Πιστόλια Vs εγκληματικότητας: Η συνταγή της Βραζιλίας

Η διευκόλυνση της απόκτησης όπλων που σχεδιάζει ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας και πώς την αναλύει η οικονομική θεωρία. Τα τεράστια προβλήματα της χώρας της νοτίου Αμερικής και το πρόβλημα του ανορθολογισμού. 

Γράφει ο Τ. Μίχας*

Η πρόσφατη απόφαση του νεοεκλεγέντος προέδρου της Βραζιλίας Jaim Bolsonaro να διευρύνει το δικαίωμα της οπλοκατοχής για τους πολίτες στα πλαίσια της αντιμετώπισης της ακραίας εγκληματικότητας που επικρατεί στη χώρα του, αποτελεί ένα ενδιαφέρον, αν και αμφιλεγόμενο, πείραμα.

Για να θυμηθούμε λίγο τα στοιχεία: To 2017 δολοφονήθηκαν 63.880 άτομα στην χώρα, Αυτή η «ετήσια γενοκτονία» όπως αποκαλείται στη Βραζιλία, ισοδυναμεί με 175 θανάτους ημερησίως ή 7 ανά ώρα!

Το 2016 η αναλογία δολοφονημένων ήταν 29,9 ανά 100 χιλιάδες πολίτες. Το 2017 αυξήθηκε σε 30,8. Για να πάρουμε μια ιδέα τι σημαίνουν αυτοί οι αριθμοί, στις ΗΠΑ το 2015 η αναλογία των δολοφονιών ήταν 5 ανά 100 χιλιάδες. Ακόμα και στο Μεξικό χώρα γνωστή για την βία και τις συγκρούσεις μεταξύ των ναρκοσυμμοριών, το 2017 η αναλογία ήταν 25 ανά 100 χιλιάδες.

Σήμερα δε, έξι πόλεις της Βραζιλίας βρίσκονται μεταξύ των 20 πιο βίαιων πόλεων του κόσμου.

Το πείραμα του Bolsonaro θα μπορέσει ίσως να δείξει αν υπάρχει σχέση μεταξύ της οπλοκατοχής και της εγκληματικότητας, δηλαδή αν η κατοχή ενός όπλου οδηγεί σε αύξηση η μείωση της εγκληματικότητας. Ομως πώς αντιμετωπίζει η οικονομική ανάλυση αυτό το θέμα;

Η συστημική διαφθορά

analyst

Η επάνοδος του φασισμού στη Βραζιλία, κρυμμένου πίσω από το πέπλο μίας δήθεν «νέας Δεξιάς», ήταν νομοτελειακή μετά την αποτυχία της κυβέρνησης να αναδείξει το πρόβλημα – σύμφωνα με το οποίο η διαφθορά είναι δομικό στοιχείο της κοινωνίας, ενώ η καταπολέμηση της είναι ευθύνη του συνόλου των Πολιτών της χώρας.

«Ασφαλώς υπάρχουν πολλά κοινά σημεία μεταξύ της Ελλάδας και της Βραζιλίας. Κυρίως το ότι, η διαφθορά αποτελεί μέρος του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας – ειδικά όσον αφορά το κομματικό-πελατειακό κράτος που στραγγαλίζει κάθε προσπάθεια υγιούς ανάπτυξης της χώρας. Είτε το καταλαβαίνουμε πάντως είτε όχι, έχουμε δικτατορία εκτός του ότι είμαστε υπό κατοχή – αυτήν της γερμανικής Ευρώπης».

.

Ανάλυση  

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Η οικονομική εξέλιξη της Βραζιλίας, μετά την άλωση της από το ΔΝΤ (ανάλυση) και την ανάληψη της κυβέρνησης από το Εργατικό Κόμμα (ΡΤ) το 2002, ήταν υποδειγματική – αφού το ΑΕΠ της έως το 2011 πενταπλασιάσθηκε, από τα 500 δις $ στα 2,5 τρις $,όπως φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί. Εν τούτοις, από το 2014 έως το 2016 βυθίστηκε σε μία βαθειά ύφεση, με μία σημαντική υποχώρηση της βιομηχανικής παραγωγής, την οποία ακολούθησε η οικονομική στασιμότητα – με την ανεργία να εκτοξεύεται από το 4% στο 14% και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ να υποχωρεί σε μεγάλο βαθμό.

Ακόμη χειρότερα, το έλλειμμα του προϋπολογισμού της αυξήθηκε από το -2,3% του ΑΕΠ στο -10,2% το 2015 (γράφημα), παρά τα διαδοχικά μέτρα λιτότητας που λήφθηκαν, ταυτόχρονα με μία συνταγματική αλλαγή που πάγωσε τις πραγματικές δημόσιες δαπάνες για τα επόμενα είκοσι χρόνια – με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος της, από 51,27% του ΑΕΠ το 2011 να εκτοξευθεί στο 74,04% το 2017, παράλληλα με την άνοδο του εξωτερικού της χρέους, το οποίο ως γνωστόν δημιουργεί νομισματικά προβλήματα και αυξάνει τον κίνδυνο χρεοκοπίας.

Θα γίνει η Ευρώπη Βραζιλία;

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η εκλογική νίκη με μεγάλη πλειοψηφία του ακραίου νεοφιλελεύθερου φασίστα και μισογύνη Ζαΐρ Μπολσονάρου στη Βραζιλία της φαβέλας, των συμμοριών με τους δωδεκάχρονους ένοπλους, των βαρόνων των ναρκωτικών και του εγκλήματος, της οργανωμένης πολιτικής διαφθοράς και των μεγάλων κοινωνικών ανισορροπιών, ουσιαστικά συνέπεσε με εδραίωση πλέον, μετά τις εκλογές στην Έσση, της ευθείας πολιτικής αμφισβήτησης του Μεγάλου Συνασπισμού (CDU-SPD), που κυβερνά επί 13 χρόνια τη Γερμανία και την ραγδαία άνοδο των ακροδεξιών και ακραίων νεοφιλελεύθερων κομμάτων.

Το ερώτημα εάν η Γερμανία θα γίνει Βραζιλία μπορεί να μοιάζει άκαιρο, αν και στην ουσία του είναι εύλογο. Πιο επίκαιρο, λόγω των ευρωεκλογών τον Μάιο του 2019, μοιάζει το ερώτημα εάν η Ευρώπη θα γίνει Βραζιλία. Το ερώτημα θα απαντηθεί εν μέρει στις ευρωκάλπες, αλλά η πραγματική απάντηση δίνεται στις εκάστοτε εθνικές εκλογές των χωρών-μελών της Ένωσης.

Ήδη στην Πολωνία, στην Αυστρία, στην Ολλανδία, στην Ιταλία οι ακροδεξιές και εθνικιστικές πολιτικές δυνάμεις καθορίζουν και εφαρμόζουν πολιτικές που αποκλίνουν από το κοινοτικό κεκτημένο, ενώ σε πολλές άλλες χώρες στα συντηρητικά κόμματα αναδεικνύονται ηγεσίες που υιοθετούν την ακροδεξιά ατζέντα (Ισπανία, Ελλάδα, Γερμανία κ.ά.).

Δεδομένων των πολιτικών εξελίξεων στις ΗΠΑ, στη Βρετανία, στη Βραζιλία, είναι πια οφθαλμοφανές ότι ο νεοφιλελευθερισμός εγκαταλείπει την λεοντή των δικαιωμάτων, του πολιτικού καθωσπρεπισμού και τα φληναφήματα για κοινωνική ισορροπία. Αποκαλύπτει την ωμότητα του αυταρχισμού του και την ταύτισή του με τα συμφέροντα των τραπεζών και των εργοδοτών. Η μετεξέλιξη του νεοφιλελευθερισμού σε μια απροκάλυπτα αυταρχική ακροδεξιά πρακτική, ενίοτε ρατσιστική και μισογυνική, εδράζεται σε τρία αλληλένδετα πολιτικά φαινόμενα:

Γιατί πυροβολείτε τον Μπολσονάρου;

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Το πολύ της θλίψεως φέρει παραφροσύνη αλλά ότι πολλοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης, δημοσιογράφοι, σχολιαστές και αρθρογράφοι, που κόπτονται συνήθως για τα δικαιώματα των πολιτών, αποδεικνύονται τελικώς αντιδημοκρατικοί, είναι απογοητευτικό. Τελευταίο κρούσμα, μετά τα τόσα άλλα (για το βρεταννικό δημοψήφισμα αποχώρησης από την ΕΕ, ορυμαγδός επικρίσεων κατά του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τράμπ κλπ) η εκλογή του Ζαϊρ Μπολσονάρου ως προέδρου της Βραζιλίας. Ως βασικό αμάρτημα των εκλογέων θεωρείται από την δημοσιολογική «ελίτ», ότι η εκλογή του Μπολσονάρου αποτελεί «στροφή προς τα δεξιά».

Ας δούμε όμως τι έπραξε η Αριστερά. Η Βραζιλία, όπως και πολλές άλλες χώρες υπέστη τις συνέπειες της διεθνούς υφέσεως με την κρίση του 2008. Ανέκαμψε όμως γρήγορα χάρις στην παραγωγή και εξαγωγή βασικών εμπορευμάτων. Η Βραζιλία ξαναγύρισε στην ύφεση το 2012 εξ αιτίας της πολιτικής λιτότητος που της επέβαλε το ΔΝΤ. Παρά ταύτα, το 2014 η αναλογία του εξωτερικού χρέους προς το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν αυξήθη από 20% στο 75%. Μία δεκαετία λιτότητος κατάφερε να απομακρύνει την Ντίλμα Ρουσέφ από την προεδρία, το 2016.

Η εκτεταμένη διαφθορά του πολιτικού κόσμου, η εγκληματικότητα της πενίας και οι τεράστιες εισοδηματικές ανισότητες, που δεν μπόρεσε να θεραπεύσει ο «αριστερός» πρόεδρος Λούλα Ντα Σίλβα, επέφεραν καθίζηση της οικονομίας. Το ΑΕΠ εμειώθη την τελευταία τριετία κατά 3% ετησίως, η βιομηχανική παραγωγή 7%, ο πληθωρισμός έφτασε το 8% και η ανεργία το 12%. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού ξεπέρασε το 6% του ΑΕΠ, τα επιτόκια το 12% και το χρηματιστήριο ανέβηκε 32% και σε όρους δολαρίου 54%.

Δύο οικονομικά μοντέλα συγκρούονται στη Βραζιλία

ο Jair Bolsonaro

Εκ διαμέτρου αντίθετες οι προτάσεις για την οικονομία από τους δύο υποψήφιους προέδρους της χώρας, που θα μονομαχήσουν στις 28 Οκτωβρίου. Τα προβλήματα που άφησε η ύφεση και το κριτήριο επιλογής των επενδυτών. 

Γράφει ο Τάκης Μίχας

Αναμφίβολα ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών στην Βραζιλία που θα πραγματοποιηθεί στις 28 Οκτωβρίου βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής της διεθνούς κοινής γνώμης.

Οχι μόνο διότι η Βραζιλία αποτελεί την πληθυσμιακά 5η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου αλλά επίσης διότι ο υποψήφιος που συγκεντρώνει τις μεγαλύτερες πιθανότητες να κερδίσει είναι γνωστός για τις άκρως αμφιλεγόμενες απόψεις του. Πράγματι ο Jair Bolsonaro που στις δημοσκοπήσεις συγκεντρώνει το 58% των ψήφων (έναντι 42% του σοσιαλιστή αντιπάλου του Fernando Haddad) έχει κατά καιρούς εκφρασθεί υπέρ της δικτατορίας και των βασανιστηρίων, της επαναφοράς της θανατικής ποινής για τους εγκληματίες, την αποχώρηση της χώρας από τον ΟΗΕ, εναντίον των γκέι κ.λπ.

Ομως στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών δεν συγκρούονται μόνο αντιλήψεις σχετικά με κοινωνικές αξίες και δικαιώματα. Συγκρούονται και άμεσα δύο διαφορετικά οικονομικά μοντέλα.

Ενα τελείως φιλελεύθερο (του Bolsonaro) και το άλλο κρατικοπαρεμβατικό (του Haddad).

Η... σοδειά της διαφθοράς

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Αγγελικής Κοτσοβού

akots@naftemporiki.gr

Είναι μισογύνης, ρατσιστής και νοσταλγός της δικτατορίας. Παρ’ όλα αυτά, ο Ζαΐρ Μπολσονάρο υπερίσχυσε στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών της Βραζιλίας. Και βαίνει ολοταχώς προς την προεδρία της μεγαλύτερης οικονομίας της Λατινικής Αμερικής. Ο Μπολσονάρο ήταν ξεκάθαρος και ως προς τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. Όπως δήλωσε ο ίδιος, δεν πρόκειται να είναι αγγελιοφόρος «ειρήνης και αγάπης» εν όψει του δεύτερου γύρου των εκλογών (28/10).

Ο Μπολσονάρο, που συχνά αποκαλείται «Τραμπ των Τροπικών», θα αναμετρηθεί με τον υποψήφιο του κεντροαριστερού Κόμματος Εργαζομένων, Φερνάντο Αντάτζι. Ο Αντάτζι αντικατέστησε τον πρώην πρόεδρο Λούις Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, ο οποίος έχει καταδικασθεί σε φυλάκιση, καθώς βρέθηκε ένοχος για διαφθορά και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα.

«Οι καλοί άνθρωποι της Βραζιλίας θέλουν να ξεφορτωθούν τον σοσιαλισμό, δεν θέλουν το καθεστώς της Βενεζουέλας. Θέλουν μια φιλελεύθερη οικονομία και θέλουν να υπερασπισθούν τις οικογενειακές αξίες» δήλωσε ο Μπολσονάρο, λίγο μετά τον θρίαμβο της 7ης Οκτωβρίου, με προβάδισμα 17 ποσοστιαίων μονάδων.

Ο μαύρος κύκνος της Βραζιλίας

analyst

Oι φούσκες στον πλανήτη είναι τόσο πολλές, ώστε αρκεί μία μικρή σπίθα για να ξεσπάσει μία παγκόσμια πυρκαγιά, την οποία μάλλον δεν θα καταφέρουν αυτή τη φορά να σβήσουν οι κεντρικές τράπεζες, έχοντας ξοδέψει όλα τους τα όπλα στην προηγούμενη.

.του Άρη Οικονόμου

Διεθνή

Η Τουρκία αγωνίζεται να σταματήσει την πτώση της λίρας, αυξάνοντας τα βασικά της επιτόκια παρά τις επερχόμενες εκλογές – με κίνδυνο να βυθιστεί στην ύφεση η οικονομία της, η οποία στηρίζεται σε ξύλινα πόδια, καθώς επίσης να αναγκασθεί να υπαχθεί στο ΔΝΤ. Προς στιγμή βέβαια αναπτύσσεται με ρυθμό 7,4% με τη βοήθεια των κατασκευών, της κατανάλωσης και του δανεισμού – όπου τα νοικοκυριά της έχουν επταπλασιάσει τα χρέη τους από το 2008.

Η Αργεντινή ζήτησε ήδη τη βοήθεια του ΔΝΤ, λαμβάνοντας την υπόσχεση δανεισμού της ύψους 50 δις $ – χωρίς όμως να καταφέρει να εμποδίσει τη συνέχιση της καθοδικής πορείας του Pezos, ως αποτέλεσμα των γενικότερων αναταράξεων στις αναπτυσσόμενες οικονομίες μετά την ανατίμηση του δολαρίου.

Τι κρύβεται πίσω από την παραπομπή τού πρώην προέδρου της Βραζιλίας !

του Κωνσταντίνου Βέργου

Πρόσφατα αποφασίστηκε να παραπεμφθεί ο πρώην πρόεδρος της Βραζιλίας Λουλα Ντα Σιλβα σε δίκη. Τι όμως κρύβεται πίσω από αυτή την, φαινομενικά, τυπική υπόθεση;

Πώς προέκυψε ο υπάρχων πρόεδρος Τέμερ;

Ο Μισέλ Τέμερ (πάνω φωτο), σημερινός πρόεδρος, δεν κέρδισε ποτέ εκλογές. Πήρε την προεδρία μετά από ένα απίστευτο εκλογικό πραξικόπημα  που έγινε στην Βραζιλία, όπου η εκλεγμένη, με την ψηφο του λαού πρόεδρος Ντίλμα Ρουσέφ καθαιρέθηκε με βάση…κατηγορίες ότι εκανε κακές…μακροοικονομικές προβλέψεις, με διαδικασίες που αμφισβητήθηκαν νομικά τόσο στην Βραζιλία οσο και διεθνώς! Με το που πήρε την εξουσία, ο κος Τέμερ, εφαρμοσε ενα βαρυ πρόγραμμα αλιτότητας και φοροκαρπαζιάς που εξαγρίωσε τοθς Βραζιλιάνους και βύθισε τη χώρα σε κρίση.

Ο Μισέλ Τέμερ, ήταν εμπλεκόμενος, μαζι με το κόμμα του Brazilian Democratic Movement  στο πασίγνωστο σκάνδαλο ‘Επιχείρηση πλύσιμο αμαξιού (Operation Car Wash) που αφορούσε το ξέπλυμα χρημάτων υψους 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Βραζιλία για λογαριασμό της εταιρίας πετρελαίου της Βραζιλίας αλλα και άλλα σκάνδαλα! Η επιχείρηση περιλάμβανε πάνω από χίλια εντάλματα για έρευνα και κατάσχεση για την εξακρίβωση ενός συστήματος νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Ενώ όμως η δικη ξεκίνησε για την κατηγορία της προέδρου Ρουσέφ, που ηταν στο Εργατικο Κόμμα και ηταν πρόεδρος της εταιρίας πετρελαίου της Βραζιλίας ως το…2010, οδηγησε στον ιδιο τον Τεμερ και το κόμμα του που αποφάσισαν μαζι με το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα να παραπέμψουν την πρόεδρο πριν ανακοινωθούν τα πορίσματα! Καθως οι κατηγορίες γύριζαν εναντίον τους, πολλά ατυχήματα συνέβαιναν σε δικαστικούς! Στις 19 Ιανουαρίου 2017, ένα μικρό αεροπλάνο που μετέφερε τον Βραζιλιάνο Ανώτατο Δικαστικό  Teori Zavascki, που χειρίζονταν την υπόθεση, ‘όλως τυχαίως’ συνετρίβη στη θάλασσα κοντά στην τουριστική πόλη Paraty στην πολιτεία του Ρίο ντε Τζανέιρο, σκοτώνοντας τον δικαστή και τέσσερις άλλους ανθρώπους.

Η «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» ΤΩΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΩΝ: ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΑΜΑΖΟΝΙΟΥ

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Της Παναγιώτας Μπλέτα

Πρόσφατα, ομοσπονδιακό δικαστήριο της Βραζιλίας έθεσε τέλος στο σχέδιο της κυβέρνησης να επιτρέψει την εξόρυξη σε εκτάσεις ενός εθνικού δρυμού στον Αμαζόνιο.

Οι συγκεκριμένες εκτάσεις αποτελούν μέρος προστατευόμενου δάσους στον Αμαζόνιο, τις οποίες η κυβέρνηση Τέμερ, στα πλαίσια των «αναπτυξιακών επενδύσεων» είχε αποχαρακτηρίσει με σκοπό να τις παραχωρήσει σε εξορυκτικές εταιρείες. Περισσότερες από είκοσι εγχώριες και πολυεθνικές εταιρείες έχουν εκφράσει ενδιαφέρον να δραστηριοποιηθούν στην περιοχή.

Στόχος της, να προσελκύσει νέες επενδύσεις που θα αποφέρουν πλούτο στη χώρα, θέσεις εργασίας και εισόδημα για την κοινωνία, τα οποία όμως είναι αμφιλεγόμενα ζητήματα όταν δεν υπάρχει ξεκάθαρη νομοθεσία που να ορίζει τι λαμβάνει η χώρα από τη συγκεκριμένη επένδυση και αν διοχετεύεται σε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, πόσο θα είναι το ημερομίσθιο των εργαζόμενων και κατά πόσο όλα αυτά θα υλοποιηθούν εις βάρος των κατοίκων και του περιβάλλοντος της περιοχής.

Το δάσος καταλαμβάνει συνολικά 46.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στις πολιτείες Αμάπα και Παρά και είναι μεγαλύτερο σε έκταση από τη Δανία και πολύ πλούσιο σε χρυσό και άλλα μέταλλα.

Η Βραζιλία και το στοίχημα για ιδιωτικοποιήσεις-μαμούθ

Oι διεθνείς επενδύσεις στην Ελλάδα μπορούν να... περιμένουν, όταν στη χώρα της Λ. Αμερικής ξεκινά ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων. Οι ενστάσεις των αναλυτών και η ιστορία. 

Γράφει ο Τ. Μίχας.

Αυτή τη στιγμή, το ενδιαφέρον των διεθνών επενδυτών στρέφεται χωρίς αμφιβολία στο πρόγραμμα-μαμούθ ιδιωτικοποιήσεων που ανακοίνωσε πρόσφατα η κυβέρνηση του Μίκαελ Τέμερ στη Βραζιλία.

Το πρόγραμμα αφορά 57 κρατικές μονάδες που περνάνε στα χέρια του ιδιωτικού τομέα. Μεταξύ αυτών είναι 14 αεροδρόμια, 17 λιμάνια, αυτοκινητόδρομοι, υδρογονάνθρακες καθώς και άλλες σημαντικές δημόσιες επιχειρήσεις, που αναμένεται να αποφέρουν στο κράτος 14 δισ. δολάρια.

Μεταξύ των επιχειρήσεων που πρόκειται να ιδιωτικοποιηθούν είναι η μεγαλύτερη εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας στη Λατινική Αμερική, η Εlectrobras. Πρόκειται για μια εταιρεία της οποίας η ιδιωτικοποίηση έχει τεράστια συμβολική σημασία καθόσον, όπως και η ελληνική ΔEH, ταυτίζεται με την ιδεολογία της καθοδηγούμενης από «το στιβαρό χέρι του κράτους» οικονομικής ανάπτυξης της χώρας.

Με τις ιδιωτικοποιήσεις αυτές η κυβέρνηση προσπαθεί να καλύψει το δημοσιονομικό έλλειμμα, που φτάνει τα 51 δισ. δολάρια τα έτη 2017 και 2018.

Ομως για πολλούς αναλυτές, στον βαθμό που η κυβέρνηση δεν μπορεί να ελέγξει τις δημόσιες δαπάνες, η Βραζιλία δείχνει τον δρόμο για ιδιωτικοποιήσεις-μαμούθ.

Η οδυνηρή δεξιά εμπειρία της Βραζιλίας

analyst

Μετά την καθαίρεση της αριστερής προέδρου της το 2016, εν μέσω πολυπληθών διαδηλώσεων διαμαρτυρίας, η χαρά των συντηρητικών ήταν μεγάλη – σήμερα όμως επικρατεί σιωπή στη χώρα που μετατρέπεται σε αμερικανική αποικία, ενώ η φτώχεια, η πείνα και η εξαθλίωση έχουν επιστρέψει στις φαβέλες.

.

«Υπάρχει κοινωνική αντίσταση, όσον αφορά την πολιτική της ακραίας νεοφιλελεύθερης και διεφθαρμένης νέας κυβέρνησης της Βραζιλίας – όπου όμως τη θέση της αριστεράς έχει πάρει η άκρα δεξιά, η οποία είναι η μοναδική που επωφελείται από την απογοήτευση που επικρατεί στη χώρα. Κάτι ανάλογο θα είχε άλλωστε συμβεί ήδη και στην Ελλάδα, εάν η άκρα δεξιά δεν είχε στιγματιστεί από τα ναζιστικά στελέχη της – τα οποία ασφαλώς δεν είναι αποδεκτά από τους Πολίτες«.

.

Άρθρο

Λίγο μετά τη χρεοκοπία και την άλωση της Βραζιλίας από το ΔΝΤ, το 2003, εξελέγη το αριστερό κόμμα του κ. Lula στην εξουσία – οι πρώτες δηλώσεις του οποίου ήταν το ότι, δεν έπρεπε η παράταξη του να κάνει κανένα λάθος. Επικράτησε τότε ένα πνεύμα αισιοδοξίας στη χώρα – ενώ ακολούθησε στη Λατινική Αμερική μία δεκαετία, κατά την οποία κυριάρχησαν οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις που σήμερα καταρρέουν.

Το κόμμα του κ. Lula έμεινε 13 χρόνια και 8 μήνες στην εξουσία έως ότου πριν από ένα έτος, την 31η Αυγούστου του 2016, πάνω από τα δύο τρίτα της Γερουσίας ψήφισαν την «καθαίρεση» της διαδόχου του κυρίας Rousseff – της πρώην «αντάρτισσας» που είχε εκλεγεί ξανά στα τέλη του 2014, αλλά δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τις ύπουλες μηχανορραφίες των δεξιών κομμάτων, με τη συνεργασία ορισμένων μεγάλων επιχειρηματιών και των ΜΜΕ (η αλήθεια για τη Βραζιλία).

Η πρώτη νεοφιλελεύθερη δικτατορία

analyst

Η κυβέρνηση της Βραζιλίας, η οποία προήλθε από κοινοβουλευτικό πραξικόπημα με τη βοήθεια των εγχώριων ΜΜΕ και της Δικαιοσύνης, ενώ στηρίζεται μόλις από το 2% του πληθυσμού, δρομολογεί μεγάλες μεταρρυθμίσεις – οι οποίες θα καταστήσουν τη χώρα αγαπημένο προορισμό των ξένων επενδυτών.   

του Άρη Οικονόμου

Ανάλυση

Η Βραζιλία κατέχει ένα ιδιαίτερο ρεκόρ, το οποίο ίσως ερμηνεύει το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων της: μεταξύ των ετών 1889 και 2016, μέσα σε 128 χρόνια δηλαδή, μόνο τέσσερις εκλεγμένοι πρόεδροι ολοκλήρωσαν τη θητεία τους. Μέσα στα τελευταία 24 χρόνια δε έχει βιώσει δύο καθαιρέσεις προέδρων, μετά από προτάσεις μομφής – όπου οι διαδικασίες αυτές δεν αποτελούν μόνο για τη Βραζιλία, αλλά για ολόκληρη τη Λατινική Αμερική τη βασική πηγή της πολιτικής αστάθειας που συνήθως προκαλεί μεγάλες οικονομικές κρίσεις.

Εκτός αυτού, μεταξύ των ετών 1950 και 2004 υπήρξαν 27 κρίσεις προεδρίας σε δημοκρατικό περιβάλλον, όπου η εκάστοτε εξέλιξη τους ήταν σχεδόν πάντοτε η ίδια: διάφορα σκάνδαλα πολιτικής διαφθοράς δημοσιοποιούνταν, οπότε οργανώνονταν καμπάνιες διαμαρτυρίας εναντίον του εκάστοτε εκλεγμένου προέδρου, οι οποίες στηρίζονταν αποφασιστικά από τους μεγάλους ομίλους ΜΜΕ. Θυμίζει κάτι από όλα αυτά την Ελλάδα;

Σε κάποιο βαθμό ίσως, αν και το βασικότερο είναι το ότι δεν κατέχουμε το μονοπώλιο της πολιτικής διαφθοράς, όπως θέλουν να πιστεύουν αρκετοί Έλληνες. Κυρίως όμως πως η πολιτική αστάθεια αποτελεί τη βασική πηγή των οικονομικών κρίσεων, οπότε οι κυβερνήσεις πρέπει να ολοκληρώνουν την εκλογική τους θητεία – ενώ τότε μόνο έχουν τη δυνατότητα να αποδείξουν εάν ήταν αποτελεσματικές ή όχι και η επιλογή των Πολιτών γίνεται περισσότερο υπεύθυνη. Ας μην ξεχνάμε δε πως η ευημερία μίας χώρας δεν εξαρτάται τόσο από τις κυβερνήσεις, όσο από τους Πολίτες της – οι οποίοι, εφόσον δραστηριοποιούνται με επιτυχία, αποτελούν τη μοναδική εγγύηση για το μέλλον της.

Συγχωρούνται τα σκάνδαλα της Δεξιάς στη Βραζιλία

Δεν είναι τόσο η ψήφος των ανώτατων δικαστών στη Βραζιλία όπου με μια οριακή πλειοψηφία 4 έναντι 3 αθώωσαν το σημερινό πρόεδρο Μισέλ Τεμέρ από τις κατηγορίες για σκάνδαλο διαφθοράς που αντιμετώπιζε. Ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση αποτελεί το σκεπτικό τους.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Ενώ ο ειδικός ερευνητής που ανέλαβε να συγκεντρώσει το υλικό και τις μαρτυρίες για το χρηματισμό του βραζιλιάνου προέδρου από την κρατική πετρελαϊκή εταιρεία Petrobras δήλωσε ότι «είναι αδιαμφισβήτητο πώς συνέβησαν τα εγκλήματα», ο πρόεδρος του δικαστηρίου δήλωσε πώς «είμαστε αντιμέτωποι με μια ειδική κατάσταση. Η Βραζιλία έχει μια ιστορία μεγάλης αστάθειας. Αυτή είναι η πραγματικότητα με την οποία είμαστε αντιμέτωποι», ήταν τα λόγια του.

Κοινώς, οι δικαστές δεν αποφάσισαν με την ψήφο τους κατά πόσο πράγματι ο Τεμέρ δέχθηκε παράνομες χρηματοδοτήσεις κι ήταν ένοχος για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, όπως κατέληγαν οι κατηγορίες που τον βάραιναν στο πλαίσιο του σκανδάλου που γρήγορα ονομάστηκε «πλύσιμο αυτοκινήτων»… Αποφάσισαν για το αν η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα της Λατινικής Αμερικής θα πρέπει μέχρι τις επόμενες εκλογές που θα διεξαχθούν το 2018 να αντικαταστήσει και τον δεύτερο πρόεδρο, με κάποιον που θα χαίρει ακόμη μικρότερης πολιτικής νομιμοποίησης. Ή, πιο ωμά, η απόφαση των δικαστών αφορούσε το κύρος μιας αντισυνταγματικής και πραξικοπηματικής ανατροπής όπως αυτή που εξελίχθηκε το 2016 διώχνοντας την Ντίλμα Ρουσέφ από την προεδρία. Κι η ψήφος τους ήταν καθαρά πολιτική: Να μην δημιουργήσουν περαιτέρω τριγμούς σε ένα πολιτικό σύστημα πανταχόθεν βαλλόμενο και να επιτρέψουν έτσι στη Δεξιά να ολοκληρώσει τις αντεργατικές μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησε.

Ξεσηκωμός στη Βραζιλία για εργασιακά και συντάξεις

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Όποιος θέλει να δει τι ετοιμάζουν στη Βενεζουέλα η ντόπια οικονομική ελίτ και φυσικά οι Αμερικάνοι, που απεργάζονται την πραξικοπηματική ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου Νικολάς Μαδούρο, δεν έχει παρά να σκύψει λίγο πιο προσεκτικά στις εξελίξεις στη Βραζιλία.

Η λαοθάλασσα που πλημμύρισε του δρόμους των περισσότερων πόλεων στην πολυπληθέστερη χώρα της Νότιας Αμερικής την Πέμπτη και Παρασκευή 27 και 28 Απριλίου δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου.

Η οργή των Βραζιλιάνων έβραζε επί μήνες και για την ακρίβεια επί ένα χρόνο. Από πέρυσι τέτοιες μέρες όταν ο δεξιός αντιπρόεδρος της Βραζιλίας, Μισέλ Τέμερ, πρωταγωνίστησε σε ένα παλατιανό πραξικόπημα που οδήγησε στην καθαίρεση της προέδρου Ντίλμα Ρουσέφ, η οποία κατηγορήθηκε για την παραποίηση των δημοσιονομικών στοιχείων. (Καμιά φαντασία, καμιά δημιουργική προσαρμογή στις πρώτες πράξεις του σεναρίου για την επιβολή των θεραπειών σοκ…)

Τα πραγματικά επίδικα πίσω από το άδοξο τέλος της 13χρονης εξουσίας του (…μεταλλαγμένου εννοείται) Εργατικού Κόμματος της Βραζιλίας φάνηκαν μόλις πριν λίγες εβδομάδες όταν ο πραξικοπηματίας πρόεδρος έφερε στην Κάτω Βουλή μια πρωτοφανούς βαρβαρότητας οικονομική μεταρρύθμιση που θα τη ζήλευε και το ΔΝΤ.

(Θη)Ρίο ανισοτήτων και υποκρισίας*

Το Ποντίκι

του Βασίλη Γαλούπη

Όσο κι αν τα μηνύματα του Ρίο έχουν θετικούς συμβολισμούς, τόσο στην τελετή έναρξης όσο και στους αγώνες, δείχνουν όλο και πιο υποκριτικά. Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που οι διοργανωτές Ολυμπιακών στρουθοκαμηλίζουν προπαγανδίζοντας... φαντασιώσεις.

 

Ακόμα και η διοργάνωση αυτή καθαυτή, που παρουσιάζεται ως λιτή, με... σημαία της την απέριττη τελετή έναρξης, έχει ήδη ξεφύγει στο κόστος προϋπολογισμού κατά 35%. Κι αν η γιορτή μοιάζει ακόμα κι έτσι λαμπρή, η χώρα είναι ουσιαστικά υπό καθεστώς χρεοκοπίας, βυθιζόμενη σε πολιτική αστάθεια διαρκείας και σωρεία σκανδάλων διαφθοράς. 

 

Το κεντρικό μήνυμα της τελετής έναρξης ήταν «πράσινο», καθώς οι διοργανωτές θέλουν να ευαισθητοποιήσουν την παγκόσμια κοινότητα για την κλιματική αλλαγή και την προστασία του περιβάλλοντος. 

Το έγκλημα των εγκλημάτων

analyst

Στη Βραζιλία έχει διεξαχθεί ένα πολιτικό πραξικόπημα, με τη βοήθεια των ΜΜΕ και της εγχώριας ελίτ, μέσω των οποίων ενοχοποιήθηκε η «αντιδραστική» πρόεδρος της για διαφθορά – η αρχή του τέλους της ελληνικής τραγωδίας

Σε παλαιότερες εποχές, οι προβλεπόμενες αντιδράσεις των Πολιτών εναντίον της επιβολής της ακραίας νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, μετά την εισβολή και κατοχή της εκάστοτε χώρας με οικονομικά όπλα, κυρίως μέσω της υπερχρέωσης της, εξουδετερώνονταν με ένα βίαιο στρατιωτικό πραξικόπημα – όπως στην περίπτωση της Αργεντινής, της Χιλής κοκ. Στη σημερινή εποχή, οι τρόποι έχουν αλλάξει ριζικά. Ειδικότερα,

(α) είτε εκβιάζεται/παραπλανάται/εξαγοράζεται με έξυπνες μεθόδους ένα «αριστερό» κόμμα να ψηφίσει τα απαιτούμενα ενδοτικά νομοσχέδια της ντροπής, έχοντας προηγουμένως δολοφονήσει την τελευταία ελπίδα των Πολιτών – όπως στην περίπτωση της Ελλάδας (άρθρο), όπου έχουν εξουδετερωθεί εντελώς οι υγιείς αντιστάσεις των Πολιτών,

(β) είτε δρομολογείται ένα πολιτικό πραξικόπημα, με τη βοήθεια των ΜΜΕ και της εγχώριας ελίτ – μέσω του οποίου ενοχοποιείται η εκάστοτε «αντιδραστική» κυβέρνηση για διαφθορά, με αποτέλεσμα να αντικαθίσταται από τους εκλεκτούς των εκλεκτών, όπως στην περίπτωση της Βραζιλίας.

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ

iskra

ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΣΤΗ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ\  

ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος πραξικοπήματοςολοκληρώθηκε χθες με την καθαίρεση της εκλεγμένης προέδρου της Βραζιλίας Ντίλμα Ρούσεφ από τη Γερουσία και την παράδοση της εξουσίας στον δεξιό αντιπρόεδρο Μισέλ Τέμερ. Με την ανατροπή της Ρούσεφ, η οποία στα νιάτα της αγωνίστηκε εναντίον της αμερικανοκίνητης χούντας και βασανίστηκε αγρίως από το στρατιωτικό καθεστώς, έπεσε η αυλαία 13 χρόνων διακυβέρνησης της Βραζιλίας από το αριστερών καταβολών Κόμμα Εργατών του πρώην προέδρου Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, σε ένα περιβάλλον γενικότερης υποχώρησης της Αριστεράς και παλινόρθωσης της ολιγαρχικής Δεξιάς στον αμερικανικό Νότο.

Ακόμη και ναυαρχίδες του αμερικανικού Τύπου, όπως οι New York Times, υποχρεούνται να αναγνωρίσουν, ουσιαστικά, τον πραξικοπηματικό χαρακτήρα της ανατροπής. Η Ντίλμα Ρούσεφ μπορεί να κατηγορηθεί για πάρα πολλά πράγματα- διάψευση των λαϊκών ελπίδων για ριζοσπαστικές αλλαγές, φαραωνικά έργα, τύπου Ολυμπιάδας, αντί για την αντιμετώπιση ζωτικών κοινωνικών προβλημάτων. Ωστόσο, ούτε οι πιο φανατικοί αντίπαλοί της δεν την κατηγόρησαν ποτέ για προσωπική εμπλοκή στασκάνδαλα διαφθοράς που συγκλονίζουν τη χώρα- γίγαντα της Λατινικής Αμερικής, με προεξάρχτον το μέγα σκάνδαλο της υπό δημόσιο έλεγχο πετρελαϊκής εταιρείας Petrobras. Το μόνο που βρήκαν να της προσάψουν για να κινήσουν τη διαδικασία της καθαίρεσης ήταν η κατηγορία ότι παραποίησε, με “δημιουργική λογιστική”, στοιχεία του κρατικού προϋπολογισμού. Κάτι που έγινε όχι με διάταγμα της Ρούσεφ, αλλά με απόφαση της Βουλής και αποτελεί συνήθη πρακτική όχι μόνο στη Βραζιλία, αλλά και σε χώρες του Δυτικού κόσμου, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε στην Ελλάδα.

Αντίθετα, εκείνοι που πρωταγωνίστησαν στο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα είναι βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στη διαφθορά. Ο μέχρι πρότινος πρόεδρος της Βουλής, Εντουάρντο Κούνα, ο άνθρωπος που ξεκίνησε τη διαδικασία της παραπομπής της Ρούσεφ, εκδιώχθηκε με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου από το αξίωμά του και παραπέμεται σε δίκη για προσωπική εμπλοκή του στο σκάνδαλοPetrobras. Ο ίδιος ο Τέμερ, ένας πολιτικός που υποστηρίζεται, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, μόλις από το... 1% των Βραζιλιάνων, δεν θα έχει το δικαίωμα να λάβει μέρος στις επόμενες εκλογές, καθώς ανιτμετωπίζει κατηγορίες περί διαφθοράς. Ας σημειωθεί ότι η Ρούσεφ είχε δώσει το πράσινο φως στη Δικαιοσύνη για την πλήρη διαλεύκανση των υποθέσεων διαφθοράς, κι αυτός είναι ίσως ένας από τους βασικούς λόγους που οδήγησαν τα λαμόγια της μέχρι χθες αντιπολίτευσης να την ανατρέψουν, ελπίζοντας ότι θα καταφέρουν να θέσουν τις υποθέσεις τους στο ψυγείο.

Η αλήθεια για τη Βραζιλία

analyst

Η τοπική Ολιγαρχία σχεδιάζει να ανατρέψει την πρόεδρο της χώρας – για να παραδώσει τον έλεγχο της 7ης μεγαλύτερης οικονομίας του πλανήτη και μέλους των BRICS στην Goldman Sachs και στις υπόλοιπες τοκογλυφικές συμμορίες

του Ιάκωβου Ιωάννου

Η Βραζιλία είναι μία χώρα που επέλεξε τη «βοήθεια» του ΔΝΤ αντί τη χρεοκοπία της, εκλέγοντας μία αριστερή κυβέρνηση (ανάλυση) – οπότε όλα όσα συμβαίνουν εκεί οφείλουν να μας ενδιαφέρουν, αφού κάτι ανάλογο χαρακτηρίζει μέχρι στιγμής και την Ελλάδα.

Φυσικά δεν υπάρχει καμία οικονομική σύγκριση με τη χώρα μας, αφού η Βραζιλία είναι η 7η μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, προικισμένη με εξαιρετικά πολύτιμους φυσικούς πόρους – ενώ τόσο σε έκταση, όσο και σε πληθυσμό δεν έχει καμία απολύτως σχέση μαζί μας. Βρίσκεται επί πλέον σε μία περιοχή του πλανήτη που έχει βυθιστεί σε επανειλημμένες κρίσεις μετά το 1980 – οι οποίες έκτοτε επιστρέφουν ξανά και ξανά.

Περαιτέρω, η Βραζιλία βιώνει το τελευταίο χρονικό διάστημα εκτός από την οικονομική, μία μεγάλη πολιτική κρίση, με την πρόεδρο της (Rousseff) να κατηγορείται για διαφθορά – με αποτέλεσμα να επιδιώκεται η ανατροπή της, μόλις 18 μήνες μετά την επανεκλογή της με 54.000.000 ψήφους. Για να μπορέσει όμως να διαπιστώσει κανείς τι ακριβώς συμβαίνει, οφείλει να ερευνήσει αυτόν που προτείνεται για διάδοχος της – τον αντιπρόεδρο (Temer), τον οποίο φαίνεται πως θέλει να εγκαταστήσει η βραζιλιάνικη Ολιγαρχία, σε συνεργασία με τα ΜΜΕ, στην προεδρία της χώρας.

Εν προκειμένω εντυπωσιάζεται κανείς αμέσως από το γεγονός ότι, αφενός μεν δεν είναι καθόλου δημοφιλής, αφετέρου κατηγορείται για εκτεταμένη διαφθορά. Ειδικότερα, σύμφωνα με μία πρόσφατη δημοσκόπηση, μόλις το 2% των Βραζιλιάνων θα τον επέλεγαν – ενώ έχει ασκηθεί εναντίον του ποινική δίωξη, επειδή υπάρχουν μάρτυρες που τον συνδέουν με ένα τεράστιο σκάνδαλο χρηματισμού (πηγή).

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΜΕ ΑΛΛΟ ΜΑΤΙ, 19/4/201

Vmedia.gr


O Μωυσής Λίτσης αναφέρεται στην απάτη της αναδιάρθρωσης χρέους και σχολιάζει την νέα καταιγίδα μέτρων που έρχεται.Κάνει ακόμη αναφορά στις εξελίξεις στην Βραζιλία και την πρόταση μομφής κατά της προέδρου Ντίλμα Ρούσεφ.

Οι εμπειρίες της Βραζιλίας και της Ν. Αφρικής

analyst

του Βασίλη Βιλιάρδου

Οι δύο αυτές χώρες επέλεξαν να μην προβούν σε στάση πληρωμών στο παρελθόν, αλλά να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους με τη βοήθεια του ΔΝΤ, όπως η Ελλάδα – ευρισκόμενες σήμερα ξανά στα όρια της χρεοκοπίας

Έχουμε την άποψη ότι, πολλές φορές είναι καλύτερο να εξάγουν τα συμπεράσματα τους μόνοι τους οι αναγνώστες – αφού προηγουμένως ενημερωθούν σωστά, σχετικά με τις εμπειρίες άλλων κρατών που ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο. Επειδή δε η θεωρία δεν συμβαδίζει σχεδόν ποτέ με την πράξη, είναι προτιμότερα τα ιστορικά παραδείγματα, από τις πολιτικές ψευδαισθήσεις – οπότε παραθέτουμε δύο χαρακτηριστικές αναφορές από προηγούμενα κείμενα μας.

Η άλωση της Βραζιλίας

Το 2001, λιγότερο από τρία χρόνια μετά την παροχή του δανείου εκ μέρους του ΔΝΤ, στις μεγαλουπόλεις της νοτιοανατολικής πλευράς και του κέντρου της Βραζιλίας, είχε ξεσπάσει ένας απίστευτος «ταξικός» πόλεμος, ένας εμφύλιος πόλεμος δηλαδή τεραστίων διαστάσεων – με 40.000 θύματα συμπλοκών και πολυάριθμους βίαιους θανάτους. Το 90% της βίας, η οποία είχε καταλάβει τη χώρα, ήταν το αποτέλεσμα της εξτρεμιστικής φτώχειας, στην οποία είχε «υποχρεωθεί» ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού – μόλις το 10% καταλογιζόταν στο οργανωμένο, διεθνές έγκλημα.