Το Ραφείο
Από τον ΕΥΓΕΝΙΟ ΑΡΑΝΙΤΣΗ
Η θεωρία των δύο άκρων είναι η ίδια ακραία ή, αν θέλουμε να το πούμε απερίφραστα, βλακώδης, όσο και η συμμετρική προς αυτήν θεωρία του «μεσαίου χώρου», περί του οποίου δεν μάθαμε ποτέ τίποτα εκτός του ότι, για ένα φεγγάρι, κυκλοφορούσε στη χονδρική σε συσκευασία Δ.Αβραμόπουλου.
Πράγματι, εκείνη την εποχή, καθώς τα «άκρα» (Αριστερά/Δεξιά) εμφανίζονταν ήδη υπερβολικά ντεμοντέ σε σχέση με την αθρόα ένταξη πολιτών στη λίστα αναμονής του καταναλωτικού λαϊφστάιλ που έσπαγε τα ταμεία, η ελπίδα ότι θα τα απέρριπτε κανείς ενστικτωδώς προκειμένου να ενταχτεί σ’ αυτό που ονομάστηκε «μεσαίος χώρος» και που κάλυπτε αόριστα την κοινή περιοχή των δύο στρατοπέδων του δικομματισμού, άρχισε να αναβαθμίζεται σε πρόθεση ψήφου – ευτυχώς, για λίγο.
Ο χώρος ήταν, λοιπόν, «μεσαίος» σε φαντασιακό επίπεδο, φιλοξενώντας τη συγχώνευση των δύο όρων της αντιπαλότητας: η περίφραξή του ισοδυναμούσε απλώς με μια ριζικά ουδετεροποιημένη και άρα εξίσου συναινετική στάση απέναντι στις διαφορές, επομένως και στα πολιτικά νοήματα. Αντιπροσώπευε δηλαδή την «αταξική» δήθεν συρρίκνωση των εντάσεων σε μια νέα «επικοινωνιακή πολιτική», αντιόξινη και υποαλλεργική.
