Ζητείται εθνικό ένστικτο αυτοσυντήρησης...

του Παναγιώτη Ήφαιστου

Το διεθνές δίκαιο, οι διεθνείς θεσμοί, ο ΟΗΕ και κάποιες Συμβάσεις υποχρεωτικών για τους συμβαλλόμενους προνοιών (με την έννοια ότι τις ενσωματώνουν στο εσωτερικό δίκαιο) είναι μεγάλη κατάκτηση του πολιτικού πολιτισμού των ανθρώπων. Κάτι που στην Ελλάδα δεν είναι αυτονόητο, είναι το γεγονός πως το διεθνές δίκαιο και οι διεθνείς θεσμοί δεν αφορούν κάποια παγκόσμια δικαιοσύνη προάγγελο κάποιας παγκόσμιας εξουσίας ή και παγκόσμιου κράτους. Είναι δίκαιο της διεθνούς τάξης, η οποία επικάθεται πάνω στις ανελέητες κρατοκεντρικές λογικές των θουκυδίδειων αξιωμάτων.

Σε ένα κόσμο διαφορετικών εθνικών κρατών διαφορετικής ισχύος και διαφορετικής πολιτικής ανθρωπολογίας δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη (δηλαδή ισορροπία δυνάμεων). Όταν αυτό δεν ισχύει ο δυνατός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται ή και εξαφανίζεται. Τους Μήλιους οι δημοκράτες Αθηναίοι τους εξόντωσαν.

Διόλου τυχαία, όταν επαναπατριστήκαμε στην Ελλάδα κατάπληκτοι από αυτά που ακούγαμε και διαβάζαμε, προτείναμε δημόσια το κράτος αντί να στηρίζει μέσα μαζικής παραπληροφόρησης και να ενθαρρύνει την επιστημονική παρακμή, καλά θα έκανε να διαθέσει ένα σχετικά μικρό κονδύλι και να διανέμει τον "Πελοποννησιακό Πόλεμο" του Θουκυδίδη στους Έλληνες, ειδικά στους φοιτητές.

Τους περιμένει στη γωνία

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Όταν η πρώτη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛΛ αναλάμβανε τα καθήκοντά της τον Ιανουάριο του 2015, η χώρα βρισκόταν σε μια δίνη από την οποία ουδείς γνώριζε αν και πώς θα βγει. Τεράστια ανεργία, σωρευτική ύφεση 25%, ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού σε κατάσταση επιχειρηματικής και οικογενειακής χρεοκοπίας και ένα πολιτικό σύστημα το οποίο ακόμη παρέπαιε.

Τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν αναλάμβανε η δεύτερη κυβέρνηση των δύο κομμάτων, η Ελλάδα, ύστερα από μια αποτυχημένη απόπειρα απεμπλοκής από τα μνημόνια, ήδη είχε δεσμευτεί με το τρίτο κατά σειρά μνημόνιο και το ερώτημα ήταν αν θα κατάφερνε – και σε ποια κατάσταση – να βγει απ’ αυτόν τον επώδυνο κύκλο.

Τώρα η αυτοδύναμη κυβέρνηση της Ν.Δ. αναλαμβάνει τα δικά της καθήκοντα σε μια μεταβατική κατάσταση:

● Εκτός μνημονίων, αλλά με μακροχρόνιες δεσμεύσεις πλεονασμάτων για την αποπληρωμή του διακανονισμένου χρέους.

● Στην απαρχή μιας διαδικασίας μεγέθυνσης της οικονομίας, χωρίς ανησυχίες για το αν η χώρα θα βουλιάξει, αλλά με πλήθος εσωτερικών προβλημάτων και εκκρεμοτήτων.

● Σε ένα πολιτικό περιβάλλον το οποίο όλο και περισσότερο θυμίζει αυτό που ξέραμε προ κρίσης – από την άποψη της σταθερότητας.

Οι ιδεοληψίες ακυρώνουν τις επενδύσεις

analyst

ΕΠΙ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΣΛΟΓΚΑΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ ΗΤΑΝ Η ΠΡΟΣΕΛΚΥΣΗ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΛΙΓΟ ΠΟΛΥ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΙΔΙΑ ΜΕ ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΚΡΩΣ ΑΝΤΙΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΑ, ΤΗΝ ΠΑΡΟΙΜΙΩΔΗ ΠΛΕΟΝ  ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ  ΠΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΝΥΧΤΕΡΙΔΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ.

.

Άρθρο

– του Σαράντου Λέκκα

O δρόμος προς την ανάκαμψη δεν θα είναι ούτε εύκολος ούτε άμεσος. Η ανεργία βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα και η αναζήτηση επενδυτών είναι το ζητούμενο των υγιώς σκεπτόμενων πολιτικών και οικονομικών οργανισμών.

Ομιλούμε για τις υγιώς σκεπτόμενες δυνάμεις και όχι για εκείνες που βρίσκονται μεταξύ ιδεοληψιών και νεφελωμάτων  όπως συμβαίνει με την παρούσα κυβέρνηση διότι στην σημερινή εποχή δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την έλλειψη καθαρής στάσης έναντι του επενδυτικού κεφαλαίου.

Όταν σύμβουλος του πρωθυπουργού με όρους λαϊκής προσέγγισης στέλνει στον αγύριστο επενδυτικό όμιλο, αλήστου μνήμης επεισόδιο προ δυο ετών ,  τότε το μήνυμα της κυβέρνησης προς όσους σκέφτονται να επενδύσουν στην Ελλάδα είναι ότι πρόκειται να αντιμετωπίσουν  μια εκτελεστική εξουσία που κινείται μεταξύ γραφικότητας και αδιαφορίας .

Η ανάδυση του ιδεοληπτικού μίσους – Πρόσημο και στους νεκρούς!

του Σταύρου Λυγερού

Οι θάνατοι του Ζακ Κωστόπουλου και του Κωνσταντίνου Κατσίφα -τόσο διαφορετικοί, αλλά και με κάποιους κοινούς παρονομαστές- επανέφεραν στην επιφάνεια ένα πρόβλημα, το οποίο συνεχώς οξύνεται. Πρόκειται για την ανάδυση ενός ιδεοληπτικού μίσους, το οποίο έχει φθάσει στο σημείο να βάζει ιδεολογικό πρόσημο και στους νεκρούς, ακυρώνοντας με ευκολία που τρομάζει αιώνιες ηθικές αξίες.

Δεν πρόκειται για ακραίες μειονότητες του περιθωρίου. Μια ματιά στα κοινωνικά δίκτυα δείχνει ότι το ιδεοληπτικό μίσος έχει προσλάβει διαστάσεις και αναβλύζει με μεγάλη ένταση. Προφανώς όσοι με τέτοιου είδους αναρτήσεις διεκδικούν μερίδιο στη δημοσιότητα δεν ταυτίζονται με την κοινωνία. Παραμένουν μία μειονότητα, αλλά μολύνουν τη δημόσια σφαίρα. Και γι’ αυτό έχουν ευθύνες οι θεσμικοί παίκτες.

Θέλω να υπενθυμίσω δύο περιστατικά που έλαβαν χώρα πριν επτά και πλέον χρόνια και τα οποία είχαν από τότε δείξει προς τα που διολισθαίνουμε. Στις 10 Μαΐου 2011, νωρίς το πρωί, κι ενώ πήγαινε να φέρει το αυτοκίνητό του για να μεταφέρει την ετοιμόγεννη σύζυγό του στο μαιευτήριο, ο Μανόλης Καντάρης σφαγιάσθηκε στο κέντρο της Αθήνας από δύο Αφγανούς και έναν Πακιστανό. Τον σκότωσαν για να του κλέψουν την κάμερα, με την οποία θα αποθανάτιζε το νεογέννητο. Το έγκλημα φορτίστηκε με τον βαθύ συμβολισμό που ανέμειξε τόσο δραματικά τον θάνατο με τη γέννηση.

Για μια χούφτα ψήφους ανοίγουν κερκόπορτες

του Μένιου Τασιόπουλου  – 

Είναι γεγονός ότι η αντιπολίτευση έχει υιοθετήσει μία γραμμή μετωπικής σύγκρουσης με την κυβέρνηση Τσίπρα σ’ όλα σχεδόν τα ζητήματα. Η στάση της αυτή, όμως, τελικώς δημιουργεί σύγχυση, επειδή αναμιγνύει κρίσιμα εθνικά θέματα με θέματα ελάσσονος πολιτικής. Στην πραγματικότητα, συσκοτίζει τη σημασία κυβερνητικών πρωτοβουλιών μείζονος σημασίας.

Νομοθετικές πρωτοβουλίες όπως π.χ. αυτές των υπουργών Εσωτερικών κ. Σκουρλέτη και Παιδείας κ. Γαβρόγλου θα έπρεπε ως εκ της φύσεώς τους να είναι στην πρώτη γραμμή της κριτικής. Παρόλα αυτά, χάνονται μέσα στον σωρό των αντιπολιτευτικών καταγγελιών και κατ’ αυτό τον τρόπο τελικώς διευκολύνεται η κυβέρνηση να περάσει την πολιτική της. Ούτε τα Μίντια, ούτε πολύ περισσότερο οι πολίτες δίνουν την πρέπουσα προσοχή.

Ο υπουργός Εσωτερικών προωθεί ρυθμίσεις για την εκλογή των τοπικών και περιφερειακών διοικήσεων, για την επιλογή των αντιπεριφερειαρχών. Επίσης, δίνει τη δυνατότητα σε ψηφοφόρους να μετακινούνται από νομό σε νομό και να ψηφίζουν κατά το δοκούν. Το πιο επικίνδυνο είναι ότι θεσπίζει διαδικασία τοπικών δημοψηφισμάτων. Για να κατανοήσουμε τη σημασία αυτών των ρυθμίσεων ας αναλογιστούμε πως τέτοιου είδους ρυθμίσεις μπορούν να λειτουργήσουν στη Θράκη.

Είναι γνωστό η σταθερή στρατηγική επιδίωξη της Άγκυρας να διαμορφώσει στην ακριτική αυτή περιοχή συνθήκες “συνδιοίκησης”. Είναι γνωστή η δράση του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή, ο ρόλος της τράπεζας Ζιράτ και η πίεση που ασκεί το εκτεταμένο δίκτυο των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, προκειμένου να τουρκοποιήσουν το σύνολο της μουσουλμανικής μειονότητας.

Αριστεία, σημαιοφόροι και ιδεοληπτικός εξισωτισμός

Τόσο στην Κουμουνδούρου όσο και στην κυβέρνηση έχουν κάνει μία μεγάλη παρανόηση. Οι ψηφοφόροι δεν τους ανέδειξαν δεύτερο κόμμα στις εκλογές του 2012 και πρώτο κόμμα στις δύο εκλογές του 2015, επειδή ξαφνικά υιοθέτησαν τα παραδοσιακά ιδεολογήματα του «μικρού ΣΥΡΙΖΑ». Όταν ζητούσε την ψήφο με αυτά τα ιδεολογήματα μόλις που κατάφερνε να υπερβεί το 3% και να εισέρχεται στη Βουλή.

του Σταύρου Λυγερού

Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύθηκε εκλογικά όταν οι μνημονιακές πολιτικές αρχικά του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια και της ΝΔ ανέτρεψαν τις σταθερές του βίου εκατομμυρίων Ελλήνων. Πολλοί από όσους έπεσαν στον γκρεμό ή βρέθηκαν στο χείλος του, μη έχοντας εναλλακτική λύση, στράφηκαν στον Τσίπρα και στο κόμμα του.

Προσδοκούσαν ότι θα έκανε πράξη την προεκλογική επαγγελία του για απεγκλωβισμό από το Μνημόνιο. Από το 2010, άλλωστε, η Ελλάδα έχει περιέλθει σε μία κατάσταση, η οποία εκ των πραγμάτων έχει θέσει σε πρώτη και σχεδόν αποκλειστική μοίρα το οικονομικό-κοινωνικό πρόβλημα. Ήταν ακριβώς αυτό που καθόρισε σε αποφασιστικό βαθμό την εκλογική συμπεριφορά, οδηγώντας στις γνωστές ανατροπές του πολιτικού σκηνικού.

Όσοι, όμως, το 2012 και ακόμα περισσότερο το 2015 ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, δεν εστερνίσθηκαν, τις παραδοσιακές ιδεοληψίες του ΣΥΡΙΖΑ. Αντιθέτως, συνεχίζουν να τις αποστρέφονται, ειδικά εκείνες που αφορούν τον εθνομηδενισμό, τον δικαιωματισμό και την αποδόμηση παραδοσιακών αξιών.

Συνταγματική αναθεώρηση, ιδεοληψίες και διαβούλευση

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

«Η αιώνια ιδεοληψία του Δον Κιχώτη», έργο του Leon Darwin από το FineArtAmerica

Tου Γιώργου Κουτσαντώνη

Δυστυχώς ο «διάλογος» για τη συνταγματική αναθεώρηση κυριαρχείται από τις γνωστές ιδεοληψίες των ειδικών και των επαγγελματιών της πολιτικής. Αυτές οι ιδεοληψίες συχνά συνδυάζονται με έναν πατερναλισμό, αλλά και μια απροκάλυπτη υποτίμηση, τόσο των πολιτών, όσο και της δημοκρατίας. Το φαινόμενο και ο βαθμός της νοσηρότητάς του, είναι ζητήματα «αρχαίας κοπής». Είναι η αντιπαράθεση ανάμεσα σε αυτούς που είναι ολιγαρχικών πεποιθήσεων και αυτούς που έχουν δημοκρατική αντίληψη. Είναι, θα λέγαμε, η αιώνια πάλη ανάμεσα σε αυτούς που κυριαρχούν και σε αυτούς που κυριαρχούνται. Ανάμεσα στους κατεστημένους (ειδικούς) και στους αποκλεισμένους (πολίτες). Ακόμη και σε τούτες τις συνθήκες γενικευμένης διάλυσης και χρεοκοπίας, πολλοί ειδικοί εμμένουν στην «προστασία της κοινωνίας από τον εαυτό της» και στη λεγόμενη αποτροπή της «τυραννίας της πλειοψηφίας».

Χαρακτηριστική είναι η οπτική του Γ. Γεραπετρίτη (δείτε σχετικό απόσπασμα από την εκπομπή ΕΡΤ FOCUS του Πάνου Χαρίτου στην ΕΡΤ1) αλλά και άλλων του ακαδημαϊκού χώρου (όπως η Ι. Καμτσίδου) όπου προτάσσει τα ατομικά δικαιώματα (που αποτελούν τον κορμό του φιλελευθερισμού) απέναντι στον κοινοβουλευτισμό (ο οποίος μπορεί να προβλέπει και δημοψηφίσματα), και ξεκάθαρα επιλέγει τα δικαιώματα. Στην πραγματικότητα ο κ. Γεραπετρίτης συγχέει δύο διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα, δηλαδή μια ιδεολογία (τον φιλελευθερισμό) με ένα πολίτευμα (το κοινοβουλευτικό). Αυτό φαίνεται όταν αναφέρει τα δύο παρακάτω παραδείγματα με τα οποία στην πραγματικότητα αυτοεγκλωβίζεται στην ιδεοληψία του. Μας λέει λοιπόν ότι η συνταγματική απαγόρευση ανέγερσης οποιουδήποτε τεμένους στην Ελβετία (άσχετα εάν στην πραγματικότητα η απόφαση των Ελβετών αφορά την απαγόρευση χορήγησης νέων αδειών ανέγερσης) και η απαγόρευση του γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου στην Καλιφόρνια, είναι, κατά τη γνώμη του, λανθασμένες αποφάσεις. Το ότι τις θεωρεί λανθασμένες διαφαίνεται όταν μας ρωτάει «το θέλουμε αυτό;». Δηλαδή με άλλα λόγια μας ρωτάει εάν θέλουμε τα δημοψηφίσματα που μας οδηγούν σε λανθασμένες αποφάσεις. Ανεξάρτητα από την άποψη του καθενός μας περί σωστού και λάθους και την ηθική βάση αυτής του της άποψης, ο καθηγητής εδώ υποστηρίζει ότι το πολίτευμα, μέσω του Συντάγματος, πρέπει να θέτει τα όρια. Τα ερωτήματα που προκύπτουν εδώ είναι τα εξής: Πρώτον ποιος τα θέτει αυτά τα όρια; Και δεύτερον, εάν για τις συγκεκριμένες κοινωνίες αυτές οι αποφάσεις ληφθούν δημοκρατικά (ως αποτέλεσμα της βούλησης της πλειοψηφίας στην Ελβετία και την Καλιφόρνια) δεν θέτουν και αυτές κάποια όρια; Kαι μάλιστα με δημοκρατικό τρόπο;

Σπουδή πολιτισμού

του Χρήστου Γιανναρά

Μ​​ε αφορμή δηλώσεις και αντιδηλώσεις υπουργού Παιδείας και αρχιεπισκόπου για τη θρησκευτική εκπαίδευση των μαθητών στα ελληνικά σχολεία, θα μου επιτραπεί να ανασύρω ελάχιστο δείγμα γλώσσας και προβληματισμού, πριν από δεκαεννέα χρόνια, για το ίδιο θέμα: Ποιος προβληματισμός και με ποια γλώσσα κατατέθηκε τότε, σε ποιο επίπεδο αντιμάχονται σήμερα οι επαγγελματικά ενδιαφερόμενοι.

Στην «Kαθημερινή» της Kυριακής 29.6.1997, η επιφυλλίδα έγραφε:

«H διδασκαλία του ονομαζόμενου μαθήματος των θρησκευτικών περιλαμβάνεται στην υποχρεωτική για τα Eλληνόπουλα εκπαίδευση. Aν αυτό το μάθημα έχει χαρακτήρα θρησκευτικής κατήχησης (ενώ διδάσκεται από ανθρώπους και με αναλυτικά προγράμματα που δεν έχουν καμιά οργανική σχέση με την ενοριακή και επισκοπική συγκρότηση-λειτουργία της εκκλησιαστικής εμπειρίας) είναι ευκολότατο να αλλοτριωθεί σε νοησιαρχική διδαχή αφηρημένων ιδεολογημάτων, διδαχή που επιπλέον παραβιάζει την ελευθερία του θρησκευτικά αδιάφορου ή αγνωστικιστή μαθητή. H πολιτεία δεν μπορεί να δεχθεί μια τέτοια παραβίαση της ελευθερίας του μαθητή και η Eκκλησία είναι αδιανόητο να συναινεί στην αλλοτρίωση της εμπειρίας της σε ιδεολόγημα.

Tόπος (ο αυτονόητος χώρος) της εκκλησιαστικής κατήχησης είναι μόνο ο ναός: το αρχιτεκτόνημα που δηλώνει-φανερώνει αυτό που στεγάζει – τη μεταβολή μιας σύναξης ανθρώπων σε “εκκλησία”, δηλαδή σε κοινό τρόπο αγαπητικής κοινωνίας της ζωής. Oμως το πολιτικό πρόβλημα, το πρόβλημα που έχει η πολιτεία απέναντι στους πολίτες της, δεν λύνεται με την κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολειά. Aν η πολιτεία ενδιαφέρεται να χτίζει-συγκροτεί, με την υποχρεωτική εκπαίδευση, τον άξονα της πολιτισμικής (άρα και κοινωνικής) συνοχής των Eλλήνων, θα απαιτήσει από κάθε μαθητή ελληνικού σχολείου (όποιο θρήσκευμα κι αν έχει ή όποιες ιδεολογικές πεποιθήσεις) κάποιες βασικές γνώσεις για τον πολιτισμό που αποτέλεσε επί αιώνες τη δυναμική της μετοχής των Eλλήνων στο ιστορικό γίγνεσθαι, και εξακολουθεί να συνιστά, ακόμα σήμερα, ενεργό πρόταση με πανανθρώπινη εμβέλεια.

Ας πάψουμε, επιτέλους, να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας…

Το Μέγαρο Μαξίμου, όπου και το γραφείο του Πρωθυπουργού της Ελλάδας. Φωτογραφία ΑΠΕ-ΜΠΕ, Φώτης Πλέγας

Της Τόνιας Α. Μανιατέα *

Το θέμα κολλάει στη βάση του. Ο βηματισμός της χώρας συναντά εμπόδια, που συνίστανται στην αδυναμία των ποδιών της, στην ακινησία του σώματός της και στη δυσκαμψία της κεφαλής της. Γιατί πώς μπορεί η Ελλάδα να προχωρήσει σε επενδυτική λογική και αποκρατικοποιήσεις, που αποτελούν τον βασικό κορμό ενός κεφαλαιοκρατικού συστήματος, όταν η σκέψη και η ύπαρξή της τελεί υπό την ιδεολογική μέγγενη των αρχών της;

Η κυβέρνηση παραμένει εγκλωβισμένη μεταξύ της αριστερής ιδεολογίας της και των μόνων – εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα – ενδεικνυόμενων λύσεων, οι οποίες προκύπτουν από τη δομή του φιλελευθερισμού. Η υπερφορολόγηση και οι ιδιωτικοποιήσεις εξοντώνουν τα χαμηλά εισοδήματα και αποσαθρώνουν τον κρατικό ιστό. Γενικώς, κάθε άλλο παρά προσθέτουν πόντους στη μεσαία και μικρομεσαία τάξη, που επιδίδονται στην αιώνια «πάλη» με την αστική.

Σπάζοντας αριστερεότυπα

Outside the Wall

«Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια, δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια.»

 

Βενιαμίν Φρανγκλίνος

 

Κι αυτό μας συνέβη.

 

Η επίκληση στην ασφάλεια μέσα σε εκβιαστικά καθεστώτα μόνιμης επισφάλειας μας στέρησε στοιχειώδεις ελευθερίες.

 

Σε αυτό τον κοσμοχαλασμό η αριστερά δεν ήταν απλά απούσα. Ήταν δυστυχώς παρούσα.

Και συνυπεύθυνη.

 

Δεν είναι πρώτη φορά αριστερά. Είναι σαράντα χρόνια αριστερά. Η μεταπολίτευση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η εκδίκηση της αριστεράς.

 

Η αριστερή κυριαρχία είναι τόσο εκκωφαντική που όλοι σιωπούν για αυτή.

 

Ακόμη κι αν δεν σκεφτούμε την εξουσία με όρους συμμετοχής στη δημόσια διοίκηση, ακόμη κι έτσι, εδώ και τέσσερις δεκαετίες στο δημόσιο λόγο και στο καλλιτεχνικό στερέωμα η αριστερά κυριαρχεί, εξοστρακίζοντας στην αφάνεια ότι δεν εγκρίνει.

Για όλα φταίει ο Χέγκελ: μια ενδιαφέρουσα ανάλυση των γερμανικών ιδεοληψιών

Το Κουτί της Πανδώρας

Του Μάκη Ανδρονόπουλου

Ιδεαλισμοί υπάρχουν πολλοί και ως επί το πλείστον είναι γοητευτικοί, αλλά πάντα επικίνδυνοι. Ο Χέγκελ, ο θεμελιωτής του γερμανικού ιδεαλισμού, κατάφερε να κλειδώσει τον ιδεαλισμό του από μέσα και απ΄ έξω και να βάλει ένα τέλος στην … ιστορία. Σε αυτό το ερμητικά κλειστό φιλοσοφικό σύστημα φαίνεται να ζει η Γερμανία τα τελευταία 185 χρόνια.

Ένας υπέροχος λαός εγκλωβισμένος στις ιδεοληψίες μιας διάνοιας που έθεσε τα θεμέλια της πρωσικής Γερμανίας και του θεοποιημένου κράτους… που σήμερα η γερμανική ελίτ, λειτουργώντας για λογαριασμό του γερμανικού κεφαλαίου, επιχειρεί να μεταλαμπαδεύσει στην Ευρώπη.

Τι ματαιοδοξία! Ο Χέγκελ κατασκεύασε ένα ακραίο φιλοσοφικό σύστημα που στηρίζεται στη διαλεκτική του παράλογου της απόλυτης Ιδέας, του ολιστικού αχταρμά των αντιθέσεων, όπου μέσα εκεί κρύβει τον αμοραλισμό της ισχύος και της επιβολής. Έφτιαξε την πρωσική Γερμανία ως Ιδέα, πριν την υλοποιήσει ο Μπίσμαρκ… Όμως, όσο ζούσε ο Χέγκελ κρατούσε την φιλοσοφική του κατασκευή, την καμπάλα της νέας απολυταρχίας, στο πεδίο του πολιτισμού. Μόλις πέθανε και έπαψε να ελέγχει τον χεγκελισμό με αποτέλεσμα αυτός να πολυδιασπασθεί, τα τέρατα βγήκαν στο προσκήνιο της Ιστορίας. Έτσι έγινε και μετά την αποχώρηση του Μπίσμαρκ. Η Γερμανία έπεσε στα χέρια αυτών που την οδήγησαν στην ύπατη ματαιοδοξία, στην γερμανοποίηση της Ευρώπης και στον Μεγάλο Πόλεμο, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία χρησιμοποιήθηκαν όπλα μαζικής καταστροφής, τα δηλητηριώδη αέρια, από το γερμανικό στρατό.