Η πτώση του Σαμαρά δεν θα είναι απλή

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Με πρωτοβουλία της κ. Μαριέττας Γιαννάκου, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, συγκεντρώθηκαν προ ημερών όσοι δεξιοί «βαρώνοι» διασώθηκαν από την εκλογική συντριβή, για να οργανώσουν την ανατροπή του Σαμαρά και την ανάκτηση των υπολειμμάτων της άλλοτε κραταιάς παράταξης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν εκλήθη κανείς εκπρόσωπος του περιβάλλοντος Σαμαρά ούτε κανείς προερχόμενος από το ΛΑΟΣ. Η επιχείρηση «ανατροπή Σαμαρά και επαναφορά της καραμανλικής ορθοδοξίας στην ΝΔ», θα προσκρούσει όμως σε σοβαρά προσκόμματα. Το πρώτο-πρώτο είναι η μέχρις εσχάτων εμμονή του Σαμαρά στην προεδρική καρέκλα. Ο Σαμαράς προβλέπει αποτυχία των διαπραγματεύσεων και σύντομη επιστροφή του στην εξουσία. Μπορεί η πεποίθησή του αυτή να ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας (διότι και να αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις δεν πρόκειται ούτε να δικαιωθεί ούτε να ξανακυβερνήσει ο Σαμαράς).

Αλλά επειδή φαίνεται ότι το πιστεύει, θα αρνηθεί να αποχωρήσει, κι αν τον καταψηφίσει η κοινοβουλευτική ομάδα θα προσπαθήσει να πάει σε ελεγχόμενο συνέδριο, κι αν το χάσει και αυτό θα φύγει ιδρύοντας δικό του προσωποπαγές κόμμα με τους στενούς συνεργάτες και βουλευτές και πιθανώς συνεπικουρούμενος από την ακροδεξιά πτέρυγα (αν αυτή δεν αυτονομηθεί). Το δεύτερο πρόβλημα των επίδοξων ανατροπέων του Σαμαρά είναι η δική τους ανεπάρκεια.

Στην πραγματικότητα, δεν έχουν να αντιπαραθέσουν κάποιο σημαντικό, αρχηγικό μέγεθος, που να εκτοπίσει τον Σαμαρά, να επανενώσει ό,τι απέμεινε από την άλλοτε ιστορική παράταξη και να σταθεί ως γενικά αποδεκτός ηγέτης. Δεκαετίες ευνοιοκρατίας και οικογενειοκρατίας ανέδειξαν με κάποιες αλλά ελάχιστες εξαιρέσεις, στην καλύτερη περίπτωση παλαιοκομματικές μετριότητες, στην χειρότερη τριτοκοσμικές γραφικότητες. Ο Κώστας Καραμανλής το 2004 και ο Σαμαράς το 2009 είχαν όλα τα περιθώρια να ανανεώσουν με νέα δυναμικά στελέχη από την κοινωνία το κόμμα τους, προτίμησαν όμως, καθ’ ότι ανασφαλείς, να προωθήσουν ασήμαντους, άρα ακίνδυνους για τον αρχηγισμό τους και τις ολογαρχικές, οικογενειοκρατικές δομές του κόμματός τους. 
Τώρα, λοιπόν, δεν υπάρχουν πιά ικανά αρχηγικά αναστήματα.

Το τρίτο πρόβλημα είναι ότι, όποιος κι αν διαδεχθεί τον Σαμαρά, θα πρέπει να εξηγήσει στον ελληνικό λαό τα αίτια της ιστορικής χρεωκοπίας της Δεξιάς παράταξης, που οδήγησε, σε αγαστή συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, την χώρα στην συνολική και όχι μόνον οικονομική χρεωκοπία.

*Διευθυντής της Νέας Πολιτικής (Δημοσιεύθηκε στο Kontra News)