Η αμφισβήτηση του κ. Σαμαρά

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Η στρατηγική του Αντώνη Σαμαρά εμφανώς περιλαμβάνει τα εξής σημεία:
α. να παραμείνει πάση θυσία αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας ή μέρους της, β. να επανέλθει στην εξουσία σε ενδεχόμενο πολιτικής αστάθειας λόγω δημοσιονομικής κατάρρευσης, γ. και προκειμένου να στηρίξει επικοινωνιακά τα παραπάνω, να εμφανίσει την διετή διακυβέρνηση της ΝΔ ως επιτυχή και δικαιωμένη από τις εξελίξεις. Κατά την γνώμη μου, και οι τρεις στόχοι του Σαμαρά είναι ανέφικτοι, και να γιατί.

Κατ’ αρχάς, με όση επικοινωνιακή συσκευασία και αν καρυκεύσει τα κυβερνητικά του πεπραγμένα ο Σαμαράς και το επικοινωνιακό επιτελείο του, η ελληνική κοινωνία έχει υποστεί από την πολιτική Σαμαρά τα πάνδεινα και δεν πείθεται με αερολογίες. Το πορτοφόλι του μέσου Έλληνα, το βιοτικό του επίπεδο που κατέρρευσε, η εμφανής ανθρωπιστική κρίση, η τερατώδης ανεργία και η νέα φτώχεια εξουδετερώνουν οποιαδήποτε προσπάθεια εξωραϊσμού της διακυβέρνησης Σαμαρά. Ο λαός παραμένει εξοργισμένος. Αλλά και όσοι υποστήριζαν τις μεταρρυθμίσεις, και αυτοί απογοητεύτηκαν πλήρως: η απουσία μεταρρυθμίσεων, η πλήρης αποτυχία καταπολέμησης της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας, η διαφύλαξη των πελατειακών δομών, δυσαρέστησαν και τα πλέον εκσυγχρονιστικά και δυτικόστροφα στρώματα της κοινωνίας. Επομένως, ο Σαμαράς απαξιώθηκε πολιτικά στο σύνολο του φάσματος και αδυνατεί να στηρίξει με επιχειρήματα την επιμονή του να ξαναπαίξει ρόλο στο μέλλον.

Η παραμονή του Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ αποτελεί αυτοκτονική επιλογή για το κόμμα αυτό. Μπορεί, πράγματι, κανείς να μην τολμήσει να θέσει θέμα ηγεσίας, μπορεί πράγματι να μην υπάρχουν στελέχη με εκτόπισμα υποψήφιου αρχηγού, που να μπορούν να εκπαραθυρώσουν τον Σαμαρά και να συσπειρώσουν τα υπολείμματα του κόμματος αυτού σε μία νέα εκκίνηση. Η λειψανδρία είναι ορατή στην ΝΔ. Άλλωστε η λειψανδρία είναι αποτέλεσμα δεκαετιών αναξιοκρατίας, οικογενειοκρατίας και ευνοιοκρατίας. Και πιθανότατα γι’ αυτό ακριβώς προωθήθηκαν οι ασήμαντοι, για να μην αμφισβητείται εύκολα η εκάστοτε ηγεσία.

Αλλά εάν ο Σαμαράς παραμείνει για τους παραπάνω λόγους αρχηγός, δεν θα ενδιαφέρει πιά κανέναν το μέλλον της ΝΔ, διότι πολύ απλά το κόμμα αυτό θα εξαφανιστεί από τον χάρτη και οι ψηφοφόροι του θα στραφούν σε άλλες κατευθύνσεις. Η ΝΔ θα εκπέσει σε δεξιά ΕΔΗΚ της εποχής Ζίγδη, όταν το ιστορικό κόμμα ήταν πιά μία σφραγίδα και ο Ζίγδης ένας αρχηγός χωρίς οπαδούς. Όπως εξελίσσεται ήδη το ΠΑΣΟΚ.

Το ύφος και το περιεχόμενο της ηγεσίας Σαμαρά είναι πλέον παρωχημένα. Ανήκει σε μία άλλη εποχή, που παρήλθε -ευτυχώς- ανεπιστρεπτί. Στον χώρο της κεντροδεξιάς θα αναδυθούν νέες δυνάμεις, ικανές να συλλάβουν με επιτυχία το πνεύμα και τις απαιτήσεις των καιρών, άρα ικανές να ανταγωνιστούν με επιτυχία τον ΣΥΡΙΖΑ και να ασκήσουν μία σοβαρή, δημιουργική και εθνικά υπεύθυνη αντιπολίτευση.

*Διευθυντής της Νέας Πολιτικής (Δημοσιεύθηκε στο Kontra News)