Silent weapons for Quiet Wars μια τρομακτική αλήθεια;

Το «Σιωπηλά όπλα για έναν αθόρυβο πόλεμο» (Silent Weapons for Quiet Wars), εξηγεί θαυμάσια την τεχνική της μαζικής πλύσης εγκεφάλου. Αυτό το εκτενές και λεπτομερές έγγραφο που χρονολογείται από το 1979 περιγράφει μία πολιτική που ...επιβλήθηκε από το 1950. Το έγγραφο αυτό βγήκε κατα τύχη(;) στην επιφάνεια το 1986 και συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο του William Cooper: Behold A Pale Horse Το έγγραφο λέει πως: «ο αθόρυβος πόλεμος ...; κηρύχθηκε από τα κέντρα εκείνα που θέλουν μια ανθρωπότητα υποδουλωμένη και εγκλωβισμένη στην ύλη και αποκομμένη από την ανώτερη διάσταση του ανθρώπου, την πνευματική, σε μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στα 1954»....

Εδώ υπάρχει μια περίληψη του περιεχομένου του:

«Η εμπειρία έχει αποδείξει πως η πιο απλή μέθοδος για την εξασφάλιση ενός σιωπηλού όπλου και η απόκτηση ελέγχου του κοινού, είναι να τους διατηρούμε ανεκπαίδευτους και αδαείς όσον αφορά τις αρχές  των βασικών συστημάτων αφ' ενός, ενώ αφ' ετέρου να τους κρατούμε σε σύγχυση, να τους  έχουμε αποδιοργανωμένους και αποσπασμένους σε θέματα που δεν έχουν καμία πραγματική σημασία.

 Αυτό επιτυγχάνεται με:


 1. Τον χωρισμό των εγκεφάλων τους** την υπονόμευση των πνευματικών τους δραστηριοτήτων την παροχή ενός προγράμματος χαμηλής ποιότητας στην δημόσια εκπαίδευση, τα μαθηματικά, τον σχεδιασμό συστημάτων και τα οικονομικά αλλά και την αποθάρρυνση τους στον τομέα της τεχνικής δημιουργικότητας (οποιος αμφιβάλλει για το χαμηλότατο επίπεδο εκπαίδευσης που μας παρέχεται, ας σκεφθεί πόσει από εμάς είναι ικανοί να συγκροτήσουν ολοκληρωμένες προτάσεις).

Γιατί θα μας επιβάλλουν νέους φόρους και το 2013

fpess.gr

Πανηγυρίζουμε γιατί η Φράου Μέρκελ εσχάτως επέδειξε φιλελληνικά συναισθήματα, πλάι στον λυγερόκορμο άξιο άνακτα-πρωθυπουργό μας, που σαν άλλος γνήσιος "Έλλην" παραχώρησε "γη και ύδωρ", δηλώνοντας ότι θα εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα. Αλλά ιδού πως ποσοτικοποιούνται αυτά τα συμφωνηθέντα για τους δυστυχείς πολίτες αυτής της χώρας άμεσα. Δεν πρέπει να λησμονούμε όμως ότι θα υπάρχουν και τα έμμεσα, αυτά των αποκρατικοποιήσεων τα οποία θα ακολουθήσουν και θα πλήξουν καίρια τον πληθυσμό, ιδιωτικοποιώντας δημόσια αγαθά, όπως για παράδειγμα το νερό.

Το πακέτο μέτρων των 11,5 δισεκατομμυρίων ευρώ εστιάζει στην περικοπή δαπανών: μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, εφάπαξ κλπ. Προς το παρόν, δεν ακούγεται τίποτα για το τι θα γίνει στο σκέλος των εσόδων. Και σε αυτό τον τομέα, τα...μαντάτα δεν είναι ευχάριστα. Στην Καραγιώργη Σερβίας γνωρίζουν ότι τα φορολογικά έσοδα της επόμενης χρονιάς θα είναι σίγουρα μειωμένα σε σχέση με τα φετινά. Πως θα κλείσει την «τρύπα»; Τα νέα μέτρα είναι κοντά και θα φανούν με το φορολογικό νομοσχέδιο του φθινοπώρου.

• Εισφορά αλληλεγγύης 2013: Τα κρατικά έσοδα του 2013 από την εισφορά αλληλεγγύης θα είναι μηδαμινά. Ο λόγος; Το 2012, το ελληνικό δημόσιο εισέπραξε τον φόρο και για το 2012 και για το 2013. Ποσό ύψους άνω του 1,4-1,5 δις. ευρώ έχει βεβαιωθεί μέσω των εκκαθαριστικών σημειωμάτων που έχουμε παραλάβει όλοι μας, ενώ οι φόροι που κανονικά θα έπρεπε να εισπραχτούν το 2013, έχουν προκαταβληθεί στο κράτος μέσω των μισθών μας. Έτσι, του χρόνου, θα εισπραχτεί μόνο η εισφορά αλληλεγγύης που πρέπει να καταβάλλουν ελεύθεροι επαγγελματίες και επιτηδευματίες. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι στον προϋπολογισμό του 2013, θα προκληθεί «τρύπα» ύψους τουλάχιστον ενός δισεκατομμυρίου ευρώ.

Το παράδοξο του ευρώ

Outside the Wall

 Του Θανάση Καρτερού

Όταν ο Σαρκοζί, η Μέρκελ και οι Ευρωπαίοι παρατρεχάμενοι ξετίναξαν στις Κάννες τον Παπανδρέου, του άφησαν το περιθώριο να το κάνει αν το ήθελε τόσο πολύ το δημοψήφισμά του, αλλά με ένα και μόνο ερώτημα: Ναι ή Όχι στο ευρώ. Πράγμα που ακόμα κι ο τότε πρωθυπουργός, που είχε χρησιμοποιήσει για την επιβολή του Μνημονίου τον εκβιασμό του ευρώ, το θεώρησε τόσο βλακώδες, προσχηματικό και εκτός τόπου και χρόνου, ώστε ούτε καν το συζήτησε.

Ήξεραν τι έλεγαν ωστόσο, όπως αποδείχτηκε, οι δυο πρωτεργάτες της ελληνικής τραγωδίας. Γιατί έκτοτε το ευρώ της υποτιθέμενης ευημερίας συνδέθηκε αδιάρρηκτα στην Ελλάδα με την πιο μεγάλη υπαρκτή δυστυχία. Έτσι ώστε να μπορούμε να μιλήσουμε για το παράδοξο του ευρώ: Προϋπόθεση για να παραμείνουμε στον παράδεισό του κοινού νομίσματος είναι να μεταβούμε οικειοθελώς στην κόλαση που συγκροτούν τα συνεχή καταστροφικά και άδικα μέτρα, τα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα, οι ταπεινώσεις.

 Έκτοτε ζούμε μια κατάσταση παραλογισμού και παραφροσύνης. Το βλακώδες και άσχετο έχει γίνει έξυπνο και σχετικό. Το ναι ή όχι στο ευρώ μάς κυνηγάει σε κάθε μας βήμα. Τα εκλογικά αποτελέσματα, ας πούμε, εκτιμήθηκαν ως ναι στο ευρώ - από πού κι ως πού ρωτήστε τον  Σαμαρά και τον Κουβέλη να σας το πουν. Η αποδοχή κάθε σκληρού μέτρου θεωρείται ναι στο ευρώ. Η δυσφορία όμως θεωρείται όχι στο ευρώ. Η υποταγή στις διαταγές των Βρυξελλών, ναι. Η αντίσταση στα κελεύσματα των αγορών και των πιστωτών, όχι. Και πάει λέγοντας.

Μέχρι το 2015 η ύφεση στην ελληνική οικονομία.

του Κώστα Μελά

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες που υπάρχουν από το εσωτερικό του ΔΝΤ , το ταμείο εκτιμά ότι η ύφεση στην Ελλάδα θα συνεχισθεί μέχρι και το 2015, σε αντίθεση με όσα λέγονται από τη μεριά της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και σύμφωνα με το πρόγραμμα της δεύτερης διάσωσης του Μαρτίου το 2012 ,της Τρόϊκας.  

Συγκεκριμένα εκτιμά ότι το 2012 η ύφεση θα κυμανθεί πάνω από 7,0% , το 2013 περίπου στο 3,5% , το 2014 στο 1,5% και το 2015 στο 0,5%. Έτσι έρχεται και από την πλευρά του βασικού συντελεστή του προγράμματος «δημοσιονομικής προσαρμογής» η εκτίμηση ότι η ύφεση θα συνεχισθεί τουλάχιστον μέχρι και το 2015. 

Οι συνέπειες είναι γνωστές και επομένως δεν χρειάζεται να αναφερθούμε σε αυτές παρά μόνο να υπενθυμίσουμε ότι ο βασικός στόχος του προγράμματος για δημόσιο χρέος 120,0% του ΑΕΠ το 2020 είναι αδύνατον να επιτευχθεί. Συνεπώς το ΔΧ/ΑΕΠ θα πρέπει να μειωθεί με διοικητικά μέσα και συγκεκριμένα  με μείωση του  χρέους που διακρατεί ο   επίσημος τομέας (ΕΚΤ  και Χώρες Μέλη) ώστε να γίνει διαχειρίσιμο. Διαχειρίσιμο , με προϋποθέσεις βεβαίως , μπορεί να είναι ένα ΔΧ γύρω στο 80,0% σύμφωνα με όλες τις υπάρχουσες εκτιμήσεις. Παράλληλα το ΔΝΤ επιμένει ότι το ύψος των επιτοκίων των δανείων που έχουν χορηγηθεί από τις χώρες της ΕΕ , θα πρέπει να μειωθεί περαιτέρω.  

Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς εκτιμά η ελληνική κυβέρνηση για τις μελλοντικές εξελίξεις του ρυθμού μεταβολής του ΑΕΠ , αλλά είναι βέβαιο ότι όλα τα παραπάνω είναι εν γνώσει του οικονομικού επιτελείου. 

Τι θα γίνει τελικά με την Ελλάδα και την Ευρωζώνη;

του  Κώστα Μελά

-Δεν περνάει μέρα που να μην έχουμε κάποιον ή κάποιους φορείς της αγοράς ή εκπροσώπους κρατών οι οποίοι μας δείχνουν εμμέσως ή αμέσως την πόρτα της εξόδου από την ευρωζώνη. Από τι εξαρτάται τελικά η παραμονή μας;

Η παραμονή της Ελλάδος στο ενιαίο νόμισμα όπως έχουν εξελιχθεί τα γεγονότα εξαρτάται από πλήθος παραγόντων και πρωταρχικά από τις αποφάσεις που θα ληφθούν για τη διάσωση της Ισπανίας και της Ιταλίας και οι οποίες θα σηματοδοτήσουν τη συνέχιση ύπαρξης του ενιαίου νομίσματος τουλάχιστον  μέχρι την επόμενη κρίση , η οποία πιθανά να έχει ως πρωταγωνιστή τη Γαλλία. 

Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα μπορεί να αποδεσμευτεί από τις βασικές  υποχρεώσεις τις οποίες (δυστυχώς) έχει αναλάβει από την εποχή του Μνημονίου , τον Μάιο του 2010, και να αρχίσει να πράττει κατά το δοκούν. Είναι εξαιρετικά δύσκολο η Ελλάδα τουλάχιστον αυτή την περίοδο να έχει λόγο στις επερχόμενες  εξελίξεις , όποιες και αν είναι αυτές , ακόμη και ως συμπράττουσα με τις χώρες της Νότιας Ευρώπης όπου ο Μόντι πρωταγωνιστεί σε σειρά κινήσεων μεταξύ των οποίων η σπουδαιότερη είναι η συνεννόηση με τον Ολάντ  με στόχο να πιεσθεί η  Γερμανία να αποδεχτεί  το διευρυμένο ρόλο του EMS και της ΕΚΤ στην αγορά κρατικού χρέους.

 Η συνάντηση των δύο ηγετών της δεύτερης και τρίτης οικονομίας της ευρωζώνης είναι καθορισμένο για τις αρχές του Σεπτεμβρίου στη Ρώμη,  σύμφωνα με δημοσιεύματα της La Repubblica   της Κυριακής. Σύμφωνα με την εφημερίδα πρωταρχικό σημείο συμφωνίας, εκφρασμένο με όλους τους τρόπους, είναι η θέλησή τους να διασωθεί πάση θυσία η Ελλάδα. Μάλιστα σύμφωνα με κύκλους τόσο του Εliseo  όσο και του Palazzo Ghigi, δεν υπάρχει κανένα σχέδιο Β για την έξοδο της Ελλάδος από το ευρώ που να έχει τεθεί σε διαβούλευση μεταξύ των κρατών - μελών. Αν υπάρχουν σχέδια αυτά είναι από αναλυτές ή από το υπουργείο οικονομίας της Γερμανίας , άλλωστε ο υπουργός Schaeuble  το έχει ήδη παραδεχτεί δημοσίως. Όμως αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Βεβαίως αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί οι πιέσεις από τη μεριά  των γερμανικών γερακιών (Budesbank – Βιομηχανικοί κύκλοι- Πολιτικοί της Δεξιάς κυρίως Χριστιανοκοινωνιστές) προς την Μέρκελ έχουν αυξηθεί τελευταία. Όμως κανένας πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του δεν μπορεί να λάβει την πολιτική απόφαση για εκδίωξη ενός κράτους μέλους από τη στιγμή που οι μελλοντικές συνέπειες μιας τέτοιας ενέργειας  είναι παντελώς  αγεωγράφητες.

Ζητάει λίγα, για να πάρει... λιγότερα

Το Ποντίκι

Δεν χρειαζόταν και κάποιος ιδιαίτερα οξύς πολιτικός νους για να καταλάβει κάποιος ότι ο Σαμαράς δεν θα ζητούσε από την Ευρώπη τίποτε περισσότερο από την επιμήκυνση.

Παρότι τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης εί­χαν βάλει ζήτημα επαναδιαπραγμάτευσης (δηλαδή ριζικών αλλαγών στο μνημόνιο) ως βασικό θέμα της προεκλογικής ατζέντας), αμέσως μετά τη συγκρό­τηση της συμμαχικής κυβέρνησης υπαναχώρησαν, όπως όλοι (οι νοήμονες) ανέμεναν, στην πολύ υποδεέστερη διεκδίκηση της... επιμήκυνσης.

Κοινώς δηλαδή ζητούν πλέον μόνο να εφαρμο­στεί το ίδιο μνημόνιο που έχει αποτύχει σε όλα τα επίπεδα έως τώρα, αλλά να μας δοθούν άλλα δύο χρόνια παράταση για να το εφαρμόσουμε... καλύ­τερα και πιο αποτελεσματικά.

Βεβαίως η επιμήκυνση, όπως θυμάστε, ήταν η μόνη (πολιτική) διέξοδος που έδιναν οι Ευρωπαί­οι στις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις την άνοι­ξη. Και αυτή ακριβώς υιοθετείται ελλείψει άλλου εναλλακτικού σεναρίου, του οποίου η απουσία εί­ναι πλέον οφθαλμοφανής ακόμη και στους πλέον καλοπροαίρετους.

Βέβαια, πριν οι Ευρωπαίοι – με προεξάρχουσα την... άκαρδη Μέρκελ – δώσουν στη συγκυβέρνηση τη ζητούμενη διετή επιμήκυνση, θα χρειαστεί μια ακόμη δήλωση πίστης του Σαμαρά στην εφαρ­μογή των μνημονιακών δεσμεύσεων των προκατό­χων του και του ιδίου. Αυτός άλλωστε είναι ο λόγος για τον οποίο στο Μαξίμου φαγώθηκαν όλη την εβδομάδα να κατεβάσουν τον πήχη των προσδοκιών από τα ραντεβού του πρωθυπουργού αύριο και μεθαύριο.

«Μούφα» η... διαπραγμάτευση

Το Ποντίκι

Όταν τη Δευτέρα το βράδυ τε­λείωσε στο Μέγαρο Μαξίμου η ενημέρωση του πρωθυπουργού από τον υπουργό Οικονο­μικών Γιάννη Στουρνάρα, όλα είχαν δρομολογηθεί προκειμένου να ταξι­δέψει χωρίς προβλήματα ο πρωθυ­πουργός στη Γερμανία και τη Γαλλία και να δώσει την επικοινωνιακή του μάχη, ότι δηλαδή πέτυχε περίπου να... «στριμώξει» τους δύο ηγέτες και να πάρει όχι μόνο λιγότερο σκλη­ρά μέτρα, αλλά και την επιμήκυνση της εφαρμογής του μνημονίου!

Η μόνη εκκρεμότητα που υπήρ­χε ήταν η βραδινή εξέταση που εί­χε προγραμματιστεί λίγο αργότερα από τον θεράποντα γιατρό του και αφορούσε την κατάσταση του ματιού του και τη χορήγηση στον πρωθυ­πουργό της άδειας πτήσης...

Έτσι ο Σαμαράς, λίγο μετά τη συ­νάντησή του με τον Στουρνάρα, πήγε στο πατρικό σπίτι στην οδό Λυκείου, όπου ο γιατρός, μετά τη λεπτομερή εξέταση, του χορήγησε την πολυπό­θητη άδεια. Η βελτίωση της κατά­στασης του ματιού του φαίνεται ότι είναι σημαντική και οι πληροφορίες λένε ότι για μερικές μέρες ακόμη θα ακολουθεί τη θεραπεία του και ουσι­αστικά βρίσκεται στο τελικό στάδιο αποθεραπείας...

Αρραγές αυστηρό μέτωπο Μέρκελ-Ολάντ για την Ελλάδα

aofokleous10

Αρραγές μέτωπο αυστηρότητας απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση παρουσίασαν χτες η Γερμανίδα καγκελάριος Αγγέλα Μέρκελ και ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ εκπέμποντας για πολλοστή φορά το ίδιο μήνυμα: ότι η Αθήνα δεν πρέπει να αναμένει χαλάρωση των όρων του μνημονίου και ότι οφείλει να παραμείνει πιστή στις δεσμεύσεις της. Στις σύντομες ανακοινώσεις των δύο ηγετών που συναντήθηκαν χτες στο Βερολίνο πρώτη τον λόγο πήρε η Αγγέλα Μέρκελ, που λιτά και παγερά ανέφερε ότι οι όποιες συζητήσεις για την Ελλάδα πρέπει να γίνουν μετά το πόρισμα της τρόικας, ενώ αντίθετα ο Φρανσουά Ολάντ μολονότι τόνισε κι εκείνος ότι η Ελλάδα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της, πρόσθεσε: ‘Θέλουμε να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη’.

Η κοινή σκληρή γραμμή των ηγετών Γαλλίας - Γερμανίας που συναντήθηκαν χτες ακριβώς για να συντονίσουν με τον πιο επίσημο τρόπο τη θέση τους απέναντι στο ελληνικό ζήτημα δεν προκάλεσε έκπληξη καθώς είχε γίνει σαφές από το πρωί ότι θα επιδιώκονταν κάτι τέτοιο, εν όψει των συναντήσεων των Μέρκελ και Ολάντ με τον Έλληνα πρωθυπουργό που ξεκινά από σήμερα επισκέψεις στο Βερολίνο και το Παρίσι διεκδικώντας την παράταση του ελληνικού προγράμματος για δύο χρόνια.

FED: ...σε τεντωμένο σχοινί

sofokleous10

Το 1831 στο δράμα Φάουστ του Γκαίτε, ο διάβολος πείθει έναν πτωχευμένο αυτοκράτορα να τυπώσει και να ξοδέψει τεράστιες ποσότητες χρήματος ως βραχυπρόθεσμη λύση για τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας του. Κατά συνέπεια, η αυτοκρατορία καταρρέει και τελικά βυθίζεται στο χάος. Σήμερα, οι κυβερνήσεις που έχουν στηριχθεί σε ποσοτική χαλάρωση, αντί να αναλάβουν τις απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις παίζουν αναμφισβήτητα ένα από τα πιο επικίνδυνα παιχνίδια στην οικονομική ιστορία.

Ως αποτέλεσμα των προγραμμάτων ποσοτικής χαλάρωσης πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων, οι κεντρικές τράπεζες έχουν χάσει την ικανότητα τους να ελέγχουν την προσφορά χρήματος, και είναι πλέον ευάλωτες στον ανεξέλεγκτο πληθωρισμό. Όταν τα επιτόκια αυξάνονται, η αξία των περιουσιακών στοιχείων των κεντρικών τραπεζικών θα μπορούσε να πέσει ακόμα και κάτω από την ονομαστική αξία των υποχρεώσεων τους, πράγμα που θα τις καθιστούσε  ανίκανες να προστατεύσουν την αγοραστική δύναμη των νομισμάτων τους. Για να κατανοήσουμε καλύτερα τις πιθανές συνέπειες της ποσοτικής χαλάρωσης, είναι χρήσιμο να επανεξετάσει κανείς την ιστορική εξέλιξη των κεντρικών τραπεζών. 

Οι πρώτες κεντρικές τράπεζες ουσιαστικά διαχειρίζονταν το χρυσό. Ιδιώτες και εταιρείες κατέθεταν τις ποσότητες χρυσού που κατείχαν και λάμβαναν ένα αντίτημο  που θα μπορούσε να εξαργυρθωθεί κατά βούληση. Η δύναμη του συστήματος σε μεγάλο βαθμό προερχόταν από την απλότητά του. Αντίθετα το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα σήμερα,  δεν στηρίζεται σχεδόν καθόλου στο χρυσό και εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την πίστη ότι οι κεντρικοί τραπεζίτες μπορούν να ελέγξουν την προσφορά χρήματος.

Αναπόφευκτη η σύγκρουση κοινωνίας – κράτους.

Προεδρική Δημοκρατία

Όταν η κοινωνία δεν μπορεί να συναντήσει την πολιτική απόφαση πουθενά και όταν το κράτος, το οποίο αντί να είναι οργάνωση λαού, έχει αυτονομηθεί πλήρως και στην ουσία αποτελεί κατοχικό καθεστώς σε βάρος της κοινωνίας, είναι επόμενο πως αυτά τα δύο κάποια στιγμή θα έρθουν αντιμέτωπα.

Κατ’ αρχήν θα πρέπει με κάθε τρόπο να γίνει διάκριση μεταξύ....

κράτους ως κατοχικού καθεστώτος και εργαζομένων πολιτών στους κρατικούς μηχανισμούς, δηλαδή τους δημοσίους υπαλλήλους. Οι δημόσιοι υπάλληλοι ως μέλη της ίδιας κοινωνίας υφίστανται τις ίδιες συνέπειες, τόσο στις αμοιβές τους όσο και στις περιουσίες τους με τους υπόλοιπους πολίτες. Το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, έντεχνα ταυτίζει το κράτος με τους εργαζόμενους σ’ αυτό προκειμένου να ενεργοποιήσει κοινωνικούς αυτοματισμούς εναντίον των εργαζομένων στο κράτος και να μείνουν οι απόλυτα υπεύθυνοι στο απυρόβλητο. Το κατοχικό κράτος όμως είναι κάτι διαφορετικό από τους εργαζόμενους σ’ αυτό.

Το κατοχικό κράτος, το ποίο ιδρύθηκε από την εποχή της Βαυαροκρατίας του Όθωνα και έκτοτε φτάνει ως τις μέρες μας, παρά τις διακηρύξεις και τα διάφορα αντιδημοκρατικά συνταγματικά κείμενα, τα οποία στην ουσία επαναλαμβάνουν το ίδιο κατοχικό πολίτευμα, αποτελείται από: 1) το ολιγαρχικό πολιτικό προσωπικό, στο πυρήνα του οποίου βασιλεύει η οικογενειοκρατία και η κληρονομική διαδοχή, 2) από τους πολυδαίδαλους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς κρατικής επιβολής επί της κοινωνίας και 3) από τα διαχρονικά κρατικοδίαιτα παρασιτικά και διαπλεκόμενα με το πολιτικό προσωπικό οικονομικά συμφέροντα που λυμαίνονται τον κρατικό πλούτο τον οποίο καλείται μετά να αναπληρώσει η κοινωνία με εξοντωτική φορολογία και διάφορες περικοπές.  Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο δεν έχουν ουσιαστική ανάμιξη σ’ αυτό το κατοχικό καθεστώς. Και οι ίδιοι είναι όμηροι. Χρησιμοποιήθηκαν μέσα από τα δίκτυα εκλογικής πελατείας προκειμένου να επιβιώνει το πολιτικό προσωπικό και έχουν ταυτιστεί με αυτή την έννοια του κράτους στα μάτια της κοινωνίας μέσα από τον θεσμό της μονιμότητας. Ψυχολογικά βέβαια (ιδιαίτερα τα ανώτερα κρατικά στελέχη και η κρατικοδίαιτη πνευματική ελίτ) αισθάνονται αλληλέγγυοι με το κατοχικό κράτος, αλλά αυτό θα πρέπει να το αποβάλουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα για το καλό όλων.

More than half of Americans depend on government subsidies / Περισσότεροι από τους μισούς Αμερικανούς εξαρτώνται από κρατικές επιχορηγήσεις

Από την ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Απόδοση στα Ελληνικά Ν.Κ.

H οικονομική κυβερνητική εξάρτηση βρίσκεται σε άνοδο καθώς   περισσότερο από το ήμισυ του συνόλου των Αμερικανών βασίζονται  στην κυβέρνηση για την επιβίωσή τους. Ενώσο  η κυβέρνηση Ομπάμα διευρύνει το όριο για την επιλογή στα  κοινωνικά προγράμματα ,οι  πολίτες των ΗΠΑ όλο και περισσότερο  λένε πως  προτιμούν αυτό τον τρόπο.

Η αυτο-αξιοπιστία των Αμερικανών μειώνεται καθώς  το όριο για την επιλογή στα προγράμματα όπως το Medicaid ( ιατρική βοήθεια), τα κουπόνια τροφίμων, είτε η πίστωση στον φόρο εισοδήματος, η έκπτωση των ασφαλιστικών φόρων και τα επιδόματα ανεργίας, όλα έχουν αυξηθεί σε σχέση με το 2009 επιτρέπωντας σε όλο και περισσότερους Αμερικανούς πολίτες να συμμετέχουν σε αυτά.

Περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού των ΗΠΑ – 165 εκατομμύρια από 308 εκατομμύρια Αμερικανών – εξαρτώνται τώρα  από την πολιτεία  σε κάποια μορφή. Από αυτά, 107 εκατομμύρια Αμερικανοί βασίζονται στην πρόνοια , 46 εκατομμύρια ηλικιωμένοι συμμέτέχουν στο πρόγραμμα Medicare και υπάρχουν και 22 εκατομμύρια δημόσιοι υπάλληλοι (σσ.  ας το διαβάζουν καλά αυτό οι νεοφιλελεύθεροι κοτζαμπάσηδες).

Κατά τη θητεία του Ομπάμα οι Αμερικανοί που βοηθιούνται από την πρόνοια αυξήθηκαν από 97 σε 107 εκατομύρια, σύμφωνα με την έρευνα του Τζεφ Σεσιονς, μέλους της επιτροπής προυλοπολογισμού της Γερουσίας. Επίσης , την ίδια περίοδο , ο αριθμός των Αμερικανών που λαμβάνουν κουπόνια τροφίμων αυξήθηκε κατά 14 εκατομύρια.

Σε πρόσφατη τηλεπτική διαφήμιση των αντιπάλων του Ομπάμα τονίστηκε πως ” Με τα σχέδια του Ομπάμα δεν χρειάζεται πλέον να δουλεύει ή να εκπαιδεύεται για δουλειά κανείς αφού πολύ απλά σου στέλνουν την επιταγή της πρόνοιας”

Γερμανικό παραμάγαζο η ΕΚΤ

Αναδημοσιεύτηκε από την  ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Δημοσιεύτηκε στα Επίκαιρα, 16-22/8/2012

Σε επίδειξη πυγμής επιδίδεται το Βερολίνο για μια ακόμη φορά, επιλέγοντας τη νομισματική πολιτική τώρα για να δείξει ποιος αποφασίζει για την ενωμένη, κατά τ’ άλλα, Ευρώπη. Ήδη, η ενεργοποίηση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM), που είναι ο μόνιμος «μηχανισμός διάσωσης» ο οποίος θα αντικαταστήσει το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) έχει μετατεθεί για μετά τις 12 Σεπτεμβρίου οπότε θα αποφασίσει το ανώτατο δικαστήριο της Γερμανίας για την συμβατότητά του με το γερμανικό σύνταγμα. Και η ίδια η απόφαση όμως την οποία έλαβαν οι ηγέτες των 27 στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 28 Ιουνίου κι αφορούσε την δυνατότητα της ΕΚΤ να παρεμβαίνει στην δευτερογενή αγορά ομολόγων αγοράζοντας κρατικούς τίτλους έπληξε γερμανική τορπίλη. Μια απόφαση ούτως ή άλλως αντιφατική, η οποία όμως στην πράξη αυτή τη στιγμή έχει ακυρωθεί, όχι μόνο με έμμεσο τρόπο καθώς ο Μηχανισμός Σταθερότητας που θα έκανε τις αγορές περιμένει το πράσινο φως από το δικαστήριο της Καρλσρούης για να λειτουργήσει, αλλά και με άμεσο.

Το δικαίωμα της Γερμανίας να ασκεί βέτο, στην πράξη, στις αποφάσεις της ΕΚΤ έγινε εμφανές την 1^η Αυγούστου όταν ο διοικητής της γερμανικής κεντρικής τράπεζας, της Μπούντεσμπανκ κάλεσε την ΕΚΤ «να σέβεται και να μην υπερβαίνει το ρόλο της» κι επίσης «να μην υπερεκτιμά τις δυνατότητες της κεντρικής τράπεζας». Αιτιολόγησε μάλιστα την δημόσια παρέμβασή του, που έγινε από την ιστοσελίδα της Μπούντεσμπανκ, γράφοντας ότι η γερμανική κεντρική τράπεζα «είναι η μεγαλύτερη και η πιο σημαντική κεντρική τράπεζα στο ευρωσύστημα». Ξεχάστε επομένως την ομοφωνία, υπό την οποία υποτίθεται αποφάσιζε το διοικητικό της συμβούλιο. Μετά την αρχή της πλειοψηφίας που καθιέρωσε η Άνγκελα Μέρκελ στη διαδικασία αποφάσεων των Συνόδων Κορυφής, τώρα ο προστατευόμενός της, Χενς Βάιντμαν, επεκτείνει αυτή την κατάκτηση του Τέταρτου Ράιχ και σε άλλα πεδία λήψης αποφάσεων.

Η απελευθέρωση της Ελληνικής κοινωνίας προϋποθέτει την κατάρρευση του πολιτικού καθεστώτος.

Προεδρική Δημοκρατία

Σύμφωνα με την επιστήμη του Συνταγματικού Δικαίου, Κράτος είναι η διαρκής σε νομικό πρόσωπο οργάνωση ενός λαού μόνιμα εγκατεστημένου σε ορισμένη χώρα και το οποίο ασκεί πρωτογενή και αυτοδύναμη (κυρίαρχη) εξουσία. Με βάση τον ορισμό αυτό, το κράτος αποτελείται από τέσσερα στοιχεία: 1) Λαός με την στενή έννοια του όρου, δηλαδή οι πολίτες που έχουν δικαίωμα ψήφου, 2) Χώρα ή Επικράτεια, δηλαδή η εδαφική έκταση εντός της οποίας ασκείται κρατική εξουσία επί των κατοικούντων σ’ αυτήν προσώπων,  3) Νομικό Πρόσωπο (όπως οι απλές εταιρίες που γνωρίζουμε), δηλαδή το κράτος έχει αυτοτελή νομική υπόσταση και....

είναι (όπως κάθε εταιρία) υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και 4) Εξουσία, δηλαδή η υπέρτατη ικανότητα επιβολής από το νομικό πρόσωπο του κράτους, ορισμένης θέλησης επί άλλων θελήσεων κατά τρόπο ακαταγώνιστο.

Η έννοια αυτή του κράτους είναι έννοια γενική η οποία αφορά όλα τα κράτη ανεξαρτήτως της εσωτερικής πολιτειακής συγκρότησης, της κοινωνικής συγκρότησης, των ιδεολογικών τάσεων και του επικρατούντος μοντέλου οικονομικής οργάνωσης. Στα περισσότερο ή λιγότερο δημοκρατικά οργανωμένα κράτη, απαραίτητα υπάρχει Σύνταγμα, δηλαδή το καταστατικό του νομικού προσώπου. Σε δικτατορικά και μη γνήσια δημοκρατικά καθεστώτα, δεν υπάρχει Σύνταγμα ή και αν υπάρχει, είτε δικαιολογεί την ασκούμενη αυταρχικά εξουσία, είτε παραβιάζεται συστηματικά και υπάρχει μόνο για το θεαθήναι.

Ανέτοιμοι στα δύσκολα

Το Ποντίκι

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Θέλουµε χώρο ν’ανασάνουµε και όχι άλλα χρήματα» λέ­ει ο Σαμαράς σε συνέντευξή του στην «Bild» εν όψει της αυριανής συνάντησής του με τη Μέρκελ. «Δεν υπάρ­χουν περιθώρια για ουσιαστικές μεταβολές στα συμφω­νηθέντα» είναι η απάντηση του υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο.

«Ο Έλληνας ζητιάνος περιοδεύει για μία ακόμη φορά στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και ζητάει περισσότερο χρό­νο για την υλοποίηση του Μνημονίου» λέει η βρετανική εφημερίδα «Independent», χαρακτηρίζοντας ζητιάνους τόσο τον πρωθυπουργό όσο και τη χώρα. Ο ίδιος χαρα­κτηρισμός έχει χρησιμοποιηθεί προσφάτως και σε άρ­θρο των επίσης βρετανικών «Financial Times».

Δεν µπορεί να κερδίσει τίποτε αυτός που δεν διεκδικεί τίποτε, έλεγε προ ημερών ο ΣΥΡΙΖΑ, ψέγοντας τον πρωθυ­πουργό για εγκατάλειψη της «επαναδιαπραγμάτευσης» και πλήρη σύμπλευση με τα γερμανικά συμφέροντα. Και παραμένει σταθερή η αξιωματική αντιπολίτευση στην άποψή της για διαγραφόμενη πορεία της χώρας προς τη χρεοκοπία και τη δραχμή.

Μέχρι στιγµής, η κυβέρνηση, παρά το δυσμενές κλίμα σε ευρωπαϊκό και εσωτερικό επίπεδο, δεν αντιμετωπίζει προβλήματα συνοχής. Πότε με την επίκληση της απει­λής χρεοκοπίας, πότε με το βάπτισμα της επιμήκυνσης σε «διαπραγμάτευση» αλλά και της εργασιακής «εφε­δρείας» σε «προσυνταξιοδοτικό καθεστώς», καταφέρ­νει να διαχειρίζεται τις αντιρρήσεις που εμφανίζονται από στελέχη των συγκυβερνώντων κομμάτων.

Η Μέρκελ, ο ελληνικός πονοκέφαλος και ο «τσαλακωμένος» Ολάντ

sofokleous10

«Μία πόρτα πρέπει να είναι ανοιχτή ή κλειστή», είναι ο τίτλος θεατρικού έργου του Alfred de Musset, ο οποίος αποτυπώνει εύστοχα τις σκέψεις της γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ σχετικά με την  χώρα μας. Η κ. Μέρκελ θα πρέπει να αποφασίσει μέχρι την Παρασκευή, όπου θα συναντηθεί με τον έλληνα πρωθυπουργό, πως θα αντιμετωπίσει το ελληνικό πρόβλημα. Θα δώσει μία ακόμη ευκαιρία στην Ελλάδα για προσαρμογή και ανάκαμψη εντός ευρωζώνης ή θα της δείξει την πόρτα της εξόδου; Πάντως η γερμανίδα καγκελάριος έθεσε χαμηλότερα τον πήχη της προγραμματισμένης συνάντησής της με τον Έλληνα πρωθυπουργό, δηλώνοντας ότι δεν θα πρέπει να αναμένονται αποφάσεις από τη συνάντηση της Παρασκευής. Στη διάρκεια του ταξιδιού της στη Μολδαβία, η Γερμανία αξιωματούχος υπογράμμισε ότι δεν πρόκειται να ληφθούν αποφάσεις προτού εξεταστεί η έκθεση προόδου που συντάσσει η τρόικα για το ελληνικό πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Μία ημέρα πριν τη συνάντηση με τον Αντώνη Σαμαρά, η κ. Μέρκελ θα υποδεχτεί στο Βερολίνο με το Φρανσουά Ολάντ. Οι δυο ηγέτες θα επιδιώξουν να γεφυρώσουν τις διαφορές τους για τη μελλοντική πορεία της κρίσης της ευρωζώνης, καθώς και για το πώς θα αντιμετωπίσουν την επιδείνωση της κατάστασης στην Ελλάδα. Όμως το χάσμα που χωρίζει τις δύο χώρες είναι εμφανές, καθώς άρχισαν οι διαφωνίες, για το εάν θα πραγματοποιηθεί συνέντευξή τύπου. Το Παρίσι εμφανίζεται υπέρ της συνέντευξης, ενώ το Βερολίνο θεωρεί πως δεν είναι αναγκαίο.

Χάνει πόντους ο Ολάντ

Ο γάλλος πρόεδρος θα μεταβεί στο Βερολίνο με όχι και την καλύτερη διάθεση. Και αυτό διότι έχει αρχίσει να δέχεται για πρώτη φορά πυρά από την ίδια του την παράταξη. Ακόμη και οι κεντροαριστερές εφημερίδες άσκησαν έντονη κριτική στην «πολύ μέτρια» αντιμετώπισή του όσον αφορά τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Γαλλία και η ΕΕ. Η Liberation και η ευνοϊκή προς τον Ολάντ Le Monde έχουν αρχίσει να κάνουν λόγο για διστακτική στάση και «ακινησία».

Πέντε παραδείγματα πολιτικής ανυπακοής που έγραψαν ιστορία

Αναδημοσιεύτηκε από την ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Ένα δίκτυο συλλογικοτήτων άρνησης πληρωμής του φόρου είχε ενώσει το Βρετανικό κίνημα ανυπακοής   Photograph: Denis Thorpe

του Richard Seymour

Όταν ο Ισπανός δήμαρχος Χουαν Μανουέλ Σάντσεθ Γκορντίλο (Juan Manuel Sánchez Gordillo) ηγήθηκε πρόσφατα, στο πλαίσιο του αγώνα του κατά της λιτότητας, μιας επιδρομής αγροτών κατά τοπικών σούπερ μάρκετ, η ασυλία που απολαμβάνει ως τοπικός βουλευτής τον προφύλαξε από την σύλληψη. Τώρα ζητάει κι από άλλους δημάρχους να αγνοήσουν τις εντολές της κεντρικής κυβέρνησης για περικοπές δαπανών και αρνείται να προχωρήσει σε απολύσεις και εξώσεις. Σε εποχές λιτότητας, παρόμοιες έκδηλες εκδηλώσεις ανυπακοής θα πρέπει να ενθαρρύνονται. Μερικές φορές, η μεγαλύτερη ισχύς των κινημάτων λαϊκής διαμαρτυρίας είναι η δυνατότητά τους να προκαλούν αναστάτωση. Ιδού πέντε περιπτώσεις πολιτικής ανυπακοής που έγραψαν ιστορία, προς αξιοποίηση από τυχόν ευφάνταστους indignados.

Το παράδειγμα της Ισλανδίας για τις τράπεζες

του Steingrímur Sigfússon *
Financial Times (via euro2day)

Η οικονομία της Ισλανδίας κατέρρευσε το φθινόπωρο του 2008. Ο κόσμος παρακολούθησε την καταστροφή του συνολικού της εθνικού χρηματοοικονομικού συστήματος. Ο φουσκωμένος τραπεζικός κλάδος κατέρρευσε μέσα σε μία εβδομάδα, η συναλλαγματική ισοτιμία της κορόνας βούλιαξε 40% έναντι του ευρώ, ο πληθωρισμός και τα επιτόκια εκτινάχθηκαν στο 18%, το μέσο επίπεδο διαβίωσης μειώθηκε απότομα και το ποσοστό της ανεργίας από μηδενικό επίπεδο άγγιξε το 10%. Συσσωρεύτηκε χρέος, τα έσοδα συρρικνώθηκαν και οι δαπάνες εκτινάχθηκαν.
   
Στα τέλη του 2008 και στις αρχές του 2009, οι προοπτικές ήταν δυσοίωνες. Το ερώτημα δεν ήταν εάν η Ισλανδία θα χρεοκοπούσε, αλλά πότε. Από τα μέσα του 2009 κι έπειτα, όμως, ελήφθησαν μέτρα για τη μείωση του δημόσιου ελλείμματος με περικοπή των δαπανών και αύξηση των εσόδων.

  Οι προϋπολογισμοί της Ισλανδίας για τα έτη 2010, 2011 και 2012 δεν ήταν αρεστοί στην κοινή γνώμη, αλλά τα μέτρα ήταν αναπόφευκτα. Ως αποτέλεσμα, το έλλειμμα μειώθηκε περίπου στο 1%-2% του ΑΕΠ από 14% το 2008. Από τότε όπου ξέσπασε η κρίση, η Ισλανδία έχει προχωρήσει σε δύο επιτυχείς εκδόσεις ομολόγων στη διεθνή αγορά.

Πολλά είναι τα μαθήματα που μπορεί να πάρει κανείς από το παράδειγμά της. Αρκετά εξ αυτών θα μπορούσαν να εφαρμοστούν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η ισλανδική κυβέρνηση επέλεξε την οδό της κοινωνικής και οικονομικής ενσωμάτωσης.

Περιμένουμε οικονομικό τσουνάμι!

Αναδημοσιεύτηκε από το ardin-rixi.gr

του Τάσου Καφαντάρη

πηγή: ΒΗΜΑ

Μπορεί να έχουμε ακόμη καλοκαίρι, όμως για πολλούς χρηματιστές το θέμα συζήτησης είναι ο οικονομικός χειμώνας. Oχι οποιοσδήποτε χειμώνας, αλλά ο «χειμώνας του Κοντράτιεφ». Τι εννοούν; Και ποιος είναι αυτός ο Κοντράτιεφ;

Η σύντομη απάντηση είναι πως ο Νικολάι Κοντράτιεφ ήταν ένας οικονομολόγος των αρχών του 20ού αιώνα, που το 1928 καθαιρέθηκε από τη θέση του διευθυντή του Ινστιτούτου Μελετών Επιχειρηματικής Δραστηριότητας, στάλθηκε σε γκουλάγκ και εκτελέστηκε το 1938. Ο λόγος; Η ανάλυσή του για την εξέλιξη του καπιταλισμού και του κομμουνισμού θεωρήθηκε επικριτική για τον Στάλιν. Oπως όμως διαφάνηκε στη συνέχεια, ο άνθρωπος αυτός μόνον ως «κακός προφήτης του καπιταλισμού» θα έπρεπε να διωχθεί…

Οι τέσσερις εποχές

Εκείνο που εντόπισε ο Κοντράτιεφ μέσω της μελέτης του καπιταλισμού ήταν μια στατιστικά περίεργη «κυματική συμπεριφορά»: Ανά 50 έως 60 χρόνια ο καπιταλισμός κλονίζεται από ένα σαρωτικό κύμα αποπληθωρισμού, το οποίο αντιμετωπίζει με την πυροδότηση μεγάλων εθνικών συγκρούσεων ή και παγκοσμίου πολέμου. Προτού φθάσει στην εκρηκτική του φάση, ο κάθε κύκλος εμπεριέχει τέσσερις «οικονομικές εποχές»: 

Ο παράδεισος της ανάπτυξης και της προόδου

Από το βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο ” Ένας κόσμος ανάποδα”.

Μία γέφυρα δίχως ποτάμι.
Ψηλές προσόψεις κτιρίων δίχως τίποτε από πίσω. Ο κηπουρός ποτίζει το πλαστικό γρασίδι.
Κυλιόμενες σκάλες που δεν οδηγούν πουθενά. Ο αυτοκινητόδρομος που μας δίνει την δυνατότητα να γνωρίσουμε τόπους, που εξ αιτίας του έχουν καταστραφεί. Η οθόνη της τηλεόρασης δείχνει μία τηλεοπτική συσκευή που περιέχει μίαν άλλη τηλεοπτική συσκευή μέσα στην οποία υπάρχει μία τηλεοπτική συσκευή..

Αυτός ο πολιτισμός δεν αφήνει κανέναν να κοιμηθεί, ούτε τα λουλούδια, ούτε τις κότες ούτε τους ανθρώπους. Το χειμώνα τα λουλούδια τοποθετούνται κάτω από συνεχή φωτισμό, ώστε να μεγαλώνουν πιό γρήγορα. Στα ορνιθοτροφεία η νύχτα είναι απαγορευμένη για τις κότες. Και οι άνθρωποι είναι καταδιακσμένοι στήν αϋπνία, λόγω της αγωνίας τους να αγοράσουν και του άγχους τους να πληρώσουν.

Εδώ ο ουρανός ποτέ δεν συννεφιάζει, εδώ δεν βρέχει ποτέ. Σ’αυτή τη θάλασσα κανείς δεν διατρέχει τον κίνδυνο να πνιγεί, αυτή η πλάζ προστατεύεται από την κλοπή. Δεν υπάρχουν μέδουσες να σε τσιμπήσουν, ούτε αχινοί να σου καρφώνονται στο πόδι, ούτε κουνούπια να σε τρελαίνουν. Με τον αέρα πάντα στην ίδια θερμοκρασία και το νερό θερμαινόμενο αποφεύγονται τα κρυώματα και οι πνευμονίες.

Η επιστολή που λογοκρίθηκε στο mazi-ta-fagame.gr

Φοιτητές Οικονομικών Σχολών

Σάλος έχει προκληθεί στο χώρο του διαδικτύου από άρθρο αναγνώστη που εστάλη προς δημοσίευση στο 

mazi-ta-fagame.gr του κ.Πάγκαλου και που κόπηκε από τη λογοκρισία του πρώην αντιπροέδρου.

Διαβάστε την επιστολή που μας έστειλαν μέσω email:

Προκαλείτε κύριε Πάγκαλε… ξανά προκαλείτε…

Όπως γράφω και στον τίτλο, προκαλείτε κύριε Πάγκαλε, προκαλείτε και πάλι τον Ελληνικό λαό, που δοκιμάζεται σχεδόν δυο χρόνια τώρα, από τις ανεύθυνες πολιτικές επαγγελματιών πολιτικών σαν εσάς και πολλών ακόμα ομοίων σας. Πολιτικών που ο πιο επιεικής κριτής θα χαρακτήριζε ανάξιους, αδαείς και κατώτερους των περιστάσεων. Για τα υπόλοιπα θα σας κρίνει η ιστορία, μιας και φροντίσατε στο παρόν να παραμείνετε όλοι σας αλώβητοι.

Προκαλείτε γιατί άνευ λόγου επαναφέρετε στη μνήμη μας αυτή την παροιμιώδη φράση και συγχρόνως την αρκετά αμφισβητούμενη πολιτική σας φιγούρα. Μάλιστα φροντίσατε να μετατρέψετε εντέχνως τη φράση σας από “όλοι μαζί τα φάγαμε” σε ”μαζί τα φάγαμε”. Ναι βέβαια κάποιοι έφαγαν από εμάς, αρκετοί. Όμως σίγουρα όχι όλοι, σίγουρα όχι τόσο όσο το σινάφι σας και σίγουρα όχι αυτοί που την πληρώνουν περισσότερο, οι νέοι.

Πριν προχωρήσω όμως έχω μια απορία. Όποιος έχει ελάχιστες γραμματικές γνώσεις καταλαβαίνει ότι στη φράση μαζί τα φάγαμε, σίγουρα εννοείτε και τον εαυτό σας (α’ πληθυντικό). Αφού λοιπόν και εσείς φάγατε κύριε Πάγκαλε (κάποιος κακεντρεχής θα έλεγε ότι το πόσο φάγατε είναι πασιφανές) και αφού είστε τόσο θαρραλέος και ειλικρινής που το παραδέχεστε, γιατί δεν λέτε σε όλους μας πώς και από πού τα φάγατε; Κυρίως όμως δεν θα έπρεπε να επιληφθεί του θέματος η τυφλή δικαιοσύνη; Νομίζω γιαυτό και ο σύντροφος Άκης το καλοκαίρι παραθερίζει στον Κορυδαλλό, γιατί τα έφαγε, ή τουλάχιστον επειδή γιαυτό κατηγορείται… Εσείς βέβαια όπως προείπα είστε πιο τολμηρός, το παραδεχτήκατε κιόλας! Έκτος αν χρησιμοποιήσατε τον πληθυντικό για άλλους όχι εσάς, αλλά και πάλι για όποιον και να έχετε στοιχεία δε θα έπρεπε να ενημερώσετε και τις αρμόδιες αρχές;

Αυτό θα πει... αξιοπιστία!

Το Ποντίκι

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Λίγο πριν από τις συναντήσεις Σαμαρά με Γιούνκερ, Μέρκελ και Ολάντ κορυφώνεται το επικοινωνιακό παιχνίδι με την επιδιωκόμενη επιμήκυνση. Λίγο ακόμη και ίσως καταφέρουν να πείσουν μερικούς ότι η φοβερή και τρομερή συγκυβέρνηση, του πρωθυπουργού προεξάρχοντος, κατάφερε το... ακατόρθωτο. Μόνο που η μιντιακή και πολιτική «σούπα» θα σερβιριστεί λιγάκι ανάλατη, ακόμη και αν η κυβέρνηση εισπράξει λίγη κατανόηση κι ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη...

Στο Μαξίμου, αλλά και στα κομματικά επιτελεία των κυβερνητικών εταίρων, θεωρούν πως η επιμήκυνση στην εφαρμογή του μνημονίου θα σημάνει και την επιμήκυνση του κυβερνητικού εγχειρήματος. Θεωρούν επίσης ότι η επιμήκυνση θα αποτελέσει όρο για την αποφυγή μιας άτακτης χρεοκοπίας. Ως εκ τούτου ο Σαμαράς δηλώνει ότι θα πάρει τα μέτρα των 11,5 δισ. (που ήδη έχουν γίνει 14 χωρίς κανείς να γνωρίζει πού θα φτάσει ο τελικός λογαριασμός) και ας... τον ρίξουν.

Βεβαίως ενδεχόμενο να πέσει η κυβέρνηση δεν διαφαίνεται, αφού οι όποιες διαφωνίες στο εσωτερικό της είναι άσφαιρες και ήδη αναζητείται το επικοινωνιακό περιτύλιγμα ώστε τελικά να παρακαμφθούν. Απλώς στις μνημονιακές κυβερνήσεις η δημιουργία εικόνας θρίλερ είναι μια αγαπημένη τακτική διαχείρισης του πολιτικού κινδύνου. Τίποτε πρωτότυπο.

Ρεν: Ποιά επαναδιαπραγμάτευση;

Επίκαιρα Online

Ο Ευρωπαίος Επίτροπος απάντησε σε επίκαιρη ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή...

Κάθε συζήτηση για επαναδιαπραγμάτευση μετενέργειας και κατώτερων μισθών αρνείται ο Όλι Ρεν, με το επιχείρημα ότι αυτό είχε υπογραφεί από την προηγούμενη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- ΝΔ και ότι η σημερινή κυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΔΗΜΑΡ οφείλει να το εφαρμόσει, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή.

Πιο συγκεκριμένα, στην ερώτησή του ο Ν. Χουντής αναφερόταν στις ρητές προεκλογικές δεσμεύσεις των κομμάτων της σημερινής συγκυβέρνησης ότι θα θέσουν προς επαναδιαπραγμάτευση το θέμα της μετενέργειας και της αποκατάστασης της ισχύος των συλλογικών συμβάσεων.

Ο Ν. Χουντής στην ερώτησή του τόνιζε ότι «αυτή η ρύθμιση, που υπονομεύει τον θεσμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων έχει ήδη προκαλέσει την άρνηση των εργοδοτών να προσέλθουν σε διαπραγματεύσεις, γεγονός που οδηγεί αυτόματα στη μείωση των μέσων μισθών κατά 20%-40% περίπου».

Ολοκληρώνοντας την ερώτησή του ο έλληνας ευρωβουλευτής ρωτούσε την Επιτροπή αν προτίθεται να συνεργαστεί με την όποια ελληνική κυβέρνηση προκύψει από τις εκλογές προκειμένου να καταργηθούν οι ανωτέρω διατάξεις.

Χρυσό μετάλλιο στη... ρεμούλα!

real.gr

ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ του Λονδίνου άφησαν και οικονομικό κέρδος! Και μάλιστα σημαντικό! Η oργανωτική επιτροπή έβαλε στα ταμεία της 2,7 δισ. ευρώ. Συνολικά στα έσοδα της βρετανικής οικονομίας υπολογίζεται ότι η διοργάνωση απέφερε περίπου 13 δισ. ευρώ. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή καρπώθηκε άλλα 6,4 δισ. ευρώ, ενώ ο δήμαρχος της διοργανώτριας πόλης Μπόρις Τζόνσον ανακοίνωσε υπερηφάνως ότι δημιουργήθηκαν και 40.000 νέες θέσεις εργασίας! Η είδηση αποτελεί συντριπτική μαχαιριά στην καρδιά του ελληνικού πολιτικού συστήματος, το οποίο «πέτυχε» οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά την Ολυμπιάδα της Αθήνας να μη γνωρίζει ακόμη κανένας το ακριβές κόστος της...

Του Νίκου Χατζηνικολάου

ΕΠΙΣΗΜΗ αποτίμηση στη χώρα μας για το 2004 δεν έγινε ποτέ! Ποτέ! Και βέβαια αυτή η απαράδεκτη «παράλειψη» είναι σκάνδαλο από μόνη της! Ισως μάλιστα να είναι ένα από τα μεγαλύτερα στην ιστορία των Αγώνων... Στον φάκελο της ελληνικής διεκδίκησης είχαν προϋπολογισθεί 7,74 δισ. ευρώ. Οι εκτιμήσεις για το τελικό κόστος κινούνται μεταξύ 12 και 30 δισ. ευρώ. Ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών Πέτρος Δούκας εκτιμά ότι το συνολικό κόστος υπερέβη τα 12, ενώ ο διεθνής οίκος αξιολόγησης Standard and Poor’s το υπολογίζει κοντά στα 30 δισ. ευρώ! Και να σκεφθεί κανείς ότι η χώρα μας σήμερα βρίσκεται στα πρόθυρα της πτώχευσης και αναζητά εναγωνίως 11,7 δισ. ευρώ, κόβοντας μισθούς και συντάξεις...

ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ότι όλα σχεδόν τα ολυμπιακά έργα και οι εγκαταστάσεις στο Λονδίνο σχεδιάστηκαν εξαρχής και οικοδομήθηκαν με γνώμονα τη μεταολυμπιακή τους αξιοποίηση. Επτά μάλιστα από τα δέκα κτίρια που χρησιμοποιήθηκαν για τη διεξαγωγή των αγωνισμάτων είναι προσωρινές κατασκευές, που θα αποσυναρμολογηθούν και θα ανακυκλωθούν. Το Ολυμπιακό Πάρκο κατασκευάστηκε σε βιομηχανική περιοχή, όπου προηγουμένως σωρεύονταν τα οικιακά απόβλητα. Απομακρύνθηκαν οι παράγοντες της ρύπανσης, έγιναν έλεγχοι και σήμερα είναι ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα στην Ευρώπη, με γήπεδα, λίμνες, χώρους πρασίνου... Μελετούν μάλιστα ήδη και μελλοντική αξιοποίηση τμήματός του για τους αγώνες της Φόρμουλα-1. Ακόμη και τα αντικείμενα που χρησιμοποίησαν οι αθλητές στο Ολυμπιακό Χωριό, αλλά και στους αγώνες, εφοδιάζονται τώρα με πιστοποιητικά γνησιότητας και θα βγουν προς πώληση! Μέχρι και η άμμος από τα γήπεδα του μπιτς βόλεϊ θα αξιοποιηθεί, σε σχολεία και παιδικές χαρές της περιοχής!

Οι αποφάσεις για την Ισπανία και την Ιταλία σημαντικές για το μέλλον του ευρώ.

του Κώστα Μελά

Ξένοι θεσμικοί παράγοντες δε χάνουν την ευκαιρία να μας δείχνουν την πόρτα εξόδου από την ευρωζώνη. Έχει απομακρυνθεί ή όχι το σενάριο επιστροφής στη δραχμή;

Όλα τα σενάρια για την τύχη της Ελλάδος σε σχέση με την παραμονή της στην ευρωζώνη είναι ανοιχτά από την ημέρα εισόδου της χώρας στην κρίση και στο οικονομικό πρόγραμμα του Μνημονίου . Ενώ στην αρχή θα μπορούσαν να  κλείσουν με τη  ρητή διαβεβαίωση των  ευρωπαίων  ότι θα την διασώσουν με κάθε τρόπο και μέσο, ανεξαρτήτως κόστους  σήμερα τα πράγματα έχουν περιπλεχτεί δεδομένου ότι με την εξάπλωση της κρίσης  η απειλή έχει αγγίξει  πλέον το ίδιο το ενιαίο νόμισμα . Επομένως η έξοδος ή μη της Ελλάδος από το ευρώ είναι συνυφασμένη με το μέλλον του ενιαίου νομίσματος διότι έχει αποδειχτεί στην πράξη ότι ανεξάρτητα των λανθασμένων επιλογών των διαφόρων κυβερνήσεων  , η ίδια η αρχιτεκτονική  δομή και η λειτουργία του ενιαίου νομίσματος  επέτρεψε , εμβάθυνε και διευκόλυνε τη μεγέθυνση της κρίσης . 

Η αντίληψη για «σπρώξιμο» της Ελλάδος έξω από το ευρώ , που καλλιεργείτε  σοβαρά πλέον σε πολιτικούς κύκλους διαφόρων χωρών της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης  και η οποία αποτελεί αντανάκλαση συγκεκριμένων κοινωνικών διεργασιών , συνεχώς διευρύνεται  και αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς σε κέντρα λήψης αποφάσεων όλο και σε υψηλότερο επίπεδο.  Θεωρώ πάντως ότι είναι πολύ δύσκολο ο οποιοσδήποτε πρωθυπουργός  (πχ η Μέρκελ) να πάρει μια απόφαση τέτοιου μεγέθους και να φορτωθεί τις όποιες μελλοντικές εξελίξεις συμβούν. Απλά διότι κανείς δεν γνωρίζει τι πρόκειται να συμβεί σε αυτήν την περίπτωση. Όμως στη ζωή δεν είναι οι συντεταγμένες αποφάσεις που είναι σημαντικές. 

Συνήθως είναι η τυχαιότητα εκείνη που καθορίζει το μέλλον και τα τυχαία συμβάντα. Επομένως βαδίζουμε στην κόψη του ξυραφιού απλά διότι έχουμε ενδυθεί το μανδύα ενός ενιαίου νομίσματος το οποίο μόνο ενιαίο δεν είναι δεδομένου ότι οι απαιτούμενες υποστηρικτικές οικονομικές πολιτικές πόρρω απέχουν να τέτοιες. Έχουμε εισέλθει σε ένα τούνελ στο οποίο οι κατολισθήσεις απαγορεύουν την κίνηση προς τα πίσω ενώ παράλληλα επιβάλλουν την επιταχυνόμενη κίνηση προς τα εμπρός για την αποφυγή τραυματισμού ή θανάτου από τις κατολισθήσεις όμως μπροστά στο βάθος αντί για έξοδο υπάρχουν τεράστια βράχια. Το ενιαίο νόμισμα δεν έχει μέλλον με τον τρόπο που έχει χτισθεί. 

Ασφαλής οδηγός κυβερνητικής αποτυχίας !

Αναδημοσιεύεται από την ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Λεωνίδα Βατικιώτη 

Νέξους Αυγούστου -Σεπτεμβρίου 2012

Τι δείχνουν τα «μαύρα» οικονομικά στοιχεία

Επισπεύδεται η «επόμενη μέρα»

Στο μέσο ενός νέου καταιγισμού πιέσεων και εκβιασμών βρίσκεται η ελληνική κοινωνία λίγες μόλις εβδομάδες μετά τις εκλογές με μοναδικό στόχο να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες τα δύο επόμενα έτη (2013-1014) κατά 11,7 δισ. ευρώ. Κι όμως, το εκλογικό αποτέλεσμα υποτίθεται ότι αποτελούσε το «καλό σενάριο» για τους πιστωτές μας, μιας και θα διευκόλυνε τη συνεννόηση μαζί τους.

Παρόλα αυτά βρισκόμαστε σε ένα χειρότερο σημείο από εκείνο που ήμασταν πριν ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος κι αυτό για δύο λόγους: Έναν πολιτικό κι έναν οικονομικό. Ο πολιτικός σχετίζεται με το γεγονός ότι η τρικομματική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά παραβιάζει ευθέως την εντολή που έδωσε το εκλογικό σώμα με την ψήφο του τον Ιούνιο του 2012 και συνίστατo στην απόρριψη του Μνημονίου και των πολιτικών λιτότητας που απορρέουν από τους πιστωτές. Πράγματι, αν αθροίσουμε τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ (26,9%), των Ανεξάρτητων Ελλήνων (7,5%), της Χρυσής Αυγής (6,9%), της Δημοκρατικής Αριστεράς (6,2%) και του ΚΚΕ (4,5%) – πέντε κομμάτων που παρά τις αβυσσαλέες διαφορές τους αντιτάχθηκαν και απέρριψαν κατηγορηματικά την πολιτική των δύο προηγούμενων χρόνων – το άθροισμα που προκύπτει είναι 52%.