Ο εφιάλτης του Μορφέα

«Ο Εφιάλτης του Μορφέα» είναι ο τίτλος ενός συγκλονιστικού ντοκιμαντέρ που ετοίμασε ο Σωτήρης Δανέζης και βγήκε στον αέρα στο Mega στις 28 Ιανουαρίου. 

O Μορφέας ήταν ένας από τους χίλιους γιους του Ύπνου. Έπαιρνε διάφορες μορφές και εμφανιζόταν στα όνειρα των ανθρώπων. Στη δυτική παράδοση η αγκαλιά του Μορφέα συνδέθηκε με έναν βαθύ ύπνο με όμορφα όνειρα. Στην Υποσαχάρια Αφρική, με τον ίδιο το θάνατο... 60.000.000 άνθρωποι ζουν με την απειλή, 300.000 έχουν ήδη μολυνθεί, 60.000 θα πεθάνουν. 

Η Εμπόλεμη Ζώνη ακολουθεί τους" Γιατρούς Χωρίς Σύνορα" στη μάχη εναντίον μιας ξεχασμένης θανατηφόρου αρρώστιας. Σχεδόν μισό αιώνα μετά την εξαφάνισή της, «Ασθένεια του Ύπνου» επιστρέφει με τη μορφή επιδημίας ως ο «Εφιάλτης του Μορφέα».

Ακροσφαλής διπλωματία

Ινφογνώμων Πολιτικά

ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΙΛΙΑΡΔΟΣ

Πρόκειται για μία παραλλαγή της θεωρίας των παιγνίων, όπου δεν μπορεί να αποκλεισθεί η ακραία μετωπική σύγκρουση της Ελλάδας με τη Γερμανία – με άγνωστες συνέπειες για τις δύο χώρες, για το ευρώ, για την ευρωζώνη και για τον πλανήτη.

«Στα παίγνια μη συνεργασίας, όπως αυτό στην Ευρώπη σήμερα, δεν υπάρχουν δεσμευτικές συμφωνίες – οι παίχτες μπορούν να λένε ότι θέλουν, ενώ δεν υπάρχει εκείνος ο εξωτερικός φορέας που θα τους αναγκάσει να κάνουν ότι έχουν υποσχεθεί. Εκτός εάν πρόκειται για ένα στημένο παιχνίδι» (Ι. Ιωάννου)

Άρθρο

Το «παιχνίδι της δειλίας» (chicken game, «παιχνίδι με τη φωτιά»), είναι ένα από τα προβλήματα, από τις αντιπαραθέσεις καλύτερα, με τις οποίες ασχολείται η θεωρία των παιγνίων – ενώ στη βιβλιογραφία είναι γνωστό ως «ακροσφαλής διπλωματία» ή σαν μία παραλλαγή του παιχνιδιού «γεράκι και περιστέρι».
Πρόκειται για ένα σενάριο, για μία «πρόβα υπερβολικού θάρρους», κατά το οποίο δύο αγωνιστικά αυτοκίνητα ευρίσκονται σε πορεία σύγκρουσης, κατευθυνόμενα το ένα επάνω στο άλλο, με πλήρη ταχύτητα - με τελικό αποτέλεσμα όποιος οδηγός στρίψει κάποια στιγμή, για να αποφύγει το θάνατο, να θεωρείται πως τεκμηριώνει το φόβο και τη δειλία του, οπότε χάνει το παιχνίδι.

Από την «αριστερή παρένθεση» σε νέα… «κυβέρνηση Παπαδήμου»;

tvxs

Από το σχέδιο της «αριστερής παρένθεσης» στο σχέδιο της νέας… «κυβέρνησης Παπαδήμου»: Θα είναι ή δεν θα είναι αυτό το plan B της «επιχείρησης ασφυξίας» της κυβέρνησης, που κατήγγειλε χθες ο ίδιος ο πρωθυπουργός από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ;

Οι πληροφορίες από το Μέγαρο Μαξίμου, οι κινήσεις σε κάποια… πρωτοσέλιδα και η διακομματική κινητικότητα εντός και εκτός συνόρων δείχνουν ότι  το σενάριο βρίσκεται στο τραπέζι.

Κυβερνητικά στελέχη θεωρούν δεδομένο ότι το επόμενο διάστημα θα αρχίσουν να πυκνώνουν τα «προσκλητήρια» – από συγκεκριμένα media – και οι πολιτικές φωνές εντός και εκτός Ελλάδος  που θα καλούν σε «ευρείες» και «εθνικές συναινέσεις» υπέρ της «σωτηρίας» της χώρας.

Ένας από τους λόγους άλλωστε, κατά τις ίδιες πηγές, που ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε χθες, στην ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή στην «αμφίβολης ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης κυβέρνηση Παπαδήμου» ήταν ακριβώς για να «κάψει» τα όποια σενάρια «οικουμενικών και εθνοσωτήριων» σχημάτων.

Τσακίστε τον υπόκοσμο του ποδοσφαίρου.

Νέα Κρήτη

Του Δημήτρη Μηλάκα

Το ξεκατίνιασμα των εκλεκτών κυρίων (Μαρινάκη, Αλαφούζου κλπ) του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι καθαρά δική τους υπόθεση καθότι ο καθείς (συμπεριλαμβανομένων και όλων αυτών των επιφανών ανδρών που επενδύουν στο ποδόσφαιρο) έχι δικαίωμα να είναι όσο Κατίνα το επιθυμεί. Αυτό, ωστόσο, που δεν είναι δική τους υπόθεση - αλλά είναι υπόθεση της κοινωνίας και της πολιτείας - έχει να κάνει με το κόστος που συνεπάγεται για το κοινωνικό σύνολο η δραστηριότητά τους στο χώρο του ποδοσφαίρου.

Με πιο απλά λόγια, αφού το  ποδόσφαιρο είναι επαγγελματικό ας λειτουργήσουν τελικά οι κανόνες της αγοράς  και  ας εφαρμοστούν οι νόμοι οι οποίοι θα πρέπει να είναι  καθαροί και ξάστεροι.

Για παράδειγμα: για ποια επιχείρηση η πολιτεία αναλαμβάνει το κόστος της ασφάλειάς της; Ποια επιχείρηση  προστατεύεται σε μόνιμη βάση από διμοιρίες των ΜΑΤ; Ποια επιχειρηματική δραστηριότητα αναθέτει στο τζάμπα το έργο της ομαλής εξέλιξης παραγωγής του προιόντος της (ενός ποδοσφαιρικού παιχνιδιού εν προκειμένω) στην κοινωνία, η οποία τελικά πληρώνει την αστυνομία;

Για παράδειγμα, ισχύουν για τις ποδοσφαιρικές επιχειρήσεις ότι ισχύει και για τις υπόλοιπες αναφορικά με τα χρέη τους, τους διακανονισμούς και  τους δανεισμούς τους;

ΕΥΡΩ ΙΣΟΝ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

iskra

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Τώρα έχουν αποθρασυνθεί τόσο που δεν διστάζουν να το λένε κατάμουτρα στους λαούς: «Τα εκλογικά αποτελέσματα δεν αλλάζουν τις συνθήκες. Σέβομαι τα αποτελέσματα της λαϊκής έκφρασης περισσότερο από άλλους, αλλά ταυτόχρονα η λαϊκή ψήφος δεν αλλάζει τους κανόνες» δήλωσε δημοσίως ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. «Δεν μπορούμε να αμφισβητούμε τους κανόνες έπειτα από κάθε εκλογικό αποτέλεσμα, γιατί αν το κάναμε θα σκοτώναμε την ευρωζώνη» πρόσθεσε. Προφανώς εννοεί ότι, αντί να «σκοτώσουμε» τους ιερούς και απαραβίαστους κανόνες της ευρωζώνης, μπορούμε να σκοτώσουμε τη δημοκρατία στα κράτη-μέλη της κι έτσι να είναι όλα μέλι γάλα στις επαρχίες του Δ΄ Ράιχ!

«Ελλάδα: Η κυβέρνηση Τσίπρα υποτάσσεται στις απαιτήσεις των Βρυξελλών» πανηγύριζε την Τετάρτη ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της γαλλικής εφημερίδας Λε Μοντ. «Ο Τσίπρας ξεχνάει τιςπροεκλογικές υποσχέσεις του για να ικανοποιήσει τις Βρυξέλλες», «Οι μεταρρυθμίσεις που η Αθήνα υπόσχεται να κάνει είναι όσες είχε εγγράψει σε λίστα η τρόικα και τις οποίες είχε καταγγείλει ο ΣΥΡΙΖΑ» ήταν δύο ακόμη τίτλοι της ίδιας εφημερίδας. Το κύριο άρθρο της Μοντ όμως έβαζε ωμά επί τάπητος το ουσιαστικό θέμα: «Από τη στιγμή που η Ελλάδα διαπιστώνει ότι το θεμελιώδες συμφέρον της είναι να παραμείνει στους κόλπους της ζώνης του ευρώ, δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά παρά να υποταχθεί σε ένα μίνιμουμ κανόνων» έγραψε χωρίς περιστροφές, θέτοντας τα όρια της δημοκρατίας στην ευρωζώνη. «Αυτό θύμισαν στον θερμόαιμο υπουργό Οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη, ο οποίος απερίσκεπτα είχε σπεύσει να πουλήσει το τομάρι της τρόικας προτού καν τη σκοτώσει όχι μόνο ηΚομισιόν, όχι μόνο η Γερμανία, αλλά και οι χώρες που πλήρωσαν ακριβά το σεβασμό των κανόνων για να βγουν από τις δυσκολίες, όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία» προσθέτει η γαλλική εφημερίδα με σαρκαστική διάθεση.

Τι ακριβώς θα κερδίσει η Ελλάδα υποτασσόμενη στους κανόνες της ευρωζώνης το εξηγεί χωρίς περιστροφές ο υπουργός Οικονομικών του Δ΄ Ράιχ Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με δηλώσεις που έκανε την Τετάρτη: «Όσο η Ελλάδα δεν εκπληρώνει τις δεσμεύσεις της, δεν θα δοθεί ούτε ένα ευρώ βοήθειας!» υπογράμμισε και πρόσθεσε: «Εάν εκπληρώσουν τις δεσμεύσεις τους, τότε θα μπορέσουν να λάβουν τις δόσεις που απομένουν. Εάν δεν τις εκπληρώσουν, τότε οι δόσεις δεν θα καταβληθούν». Σαφέστατος, αμείλικτος, ανελέητος ο Σόιμπλε. Τι συμπέρασμα έβγαλε από όλα αυτά ο Αλέξης Τσίπρας; «Αποδείξαμε ότι η Ευρώπη αποτελεί πεδίο διαπραγμάτευσης και αμοιβαία βιώσιμων συμβιβασμών και όχι πεδίο εξόντωσης, υποταγής και τυφλής τιμωρίας» είπε στο αμήχανο και προκλητικό διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό ο πρωθυπουργός, το απομεσήμερο του περασμένου Σαββάτου. Ακούγοντας αυτές τις θέσεις, η Μοντ ήταν εντυπωσιακή στο κύριο άρθρο της: «Πρέπει να τον υποστηρίξουμε [...] ειδικά τη στιγμή αυτή που ο χειρισμός της αναμέτρησής του με την τρόικα κινδυνεύει να τον αφήσει ξεκρέμαστο στην ελληνική Αριστερά της Αριστεράς» εισηγείται η κεντρώα γαλλική εφημερίδα. «Με τις πρώτες μπουνιές που έφαγε στο σαγόνι να περνούν, αν ο κ. Τσίπρας δώσει εγγυήσεις σοβαρότητας και αυθεντικής μεταρρυθμιστικής θέλησης, θα έχει έρθει η στιγμή να τον υποστηρίξουμε χωρίς υστεροβουλία» προσθέτει το κύριο άρθρο της Μοντ. Με άλλα λόγια, εκτιμά ότι ο έλληνας πρωθυπουργός του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ κοντά στο επιθυμητό σημείο ενσωμάτωσης στο ευρωπαϊκό κατεστημένο! «Αν όντως τον αφήσει ξεκρέμαστο η Αριστερά, να τον πάρουμε εμείς!» είναι η ουσία της γραμμής που προτείνει η Μοντ!

Πολ Μέισον: Μπορεί Ένα Εικονικό Νόμισμα-Τύπου Bitcoin Να Επιλύσει Την Ελληνική Κρίση;

analitis

«Δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα το θετικό σε μια ευρωκρίση. Γίνεσαι κι εσύ μέρος ενός ατελείωτου καυγά πολιτικών, δημοσιογράφων και οικονομολόγων που προσπαθούν να βγάλουν ο ένας το μάτι του άλλου, είτε ιδιωτικά, είτε στο twitter. Το μόνο πλεονέκτημα του να βρίσκεσαι εκεί είναι πως εξαναγκάζεσαι να σκεφτείς αφαιρετικά γύρω από το χρήμα. Σύντομα – αν δεν επιλυθεί η ελληνική κρίση – ένα από τις πιο τολμηρά δείγματα αφαιρετικής σκέψης θα μπορούσε και να δοκιμαστεί: Ένα παράλληλο ψηφιακό νόμισμα, που θα εκδοθεί από την ελληνική κυβέρνηση, πάνω στο μοντέλο του bitcoin, αλλά με μια ειδοποιό διαφορά».

Με αυτήν την παράγραφο ξεκινά το άρθρο του με τίτλο , το οποίο δημοσιεύεται στον Guardian, ο φημισμένος Βρετανός οικονομολόγος Πολ Μέισον. Επικαλούμενος μεταξύ άλλων και ένα κείμενο το οποίο ανάρτησε πριν από περίπου ένα χρόνο στο blog του ο νυν υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, ο Μέισον γράφει:

Στην ορθόδοξη οικονομική θεωρία, το χρήμα σπάνια απεικονίζεται. Απλά υπάρχει, λειτουργεί ως λιπαντικό ανάμεσα στην προσφορά και τη ζήτηση. Το συμπέρασμα είναι: Οι αγορές δημιουργούν το χρήμα και ο ρόλος του κράτους είναι να εξασφαλίζει ότι δεν είναι πλαστό.

ΑΥΤΟΕΚΠΛΗΡΟΥΜΕΝΗ... ΤΡΑΓΩΔΙΑ

iskra

Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ*

Χαρακτηριστικά ενός επαναλαμβανόμενου μοτίβου αποκτούν οι επιθέσεις εξτρεμιστών ισλαμιστών εναντίον σκιτσογράφων σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες: κάποιος ευρωπαίος πολίτης με αραβική καταγωγή, που ήταν γνωστός στις αρχές ασφαλείας, σπέρνει τον τρόμο σε αθώα θύματα και σε λίγες ώρες βρίσκεται νεκρός από πυρά αστυνομικών προτού προλάβει να ανακριθεί από τις Αρχές. Κάθε περιστατικό ακολουθείται από κύματα ισλαμοφοβίας, προώθησης νέων αντιτρομοκρατικών ρυθμίσεων, που αποτελούν κατάφωρη παραβίαση των δημοκρατικών δικαιωμάτων αλλά και ανακοίνωση στρατιωτικών επιχειρήσεων σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.

Η αποτρόπαια επίθεση στη Δανία εντάσσεται πλήρως σε αυτό το μοτίβο. Δεν πρόκειται φυσικά για γιγαντιαία επιχείρηση συνομωσίας, στην οποία οι αρχές ασφαλείας εκτελούν τους δράστες για να μην μιλήσουν, αλλά για φυσικό αποτέλεσμα της δομής και της λειτουργίας των αστυνομικών αρχών και των μέσων ενημέρωσης. Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι οπλίζουν τα χέρια εξτρεμιστών στα γκετοποιημένα κέντρα των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, η αστυνομία πυροβολεί ότι κινείται και τα ΜΜΕ προωθούν την αυτοεκπληρούμενη πλέον προφητεία της σύγκρουσης των πολιτισμών.

Στα θύματα της τελευταίας επίθεσης στη Δανία, εκτός φυσικά από τους δύο άτυχους ανθρώπους που δολοφονήθηκαν στην Κοπεγχάγη, συμπεριλαμβάνονται τα δημοκρατικά δικαιώματα εκατομμυρίων πολιτών στην Ευρώπη αλλά και το μέλλον χιλιάδων προσφύγων που προσπαθούν να σωθούν από τις επιπτώσεις των ιμπεριαλιστικών πολέμων  στη Μέση Ανατολή.

Η αναταραχή στην Ευρώπη αποτέλεσε το άλλοθι που αναζητούσαν οι ΗΠΑ για να ανακοινώσουν σειρά στρατιωτικών δράσεων στη Μέση Ανατολή, με πρώτο στόχο τη Μοσούλη στο Β. Ιράκ. Εκπρόσωπος της κεντρικής διοίκησης του Πενταγώνου ανακοίνωσε ότι η στρατιωτική επιχείρηση θα ξεκινήσει στις αρχές Απριλίου και σύμφωνα με πληροφορίες θα περιλαμβάνει πέντε ταξιαρχίες του Ιρακινού στρατού, που τώρα εκπαιδεύονται σε αμερικανικές εγκαταστάσεις στο Ιράκ. Πρόκειται ουσιαστικά για κλιμάκωση της επιχείρησης Εγγενής Αποφασιστικότητα (Inherent Resolve), που όπως προδίδει και ο τίτλος της αποτελεί μια ευρείας κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση την οποία, όμως, το Πεντάγωνο επιχειρεί να παρουσιάσει σαν πρωτοβουλία των Ιρακινών και όχι της Ουάσιγκτον. Η αμερικανική διοίκηση θα προσφέρει την από αέρος κάλυψη και θα στείλει βαριά οπλισμένους Ιρακινούς να ανακαταλάβουν την πόλη.

Ελληνοφρένεια - Σ2 | Επ. 34

alphatv.gr/webtv

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΦΕΥΓΟΥΜΕ Ή ΟΠΩΣ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ;

Outside the Wall

(Προειδοποίηση προς πιθανούς αναγνώστες: Είναι μεγάλο το κείμενο)

Από ό,τι ακούω και διαβάζω στα πλαίσια της κριτικής στον ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει η απαίτηση μέσα σε ένα μήνα που βρίσκεται στην κυβέρνηση να είχε ήδη: διαλύσει τα ΜΑΤ, κλείσει τις Αμυγδαλέζες, δημιουργήσει τις υποδομές και τις συνθήκες υποδοχής με αξιοπρέπεια για όσους επιστρέψουν από αυτές τις κολάσεις, προχωρήσει στο διαχωρισμό Εκκλησίας – Κράτους, εξετάσει όλες τις υποθέσεις για τις ευθύνες μνημονίων, εξετάσει όλες τις υποθέσεις σκανδάλων, ψηφίσει ολόκληρο το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, βγει από το ευρώ, δημιουργήσει δραχμή και πάρα πολλά άλλα.

Για όλες αυτές τις προσδοκίες σαφώς και φταίει αποκλειστικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός τις δημιούργησε και είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος της κριτικής που τώρα δέχεται. Δεν μπορώ να τον υπερασπιστώ, ούτε όμως θα τον καταδικάσω. Έχει άλλοθι. Σε ό,τι έχει σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον διαχωρισμό Εκκλησίας – Κράτους μπορεί να επικαλεστεί την απουσία αυτοδυναμίας. Και αυτή την απουσία αυτοδυναμίας κανείς λογικός άνθρωπος δε μπορεί να τη χρεώσει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ή ξαναπάμε σε εκλογές ή συγκατοικεί με τους ΑΝ.ΕΛ. και προχωράνε αυτά τα θέματα βήμα – βήμα.

Γιατί δεν πρέπει να ψηφίζουν οι φοιτητές

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Ο κ. Μπαλτάς, ο υπουργός Εθνικής Παιδείας, ασχέτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις απόψεις του, είναι (σε αντίθεση με κάποιους προκατόχους του) σοβαρός και ακέραιος άνθρωπος. Δηλώνει μαρξιστής, κάτι που προσωπικά (αν και δεν είμαι μαρξιστής) δεν με ενοχλεί, διότι σημαίνει ότι η πολιτική του δράση δεν συμποσούται σε μικροσυμφέροντα και ισορροπισμούς, πελατειακά δίκτυα και διαπλοκές, αλλά εκκινά από αρχές.

Είναι φανερό ότι ο κ. Μπαλτάς ασπάζεται τον νόμο-πλαίσιο του 1982, και το παραδέχεται. Η στάση του είναι πιο έντιμη από αυτήν των αλήστου μνήμης κκ. Μπαμπινιώτη, Αρβανιτόπουλου και Λοβέρδου, που υποδύονταν τους εκσυγχρονιστές αλλά υπερασπίστηκαν με νύχια και με δόντια την πανεπιστημιακή-κομματική συντεχνία τους.

Ωστόσο, θα μου επιτρέψει ο κ. Μπαλτάς να του επισημάνω τους κινδύνους που εμπεριέχει η πρόθεσή του να επαναφέρει το δικαίωμα ψήφου των φοιτητών στην εκλογή των πανεπιστημιακών καθηγητών και των πρυτανικών αρχών.

Πολ Κρούγκμαν: «Τι κέρδισε η Ελλάδα»

tvxs

Με νέο άρθρο του στους New York Times υπό τον τίτλο «Τι κέρδισε η Ελλάδα» («What Greece won) o νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν κάνει λόγο για επιτυχία της ελληνικής κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση και τονίζει ότι η ρητορική της αποτυχίας δεν δικαιολογείται.

«Την περασμένη εβδομάδα, μετά από πολύ δράμα, η ελληνική κυβέρνηση κατέληξε σε συμφωνία με τους πιστωτές της. Νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, οι Έλληνες συμπλήρωσαν κάποιες λεπτομέρειες για το πώς σκοπεύουν να εκπληρώσουν τους όρους. Αν πιστέψουμε τα δελτία ειδήσεων και την αρθρογραφία των ημερών, θα πρέπει να σκεφτούμε πως συνέβη μια καταστροφή ή μια παράδοση από πλευράς της νέας κυβέρνησης. Ακόμη και ορισμένες παρατάξεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ το πιστεύουν. Κι όμως, όχι! Η Ελλάδα τα πήγε πολύ καλά στις διαπραγματεύσεις, αν και οι μεγάλες μάχες δεν έχουν έρθει ακόμη. Πιστεύω πως η Ελλάδα έκανε μια χάρη στην υπόλοιπη Ευρώπη» σημειώνει ο Πολ Κρούγκμαν.

Ιδρύεται η πρωτοβουλία «Διαγραφή του Χρέους Τώρα»

info-war

Την Τετάρτη 4 Μαΐου θα πραγματοποιηθεί η ανοιχτή ιδρυτική συνέλευση της πρωτοβουλίας Διαγραφή του Χρέους Τώρα.

Ήδη προσωπικότητες από τον ακαδημαϊκό, καλλιτεχνικό και δημοσιογραφικό χώρο, έχουν υπογράψει το αρχικό κείμενο κάλεσμα το οποίο θα διαμορφωθεί στη συνέλευση.

Η πρωτοβουλία εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

Ερήμην και σε βάρος του λαού οι συμφωνίες της κυβέρνησης με δανειστές
Ανοιχτή εκδήλωση – ιδρυτική συνέλευση στις 4 Μαρτίου

Πλήρη υποταγή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στους πιστωτές σηματοδοτεί η απόφαση του Συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης (Γιούρογκρουπ) στις 20 Φεβρουαρίου.

Το τελικό ανακοινωθέν στρέφεται ενάντια στη δίκαιη λαϊκή διεκδίκηση για διαγραφή του χρέους και τερματισμό της πολιτικής της λιτότητας και ισοδυναμεί με αθέτηση των προεκλογικών διακηρύξεων της κυβέρνησης καθώς: Πρώτο, αναγνωρίζει το δημόσιο χρέος («οι ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την κατηγορηματική δέσμευσή τους να τηρήσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εγκαίρως»). Δεύτερο, σηματοδοτεί την συνέχιση της τρέχουσας αξιολόγησης που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2014 («σκοπός της παράτασης είναι η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης»). Τρίτο, συναρτά τις εκταμιεύσεις των δόσεων από την έγκριση της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης της παραταθείσας συμφωνίας. Τέταρτο, μεταφέρει τα διαθέσιμα κεφάλαια του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στο Ευρωπαϊκό ΤΧΣ, αφαιρώντας από την κυβέρνηση τα μέσα άσκησης κοινωνικής πολιτικής. Πέμπτο, διαιωνίζει την επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας, που πλέον δεν θα ασκείται από την Τρόικα, αλλά από τους λεγόμενους «θεσμούς» που συμπεριλαμβάνουν όλες τις «συνιστώσες» της Τρόικας (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ). Έκτο, συνεχίζει την λιτότητα μέσα από την συμφωνία για πρωτογενή πλεονάσματα. Έβδομο, η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται να μη νομοθετεί χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών, θυμίζοντας αποικία («οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απέχουν από οποιαδήποτε κατάργηση μέτρων και μονομερείς αλλαγές στις πολιτικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους»).

Η έξοδος από το ευρώ πρέπει να γίνει με σχέδιο

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Της Σοφίας Λαμπίκη

Υπόθεση εργασίας βασισμένη μόνο στις ιστορικές μου γνώσεις και την πολιτική σκέψη μου.

Η έξοδος της Ελλάδας απ’ το ευρώ με στάση πληρωμών ήταν επώδυνη για τους ξένους το 2010,όταν τα ελληνικά ομόλογα δεν είχαν περάσει στην πλάτη των κρατών αλλά ήταν σε χέρια τραπεζών και ιδιωτών.

Με την ολέθρια Δανειακή Σύμβαση του 2012,το Κούρεμα,την μετατροπή του Χρέους σε υποκείμενο στο Αγγλικό Δίκαιο,μια έξοδος έγινε ελεγχόμενη και με ελάχιστες απώλειες για τους ιδιώτες και τις τράπεζες.Μάλιστα η εγγύηση που υπογράφτηκε για κατάσχεση δημόσιας περιουσίας αν δεν αποπληρωθεί το Χρέος διασφάλισε τους δανειστές.

Σήμερα,όλο και περισσότεροι φωνάζουν αυτό που κανείς σχεδόν δεν έλεγε πριν 6-10 χρόνια.

Να βγούμε απ’ το ευρώ με ταυτόχρονη Στάση Πληρωμών έξω.

Νομίζω πως δεν πολυσκάνε έξω πια.

Δέσανε το γάιδαρο τους.

Επίσης, θελκτικό είναι για τη Γερμανία να συντρίψει μια χώρα που κουνήθηκε απέναντι της.

Τί θα συμβεί αν άτακτα,μέσα σε μια νύχτα,μας σπρώξουν στο ήδη έτοιμο -κατά τη γνώμη μου- grexit;

Η κρίση ανταγωνιστικότητας μετατράπηκε σε κρίση δημοσίου χρέους

kontranews

του Γιώργου Βάμβουκα

Σε χώρες σαν την Ελλάδα,  που χαρακτηρίζονται για το πελώριο δημόσιο χρέος τους, η μείωση του χρέους εξαρτάται από δύο θεμελιώδεις παράγοντες, που ουσιαστικά αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία. Ο πρώτος παράγοντας είναι ο ρυθμός ανάπτυξης του οικονομικού τους συστήματος και ο δεύτερος το επίπεδο των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Για παράδειγμα, αν την περίοδο 2015-2025, ο μέσος αναπτυξιακός ρυθμός της Ελλάδας ήταν γύρω στο 5%, με μαθηματική βεβαιότητα το δημόσιο χρέος θα ήταν διαχειρίσιμο (βιώσιμο) μετά το 2020 ή έστω το 2025. Η ταχύρυθμη αναπτυξιακή διαδικασία είναι αυτή που δημιουργεί τους αναγκαίους φορολογικούς πόρους, για την απρόσκοπτη χρηματοδότηση των δημοσιονομικών δαπανών σε μισθούς, συντάξεις, τόκους, χρεολύσια, κ.α., με ταυτόχρονη την παρουσία υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό. Τα αξιόλογα πρωτογενή πλεονάσματα είναι αυτά που θα συντελέσουν στη μελλοντική μείωση του τεράστιου σημερινού δημοσίου χρέους της Ελλάδας. Η παγκόσμια οικονομία βρίθει παραδειγμάτων χωρών (Κίνα, Ινδία, Νότια Κορέα, κ.λπ.), που λόγω των σημαντικών αναπτυξιακών τους ρυθμών, οι κρατικοί τους προϋπολογισμοί είναι πλεονασματικοί και ο λόγος δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ κυμαίνεται σε επίπεδα χαμηλότερα του 40%. 

Διαγραφή χρέους;

ΑΚΙΟΕ

του Γιώργου Δουράκη*

Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται λόγος για διαγραφή χρέους. Το θέμα ετέθη με παρόμοια ένταση και το 2011. Τελικά το κούρεμα (PSI) έγινε και ήταν το μεγαλύτερο στην Ιστορία. Το πρόβλημα όμως δεν λύθηκε. Τι έφταιξε; Πρώτον, το ότι κουρέψαμε τις τράπεζές μας και τα ασφαλιστικά μας ταμεία, δημιουργώντας τεράστιες τρύπες που έπρεπε να καλυφθούν από τον κρατικό προϋπολογισμό. Δεύτερον - και κυριότερο - συνεχίσαμε να εφαρμόζουμε πολιτική σκληρής λιτότητας, ως απαράβατο όρο για συνέχιση της δανειοδότησης. Κατά τους πιστωτές, η λιτότητα θα οδηγούσε σε ανάπτυξη. Αντ' αυτού όμως βύθισε τη χώρα σε πρωτοφανή ύφεση, εκτοξεύοντας έτσι την ανεργία αλλά και το... χρέος (180% του ΑΕΠ)!

Επομένως αυτό που προέχει είναι η κατάργηση των υφεσιογόνων πολιτικών. Αμεσα. Για να ξεκινήσει επιτέλους η ανάπτυξη. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να απαλλαγούμε από τα υπέρογκα ποσά που πληρώνουμε για την εξυπηρέτηση του χρέους, αλλά και από την περαιτέρω εσωτερική υποτίμηση και τη συνεχιζόμενη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους. Αυτά είναι που αποδυναμώνουν τη ζήτηση και εμποδίζουν την οικονομία να ανακάμψει. Επείγει η απαλλαγή από τη σκληρή λιτότητα. Πάση θυσία.

Η διαγραφή χρέους είναι μεν αναγκαία, αλλά μπορεί να περιμένει. Αν μη τι άλλο και για έναν επιπρόσθετο λόγο. Το 2011 το χρέος ήταν ιδιωτικό. Τώρα είναι θεσμικό. Τουτέστιν δεν έχουμε απέναντί μας ιδιώτες, αλλά ευρωπαίους φορολογουμένους, που δεν είναι διατεθειμένοι να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Βέβαια αυτό είναι εν πολλοίς μύθος, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι αυτό πιστεύουν. Αρα τυχόν εμμονή στη διαγραφή χρέους θα ήταν αυτοκτονική, γιατί αφενός θα προσέκρουε στο τείχος των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, αφετέρου θα χάναμε το ηθικό πλεονέκτημα και την υποστήριξη της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης.

Κορυφαίος Οικονομολόγος Προειδοποιεί: Έρχεται Πλήρης Οικονομική Κατάρρευση και Μαζική Πτώχευση…

Νέα Κρήτη

Με την είδηση για λεγόμενη επίτευξης συμφωνίας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση να κάνει τον γύρο του κόσμου, ένας από τους κορυφαίους οικονομολόγους στον κόσμο προειδοποιεί μέσω του KingWorldNews, πως ο κόσμος οδεύει προς πλήρη οικονομική κατάρρευση.

Η εκτύπωση χρημάτων καταστρέφει τον κόσμο

Michael Pento: «Το μηδενικό ενδιαφέρον για πολιτική επιτοκίων και ποσοτική χαλάρωση σε όλο τον κόσμο δεν έσωσε τον κόσμο από τη Μεγάλη Ύφεση. Η πρωταρχική λειτουργία της λήψης επιτοκίων στο μηδέν τοις εκατό και η εκτύπωση τρισεκατομμυρίων δολαρίων - τι γίνεται με αυτά τα δύο: Πρώτον Επαναδιογκώνονται παλιές φούσκες - καθιστώντας έτσι τους πλούσιους ακόμη πλουσιότερους και καταστρέφοντας τη μεσαία τάξη και τις κατώτερες τάξεις. Και δεύτερο να ενθαρρυνθεί μια μαζική αύξηση στην ποσότητα του συνολικού χρέους.

Το Παγκόσμιο Χρέος Τώρα έχει φτάσει στο εντυπωσιακό 290 τοις εκατό του παγκόσμιου ΑΕΠ

«Το Παγκόσμιο χρέος αυξήθηκε κατά 60 τρισεκατομμύρια δολάρια σε ονομαστικούς όρους από το 2008. Επιτρέψτε μου να πω και πάλι αυτό τον αριθμό - 60000000000000 δολάρια. Έτσι, όταν δημιουργούν δωρεάν χρήματα και να κάνουν αυτό το φανταστικό ποσό των χρημάτων να διατίθεται για απεριόριστο δανεισμό, ξέρετε τι κάνουν; Παίρνουν ακόμα περισσότερο χρέος. Το Παγκόσμιο χρέος βρίσκεται τώρα κοντά στο (εντυπωσιακό) 290 τοις εκατό του παγκόσμιου ΑΕΠ».

Κεντρική Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ: Ενστάσεις για τη συμφωνία - Τι απάντησε ο Δραγασάκης

tvxs

Με τις αναμενόμενες ενστάσεις από τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας για τη συμφωνία του Eurogroup συνεχίζεται η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.
Απαντώντας στις εσωτερικές επικρίσεις, ο αντιπρόεδρος της κυβέρησης Γιάννης Δραγασάκης δήλωσε πως “απαιτείται συγκρότηση μιας μεγάλης πολιτικής και κοινωνικής συμμαχίας για να αποτρέψουμε την απειλή ενός νέου μνημονίου”. “Ο ΣΥΡΙΖΑ που συγκροτήσαμε μετά το συνέδριο δεν είναι ούτε ενιαίος ούτε κόμμα των μελών του και για αυτό έχουμε ευθύνη όλοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να λειτουργεί με όρους ενιαίου κόμματος μέσα από συλλογικές διαδικασίες και με υπευθυνότητα των μελών του”, τόνισε στέλνοντας μήνυμα προς το εσωτερικό του κόμματος.

Επικριτικός για τη συμφωνία, όπως αναμενόταν, εμφανίστηκε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης εκτιμώντας μάλιστα πως η κυβέρνηση δεν θα κυρώσει στη Βουλή τη συμφωνία και αυτό είναι “πολύ θετικό”. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης έκανε λόγο για “κρίσιμες ασάφειες” και “προβλήματα”. Όπως φέρεται να είπε “η μεγάλη πρόκληση με την οποία θα είμαστε αντιμέτωποι το επόμενο διάστημα και θα κριθούμε είναι η υλοποίηση των προεκλογικών δεσμεύσεων”

Τσίπρας: Οι τρεις αλήθειες για τη συμφωνία του Eurogroup

tvxs

Μετά τη μαραθώνια συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ οι πολιτικές εξελίξεις και η συμφωνία του Eurogroup θα συζητηθούν το Σαββατοκύριακο και στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος. Τη συνεδρίαση άνοιξε με εισήγησή του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Κατά την ομιλία του ο Αλέξης Τσιπρας αναφέρθηκε στις πιέσεις που δέχεται η Ελλάδα, στις τρεις αλήθειες για τη διαπραγμάτευση, στο σχέδιο ανατροπής της νέας κυβέρνησης και το ρόλο του Αντώνη Σαμαρά και τις προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η νέα κυβέρνηση.

Πέραν της συζήτησης για την αποτίμηση της πορείας της κυβέρνησης τον πρώτο μήνα διακυβέρνησης, κυρίως όσον αφορά την διαπραγμάτευση με τους δανειστές, αναμένεται να εκλεγεί νέα και ολιγομελής Πολιτική Γραμματεία, νέος γενικός γραμματέας και να αντικατασταθούν αρκετά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής.

7 ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ – ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

iskra

Tου ΒΑΣΙΛΗ ΛΙΟΣΗ*

ΜΕΡΟΣ Ι

Πώς θα μπορούσε σε μία εισήγηση των τριών τετάρτων περίπου, να χωρέσει η ιστορία του καπιταλισμού; Η απάντηση είναι πως δεν μπορεί να χωρέσει ή τουλάχιστον να χωρέσει με όλες της τις λεπτομέρειες. Ακόμη και μια ιστορία με τα βασικά μόνο σημεία της απαιτεί μακροσκελή ανάλυση και βαθιά γνώση του αντικειμένου.

Υπάρχει, όμως, και άλλο ένα πρόβλημα εκτός του τεράστιου όγκου πληροφοριών. Ένα βασικό ερώτημα που ανακύπτει είναι με βάση ποιο ή ποια κριτήρια περιοδολόγησης μπορεί να παρουσιαστεί μια τέτοια ιστορία. Με βάση την αλλαγή του μοντέλου διαχείρισης; Τη συγκέντρωση του κεφαλαίου; Τις οικονομικές κρίσεις; Τον τρόπο απόσπασης της υπεραξίας; Τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα; Την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και την οργάνωση της παραγωγής; Τον τρόπο υπαγωγής της εργασίας στο κεφάλαιο; Της διαδρομής του εργατικού και του επαναστατικού κινήματος; Τις ιδέες και τις θεωρίες που γεννήθηκαν;

Μία περιοδολόγηση που θα συμπεριελάμβανε όλα αυτά τα κριτήρια θα ήταν μάλλον χαοτική. Για αυτό το λόγο θα πρέπει να σκεφτούμε ποιο είναι το κύριο. Και στη μαρξική θεωρία το κύριο είναι η οικονομία. Τα υπόλοιπα καθορίζονται από αυτήν και στη συνέχεια καθορίζουν και τη μορφή της πρώτης. Επομένως, έχοντας υπόψη μας πως η βάση καθορίζει το εποικοδόμημα –ενώ βεβαίως στη συνέχεια αλληλεπιδρούν– η σημερινή παρουσίαση της ιστορίας του καπιταλισμού θα γίνει, όσον είναι δυνατό, κατά βάση με οικονομικά κριτήρια, χωρίς καθόλου να παραβλέψουμε το εποικοδόμημα, την πολιτική και τις ιδέες που παρήχθησαν με βάση τις υλικές αναγκαιότητες. Εννοείται πως είτε από υποκειμενικές αδυναμίες είτε λόγω αντικειμενικών δυσκολιών, στην παρούσα εισήγηση θα υπάρξουν κάποια νοηματικά χάσματα.

I. Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑΣ [1]

Ο καπιταλισμός δεν είναι το πρώτο κοινωνικό σύστημα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Προϋπήρξε το πρωτόγονο κοινοτικό σύστημα, ο ασιατικός τρόπος παραγωγής, το δουλοκτητικό σύστημα και η φεουδαρχία. Κατά τη μετάβαση από το ένα σύστημα στο άλλο, οι παραγωγικές δυνάμεις συγκρούονταν με τις σχέσεις παραγωγής εωσότου η σύγκρουση έφτανε σε κορύφωση με αποτέλεσμα τη διαδοχή του ενός συστήματος στο άλλο. Σε κάθε περίπτωση στα σπλάχνα κάθε κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού φυόταν το επόμενο το οποίο από ένα σημείο κι έπειτα ασφυκτιούσε, σπάζοντας εν τέλει το κέλυφος που εμπόδιζε την ανάπτυξή του.

Η σοβιετική εξουσία και οι πολεμικές αποζημιώσεις

Ημεροδρόμος

Συνεδρίαση του Σοβιέτ της Πετρούπολης τον Οκτώβρη του 1917

του Γιώργου Καραγιάννη

Ας έρθουμε τώρα στις πρώτες μέρες της σοβιετικής εξουσίας και στο Δεύτερο Συνέδριο των Σοβιέτ (26 Οκτωβρίου/8 Νοεμβρίου 1917) που ενέκρινε τα ιστορικά διατάγματα για την ειρήνη και τη γη με βάση τις εισηγήσεις του Λένιν.

Με το διάταγμα για την ειρήνη , το πρώτο της νέας εξουσίας, η σοβιετική κυβέρνηση πρότεινε σε όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις τους ,που είχαν εμπλακεί στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο να αρχίσουν αμέσως διαπραγματεύσεις για να επιτευχθεί μια δίκαιη ειρήνη χωρίς προσαρτήσεις και πολεμικές αποζημιώσεις. Τονιζόταν ακόμη πως η σοβιετική κυβέρνηση δεν θεωρούσε τους όρους της τελεσιγραφικούς και πως ήταν έτοιμη να συζητήσει τους όρους που θα πρότειναν τα άλλα κράτη.

Ακύρωση όλων των δανείων του τσαρικού καθεστώτος

Το διάταγμα για την ειρήνη προέβλεπε ακόμη τη δημοσίευση όλων των μυστικών συμφωνιών που είχαν υπογράψει ή επικυρώσει οι αστικές κυβερνήσεις μετά την Επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917 και τονιζόταν ότι όλες αυτές οι συμφωνίες κηρύσσονταν χωρίς όρους και αμέσως άκυρες. ( Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ , «Παγκόσμια Ιστορία» τόμος VIII, σελ. 52,86 , «Μέλισσα», Αθήνα 1962). Ακολούθησε τον Ιανουάριο του 1918 η ακύρωση όλων των εξωτερικών και εσωτερικών δανείων που είχαν συνάψει η τσαρική και η Προσωρινή (αστική) κυβέρνηση (Ριζοσπάστης , 9/1/1918). Έτσι και σε συνδυασμό με την εθνικοποίηση των ιδιωτικών τραπεζών των μεταφορών και του εξωτερικού εμπορίου απελευθερώθηκε η Ρωσία από την δημοσιονομική υποτέλεια.

ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ 27/02/2015 ΒΙΑ ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ

Cretetv Antitheseis

Τακτικός θρίαμβος, στρατηγικό Βατερλώ

ardin-rixi

του Γιώργου Καραμπελιά

Θρίαμβος της τακτικής, καθολική ήττα της στρατηγικής. Αυτό μπορεί να είναι το συμπέρασμα του ενός σχεδόν μήνα που πέρασε. Ήττα μιας στρατηγικής που διαθέτει μόνον τακτική, όταν θα έπρεπε πριν απ’ όλα να είναι στρατηγική και η τακτική να απορρέει αποκλειστικά από αυτήν.

Ο Τσίπρας και η παρέα των νεο-γιάπηδων που τον περιστοιχίζουν αποδείχτηκαν μάστορες στην πολιτική τακτική. Ενστερνίστηκαν τη γραμμή του Αλαβάνου, μιας ψευδούς «επαναστατικότητας», που μετέβαλε τον υπνώττοντα καθωσπρεπισμό του Συνασπισμού του Κωνσταντόπουλου στη συμμαχία Εξαρχείων και Κολωνακίου του ΣΥΡΙΖΑ, και εν τέλει άφησαν στα αζήτητα και τον ίδιο τον εμπνευστή της γραμμής, τον Αλέκο Αλαβάνο. Έπιασαν στο φτερό το τραίνο του ΣΥΡΙΖΑ και, όταν άρχισε η κρίση, εξαπατώντας τον Θεοδωράκη, ακύρωσαν το εγχείρημα της ΣΠΙΘΑΣ και κατόρθωσαν να καρπωθούν την δυναμική των πλατειών και του αντιμνημονιακού κινήματος. Μετά το δεύτερο μνημόνιο, μπροστά στις εκλογές του 2012, αντιλαμβανόμενοι πως το ΠΑΣΟΚ κατευθυνόταν στα τάρταρα της καταισχύνης και της ιστορικής εξαφάνισης εμφανίστηκαν ως «κυβερνώσα αριστερά», επιχειρώντας να ενσωματώσουν τις Πασοκικές δυνάμεις, έστω και αν ήταν μια παρέα ανίδεων. Το colpo grosso φάνηκε να αποδίδει και η παρέα μεταβλήθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση!

Αν στη συνέχεια έμεναν πιστοί στη ρητορική των συνιστωσών και των Εξαρχείων, θα αποδεικνύονταν απλώς ένας πρόσκαιρος πυρετός της ελληνικής κοινωνίας και θα την πατούσαν όπως η Χρυσή Αυγή, που πίστεψε στην ίδια τη ρητορική της και προσπάθησε να οργανώσει στα γρήγορα- γρήγορα… ένα πραξικόπημα, στηριγμένη στους ματατζήδες και τους αποστράτους. Ή, όπως ο Αλέκος Αλαβάνος, ο οποίος απεδείχθη ικανός να εγκαινιάσει μια νέα στρατηγική, χρησιμοποίησης του αποσταθεροποιητικού δυναμικού της εξέγερσης των βορείων προαστίων, που παρήγαγε τον Δεκέμβρη και τον… ΣΥΡΙΖΑ, ως σύμπτωση Κολωνακίου και Εξαρχείων, αλλά δεν μπορούσε να δει πως αυτή τη συμμαχία ήταν μόνο μία απλή βάση εκκίνησης. Εξ ου και η ήττα του στις εκλογές του 2009 και η αδυναμία του να τη μεταβάλει σε εφαλτήριο ενός come back, παρότι διέθετε τις ταξικές και πολιτικές προδιαγραφές για κάτι τέτοιο – εξέφρασε ο ίδιος για πρώτη φορά το new look ενός παλιού μέλους της ΚΝΕ, μεταμφιεσμένου σε… εξηνταοκτάρη, σαράντα χρόνια μετά το… 68.

Η αριστεία ως «ρετσινιά»

του Χρήστου Γιανναρά

Γνωρίσαμε κάποτε στην Ελλάδα μιαν άλλη Αριστερά. Ηταν σε χρόνια που η χώρα έβγαινε, και τότε, από καταστροφή, ασύγκριτα φρικωδέστερη από τη σημερινή. Τότε όμως πρώτο αίτημα της Αριστεράς ήταν, να πάει το 15% του κρατικού προϋπολογισμού στην Παιδεία. Το αίτημα ξεπήδαγε αυθόρμητα από το πλήθος στα συλλαλητήρια, δεν το υπαγόρευε η ντουντούκα. Και οι άνθρωποι που διαδήλωναν για το 15%, είχαν καθημερινό φαγητό ασύγκριτα λιτότερο από τα γεύματα που προσφέρουν σήμερα στους αναγκεμένους τα συσσίτια της Εκκλησίας. Ομως πρώτο αίτημα ήταν τα κονδύλια για την Παιδεία, όχι η αύξηση του κατώτατου μισθού.

Υπήρξε κάποτε στην Ελλάδα μια Αριστερά που ήξερε και σεβόταν το προφανές: ότι μια «ανθρωπιστική κρίση» δεν αντιμετωπίζεται πρωτίστως με μέτρα για την αύξηση του κατά κεφαλήν εισοδήματος, αλλά πρωτίστως με μέτρα για την αύξηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Ισως εκείνη η Αριστερά του 15% να ήξερε λιγότερο ή καθόλου μαρξισμό, αλλά σπούδαζε τη λαϊκή σοφία και απαίτηση. Είχε γεννηθεί από πραγματικές ανάγκες, δεν είχε προλάβει να την καπελώσει η ξιπασιά των εισαγόμενων ιδεολογημάτων, αργόσχολες αδολεσχίες εκκεντρικών πλουσιόπαιδων στις καφετέριες του Κολωνακίου.

Κυρία Μέρκελ, η Γερμανία καταστράφηκε όταν έφυγε ο Μπίσμαρκ…

Νέα Κρήτη

Πολλοί έχουν συγκρίνει την Καγκελάριο της Γερμανίας Αγγέλα Μέρκελ με τον «Σιδηρούν Καγκελάριο» της Γερμανίας Όττο Έντουαρντ Λέοπολντ, πρίγκιπα του Μπίσμαρκ και Δούκα του Λάουενμπουργκ (1 Απριλίου 1815 - 30 Ιουλίου 1898). Η σύγκριση έχει να κάνει με τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Γερμανίας στα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα τότε (τα τέλη του 19ου αιώνα) και τώρα (τις αρχές του 21ου αιώνα). Δυστυχώς η παραπάνω σύγκριση αποτελεί μία τεράστια διαστρέβλωση της πραγματικότητας ενώ περνάει το λάθος μήνυμα στην ηγεσία του Βερολίνου αναφορικά με την επιτυχία των πολιτικών που έχει υιοθετήσει από το 2008 και ύστερα.

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Μία σύγκριση της πολιτικής της Γερμανίας του 2ου Ράιχ με τη πολιτική της Γερμανίας την περίοδο που διανύουμε ίσως θα μας βοηθήσει να βγάλουμε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα. Τι πρέσβευε η πολιτική του Καγκελάριου Μπίσμαρκ ειδικά μετά την ανακήρυξη της Αυτοκρατορίας (18 Ιανουαρίου 1871, Αίθουσα των Καθρεπτών, Βερσαλλίες) ύστερα από τον ατυχή και ντροπιαστικό για τη Γαλλία πόλεμο του 1870;

Ο Γερμανός πολιτικός το καλοκαίρι του 1877 την κωδικοποιούσε ως «μία συνολική πολιτική κατάσταση στην οποία όλες οι δυνάμεις, εκτός από τη Γαλλία, θα μας χρειάζονται και θα κρατιούνται χάρη στις αμοιβαίες σχέσεις τους όσο γίνεται πιο μακριά από τον σχηματισμό συνασπισμών εναντίον μας».

Με λίγα λόγια ο οραματιστής πολιτικός αντιλαμβανόμενος τη γεωπολιτική θέση της χώρας του, η οποία ήταν περικυκλωμένη από δύο ηπειρωτικές δυνάμεις (Γαλλία και Ρωσία) και μία ναυτική υπερδύναμη (Βρετανία), και γνωρίζοντας πως η Γαλλία μετά τον πόλεμο του 1870 δεν μπορεί παρά να έχει μία εχθρική στάση απέναντί της θα δημιουργήσει μία τέτοια κατάσταση ισορροπίας ώστε κανένας να μην μπορεί να συνασπιστεί κατά της Γερμανίας, ενώ το Βερολίνο να μην δίνει κανένα δικαίωμα για τη δημιουργία αντισυσπειρώσεων.

Ελληνοφρένεια - Σ2 | Επ. 33

alphatv.gr/webtv