Βάζοντας στην άμμο το κεφάλι μας...

Την ίδια στιγμή που στην Αθήνα, τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο παίζεται μια σκληρή πολιτική διελκυστίνδα για το επίδομα στους συνταξιούχους, αλλά βασικά για τα μέτρα των επόμενων ετών, στο Χίλτον γίνονται κρίσιμες διαβουλεύσεις.

Ενα από τα θέματα που απασχολούν Θεσμούς και κυβέρνηση είναι ο εξωδικαστικός συμβιβασμός και το ακαταδίωκτο των τραπεζιτών αλλά και στελεχών του Δημοσίου, τα οποία θα βάζουν την υπογραφή τους στις αναδιαρθρώσεις δανείων. Σε κούρεμα οφειλών, ακόμη και σε πτώχευση εταιρειών.

Είναι προφανές ότι η σύγκρουση της κυβέρνησης με τον Σόιμπλε και το ΔΝΤ «πουλάει» περισσότερο. Ομως, η υπόθεση των «κόκκινων» δανείων είναι ζωτικής σημασίας για την οικονομία. Τόσο ο κεντρικός τραπεζίτης, Γ. Στουρνάρας, όσο και κορυφαίοι υπουργοί, ο ΣΕΒ, η ΕΣΕΕ κ.λπ. έχουν χτυπήσει τον κώδωνα του κινδύνου για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Εχουν ξεκαθαρίσει ότι ανάκαμψη δεν θα υπάρξει αν δεν τεθεί σε εφαρμογή το σχέδιο απομείωσης των NPL’s κατά 40 δισ. ευρώ και πλέον. Εχουν πει ότι η οικονομία θα συνεχίσει να βουλιάζει αν δεν υπάρξουν ρυθμίσεις για το ιδιωτικό χρέος, για τις οφειλές των πολιτών στην εφορία.

Δημοψήφισμα: Επτά κρίσιμες μέρες

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Μπροστά μας βρίσκονται επτά μέρες σκληρότατης σύγκρουσης, για την οποία προετοιμάζονται εντατικά όλα τα κέντρα εξουσίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σε κάθε περίπτωση η πολύ σκληρή μάχη των επόμενων επτά ημερών μπορεί να κερδηθεί.

1. Το πρωί του Σαββάτου ο ελληνικός λαός ξύπνησε σε έναν άλλο πολιτικό πλανήτη. Το «όχι» του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του στο ιταμό τελεσίγραφο των δανειστών έβγαλε- επιτέλους- τη χώρα από την κινούμενη άμμο όπου την είχε βυθίσει ο κάκιστος συμβιβασμός της 20ής Φεβρουαρίου. Μπροστά μας βρίσκονται επτά μέρες σκληρότατης σύγκρουσης, για την οποία προετοιμάζονται εντατικά όλα τα κέντρα εξουσίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σενάρια οικονομικής πολιορκίας, κοινωνικής πόλωσης και πολιτικής ανωμαλίας βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Περνάμε απολύτως κρίσιμες ώρες, που απαιτούν απ’ όλους μας ψυχραιμία, καθαρό μυαλό, καθολική στράτευση και κυρίως αποφασιστικότητα.

2. Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου- όχι βέβαια στρατιωτικού, αλλά οικονομικού, πολιτικού και ψυχολογικού. Αυτόν τον πόλεμο δεν τον ξεκίνησαν ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του- ίσα ίσα, έκαναν το παν για να τον αποφύγουν, παραχωρώντας πολύτιμο πολιτικό έδαφος, χρήμα και χρόνο στον αντίπαλο. Τον πόλεμο τον ξεκίνησαν, από την επομένη κιόλας της 25ης Ιανουαρίου, οι ξένοι επικυρίαρχοι, με μια προσπάθεια μεταμοντέρνου πραξικοπήματος, που ενδέχεται να καταγραφεί από την Ιστορία ως πολιτικό πείραμα πρώτης γραμμής, πολύ διαφορετικής μορφής, αλλά ανάλογης σημασίας με εκείνο του Πινοτσέτ, εναντίον της κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας στη Χιλή. Από τα χαράματα του Σαββάτου, η ελληνική κυβέρνηση πήρε τα όπλα της και μπήκε κι αυτή σ’ έναν πόλεμο που δεν επέλεξε, αποφεύγοντας την  ύστατη στιγμή την ταπεινωτική παράδοση. Όμως δεν μπορεί να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο η κυβέρνηση ή τα κόμματα που τη στηρίζουν. Τον πόλεμο μπορεί να τον δώσει πραγματικά και να τον κερδίσει μόνο ο οργανωμένος λαός. Η εβδομάδα προς το δημοψήφισμα είναι η πρώτη, καθοριστικής σημασίας για το μέλλον, μάχη αυτού του πολέμου. Εδώ θα κριθούν όλοι.

ΕΝΤΟΣ, ΕΚΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΠΙ ΤΑ ΑΥΤΑ

iskra

Του ΣΤΑΘΗ* 

 Αυτήν τη στιγμή συγκρούονται δύο αδιέξοδα. Το δικό μας και το γερμανικό. Το δικό μας αδιέξοδο προκύπτει από την έλλειψη ρευστότητας και από την έλλειψη χρόνου. Το γερμανικό αδιέξοδο προκύπτει απ’ την αδήριτη διττή έκβαση ενός διλήμματος χωρίς εναλλακτική διαφυγής. Αν η έκβαση της διαπραγμάτευσης αφήσει στην Ελλάδα περιθώρια άσκησης φιλολαϊκής πολιτικής απ’ την κυβέρνηση της Αριστεράς, τότε η Ελλάδα δεν θα γίνει ειδική οικονομική ζώνη και το γερμανικό μοντέλο για ορισμένες χώρες και περιοχές της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα ραγίσει. Αν, απ’ την άλλη, η έκβαση της διαπραγμάτευσης οδηγήσει στη συντριβή της Ελλάδας, το κόστος της χρεοκοπίας εντός ή εκτός ευρωζώνης θα είναι απροσδιόριστο. Και

 αυτό το απροσδιόριστο μπορεί να αποδειχθεί απεριόριστο. Οχι μόνον «πειράζοντας» την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια οικονομία, αλλά σηματοδοτώντας και την αρχή του τέλους της ευρωζώνης - ακόμα και το πολιτικό τέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Συνεπώς σε αυτήν τη σύγκρουση διακυβεύονται πολλά. Το ότι είναι σύγκρουση αδιεξόδων αποδεικνύει την ακρότητα -την ταξική ακρότητα- στην οποίαν οδηγεί η πλουτοκρατική Γερμανία την Ενωση, όχι μόνον εις όσα αφορούν τη σχέση πλουσίων-φτωχών, αλλά κυρίως εις όσα αφορούν τον πολιτικό ακρωτηριασμό της Ευρώπης, όταν οι διαπραγματεύσεις αποκλείουν ντε φάκτο τους συμβιβασμούς.

Τότε όμως δεν πρόκειται για διαπραγματεύσεις, αλλά για πολεμική αναμέτρηση. Και πράγματι η Γερμανία θέτει στην Ελλάδα (και σε όποια άλλη χώρα στο μέλλον) ένα Μήλιο Δίλημμα. Μας λέει: «αν υποταχθείτε θα συντριβείτε και θα συντριβείτε αν δεν υποταχθείτε».

Η κυβέρνηση ξεκίνησε την έκτακτη επιβάρυνση της οικονομικής ολιγαρχίας

kontranews

του Γιώργου Βάμβουκα

Η πρόσφατη κυβερνητική απόφαση, να επιβληθεί αναδρομική επιβάρυνση σε κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας, όπως MEGA, ANTENNA, STAR, ALPHA, ΣΚΑΙ, OTE, NOVA, κ.λπ., ύψους 40 εκατ. ευρώ (€), αποδεικνύει από την πλευρά της συγκυβέρνησης ΑΝΕΛ-ΣΥΡΙΖΑ, αποφασιστικότητα, συνέπεια και πυγμή. Οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, ότι, αν συγκυβερνούσαν θα εφάρμοζαν μέτρα οικονομικής πολιτικής, που θα επιβάρυναν τους έχοντες και κατέχοντες, άρχισαν από υποσχέσεις να μετουσιώνονται σε πράξη.

Το ξεκίνημα έγινε με τους διαβόητους βαρώνους των μίντια. Πρόκειται για μέτρο δημοσιονομικής πολιτικής, που στέλνει το αισιόδοξο μήνυμα στους πολίτες, ότι, τα πρωτεύοντα κριτήρια στην άσκηση της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής, είναι η κοινωνική αλληλεγγύη και η στήριξη των ασθενέστερων ομάδων του ελληνικού πληθυσμού. Σε επανειλημμένες αναλύσεις μας από τις σελίδες της Kontranews, έχουμε υπογραμμίσει την αναγκαιότητα της επιβολής φορολογικών και άλλων μορφών επιβαρύνσεων στην οικονομική τάξη της δικομματικής νομενκλατούρας. 

ΤΟ 30% ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

iskra

MΕΓΑΛΟ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΤΗΣ ΡΗΞΗΣ ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Μεγάλο εμφανίζεται το ρεύμα αποδοχής της ρήξης ακόμα και αν χρειαστεί με επιστροφή της χώρας σε εθνικό νόμισμα, σύμφωνα με τις απαντήσεις που δίνουν οι ερωτώμενοι στην Πανελλαδική Πολιτική Ερευνα της Marc, το δεύτερο μέρος της οποίας παρουσιάζει σήμερα η«Εφημερίδα των Συντακτών».

Συγκεριμένα το 27,4% που πιστεύει ότι «πρέπει να οδηγηθούμε σε οριστική ρήξη, έστω και εάν αυτό σημαίνει επιστροφή στη δραχμή»*. Το 3% δεν απαντά. Το 57,8% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να επιθυμεί  "έντιμο συμβιβασμό"*, ενώ το 38,9% ρήξη έστω και αν χρειαστεί η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Τα μεγαλύτερα ποσοστά υπέρ του "έντιμου συμβιβασμού" καταγράφουν οι ψηφοφόροι της Ν.Δ.(94,4%), του ΠΑΣΟΚ (86,2%) και του Ποταμιού (84,4%), ενώ υπέρ της ρήξης εκείνοι της Χρυσής Αυγής (55,6%), του ΚΚΕ (52,1%) και των ΑΝ.ΕΛΛ. (46,3%).

Ο ένας στους δύο συμμετέχοντες (50,4%) εκτιμά ότι «είναι υπαρκτό το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της Ελλάδας το επόμενο διάστημα», έναντι 45,5% που έχει αντίθετη άποψη, ενώ το 4,1% δεν απαντά. Υπέρ της πρώτης άποψης τάσσονται με σημαντικό ποσοστό (62,1%) οι νέοι 18-34 ετών, ενώ ως προς την κομματική τους τοποθέτηση «βλέπουν» χρεοκοπία το 77,8% των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής, το62,4% Αλλου Κόμματος,το 59,4% του Ποτάμιου, το 51,7% του ΠΑΣΟΚ, το 50% του ΚΚΕ, το 41,5% των ΑΝ. ΕΛΛ. και τo 32,6% του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο θέμα της συγκρότησης εξεταστικής επιτροπής για το πώς φτάσαμε στο Μνημόνιο, το 84,2% δηλώνει ότι συμφωνεί, έναντι του 12,9% που διαφωνεί και του 2,9% που δεν εκφράζει άποψη. Τα υψηλότερα ποσοστά αφορούν τους ψηφοφόρους των ΑΝ. ΕΛΛ. (97,6%), του ΣΥΡΙΖΑ (94,1%) και τουΚΚΕ (89,4%).

Στο ερώτημα «πώς κρίνετε τη στάση της Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ να καταψηφίσει στηνΚ.Ε. την τετράμηνη παράταση της δανειακής σύμβασης;», το 61% του συνόλου των ψηφοφόρων απαντά «αρνητικά και μάλλον αρνητικά» και το 30,8% «θετικά και μάλλον θετικά». Στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 55,8% και 35.8%.

Η Γερμανία πήρε «θέση μάχης»! Εμείς;

ardin-rixi

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Η ταχύτητα με την οποία η νέα ελληνική κυβέρνηση προχώρησε στην αποπομπή της τρόικας και στην παρεμπόδιση επιβολής νέων, εκτεταμένων κυρώσεων κατά της Ρωσίας αποτέλεσε –κατά γενική ομολογία– ένα είδος πολιτικού Blitzkrieg, που ξάφνιασε και αναστάτωσε το Βερολίνο, τις Βρυξέλλες αλλά και τους εν Ελλάδι μνημονιακούς υποτακτικούς τους. Στο πλαίσιο αυτό, ακόμη και η συμβολική παρουσία του Έλληνα πρωθυπουργού στο μνημείο πεσόντων στην Καισαριανή εκνεύρισε τους Γερμανούς, καθώς έγινε αντιληπτό ότι αργά ή γρήγορα το κατοχικό δάνειο θα έρθει –για πρώτη φορά με αξιώσεις– στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όπως και ο ευμενής τρόπος που το 1953 οι νικητές του πολέμου αντιμετώπισαν την ηττημένη και καταχρεωμένη Γερμανία.

Ο αιφνιδιασμός πήρε τέτοιες διαστάσεις που η Handelsblatt είδε ξαφνικά να πλανάται ένα νέο «φάντασμα πάνω από την Ευρώπη», με τον Τσίπρα σε ρόλο «επαναστάτη του παρόντος και μαέστρο της αλλαγής», επισημαίνοντας παράλληλα τον κίνδυνο «η ελληνική επανάσταση να εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη»[1]. Τέτοια «φαντάσματα» προφανώς και δεν είναι ευχάριστα για την καγκελάριο Μέρκελ, γεγονός που επισημαίνει και το Spiegel: «η νίκη του Τσίπρα είναι ήττα της Μέρκελ» και με τη νίκη αυτή «υπάρχει ένα πρόβλημα για όλους, κυρίως όμως για την Μέρκελ, η οποία καλείται τώρα να λύσει αυτό το πρόβλημα»[2]. Επικαλούμενη το ίδιο μαρξιστικό «φάντασμα» αλλά πολύ πιο ανήσυχη η Welt αναρωτιέται μήπως «η Μέρκελ σε λίγο δεν θα έχει λόγο στην Ευρώπη», καθώς «ο θρίαμβος του Τσίπρα στην Ελλάδα αλλάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση», κάνοντας «δεξιούς και αριστερούς λαϊκιστές να πανηγυρίζουν για τη νίκη του – και οσφραίνονται την ευκαιρία τους να τελειώσουν την πολιτική λιτότητας που επέβαλε η καγκελάριος»[3].

Η αρχιτεκτονική της σύγκρουσης

kontranews

του Μελέτη Μελετόπουλου

Η κυβέρνηση φαίνεται ότι πράγματι δεν έχει πρόθεση να προβεί σε «κολοτούμπα», έχοντας μάθει από τα παθήματα του ΓΑΠ και του Σαμαρά.
Διότι η «κολοτούμπα» που έκαναν αυτοί οι δύο όχι μόνον κατέστρεψε πολιτικά τους ίδιους (κάτι εντελώς αδιάφορο). Αλλά και δεν έλυσε το ελληνικό πρόβλημα. Διότι η προσαρμογή στην μνημονιακή (στην πραγματικότητα αποικιοκρατική) πολιτική της τρόϊκας και η υποταγή στο Βερολίνο δημιούργησε συνθήκες διάλυσης της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Η μετωπική σύγκρουση (μέχρις στιγμής, διότι τα δεδομένα μεταβάλλονται ώρα με την ώρα) της ελληνικής κυβέρνησης με το Βερολίνο και τους συμμάχους του, έχει αναδείξει το ελληνικό πρόβλημα σε κεντρικό θέμα συζήτησης διεθνώς. Και το έχει επίσης καταστήσει πεδίο αντιπαράθεσης σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης. 

Τα ευρωπαϊκά κράτη, οι ευρωπαϊκοί λαοί, θέλουν μία γερμανική Ευρώπη σκληρής καλβινιστικής πειθαρχίας; ή θα υπερασπιστούν μία κεϋνσιανή Ευρώπη με χαρακτηριστικά όπως αυτά των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών, έστω και με κάποιο χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο λόγω διεθνούς, κινεζικού κλπ. ανταγωνισμού, αλλά πάντως με δικαιότερη κατανομή του πλούτου και στοιχειώδη κοινωνική πρόνοια;

Η Μέρκελ αποφάσισε να περιμένει μέχρι να αδυνατίσει η ελληνική επίθεση

the press project

Οι Γερμανοί αναμένουν ότι η ΕΚΤ θα επιτρέψει για την ώρα το ELA

Οι Γερμανοί παίζουν κατενάτσιο. Καθυστέρηση κι η μπάλα στην εξέδρα, γιατί ελπίζουν ότι έτσι θα φέρουν τούμπα την κατάσταση σε βάρος της Ελλάδας, που για την ώρα τους έχει ξεφύγει. Ουσιαστικά, εκβιάζουν την Ελλάδα να μείνει από ρευστό, όπως προκύπτει από ρεπορτάζ του Bloomberg από το Βερολίνο.

Η αναμενόμενη στάση τους που αξιοποιεί την ισχύ τους, αλλά θα προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις εκτός Ελλάδος και πιέσεις στην καγκελαρία, είναι -όπως συνάγεται από το ρεπορτάζ- απλή: Θέλουν να στραγγαλιστεί από ρευστό της ΕΚΤ η Αθήνα, για να έρθει μετά τσακισμένη η ελληνική κυβέρνηση σε διαπραγματεύσεις και να συρθεί να συμφωνήσει υπό πίεση.

Ειδικότερα όμως, το ρεπορτάζ αναφέρει ότι η Γερμανία περιμένει πως οι διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα θα διαρκέσουν μέχρι το τέλος του Απρίλη ή ακόμα και τον Μάη (όταν θα λήγει το υπάρχον πρόγραμμα δανεισμού της χώρας) και έχουν προετοιμαστεί να παίξουν παιχνίδι καθυστερήσεων, μέχρι η Ελλάδα να προσεγγίσει το σημείο που θα έχει στραγγίξει από ρευστότητα.

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους

ardin-rixi

Του Γιώργου Καραμπελιά

Πολλοί φίλοι –αλλά και αρκετοί εχθροί– αναρωτιούνται για τη θέση μας απέναντι στην νέα πολιτική πραγματικότητα που ανεδείχθη μετά τις εκλογές 25ης Ιανουαρίου δοθέντος ότι στην προηγούμενη περίοδο είχαμε επικρίνει μια στρατηγική που οδηγούσε σε εκλογές και μετωπική σύγκρουση με τη γερμανική Ευρώπη, προκρίνοντας αυτό που έχουμε αποκαλέσει τακτική ανταρτοπολέμου.
Σήμερα όμως, υπάρχει μια νέα κατάσταση και επειδή δεν πάψαμε ποτέ να βρισκόμαστε αυτά τα πέντε χρόνια στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο και να συμμετέχουμε στις βασικές κινητοποιήσεις του, κριτικάροντας παράλληλα τις ηγετικές πολιτικές δυνάμεις αυτού του χώρου, θα πρέπει να τοποθετηθούμε επί τη βάσει του γεγονότος της ανάδειξης των αντιμνημονιακών κομμάτων σε νικητή των εκλογών: Είναι προφανές λοιπόν, ότι εφόσον οδηγούμαστε σε μια σύγκρουση, θα βρεθούμε από την πλευρά των λαϊκών δυνάμεων απέναντι στους γερμανικούς εκβιασμούς και τους εγχώριους εντολοδόχους τους.

Που στηρίζονταν οι ενστάσεις μας

Στο πρόσφατο παρελθόν είχαμε ταχθεί ενάντια στη χρήση των προεδρικών εκλογών ώστε να προκληθούν βουλευτικές εκλογές, με βάση ένα σκεπτικό που έχουμε παρουσιάσει πολλές φορές, και συνοψίζεται στα εξής: Η αλλαγή στην Ευρώπη συνολικά, ενάντια στη γερμανική πολιτική έχει μόλις αρχίσει να εκδηλώνεται και να παίρνει ακόμα και συγκεκριμένες εκφράσεις, όπως η ποσοτική χαλάρωση στην οποία προχώρησε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η εμφάνιση και ενίσχυση αντιγερμανικών δυνάμεων σε πολλές χώρες της Ευρώπης, είτε από την πλευρά των «αγανακτισμένων» όπως οι Ποδέμος, είτε της δεξιάς όπως η Λεπέν ή ο Φάραντζ στην Αγγλία· τέλος ακόμα και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όπως της Ιταλίας και της Γαλλίας συνεπικουρούμενοι από τους Αμερικανούς, έχουν αρχίσει να απομακρύνονται από την γερμανική πολιτική της λιτότητας. Για όλα αυτά πιστεύαμε πως ανοιγόταν μία περίοδος που θα καθιστούσε δυνατή μια νικηφόρα αντιπαράθεση με τη γερμανική πολιτική.