Καϊμακτσαλάν 1948: Μία περίεργη γιουγκοσλαβική επίθεση

του Παντελή Καρύκα

Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου σημειώθηκε πληθώρα μεθοριακών επεισοδίων μεταξύ του Ελληνικού Στρατού και αλβανικών, βουλγαρικών και γιουγκοσλαβικών δυνάμεων. Ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια σημειώθηκε στην περιοχή Κουτσούμπεϊ  στο Καϊμακτσαλάν, στα σύνορα Ελλάδας-Γιουγκοσλαβίας.

Το συγκεκριμένο επεισόδιο εξελίχθηκε σε πραγματική μάχη, με απώλειες εκατέρωθεν. Το Κουτσούμπεϊ είναι μια από τις κορυφές του όρους Βόρας (Καϊμακτσαλάν) σε υψόμετρο 2399 μέτρων, στα όρια των νομών Πέλλας και Φλώρινας. Συχνά, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, από την περιοχή περνούσαν δυνάμεις του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» (ΔΣΕ), μέσω του γιουγκοσλαβικού εδάφους, από και προς το Βίτσι. Ο Ελληνικός Στρατός, επιχειρώντας να φράξει τα σύνορα, είχε εγκαταστήσει φυλάκια κατά μήκος της οροθετικής γραμμής με την Γιουγκοσλαβία.

Μετά την ρήξη Τίτο-Στάλιν η ροή μαχητών και υλικών του Δημοκρατικού Στρατού είχε περιοριστεί, αλλά ένας γενικότερος εκνευρισμός εξακολουθούσε να υπάρχει στην περιοχή. Τον Αύγουστο του 1948 το Γ’ Σώμα Στρατού διατάχθηκε να πλήξει τις ανταρτικές δυνάμεις που έδρευαν στο Καϊμακτσαλάν, ώστε να αποτραπεί η μετακίνησή τους προς τον Γράμμο, που την περίοδο εκείνη δεχόταν την επίθεση του Ελληνικού Στρατού.

Ανέραστη γυμνότητα

του Χρήστου Γιανναρά

Γ​​ράφει η Κλαρίσε Λισπέκτορ, μεγάλο όνομα του 20ού αιώνα στην τέχνη του μυθιστορήματος – αντιγράφω από το βιβλίο της «Τα κατά Α.Γ. πάθη» (εκδόσεις Αντίποδες, σε μετάφραση του Μάριου Χατζηπροκοπίου):

«Πάντα έδειχνα να προτιμώ την παρωδία, μου ήταν χρήσιμη. Το να μιμούμαι τη ζωή ενδεχομένως μου έδινε σιγουριά, ακριβώς επειδή η ζωή ως μίμηση δεν ήταν η δική μου ζωή, επομένως ούτε και δική μου ευθύνη. Η απομίμηση της ζωής μού χάριζε μιαν ανάλαφρη γενικευμένη ευχαρίστηση, που ίσως να πήγαζε από το γεγονός ότι ο κόσμος δεν ταυτιζόταν με το εγώ μου, δεν ήμουν εγώ ο κόσμος, ήταν έξω από μένα και μπορούσα να τον απολαύσω. Ετσι έκανα και με τους άντρες, τους κατακτούσα χωρίς να τους ταυτίζω με το εγώ μου, μπορούσα επομένως να τους θαυμάζω και να τους αγαπώ, όπως αγαπάει κανείς ειλικρινά μιαν ιδέα: δίχως εγωισμούς. Αφού δεν ήταν δικοί μου, ποτέ δεν τους βασάνισα.

Ακριβώς όπως αγαπάμε μιαν ιδέα… Αντιμετωπίζω τον κόσμο όπως είναι: Δεν είναι το εγώ μου ούτε δικός μου. Και το εγώ μου, χάρη στη μίμηση της ζωής, ήταν σαν να μην είμαι εγώ, κάτι πιο ευρύχωρο από το να είμαι εγώ – μια ανύπαρκτη ζωή με κυριαρχούσε ολόκληρη και με μονοπωλούσε, όπως μια επινόηση».

Πολιτικό έγκλημα διαρκείας (ηχητικό/ Real fm)

iskra

Παραθέτουμε το σχόλιο του Νίκου Μπογιόπουλου στον Real fm, προχθές Πέμπτη 26 Ιουλίου, για το πολιτικό έγκλημα διαρκείας που οδηγεί σε τραγωδίες όπως η τελευταία στην Αττική.

Ακούστε τα ηχητικά αποσπάσματα:

1)  http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/07/mp1.mp3?_=1

2) http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/07/mpog-2.mp3?_=2

Πηγή: imerodromos.gr

Ούτε μαζί τα φάγαμε, ούτε μαζί καήκαμε

του Σταύρου Λυγερού

Παρότι η κοινωνία βρίσκεται ακόμα μεταξύ σοκ και πένθους, έχει ήδη αρχίσει η αναπόφευκτη ανταλλαγή πυρών μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, με τη συμμετοχή, όπως συμβαίνει πάντα, των Μίντια, αλλά και πολιτών (κατά κανόνα οπαδών) στα κοινωνικά δίκτυα. Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: οξύτατη πόλωση με βάση τη διαχωριστική γραμμή που υπήρχε πριν την καταστροφική πυρκαγιά. Η αντιπολίτευση φορτώνει όλες τις ευθύνες στην κυβέρνηση, η δε κυβέρνηση τις φορτώνει στα σημερινά αντιπολιτευόμενα κόμματα που κυβέρνησαν επί δεκαετίες.

Ας προσπαθήσουμε, όμως, να βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά:

Πρώτον: οι ανθρώπινες απώλειες και οι υλικές ζημιές από φυσικές καταστροφές, όπως σεισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες, δεν μπορούν να αποτραπούν ολοσχερώς. Μπορούν, όμως, με κατάλληλο σχεδιασμό και οργάνωση, με αξιοποίηση της επιστήμης και της τεχνολογίας και με επαρκή μέσα, τα καταστροφικά αποτελέσματα να συρρικνωθούν. Αυτός πρέπει να είναι ο μόνιμος στόχος της Πολιτείας.

Δεύτερον: παραδοσιακά στην Ελλάδα είχαν γίνει συγκριτικά λίγα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν ήταν μόνο η έλλειψη πόρων. Ήταν και το γεγονός ότι οι αρμόδιοι κρατικοί μηχανισμοί διακρίνονται από μία γραφειοκρατική νοοτροπία και ως εκ τούτου μία δυσκολία εκσυγχρονισμού, όπως, άλλωστε, συμβαίνει συνολικά στο ελληνικό κράτος. Είναι αληθές πως όταν προκύπτει το πρόβλημα, υπάρχουν πυροσβέστες, διασώστες, αστυνομικοί και άλλοι κρατικοί υπάλληλοι που επιδεικνύουν απαράμιλλο πνεύμα αυτοθυσίας για να σώσουν ανθρώπινες ζωές και περιουσίες. Το γεγονός αυτό δεν ακυρώνει, ωστόσο, το συνολικό έλλειμμα αποτελεσματικότητας.

Βίντεο του Αστεροσκοπείου Αθηνών για τους ανέμους και την φονική πυρκαγιά

Το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών και το meteo.gr αποτυπώνουν με ένα βίντεο την μετεωρολογική κατάσταση που επικρατούσε την Δευτέρα 23η Ιουλίου, την ημέρα που ξέσπασε η φονική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική.

Στο βίντεο δίνονται στοιχεία για το ανεμολογικό πεδίο της ημέρας, καθώς και πιλοτική εφαρμογή του μοντέλου διάδοσης του μετώπου πυρκαγιάς από την Πεντέλη προς τις ακτές της ανατολικής Αττικής (σημειώνεται ότι η διάδοση του μετώπου, σύμφωνα με το μοντέλο, γίνεται πιο αργά απ’ ό, τι στην πραγματικότητα).

Αξιοσημείωτο επίσης είναι ότι παρουσιάζεται μέσω του προγνωστικού συστήματος WRF-SFIRE του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών η εξέλιξη της πύρινης λαίλαπας

Χάλι στο Μάτι

Ομολογίες ΣΟΚ αντιδημάρχου: Χωρίς σχέδιο εκκένωσης το Μάτι έως αρχές 2018!

Σε αποκαλύψεις-σοκ προέβη ο αντιδήμαρχος Μαραθώνα, αρμόδιος για την Πολιτική Προστασία, Βάιος Θανασιάς, μιλώντας στον Realfm 97,8 και την εκπομπή του Νίκου Στραβελάκη.

Οι αποκαλύψεις του αντιδημάρχου, στο βαθμό που επιβεβαιωθούν και διασταυρωθούν, τινάζουν στον αέρα την κυβέρνηση, την περιφέρεια και τις συναρμόδιες υπηρεσίες.

Ερωτηθείς εάν υπάρχει σχέδιο εκκένωσης για το Μάτι, απάντησε: “Ο Δήμος Μαραθώνος δεν είχε ποτέ, το κάναμε στις αρχές του χρόνου. Εξ όσων γνωρίζω δεν υπήρχε σχέδιο εκκένωσης για το Μάτι. Η εναρμόνιση με το σχέδιο Ξενοκράτης ζητήθηκε το 2018″.

Διαβάστε τη συνέχεια iskra.gr

«Καμία διέξοδος στην παραλία στο Μάτι, είχαν γίνει μάντρες»

25.07.2018

«Στην περιοχή στο Μάτι, που έγινε η τραγωδία, από ό,τι φαίνεται δεν υπήρχε καμία διέξοδος προς την παραλία γιατί είχαν γίνει μάντρες»: στην καταγγελία αυτή για την οικιστική ανάπτυξη στο Μάτι προχώρησε η πρώην Ειδική Γραμματέας Επιθεωρητών Περιβάλλοντος Μαργαρίτα Καραβασίλη.

Μιλώντας στον ρ/σ realfm 97,8 η κ. Καραβασίλη κατήγγειλε -όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του σταθμού- «δυστυχώς το κράτος είναι ‘λαδωμένο’, όλες οι αρμόδιες υπηρεσίες δυστυχώς. Εγώ το 1992, εάν είχα υποχωρήσει και είχα βάλει τη γραμμή λίγο πιο εκεί για να εντάξω κάποια ‘φιλέτα’, θα ήμουν τώρα με περιουσία.

Τουρισμός, ιδού το «νέο» μοντέλο ανάπτυξης

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Κώστα Βουρεκά

Η μεγέθυνση του τουριστικού κλάδου στην Ελλάδα

 Ο τουρισμός θεωρείται σήμερα ένας από τους σημαντικότερους κλάδους της παγκόσμιας οικονομίας και η σημασία του αυξάνεται. Με βάση στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού για το 2017, αποτελεί άμεσα ή έμμεσα το 10% του Παγκόσμιου ΑΕΠ και ευθύνεται για μία στις δέκα θέσεις εργασίας παγκοσμίως. Η Ελλάδα λόγω κλίματος, γεωγραφικής θέσης, φυσικού και ιστορικού περιβάλλοντος, ήταν, είναι και θα είναι μία χώρα στην οποία ο κλάδος του τουρισμού θα είναι συγκριτικά ανεπτυγμένος.

Η μεγέθυνση του κλάδου στα χρόνια της κρίσης -ενώ άλλοι κλάδοι κατέρρεαν- είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Με βάση τα στοιχεία τα οποία είναι διαθέσιμα από την Τράπεζα της Ελλάδας, το σύνολο των τουριστικών αφίξεων από το εξωτερικό εκτοξεύεται από τα 15 εκατομμύρια το 2010 στην αρχή της κρίσης, σε μέγεθος μεγαλύτερο των 27 εκατομμυρίων το 2017, χωρίς να καταμετρούνται οι αφίξεις μέσω κρουαζιέρας. Το σύνολο της δαπάνης των τουριστών αυξάνεται επίσης από τα 9,6 δισ. ευρώ το 2010 στα 14,2 δισ. το 2017. Τα παραπάνω μεγέθη αναφέρονται μόνο στον τουρισμό με προέλευση από το εξωτερικό. Ο εσωτερικός τουρισμός είναι βέβαιο ότι έχει σε σημαντικό βαθμό μειωθεί, λόγω των γνωστών εγχώριων πολιτικών που οδήγησαν στη ραγδαία αύξηση της ανεργίας και στη μείωση των εισοδημάτων.

Σε ότι αφορά στο μέλλον, είναι ενδεικτικό ότι στην έκθεση της εταιρείας Μακ Κίνσεϋ με τίτλο «η Ελλάδα δέκα χρόνια μπροστά», η οποία αποτελεί την χαρακτηριστικότερη έκφραση του μνημονιακού πολιτικού και οικονομικού σχεδίου, ο τουρισμός βρίσκεται στην πρώτη θέση μεταξύ των πέντε βασικών οικονομικών κλάδων που προτείνεται-αναμένεται να αναπτυχθούν.

Εγκλωβισμένες στις πολιτικές τους

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

της Έφης Τριήρη

etriiri@naftemporiki.gr

Εγκλωβισμένες στις ίδιες τις πολιτικές τους, κάτι που σίγουρα δεν συμβαίνει για πρώτη φορά στη διάρκεια της τελευταίας 20ετίας... Οι προκλήσεις που έχουν να αντιμετωπίσουν οι διαμορφωτές νομισματικής πολιτικής ανά τον κόσμο προβάλλονται με τον πιο εύσχημο τρόπο από την κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας.

Επιλέγοντας να μην κάνει πιο αυστηρή την πολιτική της, η ιαπωνική κεντρική τράπεζα έδειξε κατά τη χθεσινή της συνεδρίαση πόσο δύσκολο είναι για τις κεντρικές τράπεζες να αποσύρουν τα άνευ προηγουμένου μέτρα στήριξης που εφάρμοσαν για την αντιμετώπιση της κρίσης, ανεξάρτητα από το πόσο θέλουν να το κάνουν. Θυμίζει λίγο το τραγούδι των Eagles «Hotel California», «μπορείς να κάνεις τσεκ άουτ όποτε θέλεις, χωρίς όμως να μπορείς να φύγεις από το ξενοδοχείο, που φαίνεται να είναι στοιχειωμένο», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ανάλυση του Reuters.

Για τους επενδυτές, όποια ένδειξη, ανεξαρτήτως του πόσο μικρή είναι, ότι οι διαμορφωτές νομισματικής πολιτικής ετοιμάζονται να αποσύρουν τα μέτρα στήριξης μπορεί να έχει τεράστιο αντίκτυπο. Και μιλάμε για αγορές αξίας τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι πρόσφατες νύξεις από την ιαπωνική κεντρική τράπεζα ώθησαν την απόδοση του 10ετούς ιαπωνικού κρατικού ομολόγου στο υψηλότερο επίπεδο ενάμισι έτους, παρασύροντας και άλλες ομολογιακές αποδόσεις.

Το ανύπαρκτο crisis management

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ένας ειδικός θα μπορούσε να το αποκαλέσει «το μοιραίο λάθος του πρωθυπουργού». Όλη η πολιτική πορεία του Αλέξη Τσίπρα στηρίχθηκε στην επικοινωνία, στη δημιουργία εικόνας και στις τακτικές που αυτά τα δύο στοιχεία υπαγορεύουν. Το ίδιο ισχύει και για τη θητεία του στην κορυφή της πολιτικής εξουσίας στην Ελλάδα ως προέδρου της κυβερνήσεως.

Ως πολιτικός μάνατζερ με υψηλές φιλοδοξίες, λοιπόν, ο κύριος πρωθυπουργός δεν έδωσε την απαιτούμενη σημασία σε μία σοβαρή πτυχή της εξουσίας, που είναι η περίφημη διαχείριση κρίσεων. Το φαινόμενο, δηλαδή, που στη διάλεκτο των επιχειρήσεων οι ειδικοί έχουν βαπτίσει crisis management.

Ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

Η διαχείριση κρίσεων είναι μία αρκετά δύσκολη επικοινωνιακή τεχνική, η οποία απαιτεί σχολαστικό σχεδιασμό και μεγάλες προβλεπτικές ικανότητες. Διότι, συνήθως, οι κρίσεις είναι ξαφνικές, μικρής διάρκειας, ενίοτε δε καταστροφικές και πολύνεκρες. Αυτός είναι και ο λόγος που κράτη, επιχειρήσεις, αλλά και κοινωνικές ομάδες εφαρμόζουν τη λαϊκή ρήση «πριν πεινάσω μαγειρεύω…».

Για μια Εκάβη

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Στη βαθιά λύπη δεν υπάρχει χώρος για συναισθηματισμούς. Η ύπαρξή της πόνος. Μεγάλος, βουβός. Ο θεός του παραλόγου στέκεται δίχως έλεος απέναντί της. Όλα όσα έφερε σε αυτή τη ζωή πρέπει να τα δώσει πίσω, όλα όσα θυσίασε δεν είναι αρκετά, οι συμφορές σωριάστηκαν πάνω της σαν να ήταν αυτή να τιμωρηθεί για όλα τα κακά που έχουν διαπράξει οι άνθρωποι, σαν να ήταν αυτή να φανερώσει την αντοχή του ανθρώπινου γένους.

Μια ιστορία οδύνης, χωρίς την τραγωδία του πολέμου. Υπάρχει άραγε κάτι που θα μπορούσε να φέρει ισορροπία σε τέτοιο δράμα; Μόνο η ίδια, που κάνει το συγκεκριμένο γενικό, χωρίς κραυγή ή οργή. Πώς μπορεί;

Η ψυχή της δεν αλλοιώθηκε από τη φρίκη. Έχει ένα γλυκό -όχι γλυκερό- λόγο για τους ανθρώπους που συμπαραστέκονται στο πένθος της. Βρήκε το κουράγιο να πει «ευχαριστώ» για την αγάπη που υπάρχει γύρω.

Έχει έγνοια για τους άλλους και ευχές «για όλα τα καλά». Φως. Που μπροστά του σκύβεις το κεφάλι.

Όχι από οίκτο ή καταθλιπτικό καταναγκασμό. Δεν είναι για λύπηση ένας άνθρωπος ευγενής. Ούτε όμως και άλλοθι δυνατών τε και αδυνάτων, για ιδεολογία, καταγγελία και πολιτικολογία.

Το παράλληλο φορολογικό νόμισμα

analyst

Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η ιδανική προετοιμασία της εξόδου ενός κράτους από το σύστημα του ευρώ, οπότε αποτελεί κίνδυνο για την Ευρωζώνη – κυρίως επειδή δεν μπορεί να απαγορευθεί, αλλά μόνο να εκβιαστεί η χώρα που θα το δρομολογούσε προτού καν το επιχειρήσει, προφανώς με τη βοήθεια της ΕΚΤ.

.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Η νέα ιταλική κυβέρνηση, στην οποία ισχυροποιείται καθημερινά η Λίγκα του Βορά μέσω της αυστηρής μεταναστευτικής πολιτικής της, δεν φαίνεται διατεθειμένη να μιμηθεί τις ελληνικές κυβιστήσεις, αθετώντας τις προεκλογικές της δεσμεύσεις  – χωρίς όμως να είναι τόσο ανόητη, ώστε να διακινδυνεύει μία μετωπική σύγκρουση με την Ευρωζώνη, αφού δεν είναι κατάλληλα προετοιμασμένη, όπως δεν ήταν ούτε η Ελλάδα στις αρχές του 2015.

Γνωρίζει άλλωστε πως δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσει το μεγαλύτερο πρόβλημα της, το δημόσιο χρέος, το οποίο είναι τεράστιο τόσο σε απόλυτο μέγεθος (γράφημα), όσο και ως προς το ΑΕΠ της – πόσο μάλλον όταν είναι σε μεγάλο βαθμό εσωτερικό (οπότε τυχόν διαγραφή του θα είχε δυσμενείς συνέπειες και για την ίδια), ενώ η έκθεση της στο Target 2 της ΕΚΤ πλησιάζει στα 500 δις €, τα οποία κατά πολλούς θα έπρεπε να προστεθούν στο χρέος. Όσο πιο πολύ καθυστερεί βέβαια, τόσο περισσότερος χρόνος προετοιμασίας προσφέρεται στη Γερμανία – στόχος της οποίας είναι η απομόνωση των εστιών πυρκαγιάς στην Ευρωζώνη, ενδεχομένως δε η υφαρπαγή του ευρώ (ανάλυση).

ΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΜΕ ΤΟ ΦΘΗΝΟ ΧΡΗΜΑ, ΕΚΛΕΙΣΕ Η ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ QE

Παναγιώτης Ε. Πετράκης | Panagiotis E. Petrakis

Καθηγητής Οικονομικών | Τμήμα Οικονομικών Επιστημών ΕΚΠΑ - Professor at the Department of Economics - National University of Athens

Σαν σύννεφο καπνού πάνω από την ελληνική οικονομία, ένας συνδυασμός από αρνητικούς εγχώριους και εξωγενείς παράγοντες πλανάται απειλητικά και σκιάζει το αφήγημα της εξόδου.

Ένα περίπου μήνα πριν την αποφοίτηση της Ελλάδας από τα μνημόνια, και η τραγωδία της Αττικής έβγαλε όπως ήταν αναμενόμενο από το κάδρο, την εικόνα μιας οικονομίας δίχως δυναμισμό, που αγορές και επενδυτές δεν την εμπιστεύονται, και που το χειρότερο, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα θολό διεθνές περιβάλλον, από τον εμπορικό πόλεμο Τράμπ, και την αύξηση στο κόστος χρήματος, έως τη συστηματική άνοδο της αβεβαιότητας παγκοσμίως.

Τα λόγια είναι του καθηγητή Οικονομικών στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Παναγιώτη Πετράκη, που μιλώντας στο Liberal.gr, διαβλέπει τον κίνδυνο να αποδειχθεί ότι το τρένο έφυγε από τον σταθμό, και εμείς δεν προλάβαμε να επιβιβαστούμε, αντίθετα με ό,τι πέτυχαν τη διετία 2015-2016, οι άλλες μνημονιακές χώρες. "Στην ουσία, ήρθε η ώρα να πληρώσουμε μια από τις πολλές δόσεις αυτής της αβελτηρίας, των καθυστερήσεων, των λαθών, και των χαμένων ευκαιριών, να τελειώσουμε μια και καλή με τα μνημόνια. Αν όχι το 2015, τουλάχιστον το 2016, θα μπορούσαμε να είχαμε ξεμπερδέψει οριστικά με αυτά", όπως σημειώνει με νόημα.

Το Ολοκαύτωμα

analyst

Η άλλη μεγάλη παγίδα, εκείνη που μας καίει και μας πνίγει καθημερινά ζωντανούς, επίσης με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων μας, είναι τα μνημόνια – τονίζοντας πως τα κεριά στο Σύνταγμα, στη μνήμη των θυμάτων στο Μάτι, δεν θα είναι δυστυχώς τα τελευταία εάν δεν αντιδράσουμε όλοι μαζί.   

.

«Επειδή υπάρχει καχυποψία ότι τα πορίσματα της πυροσβεστικής υπηρεσίας και των άλλων οργάνων επιθεωρήσεως, που υπάγονται απευθείας στους πολιτικούς τους προϊσταμένους υπουργούς, είναι πιθανόν να στρογγυλευτούν ως προς τις ευθύνες των ανωτέρων τους ή των κυβερνητικών πολιτικών προσώπων. Όπως, εξάλλου, έχει γίνει σε άλλα πορίσματα φυσικών καταστροφών που η ευθύνη αποδόθηκε σε πρόσωπα μη προσκείμενα στο κυβερνητικό στρατόπεδο, η προκαταρκτική εξέταση που διεξάγεται από αντιεισαγγελέα πρωτοδικών θα συλλέξει μόνο ενδείξεις καθυστερώντας την κυρία ανάκριση.

Γι’ αυτό προτείνω να συνέλθει αμέσως η Ολομέλεια του Εφετείου Αθηνών και να ορίσει εφέτη ανακριτή για τη διεξαγωγή των ανακρίσεων, τα πορίσματα δε του Συμβουλίου Εφετών θα είναι υπεράνω πάσης υποψίας, γιατί θα εκδοθεί από έμπειρους ανεξαρτήτους δικαστές με τη βοήθεια εμπείρων και ιδιωτών πραγματογνωμόνων και τεχνικών συμβούλων και τη συμπαράσταση της πολιτικής αγωγής από τις οικογένειες των θυμάτων» (πηγή)

Πώς χειριζόμαστε τις επιχειρηματικές μισθώσεις μετά την 1/1/2019

Τι αλλάζει στην αντιμετώπιση των μισθώσεων στις Xρηματοοικονομικές Kαταστάσεις. Πώς προσεγγίζεται η υποχρέωση, οι επιπτώσεις και τα σημεία ενδιαφέροντος. Αναλυτικά παραδείγματα. 

Γράφει ο ορκωτός λογιστής Χ. Ραγκαβάς*

Το νέο πρότυπο ΔΠΧΑ 16 Μισθώσεις οριστικοποιήθηκε από το Διεθνές Σώμα Λογιστικών Προτύπων, τον Ιανουάριο του 2016. Αντικαθιστά το προγενέστερο πρότυπο ΔΛΠ 17 Μισθώσεις και τις αντίστοιχες δημοσιεύσεις. Εφαρμόζεται στις οικονομικές καταστάσεις που έχουν ημερομηνία έναρξης την 1/1/2019 ή αργότερα.

Το νέο πρότυπο επιφέρει σημαντικές επιπτώσεις στις οικονομικές καταστάσεις των μισθωτών.

Επιγραμματικά, αυτές θα επηρεασθούν σημαντικά με τα παρακάτω:

1. Αποσύρεται ο διαχωρισμός ανάμεσα σε λειτουργικές και χρηματοδοτικές μισθώσεις, για τους μισθωτές.

2. Όλες σχεδόν οι μακροπρόθεσμες μισθώσεις θα κεφαλαιοποιούνται και θα αναγνωρίζεται ισόποσο περιουσιακό στοιχείο.

3. Θα γίνονται αντίστοιχες γνωστοποιήσεις που θα αφορούν τη μακροπρόθεσμη υποχρέωση μίσθωσης και το περιουσιακό στοιχείο.

Τα ψιλά γράμματα της έκθεσης του ΔΝΤ για το χρέος

Οι αλλαγές της έκθεσης του Ταμείου έναντι αυτής του Ιανουαρίου. Η σημασία των πλεονασμάτων και οι αστερίσκοι για την ανάπτυξη. Πού μπαίνει ο πήχης για το κόστος δανεισμού και πώς άλλαξαν τα δεδομένα για τις τράπεζες.

του Γιώργου Σαββάκη

Το βασικό συμπέρασμα του ΔΝΤ από την ανάλυση βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους (Debt Sustainability Analysis - DSA) είναι ότι η ελάφρυνση που συμφωνήθηκε με τους Ευρωπαίους εταίρους έχει βελτιώσει σημαντικά τη βιωσιμότητά του μεσοπρόθεσμα, αλλά οι μακροπρόθεσμες προοπτικές παραμένουν αβέβαιες.

Πιο ειδικά, το Ταμείο επισημαίνει ότι η επέκταση των λήξεων των δανείων του EFSF κατά 10 έτη και τα άλλα μέτρα ελάφρυνσης, σε συνδυασμό με το μεγάλο αποθεματικό ταμειακών διαθεσίμων, εξασφαλίζουν σταθερή μείωση του χρέουςκαι των ακαθάριστων αναγκών χρηματοδότησης ως ποσοστό του ΑΕΠ μεσοπρόθεσμα και με τον τρόπο αυτό βελτιώνονται οι προοπτικές της Ελλάδας να διατηρήσει την πρόσβαση στη χρηματοδότηση της αγοράς αυτή την περίοδο, αν και εξακολουθούν να υπάρχουν κίνδυνοι.

Με μεγάλη σαφήνεια διαχωρίζει τη μεσοπρόθεσμη από τη μακροπρόθεσμη περίοδο και θεωρεί δεδομένη την ανάγκη για πρόσθετη ελάφρυνση για την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του χρέους μετά το 2038.

Η βασική πηγή αβεβαιότητας μακροπρόθεσμα πηγάζει από την πεποίθηση του ΔΝΤ ότι: 

ΕΚΠ.ΜΑΖΑΡΑΚΗΣ 01-08-2018

Καλεσμένος της εκπομπής ο Γιώργος Καραμπελιάς

Η ορχήστρα παίζει, ο Τιτανικός στα βράχια…

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Δημήτρη Μηλάκα

Ο τρόπος με τον οποίο τα επικοινωνιακά συστήματα (επίσημοι και ανεπίσημοι μηχανισμοί επιρροής) επιχειρούν να κάνουν τη διαχείριση της συμφοράς της περασμένη Δευτέρας δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας ότι ουδείς ενδιαφέρεται σοβαρά για τις αιτίες της τραγωδίας οι οποίες άλλωστε είναι γνωστές και οφθαλμοφανείς. Η προσοχή τους είναι επικεντρωμένοι στις συνέπειες. Οι μεν θέλουν να τις εκμεταλλευτούν οι δε να τις επιμερίσουν…

Το βασικό επιχείρημα της αντιπολίτευσης είναι πως η κυβέρνηση έχοντας διαλύσει τα πάντα άφησε τελικά τους ανθρώπους να καούν. Από την πλευρά της η κυβέρνηση απαντά ότι παρέλαβε καμένη γη, ότι δεν ήταν σε θέση να διορθώσει στρεβλώσεις δεκαετιών και πως… φύσαγε πολύ εκείνη την αποφράδα μέρα.

Τα εν λόγω επιχειρήματα αν τα προσθέσει κανείς βλέπει να σχηματίζουν και τα δυο μαζί την μισή αλήθεια.

Πράγματι δεν είναι η κυβέρνηση υπεύθυνη για την ρυμοτομία στο Μάτι (και σ όλη την υπόλοιπη χώρα) για τις καταπατήσεις των δασών, για το μάντρωμα των ακτών. Η γη που παρέλαβε αν δεν ήταν ήδη καμένη ήταν καμένη είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να καεί.

Γιατί η Ορθοδοξία δεν πέρασε Προτεσταντισμό;

Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος*

«Δυστυχώς λόγω τουρκοκρατίας δεν περάσαμε Μεταρρύθμιση.  Τουλάχιστον όμως δεν περάσαμε ούτε Αντιμεταρρύθμιση»

διδακτικό προσωπικό ελληνικού πανεπιστημίου, έτος 2015 μ.Χ.

Τι ήταν η μεταρρύθμιση;

Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση υπήρξε από τα σημαντικότερα κινήματα στη ιστορία της Ευρώπης, με εξαιρετικά μεγάλη επιρροή στη διαμόρφωση του συγχρόνου δυτικού πολιτισμού.  Συμπίπτουσα με τον διανοητικό αναβρασμό της Αναγεννήσεως, την ενίσχυση του συγκεντρωτικού κράτους και την εποχή των μεγάλων εξερευνήσεων, η Διαμαρτύρηση έδωσε οριστικό τέλος τόσο στο κοσμοείδωλο όσο και στο πολιτικό σύστημα του ρωμαιοκαθολικού Μεσαίωνος.  Με σύμμαχο την τυπογραφία, μια αστική τάξη αναζητούσα αξιακή νομιμοποίηση για τη συσσώρευση πλούτου και ανερχομένους βασιλείς που ήθελαν να απαλλαγούν από τη παπική κηδεμονία, ριζοσπάστες όπως ο Λούθηρος, ο Καλβίνος και ο Ζβίγγλιος  διαμόρφωσαν έναν νέο χριστιανισμό, με κοινά σημεία αναφοράς την αδιαμεσολάβητη επαφή του ανθρώπου με το θείο, την λιτότητα της λατρείας, την αποκλειστική αυθεντία της Αγίας Γραφής και τη σωτηρία μόνο δια της πίστεως.  Πλήθος ιστορικών και κοινωνιολόγων, με επιφανέστερο τον Max Webber, παρατήρησαν πως μία σειρά θεολογικών γνωρισμάτων του Προτεσταντισμού ώθησαν κοινωνικές συμπεριφορές όπως η σκληρή εργασία και η ατομική ευθύνη, οι οποίες με τη σειρά τους συνέβαλαν ώστε οι προτεσταντικές χώρες να γίνουν πολύ επιτυχημένες οικονομικά.

Αυτές οι παρατηρήσεις έχουν συχνά ενταχθεί στη συζήτηση περί της ταυτότητος της Ευρώπης, για το εάν δηλαδή η εμπειρία της Μεταρρυθμίσεως συνιστά κεντρικό στοιχείο της δυτικής παραδόσεως.  Ταυτοχρόνως γίνεται η αναπόφευκτη σύγκριση με την ανατολική Ευρώπη, η οποία δεν είχε ανάλογο φαινόμενο.  Η απουσία ενός αντιστοίχου θρησκευτικού κινήματος στις ορθόδοξες χώρες γίνεται αντιληπτή ως δείγμα καθυστερήσεως, προκεκλημένης είτε από την οθωμανική κατάκτηση είτε από την εγγενή ανελευθερία του ορθοδόξου πνεύματος.  Τέτοια στάση, εκτός του ότι ρομαντικοποιεί τον προτεσταντισμό βάσει συγχρόνων ιδεολογιών και καταστάσεων, τον γενικεύει ως οικουμενικό φαινόμενο που φυσικά θα συνέβαινε κάποια στιγμή και στην ανατολή αν τα πράγματα έβαιναν «αισίως», στα πλαίσια μίας γραμμικής πορείας της ιστορίας.  Μία σύντομη όμως ανασκόπηση των συνθηκών από τις οποίες προέκυψε ο Προτεσταντισμός γίνεται εμφανές ότι όχι μόνο θα ήταν απολύτως απίθανο να βίωνε αντίστοιχη μεταρρύθμιση η ορθόδοξη ανατολή ανεξαρτήτως συνθηκών, αλλά και ότι δεν αποτελεί καν φαινόμενο το οποίο να αφορά το σύνολο του δυτικού κόσμου.

ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ: ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

του Νότη Μαριά

Οι δολοφονικές πυρκαγιές στην Αττική στέρησαν τη ζωή σε δεκάδες αθώους συμπατριώτες μας, γέρους, γυναίκες και παιδιά. Η ανείπωτη αυτή σύγχρονη ελληνική τραγωδία αποτυπώνει τις διαχρονικές ευθύνες της Πολιτείας.

Αυτή τη στιγμή προέχει η προσπάθεια όλων μας να επουλώσουμε τις πληγές μας και να λάβουμε μέτρα για την ενίσχυση των πυρόπληκτων συμπατριωτών μας.

Κλείνουμε το γόνυ στα αθώα θύματα, εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους τους και ευχόμαστε ταχεία ανάρρωση στους εκατοντάδες τραυματίες. Δεσμευόμαστε για ανάληψη δράσης σε επίπεδο ΕΕ για χορήγηση ευρωπαϊκών κονδυλίων για την αποκατάσταση των ζημιών.

Επιπλέον η βιβλική καταστοφή από την πυρκαγιά στο Μάτι επιβεβαίωσε ότι πλάι στους εθνικούς μηχανισμούς Πολιτικής Προστασίας η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να οικοδομήσει έναν επικουρικό μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας, που θα δρα επιβοηθητικά προς τις εθνικές αρχές για τη συμπληρωματική αντιμετώπιση των συνεπειών των φυσικών καταστροφών. Ταυτόχρονα η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να διαθέσει αυξημένους πόρους μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Αλληλεγγύης και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης για την αποζημίωση των πληγέντων, για την αποκατάσταση των ζημιών και για την ενίσχυση της υλικοτεχνικής υποδομής των εθνικών μηχανισμών πολιτικής προστασίας.

Η εκκένωση που κανείς δεν ήξερε πώς γίνεται

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Η λεωφόρος Μαραθώνος την ώρα που η φωτιά έχει περάσει από τον Νέο Βουτζά και έχει μπει στο Μάτι. Το κυκλοφοριακό αλαλούμ που επικράτησε στο ύψος της διασταύρωσης για Ραφήνα ήταν πρωτοφανές.

Δόθηκε εντολή εκκένωσης; Πότε; Σε ποιον; Από ποιον; Και αν ναι, υπήρχε σχέδιο εκκένωσης συγκεκριμένο και δομημένο για να εφαρμοστεί; Οπως αποκαλύπτει η «Κ», εντολή εκκένωσης δεν έλαβαν ούτε καν εκείνοι όπου πραγματοποιήθηκε εκκένωση, δηλαδή οι κατασκηνώσεις του Δήμου Αθηναίων.

Αλλωστε το αλαλούμ των δηλώσεων που ακολούθησαν, δείχνει ότι σύμφωνα με τη νομοθεσία αρμόδιοι θεωρούσαν εαυτούς αναρμόδιους. Υπό αυτές τις συνθήκες στο ελάχιστο χρονικό διάστημα που υπήρχε και χωρίς καμία άσκηση προσομοίωσης έκτακτου κινδύνου σε μια περιοχή κτισμένη μέσα στα πεύκα, η εφαρμογή σχεδίου εκκένωσης προφανώς δεν μπορούσε να γίνει.

Πώς ο Δήμος Αθηναίων πρόλαβε να εκκενώσει εγκαίρως τις κατασκηνώσεις στον Αγιο Ανδρέα; Η απάντηση είναι ανατριχιαστική. Σχεδόν από τύχη ή για να είμαστε πιο ακριβείς χάρη στην προνοητικότητα κάποιων ανθρώπων.

Η υπεύθυνη των παιδικών κατασκηνώσεων του Δήμου Αθηναίων κ. Χριστίνα Βασιλείου, όταν κατάλαβε ότι το μέτωπο της φωτιάς θα μπορούσε να απειλήσει την κατασκήνωση, τηλεφώνησε στον υπεύθυνο της Πυροσβεστικής της περιοχής. Από τύχη μάλιστα διέθετε το κινητό του λόγω συχνής επικοινωνίας το προηγούμενο χρονικό διάστημα. Τον ρώτησε αν κινδύνευε η κατασκήνωση και εκείνος της απάντησε: «Κατά τη γνώμη μου, θα ήταν καλύτερα να φύγουν τα παιδιά». Στις 6.15 μ.μ. τα παιδιά είχαν συγκεντρωθεί σε συγκεκριμένο χώρο, ενώ στις 7 μ.μ. αποχώρησαν τα πρώτα 150 παιδιά. Οπως διαβεβαιώνουν στελέχη του δήμου, επισήμως ούτε κάποιος από την κατασκήνωση ούτε κάποιος από τη διεύθυνση Πολιτικής Προστασίας ενημερώθηκε ή έλαβε εισήγηση εκκένωσης από… πουθενά.

Η οικονομία-ζόμπι μας χτυπάει την πόρτα

του Σταύρου Λυγερού

Όπως είναι γνωστό, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη μέχρι το 2022 να έχει πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ και στη συνέχεια, μέχρι το 2060, 2,2%. Όταν κατά γενική ομολογία η οικονομία είναι στα γόνατα, λόγω και έλλειψης ρευστότητας, μία τέτοιου επίπεδου αφαίμαξη δεν αφήνει περιθώρια για να ξανασταθεί στα πόδια της. Πολύ περισσότερο που η κυβέρνηση Τσίπρα παράγει τα τελευταία χρόνια υπερπλεονάσματα, πολύ μεγαλύτερα από τους μνημονιακούς στόχους. Πρώτον, για να πείσει τους δανειστές ότι δεν χρειάζονταν πρόσθετα μέτρα. Δεύτερον, για να κάνει κάποιες μικροπαροχές στους φτωχούς, τους οποίους θεωρεί εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, και σε βάρος της μεσαίας τάξης.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΕ, το 22,2% των Ελλήνων επιβιώνει σε συνθήκες ένδειας. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των φορολογουμένων προς το δημόσιο αυξάνονται με ρυθμό που φθάνει μέχρι και ένα δισ. ευρώ το μήνα. Σ’ αυτό πρέπει να προσθέσουμε και τις αυξανόμενες ληξιπρόθεσμες οφειλές και προς τα ασφαλιστικά ταμεία και προς τις τράπεζες.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ένας μεγάλος αριθμός νοικοκυριών και επιχειρήσεων αδυνατεί να ανταποκριθεί στις κάθε είδους υποχρεώσεις τους. Οι κατασχέσεις καταθέσεων σε λογαριασμούς και η δρομολόγηση των πλειστηριασμών ακίνητης περιουσίας είναι ισχυρότατο μέσο πίεσης προς τους οφειλέτες. Το γεγονός ότι τελικώς πραγματοποιούνται και κατασχέσεις και πλειστηριασμοί είναι η ατράνταχτη απόδειξη ότι ολοένα και περισσότεροι πολίτες πέφτουν στον γκρεμό και δεν είναι κακοπληρωτές. Το γεγονός ότι υπάρχουν και τέτοιοι δεν σημαίνει πως θα μετατρέψουμε την εξαίρεση σε κανόνα.

Αυθαίρετη δόμηση / Το ιστορικό μιας διαχρονικής Ελληνικής πραγματικότητας / Η περίπτωση της Νέας Μάκρης

Μάτι – Πολεοδομική Ενότητα 10 Νέας Μάκρης, Δήμου Μαραθώνος

Η περιοχή Μάτι, 1200 στρεμμάτων είχε πουληθεί σε Χαλανδριώτες από την Μονή Πεντέλης το 1930, οι οποίοι την μοιράσανε μεταξύ τους με κλήρωση, ενώ στη συνέχεια έκαναν ιδιωτική πολεοδόμηση. Βρίσκεται μεταξύ της λεωφόρου Μαραθώνος και της θάλασσας στη νότια περιοχή της Δημοτικής Ενότητας της Νέας Μάκρης, του Δήμου Μαραθώνος. Η περιοχή είναι δομημένη ως επί το πλείστον με αυθαίρετο – μη νόμιμο τρόπο με κτίσματα κυρίως Β’ κατοικίας, πολλές από τις οποίες είναι καλοδιατηρημένες με εξαιρετικούς κήπους και πλούσια βλάστηση. Η νότια περιοχή της γειτονιάς έχει χαμηλότερης ποιότητας κτίσματα, πυκνότερη δόμηση, σε έδαφος με έντονο ανάγλυφο και μεγάλες κλίσεις (ρέμα Παππά, λοφίσκος)

Στην παραλιακή ζώνη στα πρώτα οικοδομικά τετράγωνα βρίσκονται ογκώδη κτίσματα, πολυκατοικίες. Πέντε ξενοδοχεία δεκαετίας ’70. Τα τρία από αυτά πρόσφατα ανακαινισμένα, μέτριας και μεγάλης δυναμικότητας βρίσκονται στο παράκτιο μέτωπο όπου έχουν προξενήσει σημαντική αλλοίωση στην ακτή. Δύο μικρότερα βρίσκονται σε μικρή απόσταση από την ακτή. Πολυκατοικίες και ογκώδη κτίρια έγιναν κατά την περίοδο της Δικτατορίας. Η εκκλησία Κοίμηση της Θεοτόκου, ενορία της περιοχής, βρίσκεται στο κέντρο της γειτονιάς, επί της οδού Κύπρου. Το 2006 ξεκίνησαν οι διαδικασίες ένταξης στο σχέδιο πόλης με κτηματογράφηση της περιοχής και συλλογή δηλώσεων ιδιοκτησίας από τους κατοίκους. Η περιοχή βρίσκεται εντός Ζώνης Οικιστικής Επέκτασης Β’ κατοικίας.

«Οι φωτιές είναι άλλη μία έκφραση του διευρυνόμενου χάσματος εντός της ελληνικής κοινωνίας»

«Τελευταία πολλές φωτιές ανάβουν ακόμη και από ανθρώπινο χέρι» τονίζει σε συνέντευξή του στο Spiegel ο ειδικός στο θέμα των δασικών πυρκαγιών, ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της πολιτείας της Αριζόνα, Στίβεν Πάιν.

Απαντώντας για το θέμα των δασικών πυρκαγιών στην Ευρώπη, από την Σουηδία ως την Ελλάδα, και αν αυτό οφείλεται μόνο στο ασυνήθιστα ξηρό καλοκαίρι, ο Αμερικανός ειδικός απαντά: «Ασφαλώς, ο κίνδυνος αυξάνεται σημαντικά λόγω της μακράς περιόδου ξηρασίας αυτό τον χρόνο. Όμως, τελευταία πολλές φωτιές ανάβουν ακόμη και από ανθρώπινο χέρι».

«Για παράδειγμα, στην Ελλάδα ο εμπρησμός είναι ευρέως διαδεδομένος. Οι δασικές πυρκαγιές εξυπηρετούν στο να βρεθούν εκτάσεις για οικοδόμηση νέων κατοικιών. Όμως στον χώρο της Μεσογείου, ξεσπούν επίσης μεγάλες φωτιές κατά τη διάρκεια στα μέσα και το τέλος της καλοκαιρινής περιόδου λόγω των ισχυρών ανέμων», επισημαίνει ο Αμερικανός καθηγητής.

Ζερεφός: Η κατάσταση δεν εκτιμήθηκε σωστά, δεν δόθηκε εντολή εκκένωσης

Η χώρα μας πρέπει να θωρακιστεί απέναντι στις πυρκαγιές όπως θωρακίζεται απέναντι στους σεισμούς, λέει σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ ο ακαδημαϊκός Χρήστος Ζερεφός κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το γεγονός ότι τις επόμενες δεκαετίες θα έχουμε επιπλέον σαράντα ημέρες δασικών πυρκαγιών. Πρέπει να μελετήσουμε τα φαινόμενα σε βάθος, εξηγεί ακόμη, ενώ εντοπίζει τις αιτίες της καταστροφής στην απουσία οδών διαφυγής, τις πευκοφυτεύσεις και την αντίληψη ότι ένας μεγάλος δρόμος μπορεί να εμποδίσει πάντοτε την εξάπλωση της πυρκαγιάς.

Ακολουθεί η συνέντευξη του ακαδημαϊκού Χρήστου Ζερεφού στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Τι εξήγηση δίνετε για την καταστροφή;

Η καταστροφή ήταν προφανές ότι θα συμβεί όπως θα συμβούν και άλλες καταστροφές εάν δεν αλλάξουμε νοοτροπία.

Σε τι αναφέρεστε συγκεκριμένα;

Έχουμε εμποδίσει τις εξόδους διαφυγής σε περιπτώσεις όπως αυτή που αντιμετωπίσαμε προχθές στο Μάτι. Είναι πραγματική αυτοκτονία η ανυπαρξία διόδου προς τη θάλασσα. Επιπλέον, έχουμε υπερεκτιμήσει την ικανότητα ενός δρόμου να εμποδίσει την πυρκαγιά να περάσει από τη μία στην άλλη πλευρά. Αυτό ακριβώς συνέβη στη Λεωφόρο Μαραθώνος. Η κατάσταση δεν εκτιμήθηκε σωστά, η πυρκαγιά πέρασε χωρίς να έχει δοθεί εντολή εκκένωσης. Αλλά το μείζον, επαναλαμβάνω, είναι η μη έξοδος διαφυγής.

Το κάρο με τα άχυρα

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Ό,τι και να λέμε, όσο και να παίρνουν τα πληκτρολόγια φωτιά, «η απελπισία δεν είναι συναίσθημα διαρκείας» αν δεν έχεις πληγεί, αν δεν έχει χαραχτεί βαθιά, αν δεν θρήνησες αγαπημένους, αν δεν αφέθηκες στο έλεος της φωτιάς.

Για τους πολλούς οι εικόνες, πετρωμένες «σ’ ακινησία θανατερή», σε λίγο καιρό θα ‘ναι ανάμνηση. Όπως έγιναν η Αρτέμιδα και η Μάκιστος.

Ευθύνες, παραλείψεις, σφάλματα, προγράμματα, προπονημένοι και απονευρωμένοι, εύθικτοι και ευαίσθητοι, πονηρεμένοι και συνεννοημένοι, κήρυκες, κήνσορες και τιμητές. Μια πυρκαγιά που μαίνεται για χρόνια.

Στη Γερμανία σιγοκαίει μία, από το 1688. Η επιμονή της υπόγειας φωτιάς σε παλιό ορυχείο του κρατιδίου Saarland είχε προκαλέσει την έκπληξη ακόμη και του Γκαίτε, ο οποίος, αδυνατώντας να πιστέψει, πήγε επιτόπου. Απαθανάτισε μάλιστα τον θαυμασμό του για το φαινόμενο στο έργο του «Dichtung und Wahrheit» (Φαντασία και Πραγματικότητα).