούργησαν χωρίς στοιχειώδη επίγνωση της διεθνούς δημοσιονομικής και νομικής πραγματικότητας. Διερωτάται κανείς αν οι φανατικοί υποστηρικτές του ευρώ είναι οι αφανείς σκηνοθέτες πίσω από τις γελοιότητες περί εισβολής στο Νομισματοκοπείο, για να απαξιώσουν την λύση της δραχμής, να την συνδέσουν με σενάρια εκτροπής και να αποδυναμώσουν το μόνο διαπραγματευτικό όπλο που διαθέτει η χώρα έναντι του Σόιμπλε. 

Επίσηςδιερωτάται κανείς τι θα γίνει σε περίπτωση που πράγματι η χώρα αναγκαστεί να προχωρήσει σε επιστροφή στην Εθνική Νομισματική Κυριαρχία, όταν αυτή έχει συνδεθεί στην κοινή γνώμη με τις επιπολαιότητες της «Πλατφόρμας».

Ενεργειακό Κραχ - analyst

analyst

Η πτώση των τιμών του πετρελαίου, σε συνδυασμό με την υπερχρέωση πολλών χωρών, καθώς επίσης με την αδυναμία των κεντρικών τραπεζών να αντιδράσουν, έχοντας καταναλώσει όλα τους τα όπλα, θα προκαλέσει την καταιγίδα των καταιγίδων 

Η Ελλάδα έχει τα δικά της προβλήματα, τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με αυτά των άλλων κρατών – με εξαίρεση ίσως την Ιταλία, η κυβέρνηση της οποίας παρακολουθεί με αγωνία όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, γνωρίζοντας πως σε περίπτωση αποτυχίας θα είναι ο επόμενος υποψήφιος, από τη διάσωση του οποίου θα κριθεί το μέλλον της Ευρωζώνης.

Ειδικότερα, οι συζητήσεις για το μνημόνιο νούμερο τρία μάλλον θα διαρκέσουν πολύ – οπότε xκανένας δεν ξέρει τι θα συμβεί με το ληξιπρόθεσμο ομόλογο της ΕΚΤ, με την εξυπηρέτηση των καθημερινών αναγκών της, με τις τράπεζες ή με τις πληρωμές των υπολοίπων υποχρεώσεων της.

Υπό τις παραπάνω δυσμενείς συνθήκες, πολύ δύσκολα μπορεί να προβλέψει κανείς τις συνέπειες του ανοίγματος του ελληνικού χρηματιστηρίου, μετά το απαράδεκτο κλείσιμο του για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα – όπως επίσης την «τύχη» των καταθέσεων αυτών που εμπιστεύθηκαν την πατρίδα τους, αφήνοντας τα χρήματα τους στις ελληνικές τράπεζες.

Από την άλλη πλευρά, το κυβερνών κόμμα, το οποίο είναι η συνισταμένη μίας σειράς μικρότερων κομμάτων, εντελώς ασύμβατων μεταξύ τους, πιθανότατα θα διαμελισθεί τουλάχιστον στα δύο – οπότε θα αναγκασθεί να προκηρύξει νέες εκλογές, το κόστος των οποίων (μειωμένα έσοδα του δημοσίου, αυξημένες δαπάνες) θα εκμηδενίσει τις όποιες προοπτικές της οικονομίας.

To γερμανικό πρόβλημα της Ευρωζώνης

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Άρθρο του Philippe Legrain

Η ευρωζώνη έχει ένα γερμανικό πρόβλημα.

Οι παρασιτικές πολιτικές της Γερμανίας εις βάρος των γειτόνων της και η ευρύτερη ανταπόκριση απέναντι στην κρίση, της οποίας έχει ηγηθεί η χώρα αυτή, αποδείχθηκαν καταστροφικές.

Επτά χρόνια μετά την έναρξη της κρίσης, η οικονομία της ευρωζώνης βαίνει χειρότερα από την αυτήν της Ευρώπης κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930.

Οι προσπάθειες της γερμανικής κυβέρνησης να συντρίψει την Ελλάδα και να την αναγκάσει να εγκαταλείψει το ενιαίο νόμισμα έχουν αποσταθεροποιήσει την νομισματική ένωση.

Όσο η διακυβέρνηση της Γερμανίδας Καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ συνεχίζει να καταχράται τη δεσπόζουσα θέση της ως επί κεφαλής πιστωτής για να προωθήσει τα στενά συμφέροντά της, η ευρωζώνη δεν μπορεί να ευδοκιμήσει – και δεν μπορεί να επιβιώσει.

Το τεράστιο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας – οι πλεονάζουσες αποταμιεύσεις που προκύπτουν από την περικοπή των μισθών για την επιδότηση των εξαγωγών – ήταν τόσο η αιτία της κρίσης της ευρωζώνης όσο και εμπόδιο για την επίλυση της. Πριν από την κρίση, τροφοδότησε τον κακό δανεισμό της Νότιας Ευρώπης και της Ιρλανδίας από τις Γερμανικές τράπεζες. Τώρα  το ετήσιο πλεόνασμα της Γερμανίας – το οποίο έχει αυξηθεί σε 233 δισεκατομμύρια ευρώ (255,000,000,000 δολλάρια), πλησιάζοντας το 8% του ΑΕΠ – πλέον δεν ανακυκλώνεται στην νότια Ευρώπη, με αποτέλεσμα η υφεσιακή ζήτηση της χώρας να εξάγει αποπληθωρισμό, επιδεινώνοντας έτσι τα αδιέξοδα του χρέους της ευρωζώνης.

Όχι άλλο αδιέξοδο για τον Σύριζα

του Κώστα Λαπαβίτσα

Το πρόβλημα του Σύριζα σήμερα δεν είναι ούτε ορισμένοι βουλευτές του που αποφεύγουν τις σκληρές αποφάσεις και θέλουν να εμφανίζονται ως πιο αριστεροί από άλλους, ούτε η ύπαρξη ξεχωριστού κόμματος μέσα στο κόμμα. Δεν είναι δηλαδή ζήτημα ούτε ηθικής, ούτε οργάνωσης. 

Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική στρατηγική με την οποία ο Σύριζα κέρδισε τις εκλογές και για ένα εξάμηνο διεξήγαγε τις διαπραγματεύσεις έχει καταρρεύσει ολοκληρωτικά. Το κόμμα χρειάζεται επειγόντως μια νέα στρατηγική, με την οποία θα μπορέσει να πάει τη χώρα μπροστά. Αυτό που κάνει τα πράγματα απείρως δυσκολότερα είναι ότι την ίδια στιγμή η οικονομία και η κοινωνία αποδιοργανώνονται ταχύτατα. 

Η μέχρι τώρα στρατηγική του Σύριζα ήταν ξεκάθαρη. Πρώτον, διαμορφώνουμε μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ριζοσπαστικής αλλαγής της χώρας με κύριους άξονες την παραγωγική ανασυγκρότηση και την αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου. Δεύτερον, διαμορφώνουμε βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα άρσης της λιτότητας και ανακούφισης της κοινωνίας. Τρίτον, διαπραγματευόμαστε σκληρά με τους «εταίρους» την αποδοχή της πολιτικής μας και την απαραίτητη ελάφρυνση του χρέους, παραμένοντας όμως στο πλαίσιο της Ευρωζώνης και συμβάλλοντας στην προοδευτική της αλλαγή.

Η στρατηγική αυτή θριάμβευσε εκλογικά, μεταμορφώνοντας τον Σύριζα από ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς στον κύριο πολιτικό φορέα της χώρας. Δυστυχώς απέτυχε παταγωδώς στη διακυβέρνηση και μας οδηγεί σε τρίτο μνημόνιο. Ο λόγος είναι απλός: η Ευρωζώνη είναι ένας σκληρός μηχανισμός που δεν συμβιβάζεται ούτε με το βραχυπρόθεσμο, ούτε με το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα του Σύριζα. Οι χώρες που θέλουν το ευρώ θα πρέπει να αποδεχθούν το πρόγραμμα της ΟΝΕ, δηλαδή λιτότητα, νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση αγορών, ιδιωτικοποιήσεις, περιορισμό του δημοσίου, κλπ. Δεν υπάρχει περιθώριο για ριζοσπαστικές αλλαγές εντός της Ευρωζώνης. Η συζήτηση αυτή έκλεισε οριστικά.

Το σπιράλ του διαβόλου - analyst

analyst

Η Γερμανία ελέγχει ήδη τα νευραλγικά σημεία της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, οπότε η χώρα μας ευρίσκεται πλέον υπό την κατοχή της – γεγονός που έχει τρομάξει σε μεγάλο βαθμό την Ιταλία, η οποία θα είναι το επόμενο υποψήφιο θύμα.   

Σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, το ΔΝΤ δεν θα συμμετέχει στο νέο δάνειο που ενδεχομένως θα δοθεί στην Ελλάδα, αν και θα παίρνει μέρος στις διαπραγματεύσεις – κυρίως επειδή θεωρεί πως η διάσωση της χώρας μας δεν είναι εφικτή, χωρίς τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους.

Εμείς έχουμε την ίδια ακριβώς άποψη (άρθρο), την οποία θεωρούμε πως συμμερίζεται επίσης η Γερμανία, αν και δεν το δηλώνει – πιθανότατα επειδή πιστεύει πως η Ελλάδα θα μπορέσει να εξυπηρετήσει τελικά το δημόσιο χρέος της, με τη βοήθεια των ιδιωτικοποιήσεων.

Εν τούτοις, επειδή έχει την προηγούμενη εμπειρία της Ανατολικής Γερμανίας, όπου υπολόγιζε πολύ περισσότερα έσοδα από την πώληση επιχειρήσεων, γης και ακινήτων, από όσα τελικά επιτεύχθηκαν, ίσως ο σκοπός της είναι διαφορετικός – δηλαδή, η πλήρης εξαγορά των σημαντικότερων περιουσιακών στοιχείων της χώρας μας, σε εντελώς εξευτελιστικές τιμές.

Άλλωστε γνωρίζει πολύ καλά το παράδειγμα της Μ. Βρετανίας, η πρωθυπουργός της οποίας (M. Thatcher) ιδιωτικοποίησε την κρατική εταιρία τηλεπικοινωνιών British Telecom το 1980 με σημαντική επιτυχία, επειδή προηγουμένως εφάρμοσε όλες τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, κάνοντας την πολύ ελκυστική για τους επενδυτές.

Στα νησιά είναι το συγκριτικό μας πλεονέκτημα

Σε περιόδους κρίσης, σε περιόδους, όπου η ΕΙΚΟΝΑ κατισχύει της πραγματικότητας, οφείλουμε να σχεδιάζουμε και υλοποιούμε πολιτικές, που θα μας παρέχουν τη μέγιστη ωφέλεια.

Η Ελλάδα δείχνει (εικόνα και όχι μόνον) να βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Ανθρωπιστική κρίση,ύφεση,ανεπάρκεια πόρων(;), συνεχής διεθνής δανεισμός, δεσμεύσεις, υποθήκευση δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, υπερβολικό και μη εξυπηρετούμενο Δημόσιο και Ιδιωτικό χρέος. Μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης.

Οι «πολιτικοί μας ταγοί» επιλέγουν το μη χείρον βέλτιστον. Από την αυτοκτονία επιλέγουν την καταστροφή(κατά τα λεγόμενά τους). Αλήθεια υπάρχει διέξοδος,υπάρχει άλλος δρόμος; Και βέβαια η απάντηση είναι ΝΑΙ υπάρχει. Φτάνει να αξιοποιήσουμε όλα μας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Ένα από αυτά είναι τα 6000 νησιά μας τα σχεδόν 15000 χιλιόμετρα της Ελληνικής ακτογραμμής.

«Όσο μπορείς»: ταινία μικρού μήκους | ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΒΑΦΗ | ΙΔΡΥΜΑ ΩΝΑΣΗ

Μια παραγωγή του Αρχείου Καβάφη του Ιδρύματος Ωνάση σε σενάριο Σοφίας Βγενοπούλου και σκηνοθεσία Γρηγόρη Ρέντη. Το «Όσο μπορείς» είναι εμπνευσμένο από το ομότιτλο ποίημα του Κ. Π. Καβάφη. Γυρίστηκε στο Διαπολιτισμικό Γυμνάσιο Αθηνών.

Βαρουφάκης: Αν ήμουν πρωθυπουργός θα πατούσα το κουμπί του Plan B

Το κουμπί του Plan B για την κυκλοφορία παράλληλου νομίσματος θα πατούσε ο Γιάνης Βαρουφάκης αν ήταν πρωθυπουργός. Αυτό υποστηρίζει σε συνέντευξή του στην ισπανική εφημερίδα El Pais. Και πότε θα το έκανε αυτό; Τη στιγμή που θα έκλειναν οι τράπεζες.

Συγκεκριμένα στην ερώτηση αν ο ίδιος θα πατούσε το κουμπί ενεργοποίησης του σχεδίου, απαντά χωρίς ενδοιασμούς: Ναι (θα το έκανα) και το έχω πει δημοσίως αλλά ήμουν στην πλευρά της μειοψηφίας και σέβομαι την απόφαση της πλειοψηφίας.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών σημειώνει ότι αυτή ήταν δουλειά του πρωθυπουργού και πως η δική του ήταν να αναπτύξει τα καλύτερα δυνατά εργαλεία για όταν θα ελάμβανε αυτή την απόφαση. «Υπήρχαν επιχειρήματα υπέρ του σχεδίου, υπήρχαν και επιχειρήματα για να μην πατηθεί το κουμπί». 

Διαφθορά και φορολογικά ζητήματα στην ατζέντα του κουαρτέτου τη Δευτέρα

Το Ποντίκι

Η καταπολέμηση της διαφθοράς και ζητήματα που άπτονται της Δικαιοσύνης στην ατζέντα των διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς την Δευτέρα Τα θέματα της καταπολέμησης της διαφθοράς και ζητήματα που άπτονται της δικαιοσύνης, θα τεθούν τη Δευτέρα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ελλάδας και θεσμών.

Τα θέματα αυτά, όπως ανέφεραν κυβερνητικές πηγές, θα συζητηθούν σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων.

NY Times: Τα 86 δισ. ευρώ δεν θα φτάσουν ποτέ στους Έλληνες

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

«Ένας Έλληνας επιχειρηματίας βηματίζει νευρικός μπροστά από την ουρά που έχει σχηματιστεί στον έλεγχο διαβατηρίων στο «Ελ. Βενιζέλος». Κρατάει μια βαλίτσα που είναι γεμάτη από δεσμίδες ευρώ. Δείχνει καταπονημένος και εκνευρισμένος.

Λίγες ώρες αργότερα έφτασε στη Φρανκφούρτη και επιτέλεσε το… προσωπικό του καθήκον: κατέθεσε τα χρήματά του σε γερμανική τράπεζα.»

Οι New York Times αναφέρουν πως αυτό το ενδεικτικό παράδειγμα δεν είναι το μόνο: η γερμανική «κρύπτη» έχει ανοίξει για τα καλά τους τελευταίους μήνες. Μόνο από τον Δεκέμβριο έχουν αποσυρθεί από τις ελληνικές τράπεζες περί τα 40 δισεκατομμύρια ευρώ προς άλλες κατευθύνσεις – μία από αυτές η Γερμανία.

Η απόσυρση των χρημάτων από τις ελληνικές τράπεζες είναι μόλις ένα μικρό κομμάτι του συνολικού παζλ που είναι η ελληνική οικονομία και η συνακόλουθη πτώση της έπειτα από δύο διασώσεις. Τώρα, έρχεται μια τρίτη διάσωση, αλλά η αμερικανική εφημερίδα είναι κατηγορηματική: η Ελλάδα, όπως και τις άλλες φορές, δεν πρόκειται να δει τα χρήματα να μπαίνουν στα ταμεία της. Όπως θα τα πάρει, έτσι και θα τα δώσει. Μπορεί τα 86 δισεκατομμύρια ευρώ να ακούγονται ως ένα ποσό-μαμούθ, ωστόσο θα χρησιμοποιηθούν για τους ίδιους λόγους, πάνω κάτω, που είχαν χρησιμοποιηθεί και τις προηγούμενες φορές. Ελάχιστα από αυτά θα πέσουν στην πραγματική οικονομία για να τονωθεί η ανάπτυξη.

Η αποπροσανατολιστική αντιπολίτευση της παγκοσμιοποιητικής "Αριστεράς" στην εγκληματική απάτη του ΣΥΡΙΖΑ*

Νέα Κρήτη

Τόσο η εσωκομματική αντιπολίτευση στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (Αριστερή πλατφόρμα κ.ά.) όσο και η εξωκομματική αντιπολίτευση (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, Κίνηση "ΟΧΙ μέχρι το τέλος" κ.λπ.), στην πραγματικότητα, ανήκουν στην παγκοσμιοποιητική "Αριστερά" εφόσον δεν αμφισβητoύν την ίδια τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, και επομένως η κριτική τους είναι άσφαιρη, εάν όχι εντελώς παραπλανητική.[1]

Του Τάκη Φωτόπουλου *

Έτσι, μιλούν μεν για άμεση έξοδο από την Ευρωζώνη αλλά όχι και από την ΕΕ, για την οποία συνήθως απαιτούν ρήξη, αποδέσμευση κ.λπ., αλλά ποτέ άμεση έξοδο από αυτήν. Ακόμη και όταν κάποτε αναφέρονται σε έξοδο από την ΕΕ, συνήθως την αναφέρουν σαν… παρεπόμενο, αφού δεν μιλούν ποτέ για τη κατάργηση των "4 ελευθεριών" για τις αγορές και την αναγκαία συνακόλουθη ρήξη με τους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης (ΠΟΕ, ΔΝΤ, ΠΤ κ.λπ.). Ακόμη σημαντικότερο, δεν αναφέρονται ποτέ στην ανάγκη δημιουργίας μιας αυτοδύναμης (όχι αυτάρκους) οικονομίας, που είναι η αναγκαία και επαρκής συνθήκη για την πραγματική αμφισβήτηση της ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Είναι δηλαδή φανερό ότι οι οικονομολόγοι της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» ουσιαστικά υιοθετούν τις αποπροσανατολιστικές ανοησίες (που προωθούν οι ίδιες οι ελίτ!) ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια κακή ιδεολογία ή πολιτική, αν όχι ένα δόγμα ή μια συνωμοσιολογία, και όχι το κρίσιμο συστημικό φαινόμενο που δημιούργησε η ανάδυση και μαζική εξάπλωση των πολυεθνικών επιχειρήσεων. Δηλαδή, ουσιαστικά δέχονται τη καταστροφική θέση του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι θεσμοί αυτοί μπορεί ν' αλλάξουν "από μέσα" ενώ άλλοι από αυτούς περιμένουν την …παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση για να διαλυθούν οι θεσμοί αυτοί. Και στις δυο περιπτώσεις η συνέπεια είναι ο πλήρης αποπροσανατολισμός των λαϊκών στρωμάτων που είναι τα κύρια θύματα της παγκοσμιοποίησης. Η θέση του ΚΚΕ μολονότι διαφοροποιείται από τις ανοησίες για παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση (όταν ούτε μια πανευρωπαϊκή απεργία δεν έχει οργανωθεί όλα αυτά τα χρόνια μπροστά στη μαζική επίθεση του πολυεθνικού κεφαλαίου!) και ουσιαστικά μιλά για σοσιαλισμό σε μια χώρα, εντούτοις δεν παύει επίσης να καταντά ουτοπική αφού αγνοεί την ανάγκη για μεταβατική στρατηγική. Όχι βέβαια με την έννοια των μεταβατικών σταδίων αλλά με την έννοια της δημιουργίας των κατάλληλων υποκειμενικών αλλά και αντικειμενικών συνθηκών για τη μετάβαση στη συστημική αλλαγή.

Υπάρχει και ο τρίτος δρόμος

Αγαπητέ πιτσιρίκο καλησπέρα,

Τον τελευταίο καιρό, ειδικά μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, παρατηρώ πως έχει αναπτυχθεί ολοένα και περισσότερο η συζήτηση σχετικά με την παραμονή της χώρας μας στο ευρώ ή την επιστροφή της σε εθνικό νόμισμα και συγκεκριμένα στη δραχμή.

Με αφορμή το άρθρο σου «Ετοιμαστείτε για την δραχμή», έχω να σου παρουσιάσω τους παρακάτω προβληματισμούς μου.

Πάντοτε πίστευα ότι η συζήτηση για ενδεχόμενη επιστροφή στη δραχμή δεν πρέπει να αποτελεί ζήτημα «ταμπού», όπως αποτελούσε και αποτελεί εδώ και πολύ καιρό σε πολλά ΜΜΕ.

Σε μία δημοκρατία, επιτρέπεται και επιβάλλεται η αμφισβήτηση και η ενδεχόμενη αναθεώρηση.

Όσον αφορά αυτά που έγραψες στο άρθρο σου, θα συμφωνήσω απόλυτα με το γεγονός ότι τα δύο κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ χρεοκόπησαν την Ελλάδα (σε απόλυτη συνεργασία βέβαια με την οικονομική ελίτ της χώρας).

Θα προσθέσω επίσης και το ότι έχουν ένα μερίδιο ευθύνης σε αυτό και οι Ευρωπαίοι, λόγω του ότι μας δάνειζαν χρήματα, γνωρίζοντας ότι δεν μπορούμε να τα επιστρέψουμε.

Ρότσιλντ : «Ας μου επιτραπεί να εκδώσω και να ελέγξω το χρήμα του έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος θεσπίζει τους νόμους»

Του Σπύρου Λαβδιώτη*

«Ας μου επιτραπεί να εκδώσω και να ελέγξω το χρήμα του έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος θεσπίζει τους νόμους». Η επίκαιρη αυτή ρήση του παλαιού μεγαλοτραπεζότη 'Αρτσιμπαλντ Ρότσιλντ είναι επίκαιρη σ'ήμερα όσο ποτέ άλλοτε".Η διαδικασία με την οποία το χρήμα δημιουργείται στη σύγχρονη εποχή είναι πλήρως εσφαλμένως αντιληπτό από το ευρύ κοινό.

Υπάρχει ένας καλός λόγος γι’ αυτό: οι κυβερνήσεις σήμερα αντί να εκδίδουν οι ίδιες το εθνικό τους νόμισμα, με το ισχύον νομισματικό σύστημα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, το χρήμα το δημιουργούν οι τράπεζες από το τίποτε και το δανείζουν με τόκο στις κυβερνήσεις για να καλύψουν τις δημοσιονομικές τους ανάγκες.Το παιχνίδι προπετάσματος καπνού και καθρεπτών

Σήμερα η συζήτηση γύρω από το θέμα ποιος πρέπει να δημιουργήσει την προσφορά του χρήματος στην οικονομία ενός κράτους σπανίως κάνει την εμφάνιση της, διότι είναι η εστία ενός υψηλού βαθμού εκλεπτυσμένης καμπάνιας μιας μακροχρόνιας παραπληροφόρησης που διαπερνά την ακαδημία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους εκδοτικούς οίκους. Ως συνέπεια, πολύ λίγοι πολίτες συνειδητοποιούν ότι η έκδοση του εθνικού νομίσματος απευθείας από την κυβέρνηση- ελεύθερο από χρέος- είναι πράγματι ένα σοβαρό θέμα για δημόσια συζήτηση.

Ωστόσο, σε μια μακρινότερη εποχή στις αρχές του 19ου αιώνα στη νεαρή δημοκρατία των Ηνωμένων Πολιτειών το θέμα ήταν καυτό και οι πολιτικοί ανήσυχοι για το τραπεζικό σύστημα. Οι τραπεζίτες που κινούσαν τα νήματα της προσφοράς του χρήματος ήταν πιο ορατοί, καθώς δεν είχαν κατορθώσει ακόμη να ασκήσουν σημαντική επιρροή στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και να φέρουν σε δύσκολη θέση την κοινή γνώμη την οποία τόσο αναίσχυντα παραπλάνησαν.

Η Ελληνική Κατάρρευση

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Perry Anderson

μετάφραση και επιμέλεια των Γιώργου Σουβλή και Ειρήνης Γαϊτάνου

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί πρόσφατη συμβολή ενός από τους σημαντικότερους σύγχρονους μαρξιστές διανοητές, του Πέρι Άντερσον, σχετικά με την κατάσταση στην Ελλάδα.  Το αρχικό κείμενο, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Jacobin, βρίσκεται εδώ.

Η ελληνική κρίση έχει προκαλέσει ένα προβλέψιμο μείγμα αγανάκτησης και αυτοϊκανοποίησης στην Ευρώπη, που ταλαντεύεται ανάμεσα στον θρήνο για τη σκληρότητα της συμφωνίας που επιβλήθηκε στην Αθήνα και στους πανηγυρισμούς για τη  διατήρηση, την υστάτη στιγμή, της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή οικογένεια – ή και τα δύο ταυτόχρονα. Και οι δύο αντιδράσεις είναι εξίσου άγονες. Καμία από τις δύο δεν έχει θέση σε μια ρεαλιστική ανάλυση.

To ότι η Γερμανία είναι και πάλι η ηγεμονική δύναμη της ηπείρου, δεν είναι κάτι το οποίο περιμέναμε να μάθουμε το 2015: είναι σαφές τουλάχιστον εδώ και είκοσι χρόνια. Το ότι η Γαλλία λειτουργεί ως υπηρέτης της, μια σχέση αρκετά παρόμοια με αυτήν που διατηρεί το Ηνωμένο Βασίλειο με τις ΗΠΑ, ούτε αυτό συνιστά πολιτική καινοτομία: μετά τον Ντε Γκολ, τα αντανακλαστικά του πολιτικού προσωπικού της Γαλλίας θυμίζουν τις αρχές της δεκαετίας του 1940:  όχι μόνο αποδοχή, αλλά ακόμα και θαυμασμός απέναντι στην κυρίαρχη δύναμη της περιόδου, πρώτα την Ουάσινγκτον και μετά το Βερολίνο.

Ακόμη μικρότερη έκπληξη προξενεί η τρέχουσα έκβαση της νομισματικής ένωσης. Από την αρχή, τα οικονομικά οφέλη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης –τα οποία θεωρούνται υποτίθεται ως δεδομένα από τις διάφορες ορθόδοξες απόψεις – ήταν πραγματικά πολύ περιορισμένα.

Πούτιν: "Η Ευρώπη πρέπει να είναι περισσότερο ανεξάρτητη να υπερασπιστεί τα δικά της συμφέροντα"

Νέα Κρήτη

Οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να είναι λιγότερο υπόχρεες στο στρατιωτικό δόγμα των ΗΠΑ κατά την εξέταση θεμάτων που αφορούν τα δικά τους εθνικά συμφέροντα τόνισε ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν σε συνέντευξη του στην ελβετική τηλεόραση στο κανάλι RTS. Ο Πούτιν μίλησε, επίσης, για το σκάνδαλο στη FIFA και την ισλαμική τρομοκρατία.

«Θα ήταν υπέροχο να βλέπαμε την Ευρώπη να δείχνει περισσότερη ανεξαρτησία και κυριαρχία, καθώς και την ικανότητα να ανταποκριθεί στα εθνικά συμφέροντά της - τα συμφέροντα, δηλαδή των λαών και των χωρών της» δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος στη συνέντευξή του που μεταδόθηκε χθες Δευτέρα.

Πρόσθεσε, επίσης, πως ελπίζει ότι ένας νέος πόλεμος στην Ευρώπη δεν βρίσκεται στα χαρτιά.

Ο Ρώσος ηγέτης τόνισε πως ένα ορισμένο επίπεδο της εθνικής κυριαρχίας χάνεται αναμφίβολα όταν μια χώρα ενταχθεί σε «οποιαδήποτε στρατιωτική-πολιτική οργάνωση ή στρατιωτικό-πολιτικό συνασπισμό». Ο Πούτιν σημείωσε, μάλιστα, πως «η Γαλλία αποσύρθηκε από το ΝΑΤΟ, προκειμένου να διατηρήσει την κυριαρχία του σε μεγαλύτερο βαθμό από ό, τι θα περίμενε κανείς αν αυτό ήταν μέρος της οργάνωσης», αναφερόμενος στη γαλλική απόσυρση από το ΝΑΤΟ στη δεκαετία του 1960. Να υπενθυμίσουμε πως η Γαλλία επέστρεψε πλήρως στο στρατιωτικό μπλοκ το 2009.

Ο Πούτιν δήλωσε ότι «δεν είναι δουλειά μας να αναλύσουμε την εξωτερική πολιτική των ευρωπαϊκών χωρών. Αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι αν έχουμε να συζητήσουμε μεταξύ των ευρωπαϊκών υποθέσεων με τους ευρωπαίους εταίρους στην Ουάσιγκτον, αυτό δεν είναι και πολύ ενδιαφέρον».

Το Θεώρημα του Βαρουφάκη

Η περίπτωση του Γιάνη Βαρουφάκη μου φέρνει στο μυαλό το «Θεώρημα» του Παζολίνι. Ο Βαρουφάκης είναι ο «Ξένος» στην ταινία.

Στο «Θεώρημα» του Παζολίνι, ο «Ξένος» εισβάλλει σε ένα μεγαλοαστικό σπίτι, και όλη η οικογένεια παραδίδεται στη γοητεία του.

Ο «Ξένος» πηδάει την μάνα, τον πατέρα, τον γιο και την κόρη. Και την υπηρέτρια. Μη νομίσει πως δεν την καταδέχεται επειδή είναι δούλα.

Μετά, αφού τους πηδήσει όλους, ο «Ξένος» φεύγει και αφήνει πίσω του συντρίμμια.

Η μεγαλοαστική οικογένεια διαλύεται, ο γιος κάνει αποτυχημένες καλλιτεχνικές προσπάθειες, η μάνα το ρίχνει στον αγοραίο έρωτα, η κόρη τρελαίνεται και ο πατέρας χαρίζει το εργοστάσιό του στους εργάτες και φεύγει γυμνός στην έρημο.

Η υπηρέτρια επιστρέφει στο χωριό της, όπου γίνεται αγία, οπότε υποθέτουμε πως αυτή την έβγαλε καθαρή επειδή συμβολίζει την εργατική τάξη απέναντι στην οικογένεια που είναι η αστική τάξη και είναι εντελώς ετοιμόρροπη, διαβρωμένη και επιφανειακή.

Οι Πολλαπλασιαστές της Ελληνικής Οικονομίας

Σχέδιο Β

του Θεόδωρου Μαριόλη
Αναπληρωτή Καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο, και Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών Δημήτρης Μπάτσης

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Το Χωνί», 15/12/2013

Η έννοια του «πολλαπλασιαστή» είναι εξαιρετικά χρήσιμη στην οικονομική πολιτική: Όταν οι οικονομολόγοι δηλώνουν ότι «ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής βρέθηκε ίσος με ψ», εννοούν ότι, εάν αυξηθούν (μειωθούν) οι κρατικές δαπάνες κατά 1 μονάδα, τότε το εγχώριο προϊόν θα αυξηθεί (μειωθεί) κατά ψ μονάδες. Καλείται δε «πολλαπλασιαστής» διότι το ψ αντιπροσωπεύει, συνήθως, αριθμό μεγαλύτερο του 1.

          Πριν από έναν χρόνο (Οκτώβριος 2012), το ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι όλες οι προβλέψεις του για τις επιπτώσεις των μέτρων, τα οποία έχουν ληφθεί, από το 2010 και μετά, για την ελληνική οικονομία, βασίστηκαν στη λαθεμένη εκτίμηση ότι «ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής» αυτής είναι της τάξης του 0.5, ενώ η αληθής τιμή του βρίσκεται στο διάστημα 1.7-1.8, δηλαδή πάνω από τρεις φορές υψηλότερη. Στις 26 Σεπτεμβρίου του 2011 είχα υποστηρίξει, σε ομιλία μου και βάσει στοιχειωδών υπολογισμών, ότι ο εν λόγω πολλαπλασιαστής για την ελληνική είναι της τάξης του 1.71 και, συνεπώς, το εγχείρημα μηδενισμού του πρωτογενούς ελλείμματος θα προκαλέσει, σε βάθος χρόνου, μία συνολική-αθροιστική μείωση του ΑΕΠ κατά 29%. Αυτή η εκτίμηση δεν διαψεύστηκε, δυστυχώς, από τα γεγονότα.

          Σε μία μελέτη, η οποία δημοσιοποιήθηκε πριν από λίγες μέρες, εκτιμήθηκαν 63 x 63 = 3969 εμπορευματικοί πολλαπλασιαστές της ελληνικής οικονομίας (Θ. Μαριόλης και Γ. Σώκλης, «Ο Σραφφαϊανός Πολλαπλασιαστής της Ελληνικής Οικονομίας:  Ευρήματα από τον Πίνακα Προσφοράς-Χρήσεων του έτους 2010»).[1] Η μέση τιμή των κλαδικών πολλαπλασιαστών επί του καθαρού προϊόντος της ελληνικής οικονομίας βρέθηκε ίση με 1.707 (με τυπική απόκλιση 0.278, μέγιστη τιμή 2.530 και ελάχιστη τιμή 1.014), ενώ η μέση τιμή των πολλαπλασιαστών του δημοσίου τομέα βρέθηκε ίση με 2, και, συνεπώς, από τις υψηλότερες του συστήματος.

Η στρατηγική Κύπρος

Νέα Κρήτη

Η στρατηγική Κύπρος βλέπει ξεκάθαρα ότι το πλαίσιο της είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και το πεδίο της η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Το πεδίο δράσης είναι η ενέργεια και το πεδίο μάχης, η απελευθέρωση. Η αξιοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ΑΟΖ είναι αυτή που δίνει ώθηση στο Κυπριακό που δεν λύνεται χωρίς αυτές.

Του Νίκου Λυγερού

Το ηλεκτρικό καλώδιο Interconnector EuroAsia και ο αγωγός φυσικού αερίου East Med, είναι έργα στρατηγικής σημασίας. Η τριπλή συμμαχία με την Ελλάδα και το Ισραήλ είναι ένας στυλοβάτης για τη διασύνδεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο στρατηγικός διάλογος περί ενέργειας είναι μια καινοτομία εξωστρέφειας.

Η Κύπρος δεν είναι πια μόνο και μόνο ένα βασανισμένο νησί λόγω ελλείψεων, είναι τώρα κι ένας αξιόπιστος ενεργειακός παίκτης που δρα ενεργά στην Ανατολική Μεσόγειο και ξεπερνά αποτελεσματικά τεράστια προβλήματα.

Ένα παραμύθι (με αφορμή την βαρουφακειάδα των ημερών)

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Δεν ξέρω αν εσείς έχετε καταλάβει τι συμβαίνει με τον Βαρουφάκη αλλά εγώ προσπαθώ να κατανοήσω και δεν τα καταφέρνω. Κάτι για χακάρισμα των ΑΦΜ διαβάζω αλλά πώς διάβολο γίνεται να χακάρει κάποιος τους ΑΦΜ που χορηγεί και ελέγχει μια υπηρεσία τής οποίας προΐσταται ο ίδιος; Κάτι για Plan B διαβάζω, που είχε -λέει- σχέση με μια ακατανόητη διαδικασία επιστροφής στην δραχμή αλλά τι είδους Plan B είναι αυτό που το ήξερε μόνο ο Γιάνης και όλοι οι άλλοι δεν είχαν ιδέα; Μόνος του θα το εφάρμοζε; Κάτι για εθνικές προδοσίες και ειδικά δικαστήρια διαβάζω αλλά αυτά με κάνουν και ξεκαρδίζομαι στα γέλια αναλογιζόμενος την Ζήμενς, τα υποβρύχια που γέρνουν, τα πολεμικά αεροπλάνα που αγοράσαμε δίχως τα όπλα τους και άλλα τέτοια που δεν έστειλαν κανέναν σε ειδικό δικαστήριο.

Με αφορμή, λοιπόν, την… βαρουφακειάδα των ημερών και την αναζωπύρωση των συζητήσεων περί επανόδου σε εθνικό νόμισμα (κάτι που άρχισε να συζητιέται έντονα και στην Ιταλία), το μυαλό μου πετάει από δω κι από κει. Ας προσπαθήσω, λοιπόν, να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά.

Γυρνάμε πίσω στον χρόνο. Σ’ εκείνη την «μαύρη Δευτέρα» της 15ης Σεπτεμβρίου 2008, όταν η Λέμαν Μπράδερς υπέβαλε αίτηση πτώχευσης, πυροδοτώντας το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης που μας ταλαιπωρεί ίσαμε σήμερα. Όπως έχουμε αναλύσει διεξοδικά στην «Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού», η κατάρρευση της Λέμαν Μπράδερς ξεβράκωσε το σαθρά δομημένο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα: όλες οι τράπεζες βρέθηκαν να χρωστούν η μια στην άλλη και δεν υπήρχε καμμιά περίπτωση να πληρώσουν τα χρέη τους αφού έσπασε η αλυσίδα των αλληλοτροφοδοτούμενων μεταξύ τους χρεωπιστώσεων.

ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ συγκλίνουν προς το κέντρο

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Για όσους ενδιαφέρονται για την εθνική ενότητα και την αποτροπή νέων διχαστικών καταστάσεων, σαν κι αυτών που ταλαιπώρησαν τον ελληνικό λαό στην διάρκεια του Εικοστού Αιώνα, είναι θετική η μετακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ προς το Κέντρο.

Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ αποκόπτεται από τα ακραία στοιχεία και τα διάφορα ουτοπικά τροτσκιστικά, μαοϊκά κλπ. γκρουπούσκουλα, και στην ουσία εξελίσσεται σε κόμμα της σοσιαλδημοκρατίας. Στην ουσία καλύπτει πλέον τον χώρο ανάμεσα στο ΚΚΕ και στην ΝΔ. Στα αριστερά του θα φυτοζωούν διάφορες μετακομμουνιστικές ομάδες, πιθανότατα εκτός Βουλής. 

Στα δεξιά του ΣΥΡΙΖΑ θα επιβιώνουν οριακά, εντός ή εκτός Βουλής, το θνήσκον ΠΑΣΟΚ και το «Ποτάμι», το οποίο απέτυχε στον μόνο ρόλο που είχε να παίξει, δηλαδή να φέρει κάτι νέο στην πολιτική σκηνή, αφού ταυτίστηκε πλήρως με το μνημονιακό μπλοκ.

Το μόνο κόμμα του παρελθόντος που επεβίωσε, αν και με σοβαρές απώλειες, είναι η ΝΔ. Εκεί αναδείχθηκε ο Μεϊμαράκης ως συμβιβαστική λύση εσωκομματικής συναίνεσης και συνοχής. Αλλά η εκλογή Μεϊμαράκη είχε και μια θετική διάσταση: σηματοδότησε την ήττα του ακροδεξιού περιβάλλοντος του Σαμαρά και την στροφή προς το Κέντρο.

Πώς η ελληνική κρίση αλλάζει τα δεδομένα στην Ευρώπη

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές έδωσε φτερά στα αντιμνημονιακά κόμματα της ευρωπεριφέρειας, όμως το αίτημα της Ελλάδας για τρίτο πακέτο διάσωσης οδηγεί σε πτώση της δημοφιλίας τους. Οι επερχόμενες εκλογές σε Ισπανία, Πορτογαλία και Ιρλανδία και οι εύθραυστες συμμαχίες. Το πρόβλημα του χρέους.

της Άννας Φαλτάιτς 

Όταν ξεκίνησε η ευρωπαϊκή κρίση, η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα είχαν κεντροαριστερές κυβερνήσεις και στην Ιρλανδία κυβερνούσε ένας κεντρώος συνασπισμός. Για να αντιμετωπίσουν την κρίση, οι κυβερνήσεις αυτές αναγκάστηκαν να εφαρμόσουν μέτρα βαθύτατης λιτότητας, που τα αποξένωσαν από τους πολίτες τους. Καθώς αυξανόταν η λαϊκή δυσαρέσκεια, οι λαοί εξέφρασαν την αγανάκτησή τους ψηφίζοντας κατά των κυβερνήσεων αυτών και υπέρ των συντηρητικών αντιπολιτεύσεών τους στον εκλογικό κύκλο του 2011-2012  –τον πρώτο εκλογικό κύκλο από τότε που ξέσπασε η κρίση. Στους μήνες που προηγήθηκαν των εκλογών, ή λίγο μετά την αλλαγή της κυβέρνησης, και οι τέσσερις χώρες ζήτησαν χρηματοοικονομική βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Η ευρωπεριφέρεια ετοιμάζεται να εισέλθει στον δεύτερο εκλογικό κύκλο της κρίσης. Στην Πορτογαλία έχουν προγραμματιστεί εκλογές για τον Οκτώβριο, στην Ισπανία για τον Νοέμβριο ή Δεκέμβριο και στην Ιρλανδία κάποια στιγμή τον Απρίλιο. Στις αρχές του 2015 φαινόταν ότι οι ψηφοφόροι ήταν έτοιμοι να τιμωρήσουν τις συντηρητικές κυβερνήσεις αυτή τη φορά και πως το πολιτικό εκκρεμές κινούνταν και πάλι προς τα αριστερά. Ωστόσο, η Αριστερά έχει αλλάξει. Αντί των παραδοσιακών φιλοευρωπαϊκών κεντροαριστερών κομμάτων, νέα κόμματα που συνδυάζουν μια απόρριψη των μέτρων λιτότητας με μια ισχυρή αντικαθεστωτική ρητορική και έντονη κριτική για αρκετά στοιχεία της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης αναρριχήθηκαν ταχύτατα στις δημοσκοπήσεις.

Είναι οι Κύπριοι πιο έξυπνοι από εμάς;

Του Βασίλη Παζόπουλου

Εδώ και λίγες εβδομάδες το επίσημο νόμισμα που χρησιμοποιούμε έχει δεχτεί σημαντική μείωση της αξίας του. Από την ώρα που απαγορεύτηκε να κάνουμε ελεύθερα αναλήψεις, στην πράξη η οικονομία λειτουργεί με υποτιμημένο νόμισμα. 

Ήδη ανταλλάσσονται τραπεζικές καταθέσεις στο εξωτερικό που διαθέτουν ελεύθερα ευρώ, έναντι αντίστοιχων στο εσωτερικό μεγαλύτερης ονομαστικής αξίας. Άλλη δύναμη έχουν τα εγκλωβισμένα ευρώ όσο βρίσκονται μέσα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και διαφορετική οι καταθέσεις των υπόλοιπων Ευρωπαίων.

Η ανάγκη κάποιου επιχειρηματία να πληρώσει τον προμηθευτή του στο εξωτερικό, τον κάνει να αναζητήσει διευκόλυνση από κάποιον που διαθέτει λογαριασμό εκτός Ελλάδος ή σε μετρητά εκτός τράπεζας. Μεταφέρει στον ελληνικό τραπεζικό λογαριασμό π.χ. 10.000 ευρώ και λαμβάνει 8.000 ευρώ από "ελεύθερα" ευρώ. Γινόμαστε μάρτυρες σε κάτι που φάνταζε αδιανόητο σε χώρα της ευρωζώνης: μαυραγορίτικες πρακτικές υποτιμημένου νομίσματος. 

Πότε θα καταργηθούν οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων; Άγνωστο.