Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση
 |
| «Η αιώνια ιδεοληψία του Δον Κιχώτη», έργο του Leon Darwin από το FineArtAmerica |
Tου Γιώργου Κουτσαντώνη
Δυστυχώς ο «διάλογος» για τη συνταγματική αναθεώρηση κυριαρχείται από τις γνωστές ιδεοληψίες των ειδικών και των επαγγελματιών της πολιτικής. Αυτές οι ιδεοληψίες συχνά συνδυάζονται με έναν πατερναλισμό, αλλά και μια απροκάλυπτη υποτίμηση, τόσο των πολιτών, όσο και της δημοκρατίας. Το φαινόμενο και ο βαθμός της νοσηρότητάς του, είναι ζητήματα «αρχαίας κοπής». Είναι η αντιπαράθεση ανάμεσα σε αυτούς που είναι ολιγαρχικών πεποιθήσεων και αυτούς που έχουν δημοκρατική αντίληψη. Είναι, θα λέγαμε, η αιώνια πάλη ανάμεσα σε αυτούς που κυριαρχούν και σε αυτούς που κυριαρχούνται. Ανάμεσα στους κατεστημένους (ειδικούς) και στους αποκλεισμένους (πολίτες). Ακόμη και σε τούτες τις συνθήκες γενικευμένης διάλυσης και χρεοκοπίας, πολλοί ειδικοί εμμένουν στην «προστασία της κοινωνίας από τον εαυτό της» και στη λεγόμενη αποτροπή της «τυραννίας της πλειοψηφίας».
Χαρακτηριστική είναι η οπτική του Γ. Γεραπετρίτη (δείτε σχετικό απόσπασμα από την εκπομπή ΕΡΤ FOCUS του Πάνου Χαρίτου στην ΕΡΤ1) αλλά και άλλων του ακαδημαϊκού χώρου (όπως η Ι. Καμτσίδου) όπου προτάσσει τα ατομικά δικαιώματα (που αποτελούν τον κορμό του φιλελευθερισμού) απέναντι στον κοινοβουλευτισμό (ο οποίος μπορεί να προβλέπει και δημοψηφίσματα), και ξεκάθαρα επιλέγει τα δικαιώματα. Στην πραγματικότητα ο κ. Γεραπετρίτης συγχέει δύο διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα, δηλαδή μια ιδεολογία (τον φιλελευθερισμό) με ένα πολίτευμα (το κοινοβουλευτικό). Αυτό φαίνεται όταν αναφέρει τα δύο παρακάτω παραδείγματα με τα οποία στην πραγματικότητα αυτοεγκλωβίζεται στην ιδεοληψία του. Μας λέει λοιπόν ότι η συνταγματική απαγόρευση ανέγερσης οποιουδήποτε τεμένους στην Ελβετία (άσχετα εάν στην πραγματικότητα η απόφαση των Ελβετών αφορά την απαγόρευση χορήγησης νέων αδειών ανέγερσης) και η απαγόρευση του γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου στην Καλιφόρνια, είναι, κατά τη γνώμη του, λανθασμένες αποφάσεις. Το ότι τις θεωρεί λανθασμένες διαφαίνεται όταν μας ρωτάει «το θέλουμε αυτό;». Δηλαδή με άλλα λόγια μας ρωτάει εάν θέλουμε τα δημοψηφίσματα που μας οδηγούν σε λανθασμένες αποφάσεις. Ανεξάρτητα από την άποψη του καθενός μας περί σωστού και λάθους και την ηθική βάση αυτής του της άποψης, ο καθηγητής εδώ υποστηρίζει ότι το πολίτευμα, μέσω του Συντάγματος, πρέπει να θέτει τα όρια. Τα ερωτήματα που προκύπτουν εδώ είναι τα εξής: Πρώτον ποιος τα θέτει αυτά τα όρια; Και δεύτερον, εάν για τις συγκεκριμένες κοινωνίες αυτές οι αποφάσεις ληφθούν δημοκρατικά (ως αποτέλεσμα της βούλησης της πλειοψηφίας στην Ελβετία και την Καλιφόρνια) δεν θέτουν και αυτές κάποια όρια; Kαι μάλιστα με δημοκρατικό τρόπο;
