Τουρκικές σειρές: Πόντος και ελληνικότητα

Ινφογνώμων Πολιτικά

• (Φωτ.: IMdB)

του Σάββα Καλεντερίδη

Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς που κατηγορούν τους Έλληνες που επιλέγουν να παρακολουθούν τις τουρκικές σειρές στην τηλεόραση. Στην πλειονότητά τους οι εν λόγω σειρές είναι παλιομοδίτικες σαπουνόπερες οι οποίες καταπιάνονται με παρωχημένα κοινωνικά ζητήματα και εξετάζουν οπισθοδρομικούς προβληματισμούς άλλων εποχών (η γυναίκα που δεν μπορεί να βγει από το σπίτι, κ.ά.). Πρόσφατα ωστόσο έπεσα πάνω σε μια διαφήμιση της σειράς με τίτλο «Sen anlat Karadeniz» («Πες τα εσύ, Μαύρη Θάλασσα»).

Αν και ξεκίνησε ως ενοχλητική διαφήμιση, το βίντεο μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον λόγω της ελληνικής ποντιακής μουσικής και του μοναδικού ποντιακού τοπίου.

Δίχως να ασχοληθούμε με την πλοκή και τη γενικότερη ποιότητα, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η σειρά αξιοποιεί την υπερήφανη ποντιακή μουσική με τρόπο μοναδικό και ανεπανάληπτο για τα ελληνικά δεδομένα. Το μεγαλείο της ποντιακής μουσικής φαίνεται να συνοδεύει και να συνοδεύεται από σοβαρές αποφάσεις για τους χαρακτήρες, υπογραμμίζοντας με σοβαρό ύφος τα σημαντικά ζητήματα, και τέλος να τα πλαισιώνει, δίνοντάς τους μια μεγαλεπήβολη αισθητική και ένα ειδικό βάθος. Όπως ακριβώς μεγαλεπήβολη και σύνθετη είναι και η ίδια η μουσική των Ελλήνων του Πόντου.

Με άλλα λόγια, στην εν λόγω τουρκική σειρά ένα στοιχείο της ελληνικότητας, όπως αυτό της ποντιακής μουσικής, παρουσιάζεται με το κύρος και το σεβασμό που του αξίζει.

Η φωνή του Ερντογάν στους τηλεοπτικούς μας δέκτες

ardin-rixi

του Γιάννη Ξένου 

Ο Σκάι είναι ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά κανάλια ή ένα δυνατό τουρκικό κανάλι; Παράδοξο το ερώτημα, αλλά αν μετρήσουμε τις ώρες προγράμματος που η παραγωγή τους είναι ελληνική ή τουρκική, τότε μάλλον έχουμε ένα υβρίδιο καναλιού. Πάνω κάτω το μισό πρόγραμμα είναι ελληνικό και το άλλο μισό τουρκικό.

Ο περιβόητος παραγωγός Ατζούν Ιλίτζαλι, άνθρωπος του Ερντογάν[1] ελέγχει πλήρως το ψυχαγωγικό κομμάτι του καναλιού μέσω της παραγωγής των άθλιών ριάλιτί του. Αυτή την περίοδο προβάλλεται το Σαρβάιβορ 3 με μονομαχία ελληνικής και τουρκικής ομάδας και το Πάουερ οφ Λαβ, σε σχεδόν καθημερινή βάση. Δικά του ήταν και τα ριάλιτι My Style Rocks και The Voice που προβαλλόταν πριν μερικούς μήνες από την συχνότητα του Σκάι.

Στο Σαρβάιβορ 3 έριξε ένα σκαλοπάτι ακόμα πιο κάτω την ελληνική τηλεόραση και μετατρέπει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε χαζοριάλιτι. Καμιά δεκαριά άντρες και γυναίκες από κάθε χώρα παλεύουν για έπαθλο π.χ. ένα κουλούρι με τυρί. Ο τηλεθεατής παρακολουθεί τις «ελληνοτουρκικές μάχες» για το κουλούρι, αλλά και την καθημερινή ζωή των δύο ομάδων με «ενδιαφέροντα» στιγμιότυπα, όπως πόσα τρίμματα καρύδας έφαγε, επιπλέον του ορισμένου, μια παίχτρια.

Για τον αδηφάγο κόσμο των ριάλιτι έχουν γραφτεί βιβλία όπως του Τζόναθαν Κόου, Αριθμός 11 και έχουν γυριστεί ταινίες όπως το Τρούμαν Σόου ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 90. Πέρα από την ζημιά που προκαλούν τέτοιου είδους σκουπίδια, που μέχρι να μας εμφανιστεί ο Ιλίτζαλι είχαν εξαφανιστεί από την ελληνική τηλεόραση, το συγκεκριμένο ριάλιτι μας εξοικειώνει και με μια άλλη εικόνα για την Τουρκία. Αυτές τις μέρες η Τουρκία πραγματοποιεί στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο την μεγαλύτερη στρατιωτική της άσκηση εδώ και δεκαετίες, την Γαλάζια Πατρίδα. Από τις 27 Φεβρουαρίου έως τις 8 Μαρτίου η Τουρκία θα κινητοποιήσει το σύνολο των στρατιωτικών της δυνάμεων στέλνοντας μήνυμα σε Ελλάδα και Κύπρο. Αλλά τις μέρες αυτές το ελληνικό κοινό θα παρακολουθεί τις ελληνοτουρκικές κουλουρομαχίες του Σκάι για τρείς ώρες κάθε βράδυ.

Η τηλεθέαση αναξιοπρέπειας

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Παντελή Μπουκάλα

Οποιο περιεχόμενο κι αν έχουν τα παιγνίδια ανταγωνισμού που προβάλλονται στα ιδιωτικά κανάλια, ένα γνώρισμα τα εξομοιώνει: το απόλυτο δικαίωμα των κριτών να εξευτελίζουν τους παίχτες. Αυτούς δηλαδή που βιάζονται να πιστέψουν πως είναι παίχτες, ελπίζοντας ότι η πίστη τους αυτή θα θεραπεύσει τα τραύματα της αξιοπρέπειάς τους. Στην πραγματικότητα είναι πιόνια. Για λίγες μονάδες τηλεθέασης, οφείλουν να συμμορφωθούν, να ανεχθούν τις λοιδορίες των κριτών. Αυτός είναι ο κανόνας, είτε για διαγωνισμούς μαγειρικής πρόκειται είτε για την «επιβίωση σε άγρια νησιά» ή την επιλογή σούπερ μοντέλου.

Αν οι παίχτες δεν δείξουν εξαρχής υπακοή σε αυτούς τους όρους, αν δεν αποδεχτούν τους κριτές σαν παιδονόμους, δεν θα περπατήσει το «πρότζεκτ», όπως το αποκαλούν οι παραγωγοί του, για να του δώσουν κάτι από δυτικό αέρα. Και οι κριτές, απολαμβάνοντας σαδιστικά την εξουσιούλα τους, ανταγωνίζονται ποιος θα φανεί ειρωνικότερος και προσβλητικότερος. 

Γιατί ξέρουν ότι, από επεισόδιο σε επεισόδιο, η προσοχή θα στρέφεται όλο και σαφέστερα στον ωμότερο. Αυτός θα αβγατίσει τις πιθανότητες να κληθεί και σε επόμενο παιχνίδι.

Ανάμεσα στη Σκύλλα της ΕΡΤ και τη Χάρυβδη της ιδιωτικής ραδιοτηλεόρασης

του Γιώργου Σωτηρέλη

Οι τελευταίες αντιδράσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, απέναντι στον ΣΚΑΪ και την ΕΡΤ αντίστοιχα, θέτουν ξανά επί τάπητος, και μάλιστα επιτακτικά, το ερώτημα: έχουν δικαίωμα τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα να ασκούν προπαγάνδα υπέρ ή κατά των κομμάτων ή και των ποικίλων ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων; Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό ας ξεκινήσουμε από την περιγραφή της σημερινής πραγματικότητας.

Από την μία έχουμε την κρατική ραδιοτηλεόραση, η οποία αποτελεί, δυστυχώς, ακόμα μία χαμένη ευκαιρία για την σημερινή κυβέρνηση. Η ΕΡΤ έπρεπε να έχει μετασχηματισθεί, μετά την ολική επαναφορά της, σε ένα πρότυπο πολυφωνικής και ποιοτικής ενημέρωσης, το οποίο αφ’ενός μεν θα εξέθετε την ΝΔ για το «μαύρο» και για την ΝΕΡΙΤ αφ’ετέρου δε, θα έθετε ψηλά τον πήχυ και για την ιδιωτική ραδιοτηλεόραση.

Αντί αυτού ακολούθησε την πεπατημένη και μάλιστα στη χειρότερη εκδοχή της: διαμορφώθηκε εξ υπαρχής στην λογική ενός κυβερνητικού προπαγανδιστικού μηχανισμού, ο οποίος υπηρετεί διατεταγμένα και συστηματικά –άλλοτε κραυγαλέα και άλλοτε τηρώντας κάποια προσχήματα– τις μικροκομματικές σκοπιμότητες των κομμάτων της πλειοψηφίας (και ιδίως βέβαια του ΣΥΡΙΖΑ).

Με άλλα λόγια η σημερινή κυβέρνηση αντιμετώπισε και αυτή την δημόσια ραδιοτηλεόραση σαν κυβερνητική ραδιοτηλεόραση, όπως συνέβαινε εν πολλοίς και στο παρελθόν (με κάποιες, πάντως, φωτεινές εξαιρέσεις, που δεν πρέπει να υποτιμώνται ή να αντιμετωπίζονται με άκριτο ισοπεδωτισμό).

NEXT TOP MODEL: Το δημόσιο Bullying, που είναι αόρατο με γυμνό μάτι μέλους του ΕΣΡ

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

της ψυχολόγου Εύης Νικολοπούλου

Ένας καθοριστικός παράγοντας του τηλεοπτικού προϊόντος, η βιομηχανία του modeling,των καλλυντικών και της ομορφιάς, είναι χτισμένη πάνω στην (κοινωνικά επίκτητη) ανασφάλεια των γυναικών, που η ίδια, παρεούλα με τα ΜΜΕ που χρηματοδοτεί, καλλιεργεί με μανία και συνέπεια. Είναι χτισμένη πάνω σε ένα βασικό αξίωμα: Δεν είσαι τέλεια, είσαι χοντρή, είσαι plus size, ντύνεσαι σα βλαχαδερό, έχεις ελαττώματα και πρέπει και μπορείς να γίνεις με κάθε τρόπο καλύτερη. Πάνω σε αυτές τις αρχές χτίστηκαν διάφορα προϊόντα τηλεοπτικής υποκουλτούρας, όπως το ριάλιτι σόου που προβάλλεται από το Σεπτέμβρη στο Star,το Next Top Model.

Η συνειδητή συμμετοχή των κοριτσιών σε αυτό το πανηγύρι του κανιβαλισμού,το Next Top Model, την αποθέωση του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», δεν είναι μόνο η ικανοποίηση μιας επιθυμίας για δημοσιότητα. Οι 3,000 χιλιάδες συμμετοχές που υποβλήθηκαν για τις 20 διαθέσιμες θέσεις, πρέπει να έχουν μια διαφορετική ανάγνωση την εποχή του 50% ανεργίας στους νέους: Την αντανάκλαση μιας πραγματικότητας μπολιασμένης από απόγνωση και ανάγκη για εργασία. Και εν πάσει περιπτώσει,ακόμα και η συνειδητή συμμετοχή σε αυτό το πανηγύρι του κανιβαλισμού, καθόλου δεν καθαγιάζει τον κανίβαλο, ούτε δίνει ασυλία στην κοινωνία που θάβει το κεφάλι στην άμμο.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο παρακολουθώντας το Next Top Model, δεν είναι μόνο η σεξιστική αντιμετώπιση και η αντικειμενοποίηση για άλλη μια φορά των γυναικών. Δεν είναι μόνο η ψυχολογική κακοποίηση, το bullying, οι παρατηρήσεις των κριτών επϊ παντός επιστητού που αγγίζουν τα όρια της προσβολής, για το σώμα, το πρόσωπο, την προσωπικότητα,τα τατουάζ, τα πίερσινγκ, τα μαλλιά, το στήσιμο, το περπάτημα, τα ρούχα, την αισθητική.

Εκλογές χωρίς τηλεόραση

του Χρήστου Γιανναρά

Υ​​πάρχει ο ρεαλισμός των αναγκών, υπάρχουν και οι ψευδαισθήσεις των εντυπώσεων. Κάποτε οι άνθρωποι πίστευαν (και είναι πολλά τα τεκμήρια γι’ αυτή την πίστη) ότι ο ρεαλισμός των αναγκών είναι το μεδούλι της κοινωνικής δυναμικής. Η επάρκεια της τροφής, το ρούχο της ένδυσης, η στέγη, το γιατροπόρεμα, ήταν απαιτήσεις που δεν ξεγελιόντουσαν με ψευδαισθητικές «εντυπώσεις». Σήμερα ξεγελιούνται.

Μοιάζει πάντως φυλαγμένο (και δυσερμήνευτο) ένα «αποθεματικό αντοχής» στην ψυχή της ελλαδικής φτωχολογιάς και στο ερμάρι της, που εμποδίζει την ένδεια να εξελιχθεί σε λιμοκτονία. Είναι άραγε μια συνετή πονηριά άμυνας του πολίτη απέναντι στο διεφθαρμένο και δόλιο «κρατικό» μόρφωμα της κομματοκρατίας; Είναι η «ελεγχόμενη ένδεια» ένα στρατηγικό τέχνασμα των «Αγορών», προκειμένου να πειθαρχήσουν κάποιες κοινωνίες σε «άνωθεν» προγραμματισμό της οικονομίας τους; Μήπως «σκοτεινές δυνάμεις» θέλουν να «εκπροτεσταντίσουν» την ελλαδική μας τάχα και «Ορθοδοξία», να τη μεταλλάξουν σε αγαθοεργό προσκοπισμό («όλοι μαζί μπορούμε»), να την υποτάξουν στη λογική και στις πρακτικές της διαφήμισης;

Και τα τρία παραπάνω ενδεχόμενα μοιάζουν διανοητικά σχήματα, δύσκολα συνταιριάζονται με την τελματώδη αδράνεια και άκρα παθητικότητα της ελλαδικής κοινωνίας. Δεν χρειάζονται ούτε έξωθεν επιβουλές ούτε ένδοθεν στρατηγήματα: αυτή η κοινωνία έχει πια παραιτηθεί από κάθε αντίσταση στον ιστορικό αφανισμό της. Δέκα ολόκληρα χρόνια η ανεργία την απονεκρώνει, το παραγωγικότερο και πιο προσοντούχο τμήμα του πληθυσμού μεταναστεύει, η χώρα συντηρείται υπό καθεστώς ολοκληρωτικής επιτρόπευσης, εξευτελιστικής. Εχει υποθηκευτεί, για εκατό χρόνια, κάθε στοιχείο κοινωνικής περιουσίας: λιμάνια, αεροδρόμια, οδικό δίκτυο, τρένα, ηλεκτροδότηση, αρχαιολογικοί χώροι, το φυσικό κάλλος της γης και των ακτών. Δέκα χρόνια τώρα, με τις Τράπεζες δίχως δανειοδοτική δυνατότητα για την ανάκαμψη, πουλημένες κι αυτές σε άγνωστους ιδιοκτήτες.

Η τηλεόραση που «αξίζει» στους φτωχούς

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Πέντε πανελλαδικά τηλεοπτικά κανάλια λειτουργούν σήμερα και σε αυτά εκπέμπονται περισσότερα από δέκα ριάλιτι σόου. Το ένα χειρότερο από το άλλο, με ύψιστη αξία την «επιβίωση» τους ενός, παντού, με κάθε κόστος και τίμημα, ενάντια σε «άλλους».  Αν για το Survivor του Alpha, πριν δυο χρόνια, οι όποιες αντιδράσεις πέρασαν χωρίς κανέναν απολύτως θόρυβο, το Game of love του ΑΝΤ1 προκάλεσε την παρέμβαση του εισαγγελέα και του ΕΣΡ ως «τηλεσκουπίδι» στα όρια του πορνό. Βεβαίως, έτσι κι αλλιώς τελειώνει, οπότε η πρόσφατη παρέμβαση δεν έχει καμία, επί της ουσίας, σημασία…

Η επιλογή ενός τέτοιου «παιχνιδιού» από τον ΑΝΤ1 μόνο τυχαία δεν είναι. Όλα τα προγράμματά της τηλεόρασης, με ελάχιστες εξαιρέσεις, από τις απλές εκπομπές λόγου ως και τις ειδήσεις, παραπέμπουν σε ριάλιτι με συγκεκριμένης φόρμα παραγωγής και μοντέλο γυρισμάτων.

Σου κόβουν τη σύνταξη; Ε, δες Game of love! Ακόμη καλύτερα Survivor ή Master chef. Αυτή είναι η ψυχρή αλήθεια. Όσο προχωρά η εξαθλίωση της κοινωνίας τόσο η τηλεόραση «ταϊζει» τους φτωχούς με σόου και ειδήσεις εξαθλίωσης. Αν οι τηλεθεατές δεν παρακολουθήσουν τα ριάλιτι, δεν θα αποφύγουν την «ενημερωτική» απευθείας κάλυψη του βασιλικού γάμου- τρία τηλεοπτικά κανάλια είχαν ανακοινώσει για χθες την απευθείας μετάδοσή του.

Τηλεοπτικά σκουπίδια και η αποφυγή της παράνοιας…

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Ανδρέα Βελισσάριου

Όταν την δύναμη των media την διαχειρίζονται λάθος άτομα, με περιορισμένες ιδέες, μηδενική ευφυΐα και μια υποκουλτούρα που περιορίζεται στα στεγανά των “σκουπιδιών” των δυτικών προτύπων, η κοινωνία οδηγείται σε πλήρη νάρκωση και αποχαύνωση. Ένα lifestyle φθαρμένο και σκουριασμένο από τις εποχές των ’90s με έντονες δόσεις σεξισμού και τρας.

Reality εκπομπών από το εξωτερικό με πρόχειρες προσαρμογές στην ελληνική πραγματικότητα και ανάδειξη φυσιογνωμιών με ελάχιστο έως και ανύπαρκτο ειδικό βάρος σοβαρότητας. Ειδήσεις κατευθυνόμενες από τις ίδιες “ιδιάζουσες” προσωπικότητες για το πως θα σωθεί ο κόσμος, που εξυπηρετούν αιωνίως το σύστημα με το να χτίζουν προεκλογικά ακροατήρια και εθνικιστικά παραληρήματα στρεβλώνοντας τον κοινωνικό ιστό. Φτωχά προγράμματα που φτωχαίνουν περισσότερο τον νου μιας ήδη φτωχοποιημένης κοινωνίας.

Τηλεοπτικές φούσκες που παίζουν με τον πόνο και την αγωνία των ανθρώπων εξασφαλίζοντας χρηματικά έπαθλα, δόξα και υστεροφημία. Αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε.

Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν τελευταία και τα show “αγάπης και έρωτα” (Power of Love κτλ). Στημένα προγράμματα με ανθρώπους “πειραματόζωα”, φυλακισμένοι στα χέρια των καναλαρχών αλλά και στις ίδιες τους τις συνειδήσεις, να γελοιοποιούνται χωρίς κανένα ίχνος ντροπής αναζητώντας μάλιστα τον έρωτα της ζωής τους. Σχέσεις, λυκοφιλίες, τσακωμοί με λίγο αποχρώσεις glamour, δακρύων, και ψεύτικων συναισθημάτων. Όλα αυτά μπροστά στο βωμό του κέρδους και του εύκολου χρήματος. Χιλιάδες followers χτίζουν τα προφίλ των “παικτών” στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τις διαφημίσεις να “λύνουν και να δένουν”.

Τοξική τηλεόραση

ardin-rixi

ΔΕΥΤΕΡΑ 16/4/2018
#	ΤΙΤΛΟΣ ΕΚΠΟΜΠΗΣ		ΣΤΑΘΜΟΣ	ΤΜΛ (000)	ΤΜΛ%	ΜΡΔ%
1	SURVIVOR		SKAI	1354	13,0	33,3
2	ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ		ALPHA	1070	10,3	24,1
3	MASTER CHEF		STAR	953	9,2	21,9
4	ΕΛΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ		ALPHA	909	8,8	25,7
5	ΤΟ ΣΟΙ ΣΟΥ		ALPHA	908	8,7	21,3
6	POWER OF LOVE		SKAI	619	6,0	22,3
7	ALPHA ΕΙΔΗΣΕΙΣ		ALPHA	603	5,8	21,3
8	ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΣΚΑΙ		SKAI	574	5,5	17,2
9	ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ ΣΚΑΙ		SKAI	563	5,4	24,8
10	SURVIVOR	HIGHLIGHTS	SKAI	501	4,8	12,2

Στον πίνακα παρουσιάζονται τα δέκα πρώτα σε τηλεθέαση προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης για τη Δευτέρα 16/4/18. Τις τρεις θέσεις καταλαμβάνουν προγράμματα του Ιλίτζαλι.

Στους τηλεοπτικούς δέκτες κυριαρχούν τα σκουπίδια του Τούρκου παραγωγού

του Γιάννη Ξένου από την Ρήξη φ. 143

Η κατάσταση στην ελληνική τηλεόραση ποτέ δεν ήταν ιδανική. Η χώρα  ποτέ δεν περηφανευόταν για την τηλεόρασή της. Η ίδρυση ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών, πριν σχεδόν τριάντα χρόνια, αντί να φέρει τη ζητούμενη πολυφωνία, εξευτέλισε ποιοτικά τα προσφερόμενα προγράμματα. Κάθε χρόνο που περνούσε, στις δεκαετίες του ’90 και του 2000, τα ιδιωτικά κανάλια προσέφεραν και πιο ευτελή προγράμματα. Ποιος να ξεχάσει ότι εκατομμύρια Έλληνες γιόρτασαν την αλλαγή της χρονιάς του 2002 παρακολουθώντας με κομμένη την ανάσα το Μπιγκ Μπράδερ 1 (τηλεθέαση άνω του 80%)!

Η κρίση των τελευταίων χρόνων παρόξυνε τα πράγματα. Στην τηλεόραση, χτύπησε πρώτα από όλα τις ακριβές παραγωγές, που αρκετές φορές περιείχαν και ίχνη ποιότητας, αλλά και τους ενημερωτικούς τομείς των καναλιών που αποψιλώθηκαν. Τη θέση τους πήραν φτηνές παραγωγές, δηλαδή εκπομπές μαγειρικής και κυρίως τα φτηνά τουρκικά σίριαλ, που επιδοτούνται από την τουρκική κυβέρνηση. Η διακυβέρνηση Σύριζα που μας οδηγεί άσφαλτα όχι μόνο στο βύθισμα στην μετατροπή της οικονομικής κρίσης σε εθνική, είχε αντίκτυπο και στην τηλεόραση. Τα τελευταία δύο χρόνια η ελληνική τηλεόραση κυριαρχείται από τον Τούρκο παραγωγό Ατζούν Ιλίτζαλι, που σε ένα βαθμό αντικατέστησε τα τουρκικά σίριαλ.

To Mega, οι τραπεζίτες και ο εισαγγελέας

του Μάκη Ανδρονόπουλου  – 

Είναι απορίας άξιον γιατί οι τράπεζες, στις οποίες χρωστά το Mega, δεν ανέλαβαν εγκαίρως την διοίκηση του καναλιού και άφησαν τους μετόχους να απαξιώσουν πλήρως την εμπορική του αξία με το να μη συμμετάσχουν στην διεκδίκηση τηλεοπτικής άδειας. Καθώς η 7η άδεια παραμένει στο συρτάρι του ΕΣΡ, μήπως πρόκειται για στρατήγημα; Μήπως είναι γκάφα; Τι νομικές και οικονομικές υποχρεώσεις ακυρώνει η «αυτοκτονία» του Mega την προηγουμένη του διαγωνισμού για τις άδειες;

Αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντήσουν οι τραπεζίτες στους μετόχους των τραπεζών και στο χρηματιστήριο, αλλά και στον οικονομικό εισαγγελέα. Το ίδιο ισχύει και για τους μετόχους;

Το Mega αποτελεί μια βιομηχανική μονάδα ψυχαγωγίας και ενημέρωσης που έχει ενσωματώσει με τους ανθρώπους του και την τεχνολογία του μια τεράστια εμπειρία στην διαχείριση, στην παραγωγή, στην ψηφιακή τεχνολογία κ.ο.κ. Η απαξίωσή του είναι κόστος για τον παραγωγικό ιστό της χώρας και για τους φορολογούμενους που θα κληθούν εμμέσως να πληρώσουν τα χρέη του.

Και βεβαίως όλα δείχνουν πως η ηρωική προσπάθεια των εργαζόμενων που το κράτησαν ζωντανό 20 μήνες και αποπλήρωναν απλήρωτοι τα χρέη των μετόχων προς τις τράπεζες θα «εκτελεστούν» στον Καιάδα του τραπεζοδικαστικού μυστικισμού.

Ξεκίνησε η περίοδος του κυνηγιού… μαγισσών

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

INFOWAR

του Άρη Χατζηστεφάνου

Η πρόσφατη αντιρωσική εκστρατεία αλλά και οι καταγγελίες σεξουαλικής κακοποίησης λαμβάνουν χαρακτηριστικά υστερίας στις ΗΠΑ. Την ίδια υστερία με την οποία κάποιοι προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τις οικονομικές κρίσεις του Μεσαίωνα καίγοντας… μάγισσες.

Η ουσία του κυνηγιού μαγισσών είναι ότι η αμφισβήτηση της κατηγορίας θεωρείται απόδειξη ενοχής

Μπέργκεν Εβανς, συγγραφέας

«Τι κάνουμε τις μάγισσες;», ρωτούσε ο ιππότης των Μόντι Πάιθον στην ταινία «Το αδελφάτο των Ιπποτών της Ελεεινής Τραπέζης». «Τις καίμε», απαντούσε το πλήθος.

«Και τι άλλο καίγεται;», ρωτούσε ο ιππότης, για να πάρει την απάντηση: «Τα ξύλα». Το συμπέρασμα ήταν απλό: Αφού οι μάγισσες καίγονται, είναι φτιαγμένες από ξύλο, το οποίο επιπλέει στο νερό όπως οι πάπιες.

Αρα αν μια γυναίκα ζυγίζει όσο μια πάπια είναι μάγισσα. Οι χωρικοί λοιπόν έβαλαν μια γυναίκα στη ζυγαριά, η οποία έδειξε ότι ζυγίζει όσο μια πάπια. Και ύστερα… την έκαψαν.

Η λογική δεν ήταν ποτέ το δυνατό σημείο του ανθρώπου (ούτε των Μόντι Πάιθον) στις περιόδους που ξεκινούσε το λεγόμενο κυνήγι των μαγισσών. Δυστυχώς, αρκετοί ιστορικοί και οικονομολόγοι υποστηρίζουν σήμερα ότι η ανθρωπότητα ίσως εισέρχεται και πάλι σε μια τέτοια περίοδο παραλογισμού.

Και δεν αναφέρονται στις αληθινές θανατώσεις γυναικών, που σημειώνονται ακόμη στη (σύμμαχο) Σαουδική Αραβία ή στην υποσαχάρια Αφρική, αλλά σε ένα συμβολικό κυνήγι μαγισσών, που ξεκινά από τις ΗΠΑ και απειλεί να επεκταθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ο Σκάι, ο… «αντιφασίστας»!

iskra

του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο Σκάι.

Ο Σκάι απ’ όπου ακούμε εκείνα τα αξιοθαύμαστα: «ΔΝΤ, κράτα γερά»!

Θυμηθείτε:

Ο Σκάι.

Ο Σκάι απ΄ όπου ο Πορτοσάλτε, τις μέρες της δολοφονίας του Φύσσα, νουθετούσε τον Κασιδιάρη να βρει ένα τρόπο η Χρυσή Αυγή ώστε να μην την πιάνουν στο στόμα τους αυτοί που την… κακολογούν.

Το ρωσικό τηλεοπτικό τοπίο είναι η Άγρια Δύση της Ρωσίας

Ινφογνώμων Πολιτικά

Οικονομικά συμφέροντα, πολιτικές σκοπιμότητες και μυστικές υπηρεσίες, αποτελούν ένα εκρηκτικό μείγμα και ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ζήτημα που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του παρατηρητή.

Οικονομικοί κολοσσοί, μέσω θυγατρικών τους, από κοινού με το ίδιο το κράτος, ελέγχουν σχεδόν όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς της Ρωσίας, η ειδησεογραφική πολιτική των οποίων διακρίνεται από μία θανάσιμα πληκτική ομοιομορφία.

Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια, μέσω νομοθετικών ρυθμίσεων η Ρωσία απέκτησε τη δική της «πολιτική ορθότητα» με ένα index επιτρεπόμενων και απαγορευμένων λέξεων και θεμάτων, πότε με το πρόσχημα της προστασίας των ανηλίκων, πότε με αφορμή την υπεράσπιση των παραδοσιακών οικογενειακών και κοινωνικών αξιών της ρωσικής κοινωνίας.

Αυτή η «πολιτική ορθότητα» αφαιρεί και το τελευταίο οξυγόνο από δημοσιογράφους και διανοούμενους που επιμένουν να σκέφτονται διαφορετικά. Το αποτέλεσμα είναι οι χιλιάδες εξοντωτικές μηνύσεις και αγωγές που ασκούνται σε δημοσιογράφους και τοπικά ΜΜΕ, τους οποίους υπερασπίζονται μερικές, μόνο, δεκάδες δικηγόροι και οργανώσεις προστασίας της ελευθερίας του Τύπου. Ας αρχίσουμε όμως να ξετυλίγουμε το περίπλοκο και θανάσιμα γοητευτικό κουβάρι του ρωσικού τηλεοπτικού τοπίου.

Γ. Κοντογιώργης - Η τηλεόραση: μέσον ενημέρωσης, μέσον χειραγώγησης ή πεδίο της πολιτικής;

Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης σε δύο επεισόδια της τηλεοπτικής εκπομπής της ΕΡΤ «ΡΙΜΕΪΚ» παραγωγής 1999 και 2006 και στην δημοσιογράφο Ρένα Θεολογίδου, η οποία στο πρώτο επεισόδιο παρουσιάζει ένα αφιέρωμα στην τηλεόραση και τα χαρακτηριστικά της και συγκεκριμένα το ζήτημα της κάλυψης των πολεμικών γεγονότων μέσα από την τηλεόραση, ενώ στο δεύτερο παρουσιάζεται το χρονικό της επίγειας μετάδοσης των Δορυφορικών και Ιδιωτικών καναλιών στην Ελλάδα και συγκεκριμένα το τοπίο της ιδιωτικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης έτσι όπως διαμορφώθηκε στην Ελλάδα το 1989.

Kρίσιμο κενό στην αντιπροσώπευση

του Χρήστου Γιανναρά

Μ​​εσημέρι της Tετάρτης 15 Φεβρουαρίου, το Πρώτο Kανάλι της κρατικής τηλεόρασης αναμετέδιδε από το Στρασβούργο συνεδρία του Eυρωπαϊκού Kοινοβουλίου. Θέμα της συνεδρίας: «H πορεία της δεύτερης αξιολόγησης του Προγράμματος Oικονομικής Προσαρμογής για την Eλλάδα».

Mε τον κομψό αυτόν τίτλο η θεματική αφορούσε στην τραγωδία (κυριολεκτικό εφιάλτη) δέκα, περίπου, εκατομμυρίων Eλλήνων, επτά τώρα ολόκληρα χρόνια. Kαι είναι πασίδηλο στους καιρούς μας ότι την ευθύνη για συλλογικές τραγωδίες έχουν αποκλειστικά οι πολιτικές ηγεσίες: O λαός συνεχίζει να τις εκλέγει, όμως οι επιλογές του λαού είναι, σε αποφασιστικό ποσοστό, υπονομευμένες. H «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» (μέγιστη κατάκτηση της μετα-μεσαιωνικής Δύσης) λειτουργεί σήμερα πια απολύτως με την επικυρίαρχη λογική και τους νόμους της «ελεύθερης αγοράς», νόμους της διαφήμισης: Oι προβληματισμοί και οι προτιμήσεις των ψηφοφόρων είναι συνάρτηση των χρηματικών κεφαλαίων που θέτει κάθε κόμμα στη διάθεση πληρωμένων διαμορφωτών κοινής γνώμης (opinion makers).

Στην Eλλάδα «κοινή γνώμη» εξακολουθεί να δημιουργεί, παράλληλα με τη διαφήμιση, και το ρουσφέτι: οι χαριστικοί διορισμοί στο Δημόσιο, οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, οι αυθαίρετες επιδοτήσεις – το πελατειακό κράτος. Για να συντηρήσουν και διευρύνουν τα κόμματα το πελατειακό τους κράτος, επιδόθηκαν σε παρανοϊκό, ξέφρενο υπερδανεισμό της χώρας. Kαι κάποιοι από τους «εταίρους» της Eλλάδας στην E.E. (συναθλητές, υποτίθεται, στο κοινό όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης) έσπευσαν να εξυπηρετήσουν, με το αζημίωτο, την παραφροσύνη της εξουσιολαγνείας των ελλαδικών κομμάτων. Δάνεισαν αφειδώς τους επίορκους Eλλαδίτες συναδέλφους τους, σε νόμισμα «σκληρό» βιομηχανικά υπεραναπτυγμένων χωρών, που η λεηλατημένη από τα κόμματα Eλλάδα απεκλείετο, στον αιώνα τον άπαντα, να αποπληρώσει.

Η νεοδιαπλοκή στην ΕΡΤ: «Ανοίξαμε και σας περιμένουμε»

Αν το κλείσιμο και το μαύρο στην ΕΡΤ, ήταν το ταξίδι προς την ανυπαρξία του Σαμαρά, το άνοιγμα της με τον τρόπο που έγινε και λειτουργεί, είναι το ταξίδι με τον ίδιο προορισμό του Τσίπρα και του alter ego του, του Νίκου Παπά.

Των Λεωνίδα Βατικιώτη και Άρη Χατζηστεφάνου

Χιλιάδες άνθρωποι, έδωσαν μάχη για το άνοιγμα της ΕΡΤ, διεκδικώντας όχι μια επιστροφή στα παλιά – κανείς δεν θεωρούσε καλή τη λειτουργία της, ακριβώς το αντίθετο – αλλά μια δημιουργική ανασυγκρότηση, υπέρβαση των αγκυλώσεων, της φαυλότητας και κομματοκρατίας, των πολιτικών παρεμβάσεων, των αργομισθιών κοκ.

Όμως, ο αρμόδιος υπουργός που έχει την ευθύνη για το άνοιγμα της ΕΡΤ, δεν φαίνεται πως είχε την ίδια γνώμη. Κι έτσι έχτισε μια νέα ΕΡΤ κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν της παλιάς.  Απλώς αλλάζει το όνομα της διαπλοκής και των διαπλεκομένων. Κι έτσι η ενημέρωση, το πρόγραμμα και η λειτουργία δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα νεοδημοκρατικά και πασοκικά παλιά.

Δίνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ένα πειστικό παράδειγμα πως καμιά σχέση δεν έχει η παρούσα διοίκηση με την Αριστερά. Η κυβέρνηση καταρρέει μέσα στη γενική απαξίωση. Κι αν τα μνημόνια είναι  «υποχρεωτικά», όπως υποστηρίζουν οι κυβερνώντες, η αναλγησία, ο μικροκομματισμός, η δημιουργία μιας νέας παραθεσμικής εξουσίας, η έπαρση δεν είναι «υποχρεώσεις» αλλά επιλογές. Και αυτά ορίζουν την εικόνα της κυβερνητικής κατάρρευσης.

Στην ΕΡΤ παρατηρεί κανείς συμπυκνωμένη όλη αυτή την παθογένεια. Δεν έχει αισθητική, δεν έχει γνώση, δεν έχει σεβασμό στην ιστορία και τους ανθρώπους, είναι διαπλεκόμενη και εκδικητική διαλύοντας ό,τι με μόχθο έχουν χτίσει γενιές εργαζομένων και σπουδαίων προσωπικοτήτων, αλλά και ζωές ανθρώπων. Το «κάνω ό,τι γουστάρω» είναι ο νέος νόμος.

Γ.Κοντογιώργης, (α) Ο "αντισυμβατικός Τραμπ. (β) Η "τηλεοπτική άνοιξη" του 1989 και τα "απόνερα" της αντιδραστικής κομματοκρατίας

Κοσμοσύστημα

Ο Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης στην εκπομπή του SBC Business Channel "Πολιτικοί και Οικονομία" της 11.11.2016 και στην δημοσιογράφο Μαρία Σμιλίδου.

(Α) Ο αντισυμβατικός "Τραμπ" απέναντι στο συμβατικό κατεστημένο

(Β) Το τηλεοπτικό τοπίο στην Ελλάδα και το ΕΣΡ. Η "δημοκρατική άνοιξη" του 1989, η αντιδραστική ιδιοποίηση των ΜΜΕ και τα "απόνερά" της έως τις ημέρες μας 

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (12)

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Στις 10 Ιουνίου 2013, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου εκδίδει Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, μόνο και μόνο για να τροποποιήσει ένα εδάφιο μιας παραγράφου ενός άρθρου κάποιου νόμου. Ακούγεται θεοπάλαβο να εκδοθεί ΠΝΠ για τέτοιο πράγμα αλλά οι βυσσοδόμοι ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Για να υλοποιήσουν το σχέδιο που είχαν κατά νου, έπρεπε να κάνουν μια τροποποιησούλα σε μια διάταξη η οποία ρύθμιζε ζητήματα που προκύπτουν από κατάργηση ή συγχώνευση φορέων του δημοσίου. Η ΠΝΠ δημοσιεύεται την επόμενη μέρα στο ΦΕΚ Α' 139/11-6-2013. Το ίδιο απόγευμα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου, με μια δήλωση πρωτοφανούς προστυχιάς και θρασύτητας, εξαπολύει την βόμβα: "Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ. Με το ισχύον νομικό πλαίσιο και με κοινή υπουργική απόφαση σταματούν οι μεταδόσεις της ΕΡΤ μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος σήμερα το βράδυ".

Σύμφωνα με τον Κεδίκογλου, η ΕΡΤ έπρεπε να κλείσει επειδή αποτελούσε "χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης". Φυσικά, κανείς δεν τον πίστεψε. Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο έκλεισε η ΕΡΤ αποκαλύφθηκε λίγους μήνες αργότερα, όταν η ίδια κυβέρνηση προκήρυξε διαγωνισμό για την παραχώρηση των συχνοτήτων ψηφιακής τηλεόρασης, έναν διαγωνισμό ο οποίος, κατά την προσωπική μου άποψη, συνιστά το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταχουντικής περιόδου, μπροστά στο οποίο ωχριά εκείνο του Κοσκωτά. Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, αναλύοντας τα σημεία στα οποία βασίζω την άποψη που μόλις διατύπωσα.

(α) Στις 18 Δεκεμβρίου 2013, μόλις δέκα μέρες πριν προκηρυχθεί ο διαγωνισμός, η κυβέρνηση αλλάζει την διοίκηση της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ). Πρόεδρος αναλαμβάνει ο Κωνσταντίνος Λουρόπουλος, τον οποίο ο Γιάννης Στουρνάρας είχε διορίσει τον Ιούλιο του 2012 πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΠΑΠ, προκειμένου να μεθοδεύσει την πώληση του οργανισμού σε ιδιώτες. Ο Νικόλαος Παπαουλάκης προβιβάζεται στην θέση του αντιπροέδρου από απλό μέλος. Κι όλα αυτά επειδή ο μέχρι τότε πρόεδρος Λεωνίδας Κανέλλος με τον αντιπρόεδρό του Κωνσταντίνο Δεληκωστόπουλο αρνούνταν να προκηρύξουν τον διαγωνισμό-παρωδία. Αξίζει να σημειωθεί ότι ως τότε η διοίκηση της ΕΕΤΤ οριζόταν από την βουλή αλλά με νόμο εκχωρήθηκε αυτό το δικαίωμα στην κυβέρνηση.

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (11)

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Παρ' ότι θα μπορούσαμε να πούμε πολύ περισσότερα, εκτιμώ πως όσα σημειώσαμε ως εδώ αρκούν για να σχηματίσουμε ακριβή άποψη (έστω και σε αδρές γραμμές) περί των όσων διαδραματίστηκαν τόσο στο προσκήνιο όσο και στο παρασκήνιο κατά την πρώτη, την αναλογική περίοδο της ιδιωτικής τηλεόρασης στον τόπο μας. Ώρα, λοιπόν, να μεταβούμε κι εμείς στην δεύτερη περίοδο, στην ψηφιακή εποχή που λένε.

Οι παλιότεροι θα θυμούνται σίγουρα την κατάσταση που επικρατούσε στο ραδιόφωνο μέχρι τις αρχές τής δεκαετίας του '80. Οι κρατικοί ραδιοσταθμοί εξέπεμπαν στα μεσαία και ανάμεσά τους ξεπετιόντουσαν λογής-λογής παράνομοι ερασιτέχνες που γέμιζαν την μπάντα (πέφτοντας συχνά ο ένας πάνω στον άλλο) κυρίως με τραγούδια-σκουπίδια (διανθισμένα με πάρλα της κακιάς ώρας και μηνύματα τύπου "ο Λάκης αφιερώνει στην Τέτα με αγάπη", "Κούλα, πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος" κλπ) ή διαφημίσεις κλειδαράδων και εκκενώσεων βόθρων. Οι ελάχιστοι σοβαροί και "ψαγμένοι" ραδιοερασιτέχνες προτιμούσαν τα FM, όπου απλώς έκαναν το χόμπυ τους μιας και μόνο "ψαγμένοι" ακροατές επέλεγαν FM στο ραδιόφωνό τους (*). Τα πράγματα άλλαξαν όταν η ιδιωτική ραδιοφωνία νομιμοποιήθηκε, άρχισαν να μπαίνουν κανόνες λειτουργίας και τα FM καταλήφθηκαν σιγά-σιγά από επαγγελματίες.

Κάτι παρόμοιο υποτίθεται πως θα συνέβαινε και με την τηλεόραση επί ψηφιακής εποχής, δηλαδή θα έμπαινε τάξη στο άναρχο τοπίο. Η αναλογική εκπομπή επέτρεπε στον καθένα να στήνει έναν πομπό και να βγάζει στον αέρα ό,τι ήθελε. Για να εκπέμπεις ψηφιακά, όμως, πρέπει όχι απλώς να υπακούς σε κάποιους κανόνες αλλά και να πληρώνεις κάποιον για να σου το επιτρέψει. Άρα, στην ψηφιακή τηλεόραση δεν υπάρχει χώρος για ερασιτεχνισμούς ή για αρπαχτές.

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (10)

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Γιάννης Πλακιωτάκης, Φίλιππος Βρυώνης, Νίκος Νικολόπουλος, Κατερίνα Παπακώστα (Μάιος 2016)

Υποθέτω ότι όλοι έχουμε βαρεθεί να ακούμε, επί μήνες τώρα, πολιτικούς και μουμουέδες να κλαίνε, να οδύρονται, να χτυπιούνται και να ωρύονται κοπτόμενοι υπέρ της ελευθερίας του λόγου και υπέρ της αντικειμενικής ενημέρωσης, με αφορμή την διαδικασία αδειοδότησης τηλεοπτικών σταθμών που πρόκρινε η κυβέρνηση. Υποθέτω, επίσης, ότι κατά τον ίδιο τρόπο έχουμε βαρεθεί να ακούμε την κυβερνητική πλευρά να υποστηρίζει ότι αυτή η διαδικασία απετέλεσε καίριο χτύπημα κατά της διαπλοκής. Όλα αυτά θα τα αναλύσουμε με ψυχραιμία και κριτική ματιά. Ας αρχίσουμε, λοιπόν, από τους διαμαρτυρόμενους, προκειμένου να δούμε πώς υπερασπίζονταν την νομιμότητα όσον καιρό είχαν την εξουσία στα χέρια τους.

Παρένθεση πρώτη. Πριν συνεχίσουμε, ας έχουμε κατά νου δυο βασικά δεδομένα: (α) βρισκόμαστε καθ' οδόν προς την ψηφιακή εποχή τής τηλεόρασης και (β) ο ισχυρότερος παίκτης, η ΕΡΤ, έχει βγει από τον αγώνα, χάρη στο αιφνιδιαστικό κλείσιμό της από την κυβέρνηση την νύχτα της 11ης Ιουνίου 2013. Κλείνει η πρώτη παρένθεση.

Είπαμε χτες ότι το ΚΚΕ πούλησε τον 902 στις 31/7/2013, χωρίς να εγγυάται στον αγοραστή ότι η άδεια εθνικής εμβέλειας του καναλιού θα εξακολουθούσε να ισχύει. Φαίνεται, όμως, ότι ο Φίλιππος Βρυώνης (μέχρι τότε ιδιοκτήτης του τοπικού καναλιού Extra-3) κάτι ήξερε και δεν ανησυχούσε όταν την 1η Αυγούστου 2013 το σήμα του E Channel έκανε την πρώτη του εμφάνιση στους τηλεοπτικούς μας δέκτες.

Κατά περίεργο τρόπο, κανένας δημοσιογράφος και κανένας ανταγωνιστής δεν βρέθηκε τότε, αν όχι να ζητήσει παρέμβαση του ΕΣΡ, τουλάχιστον να αναρωτηθεί δημοσίως αν το νέο κανάλι μπορούσε να εκπέμπει με την άδεια εθνικής εμβέλειας ενός κομματικού σταθμού. Ούτε καν εκείνοι που ζητούσαν να αφαιρεθεί η άδεια της Ραδιοτηλεοπτικής όταν ο 902 διέκοψε την εκπομπή του τον Σεπτέμβριο του 2012.