Η “αντίσταση” είναι το εύκολο, το δύσκολο είναι η σκληρή εργασία για την εθνική ανασυγκρότηση.

Νέα Πολιτική

Η μακρά, λαμπρή και ηρωϊκή παράδοση αντίστασης του Γένους των Ελλήνων κατά εισβολέων, κατακτητών και τυράννων, εκφυλίστηκε στην διάρκεια της Μεταπολίτευσης σε μία μηχανική, αυτοματοποιημένη, άνευ αντικειμένου και κυρίως άνευ κόστους «αντίσταση» εναντίον του «συστήματος», οιουδήποτε συστήματος.

Πηγή αυτού του τύπου «τζάμπα» αντίστασης υπήρξε η «αντίσταση» των καφενόβιων φοιτητών της Γενιάς του Πολυτεχνείου (όχι όμως των πραγματικών αγωνιστών ΕΝΤΟΣ του Πολυτεχνείου) στο Παρίσι επί δικτατορίας. Αυτοί δεν ακολούθησαν την οδό της έμπρακτης αντίστασης του Παναγούλη, του Βασιλικόπουλου, του Παπαζήση, του Γιώτα, της Δημοκρατικής Άμυνας και όσων γνωστών ή αφανών διακινδύνευσαν την ζωή τους για τις ιδέες τους. Κάτι τέτοιο θα ήταν επικίνδυνο.

Προτίμησαν, αντιθέτως, την «αντίσταση» εκ του ασφαλούς, από τα καφέ της παρισινής λεωφόρου Σαιν-Ζερμαίν (καφέ ντε Φλόρε κλπ.), που σήμαινε τον συνδυασμό της άνετης φοιτητικής διαβίωσης με μία υπερπαραγωγή «αντιστασιακής» παραφιλολογίας, φλυαρίας, αρθρογραφίας, έκδοσης ανακοινώσεων, συμμετοχής σε ατέρμονες συνεδριάσεις και διαξιφισμούς μεταξύ γκρουπούσκουλων και υπο-ομάδων, ατελείωτων συζητήσεων επί συζητήσεων για την ορθή διάγνωση της «πραγματικής φύσης» της Δικτατορίας, αν αυτή ανήκε στην τάδε ή στην δείνα κατηγορία της μαρξιστικής θεωρίας, αν ήταν αυταρχισμός ή βοναπαρτισμός κλπ. Κατόπιν ακολουθούσε συμφιλιωτική ευωχία σε κάποιο παρισινό καφέ ή μπιστρό. Συνοδεία «αντιστασιακών» τραγουδιών.

Η ανατροπή της φαυλοκρατίας θα αρχίσει από την έρευνα του «μαύρου» χρήματος

Νέα Πολιτική

του Δ. Πολίτη

Η κυριαρχία του πολιτικού συστήματος της Μεταπολίτευσης, που οδήγησε την χώρα στην συνολική χρεωκοπία, οργανώθηκε στην βάση της εξαγοράς συνειδήσεων, του εκμαυλισμού των ψηφοφόρων, της επικοινωνιακής παραπλάνησης και άρα των τεράστιων επικοινωνιακών δαπανών, και του έμμεσου αποκλεισμού των εναλλακτικών και αντισυστημικών πολιτικών κινήσεων. Οι ακέραιες προσωπικότητες σταδιακά εξοβελίστηκαν από τον δημόσιο βίο, και αναδείχθηκαν οι φαύλοι, ακριβώς διότι οι φαύλοι διέθεταν αθρόα στήριξη από τα οργανωμένα συμφέροντα και τα σκοτεινά κυκλώματα.

Και μόνον οι προεκλογικές δαπάνες κατέστησαν τόσο υψηλές, που μόνον όσοι είχαν αφανείς χρηματοδότες μπορούσαν να τις ανθέξουν. Και οι χρηματοδότες ασφαλώς απαιτούν ανταλλάγματα. Παρεμφερής πηγή χρηματοδότησης ήταν οι «προμήθειες», δηλαδή οι μίζες. Τεράστια ποσά προσπορίζονταν αξιωματούχοι, προκειμένου να θέσουν την υπογραφή τους σε κάποιο έγγραφο, σημαντικό γιά την ίδρυση μίας επιχείρησης ή κάποια κρατική παραγγελία.

Ελάχιστες περιπτώσεις αξιωματούχων που χρηματίστηκαν, έφτασαν στο ακροατήριο. Διότι ένα δαιδαλώδες σύστημα τραπεζικών λογαριασμών με εικονικούς δικαιούχους, υπεράκτιων καταθέσεων και αχυρανθρώπων συγγενών-φίλων, οργανώθηκε γιά να προστατεύσει τους φαύλους και να παραπλανήσει τις δικαστικές αρχές.

Κοντογιώργης: Πολιτικό σύστημα φαυλοκρατίας-κομματοκρατίας

Νέα Κρήτη

Το 2015 αποδείχθηκε ως χειρότερη χρονιά για την όποια αυταπάτη ελπίδας είχε ένα πλειοψηφικό ρεύμα πολιτών πως το καθεστώς της φαυλοκρατίας και κομματοκρατίας θα αλλάξει.

Έτσι αποτιμά τη χρονιά που φεύγει ο πανεπιστημιακός στον Τομέα των Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών και στοχαστής Γιώργος Κοντογιώργης, μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στον Γιώργο Σαχίνη.

Όπως είπε, «η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ κατέδειξε με απόλυτο τρόπο πως δεν έχει καμία διαφορά από το κομματικό σύστημα της Δεξιάς ή του Κέντρου, πολλές φορές μάλιστα και με χειρότερο τρόπο, αφού τελικά ο βασικός άξονας είναι και πάλι η νομή της εξουσίας και η διατήρηση ενός φαύλου, κομμματοκρατούμενου συστήματος που καταδυναστεύει δεκαετίες τώρα όλες τις δημιουργικές δυνάμεις της Ελλάδας».

«Οι πολίτες», είπε ο κ. Κοντογιώργης, «πρέπει να αντιληφθούν ότι, αν δεν αναλάβουν πρωτοβουλίες από μόνοι τους για τη δημιουργία πολιτικών προτάσεων που θα σπάσουν το φαύλο πολιτικό σύστημα, τότε η χώρα κινδυνεύει με πλήρη παραίτηση και εξαφάνιση».

«Δυστυχώς», επισήμανε, «το παρόν πολιτικό σύστημα ενδιαφέρεται και αντιπαρατίθεται μόνο για τη νομή του κράτους. Ακόμη κι αν τα βρουν στη λογική μίας οικουμενικής κυβέρνησης, όσοι το πράξουν θα το κάνουν όχι για το καλό των πολιτών, αλλά για την μοιρασιά θέσεων εξουσίας».

Το κόστος της φαυλοκρατίας και ποιός πληρώνει

Πού να γνωρίζει ο νέος που είναι άνεργος και «αγανακτισμένος» ότι στο Δημόσιο υπάρχουν 485 κωδικοί πληρωμής που κανείς δεν ξέρει πώς λειτουργούν και μέσω των οποίων κάπου 116.000 άγνωστοι γραφειοκράτες εισπράττουν από 14 έως 16 μισθούς ετησίως, χωρίς καμία περικοπή από το 2009…

Ο «πιο έξυπνος λαός του κόσμου» έχει καταλάβει ότι οι νονοί της φαυλοκρατίας θα τού πάρουν και τα σώβρακα;

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Εντάξει, τους δημοσίους υπαλλήλους που την βόλεψαν στο Δημόσιο ελέω Κουτσόγιωργα, Παπανδρέου και Κώστα Καραμανλή τους καταλαβαίνω. Ψήφισαν μονοκούκι τον Αλέξη Τσίπρα, πρώτον, γιατί ατημέλητος και αμόρφωτος όπως είναι «τούς πάει» εμφανισιακά και, δεύτερον, γιατί τούς έχει υποσχεθεί ο άνθρωπος ότι τα πάρτυ στο Δημόσιο θα συνεχίζονται. Όχι σαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη που όλο για απολύσεις μιλούσε… 

Τους διαπλεκόμενους –επιχειρηματίες, παπάδες, δημοσιογράφους και συνδικαλιστές– και αυτούς τους καταλαβαίνω. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η λύση στην αβεβαιότητά τους. Ήταν μία μορφή εγγύησης ότι στην Ελλάδα η ακίνητη κοινωνία θα εξακολουθήσει να παραμένει ως έχει. Πού να καταλάβει ένας ηλίθιος ότι η ακινησία οδηγεί στην γάγγραινα και η τελευταία στον ακρωτηριασμό… 

Πού να γνωρίζει ο νέος που είναι άνεργος και «αγανακτισμένος» ότι στο Δημόσιο υπάρχουν 485 κωδικοί πληρωμής που κανείς δεν ξέρει πώς λειτουργούν και μέσω των οποίων κάπου 116.000 άγνωστοι γραφειοκράτες εισπράττουν από 14 έως 16 μισθούς ετησίως, χωρίς καμία περικοπή από το 2009…

Ο απλός πολίτης που φορολογείται πώς μπορεί να γνωρίζει ότι το διαδικαστικό κόστος της γραφειοκρατίας αντιπροσωπεύει περί τα 18 δισεκατ. ευρώ τον χρόνο, από τα οποία τα 3 δισεκατ. περίπου κανείς δεν μαθαίνει ποτέ σε ποιων τις τσέπες πηγαίνουν; Υπολόγισε ποτέ ένας, μόνον ένας, από τους «πιο έξυπνους Έλληνες του κόσμου» πόσο τού κόστισε ο πλασματικός χρόνος που συνυπολογίζεται στην σύνταξη ενός δημοσίου υπαλλήλου από απωλεσθέντα χρόνο απεργιών; 

Πώς η φαυλοκρατία εξοντώνει τους αντιπάλους της

Μόνον με έναν απότομο θεσμικό αποκεφαλισμό θα μπορούσε να αλλάξει η κατάσταση, αλλά αυτό είναι μάλλον απίθανο να γίνει υπό ομαλές δημοκρατικές συνθήκες.

Οι μαφιόζικες οργανώσεις κατά κανόνα εξοντώνουν τους αντιπάλους τους με βίαιο τρόπο, που είναι και ο ταχύτερος. Οι αντίστοιχες μαφίες της διαπλοκής και της γραφειοκρατίας χρησιμοποιούν τον αποκαλούμενο «διοικητικό σαδισμό», που είναι από κάθε άποψη τρισχειρότερος

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο πολύ καλός φίλος δεν με άκουσε όταν, απαντώντας σε ερώτησή του για το αν θα έπρεπε να αναλάβει επίσημα καθήκοντα προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου σε δημόσιο ασφαλιστικό ταμείο, τού είπα πολύ λακωνικά «ού μπλέξεις». Έτσι σήμερα υφίσταται εξαετή δικαστική ταλαιπωρία και, αν κρίνω από αυτά που βλέπω και ακούω, όχι μόνον δεν θα βρει το δίκιο του αλλά απειλείται και με σχεδόν πλήρη καταστροφή. 

Στο ελληνικό Δημόσιο τα λαμόγια, οι καιροσκόποι, οι απατεώνες της πολιτικής και οι αργυρώνητοι γραφειοκράτες δεν χωρατεύουν. Όταν βρουν το θήραμα δεν σταματούν έως ότου το ξεσκίσουν. Αυτός είναι ο αδυσώπητος νόμος μιας ακλόνητης γραφειοκρατικής μηχανής και τίποτα δεν μπορεί να τον αλλάξει.

Η Λερναία Ύδρα δεν αντιμετωπίζεται με θεσμικά και δημοκρατικά μέσα γιατί αυτά είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα της. Μόνον με έναν απότομο θεσμικό αποκεφαλισμό θα μπορούσε να αλλάξει η κατάσταση, αλλά αυτό είναι μάλλον απίθανο να γίνει υπό ομαλές δημοκρατικές συνθήκες.

Έως τότε, η κατάσταση θα σέρνεται, την στιγμή που η χώρα θα καταρρέει. Ίσως δε η πλήρης κατάρρευσή της να ήταν μία λύση. Διαφορετικά, φως στο τούνελ δεν υπάρχει.

Δεν υπάρχει πιά χώρος για Μαυρογυαλούρους

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Στην κρίση των Ιμίων, βουλευτής του τότε κυβερνώντος κόμματος τηλεφώνησε σε στέλεχος του επιτελείου, την ώρα που αυτός βρισκόταν στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων, και ενώ ο πόλεμος ήταν προ των πυλών, για να του υπενθυμίσει το αίτημά του για μετάθεση αξιωματικού! Τα τελευταία σαράντα χρόνια, οι περισσότεροι βουλευτές περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και της νύχτας τους ασχολούμενοι με ρουσφέτια, ενώ οι υπουργοί δεν έβρισκαν τον χρόνο να συνεργαστούν με τα στελέχη του υπουργείου τους και τους συμβούλους τους, γιατί έπρεπε να εξυπηρετήσουν τους ψηφοφόρους τους.

Αυτού του είδους οι πολιτευτές, που ήταν το κυρίαρχο είδος στην Μεταπολίτευση, οδήγησαν την χώρα στην χρεωκοπία. Ρουσφέτια στα όρια ή και εκτός νομιμότητας, δημαγωγικός λαϊκισμός, κολακεία των πάντων, αναντιστοιχία λόγων και έργων, πρόταξη του προσωπικού και κομματικού συμφέροντος, ακατάσχετη φλυαρία στα ΜΜΕ, προχειρότητα στην διεκπεραίωση των κοινοβουλευτικών και υπουργικών καθηκόντων, αποφυγή της κουραστικής μελέτης των νομοσχεδίων και των υπηρεσιακών εγγράφων, λογιστική αδιαφάνεια και προεκλογικές εκστρατείες με αδήλωτους πόρους, αύξηση των περιουσιακών στοιχείων κατά την διάρκεια της πολιτικής σταδιοδρομίας, απροκάλυπτη οικογενειοκρατία και ευνοιοκρατία άρα εξ ορισμού αναξιοκρατία, τακτοποίηση συγγενών και φίλων στο δημόσιο, διορισμός συζύγων και θυγατέρων σε βουλευτικά και υπουργικά γραφεία, στενές σχέσεις με επιχειρηματίες, και πλήρης άγνοια των κανόνων λειτουργίας ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους.

Ολοι θα πληρώνουν κανονικά φόρους, αν η παράγκα γίνει κράτος

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Η αδυναμία είσπραξης φόρων από το κράτος οδηγεί στην λεγόμενη «υστέρηση εσόδων». Σε αυτήν μερίδα του λέοντος έχουν όχι οι υπάλληλοι, μισθωτοί, επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες, που ούτως ή άλλως δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν, αλλά μεγάλοι επιχειρηματικοί κολοσσοί.

Αυτοί αρνούνται να πληρώσουν τους φόρους τους και περιμένουν τα χρέη τους να διογκωθούν και τελικά να «ρυθμιστούν», δηλαδή να… κουρευτούν.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, διάφοροι μεγαλοσχήμονες και μεγαλοεπιχειρηματίες (όχι φυσικά όλοι, αλλά πολλοί) διαθέτουν τις κατάλληλες γνωριμίες στο πολιτικό σύστημα, το οποίο άλλωστε τροφοδοτούν με «μαύρο χρήμα». Με την σειρά του το πολιτικό σύστημα ασκεί πίεση στην δημόσια διοίκηση. Εδώ ασφαλώς παίζει ρόλο και η διαφθορά ορισμένων στελεχών του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Και τελικά θηριώδη βεβαιωμένα ποσά μένουν ανείσπρακτα.

Και το πλέον άριστο Σύνταγμα αχρηστεύεται στα χέρια των φαύλων

Νέα Πολιτική

του Κώστα Μ. Σταματόπουλου

Η ιστορία διδάσκει πως ο νόμος δεσμεύει και οριοθετεί μόνον εκείνους που είτε έχουν συναίσθηση της σημασίας του είτε φοβούνται πως, παραβιάζοντάς τον, θα κατακριθούν από τους συμπολίτες τους και θα δεχθούν επιτίμιο ανάλογο με το παράπτωμά των. Όταν, όμως, ελάχιστοι έχουν την επίγνωση της αξίας του νόμου και όταν, κατά συνέπεια, σε περίπτωση παραβιάσεώς του, ισχύει από πλευράς της κοινωνίας το ακατάκριτον και από πλευράς της πολιτείας η ατιμωρησία, ή όταν επικαλείσαι τον νόμο απλά και μόνον για να πλήξεις έναν αντίπαλο χωρίς να αισθάνεσαι ότι ο ίδιος περιορίζεσαι, ότι κυριαρχείσαι και ελέγχεσαι από αυτόν, τότε ο νόμος είναι άχρηστος και συσχηματίζεται κατά περίπτωσιν σύμφωνα με τα συμφέροντα των ισχυρών.

Δεν είναι δε τυχαίο πως τον επικαλούνται κατά κανόνα μόνον οι αδύναμοι, οικτίροντας τους εαυτούς τους για τις αδικίες που υφίστανται, όντας όμως συγχρόνως πρόθυμοι, πλην εξαιρέσεων, σε περίπτωση που τους ξεσηκώσει κάποιος δημαγωγός, να του δώσουν κάθε εξουσία για να τον ράψει στα μέτρα του, αρκούμενοι στην ψευδαίσθηση ότι ο ηγέτης τους αγωνίζεται γι’ αυτούς κι ότι η τυχόν επιτυχία του είναι και δική τους νίκη….

O νέος τύπος πολιτικού που χρειάζεται η Ελλάδα για να αναγεννηθεί

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου

Η φαυλοκρατία πέθανε στις εκλογές του Ιανουαρίου, τα κόμματα εξουσίας της Μεταπολίτευσης κυμαίνονται πλέον μεταξύ περιθωρίου και μονοψήφιων ποσοστών. Η υστερία τους και η προσπάθειά τους να προκαλέσουν τεχνητή πόλωση και εθνικό διχασμό γύρω από το τεχνικό ζήτημα του νομίσματος, δείχνει την απόγνωσή τους.

Βρισκόμαστε αναμφίβολα σε μία μεταβατική φάση προς μία νέα περίοδο, με ακόμα ασαφή χαρακτηριστικά. Και εν τω μεταξύ έχει συμβεί, χωρίς να το έχουμε καλά-καλά συνειδητοποιήσει, ένας μεγάλος κοινωνιολογικός μετασχηματισμός. Ολόκληρη η παλαιά κοινωνικοπολιτική και η συναφής ιδεολογική δομή έχει καταρρεύσει, το μοντέλο του τεράστιου, πελατειακού, γραφειοκρατικά δομημένου και διεφθαρμένου κράτους, που δεν παρήγαγε τίποτε και ζούσε με δανεικά τρώγοντας τις σάρκες του και υποθηκεύοντας το μέλλον του, χρεωκόπησε. Και μαζί του κατέρρευσαν και οι πολιτικές δυνάμεις που το χρησιμοποιούσαν ως εργαλείο πολιτικής κυριαρχίας και οικονομικής ισχύος, διορίζοντας τους ψηφοφόρους τους και διαπλεκόμενες με τους χρηματοδότες τους. 

Τι ακριβώς επιδιώκουν οι «εταίροι» και οι εν Ελλάδι εκπρόσωποί τους;

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Στις Βρυξέλλες εκτυλίσσεται ένα πρωτοφανές θρίλερ, με κύριο χαρακτηριστικό τη συνεχή μεταβολή (επί το δυσμενέστερον) των όρων που τίθενται στην Ελλάδα για να παραμείνει στην Ευρωζώνη. 
Ακόμη και οι πιο μετριοπαθείς παρακολουθούν άναυδοι τους «εταίρους», να απαιτούν προϋποθέσεις που απλά θα σκοτώσουν ό,τι απέμεινε από την ελληνική οικονομία.

Πίσω από τις παρανοϊκές απαιτήσεις, δύσκολα αποκρύπτεται η επιδίωξη εξόντωσης της σημερινής κυβέρνησης και η αντικατάστασή της από ένα «πειθήνιο» κυβερνητικό σχήμα, με πρωθυπουργό-μαριοννέτα των δανειστών, όπως ο Στουρνάρας, ο Σημίτης ή ο Παπαδήμος.

Μαζί τους και το ηττημένο μνημονιακό μπλοκ στην Ελλάδα, που καλλιεργεί κλίμα εθνικού διχασμού με άξονα το νόμισμα (αν είναι δυνατόν!). Οι μνημονιακοί γνωρίζουν ότι η ΝΔ του 28% (και στις δημοσκοπήσεις πλέον 14%), το ΠΑΣΟΚ του 5%, το «Ποτάμι» του 6%, είναι κόμματα τελειωμένα και δεν υπάρχει περίπτωση να επιστρέψουν στην εξουσία εις τον αιώνα τον άπαντα. Εκτός εάν επικρατήσουν συνθήκες χάους, και τη σημερινή κυβέρνηση αντικαταστήσει μία κυβέρνηση υποτίθεται «εθνικής σωτηρίας» ή «εκτάκτου ανάγκης» ή «οικουμενική» ή «τεχνοκρατών», που στην πραγματικότητα θα είναι μία μεταμφιεσμένη παλινόρθωση των μνημονιακών. 

H αλλαγή προσώπων δεν σημαίνει και αλλαγή ουσίας

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου

Η αλλαγή ηγεσίας δεν σημαίνει και αλλαγή πολιτικής ουσίας, αν τα νέα πρόσωπα είναι φορείς παλαιών και παρωχημένων αντιλήψεων. Ακόμη και στα μικρά κόμματα, όπως το ΠΑΣΟΚ, αναδεικνύονται στην ηγεσία πρόσωπα που απηχούν προ-περασμένες δεκαετίες.

Η ανάδειξη της κυρίας Γεννηματά, για παράδειγμα, παρουσιάζεται ως «ανανέωση», ενώ πρόκειται για μία πεισματική προσκόλληση στο απώτατο παρελθόν του κόμματος αυτού. Υπενθυμίζουμε ότι η κυρία Γεννηματά υπήρξε υφυπουργός στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, που έβαλε την Ελλάδα στον μηχανισμό στήριξης και στο Μνημόνιο. Τι έχει, λοιπόν, να μας προτείνει η κυρία Γεννηματά, πέρα από μια απολογία της αποτυχημένης διακυβέρνησης Παπανδρέου και μία αναμόχλευση των εσωκομματικών ισορροπιών στα υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ, που δεν ενδιαφέρουν πια κανέναν;

Εξ άλλου, η ανάδειξη της κυρίας Γεννηματά αποτελεί έκφραση οικογενειοκρατίας, δηλαδή ενός κλασσικού τριτοκοσμικού χαρακτηριστικού της μεταπολιτευτικής ολιγαρχίας. Ας μας δείξουν οι (εναπομείναντες) κύριοι του ΠΑΣΟΚ, που επικαλούνται την «ευρωπαϊκή πορεία της χώρας», μία λοιπόν ευρωπαϊκή χώρα όπου αναδεικνύονται γόνοι στελεχών στην ηγεσία έστω και ασήμαντων κομμάτων του περιθωρίου (πλην της Λεπέν).

Η μνήμη του κ. Σημίτη

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Ο Κώστας Σημίτης δημοσίευσε άρθρο σε κυριακάτικη εφημερίδα, με το οποίο εισηγείται τη συγκρότηση ενιαίου μετώπου ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποταμιού, ΔΗΜΑΡ (μα υφίσταται ΔΗΜΑΡ;) και, όπως γράφει, «όλων εκείνων που απαρνούνται την εθνικιστική συντηρητική Δεξιά, την εθνικολαϊκιστική αριστερά και τις συντεχνιακές και πελατειακές νοοτροπίες των κατεστημένων συμφερόντων».

Φράσεις κενές περιεχομένου, βαρύγδουπες, παρωχημένες, που παραπέμπουν σε διαχωριστικές γραμμές της δεκαετίας του ’60. Αλλά, ταυτόχρονα, και φράσεις που δείχνουν πλήρη απουσία οποιουδήποτε ίχνους αυτογνωσίας και αυτοκριτικής.

Την «εθνικολαϊκιστική αριστερά» δεν υπηρέτησε ο κ.Σημίτης επί τριάντα χρόνια ως υπουργός και πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ; Αν δεν του άρεσε, γιατί δεν πήγαινε στο ΚΚΕ εσωτερικού του Κύρκου και του Μπανιά; Γιατί δεν ακολουθούσε το μοναχικό δρόμο του (ευπρεπούς και καθόλου εθνικολαϊκιστή) Μιχάλη Παπαγιαννάκη; Γιατί δεν ίδρυε με τους φίλους του μία ΔΗΜΑΡ σαν τον Κουβέλη, που μόνον για «εθνικολαϊκιστή» δεν μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς, αλλά μάλλον για το ακριβώς αντίθετο….