Νέα Πολιτική
του Αντώνη Παπαγιαννίδη*
Πήγε λοιπόν χαμένη και ετούτη η ευκαιρία για μια Εξεταστική Επιτροπή που να προσεγγίσει την μεγάλη περιπέτεια που ζει τα τελευταία χρόνια – ακριβέστερα: στην οποία έχει εγκατασταθεί, στην οποία έχει κολλήσει! – η χώρα και η οικονομία της με τα διαδοχικά μας Μνημόνια. (Εδώ, μια παρένθεση: αν πάει κανείς πίσω στα τέλη της δεκαετίας του ΄40 και τις αρχές του ΄50, επί UNRRA και Δόγματος Τρούμαν και Σχεδίου Μάρσαλ, θα δει ότι κάθε τόσο ένα Memorandum καταρτιζόταν, ώστε να προχωρήσουν τα πράγματα. Αλλά και πιο πίσω, στον Μεσοπόλεμο, εκεί που οι διάφοροι υπουργοί και διοικητές της Εθνικής Τράπεζας, ύστερα της Τράπεζας της Ελλάδος, συνεννοούνταν με τον παντοδύναμο Διοικητή της Bank of England προκειμένου να αποκατασταθεί ο δανεισμός, τότε που χρηματοπιστωτικό σύμπαν «ήταν το Λονδίνο», σε κάθε στροφή κι από ένα Memorandum of Understanding ελλόχευε).
Έτσι όπως τέθηκε το αίτημα για Εξεταστική κατά το άρθρο 86 παρά 2 του Συντάγματος, δηλαδή με πρόδηλη, διαφανή και μοναδιάστατη επιδίωξη να στηλιτευθεί η «διαχείριση Βαρουφάκη» (ο Γιάνης έδινε την ώρα της Βουλής την δική του κατάθεση, ιντερνετικά, στο The Press Project, όχι ασήμαντη δε) που οδήγησε στο capital controls του περσινού καλοκαιριού (με τα οποία κοιμόμαστε έκτοτε αγκαλιά) και να κολλήσει ως ρετσινιά στην τωρινή Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ την συνολική ευθύνη του χειρισμού, δύσκολα θα ευδοκιμούσε στην Βουλή. Άλλωστε, οι ψήφοι υπέρ Εξεταστικής (96) δεν πλησίασαν το απαιτούμενο απο το άρθρο 144 παρα 5 του Κανονισμού κατώφλι των 120 ψήφων. Το βαθύτερο πρόβλημα με τις Εξεταστικές, είναι ότι στην πολιτική αντιπαράθεση όλοι τις βλέπουν σαν προεισαγωγή σε Προανακριτικές – με Ειδικά Δικαστήρια στο βάθος! Αυτόματα, λοιπόν, ανεβαίνουν στην επιφάνεια αντανακλαστικά αμύνης – άρα, καταρρίπτονται οι Εξεταστικές προτού απογειωθούν (βλέπετε, θέλει και ψηφοφορία στην Ολομέλεια, οπότε…) Οσες, δε, φορές ξεκίνησε μια Εξεταστική είναι μάλλον δια το θεαθήναι – και, καταλήγει σε σειρά απο αντικρουόμενα πορίσματα, ένα για κάθε πολιτικό σχηματισμό.










