Η κομματοκρατία, ο ΣΥΡΙΖΑ και η συνθηκολόγηση

Γράφει ο Γιώργος Κοντογιώργης  – 

Με την είσοδο της Ελλάδας στη μνημονιακή περίοδο, η Αριστερά συντάχθηκε με το μέτωπο των αντιμνημονιακών, προσάπτοντας σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ότι υπετάγησαν στους δανειστές και δεν διαχειρίσθηκαν σθεναρά μια εναλλακτική λύση. Υποσχέθηκε μια άλλη πολιτική, που θα “έσκιζε τα μνημόνια” και θα διαπραγματευόταν με τους δανειστές, κάνοντάς τους να χορεύουν στον ρυθμό της “πεντοζάλης” και του “ζουρνά”. Περαιτέρω, θα απάλλασσε περαιτέρω την Ευρώπη από τις πολιτικές της λιτότητας και τη γερμανική ηγεμονία και θα την επανέφερε στο αξιακό περιβάλλον της «δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, και των δικαιωμάτων».

Οι διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν, με την άνοδό της συριζαίας Αριστεράς στην εξουσία, η ηγεσία της απέληξε σε μια άνευ προηγουμένου συνθηκολόγηση της χώρας με τους δανειστές και σε ένα νέο μνημόνιο. Προφανώς μη αναγκαίο, αλλά αναπόφευκτο στο μέτρο που η συριζαία Αριστερά παραμένει εμμονικά καθεστωτική και σαφώς επαχθέστερο από τα προηγούμενα, αφού ολοκληρώνει την αποδόμηση του παραγωγικού και κοινωνικού ιστού της χώρας, οδηγώντας την σε μια παραδειγματική εξαθλίωση.

Η συριζαία Αριστερά προσφέρει το μέτρο για να αντιληφθούμε το γιατί της ελληνικής κακοδαιμονίας και της αδυναμίας της χώρας να βγει από την κρίση. Πρωταρχικά διότι η άνοδός της στην εξουσία ανέδειξε αυτό που απέκρυπτε επιμελώς, πλην όμως εφάρμοζε με σύστημα όπου βρέθηκε σε θέσεις εξουσίας. Την βαθιά της αντιδραστική της φύση, μια εκφυλισμένη ιδεολογική προσήλωση στην ολιγαρχική κομματοκρατία και, ιδίως, μια προσωποπαγή αντίληψη της εξουσίας και ιδιοκτησιακή προσέγγιση του κράτους.

Bloomberg: «Πικρό χάπι», εκλογές ή δημοψήφισμα οι επιλογές Τσίπρα

Theodore Manolopoulos / SOOC

Δημοσίευμα του πρακτορείου Bloomberg παρουσιάζει τρεις επιλογές που έχει μπροστά της η ελληνική κυβέρνηση στο επόμενο χρονικό διάστημα: το «πικρό χάπι» των νέων μέτρων, τις πρόωρες εκλογές ή το δημοψήφισμα

Στο δημοσίευμα του το Bloomberg κάνει μια αναδρομή στη στάση του Αλέξη Τσίπρα από πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, όταν υποσχέθηκε τέλος της λιτότητας. την υπογραφή του τρίτου μνημονίου και μέχχρι σήμερα, στο κατώφλι μιας νέα επώδυνης συμφωνίας.

Αναλυτικά παρουσιάζει τρεις λύσεις για την ελληνική κυβέρνηση, υποστηρίζοντας ότι η αποδοχή των σκληρών μέτρων λιτότητας από την Ελλάδα μοιάζει η πιο πιθανή λύση αυτήν την στιγμή

«Το πικρό χάπι»

Η συνθηκολόγηση του κ. Τσίπρα προκρίνεται ως η πρώτη επιλογή ενώ το Βloomberg σχολιάζει πως δε θα είναι η πρώτη φορά που θα το κάνει. «Άλλωστε κάτι αντίστοιχο έπραξε πέρυσι με τον κίνδυνο κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος και εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη», γράφει το Bloomberg. Στην περίπτωση αυτή ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο και με πλεονέκτημα την πιθανή αναδιάρθρωση χρέους,-ενδεχόμενο που οι πιστωτές έχουν αφήσει ανοιχτό από το 2012- αλλά και το γεγονός ότι τα μέτρα είναι προληπτικά να προσπαθήσει να «περάσει» τα μέτρα στους βουλευτές του. Μπροστά στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών είναι πολύ πιθανό οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος να «καταπιούν το χάπι της λιτότητας».

Κούλογλου:"Αντάρτικο με ισοδύναμα στο φαύλο κύκλο ύφεσης"

Νέα Κρήτη

Ο φαύλος κύκλος των μνημονίων είναι προφανές ότι θα συνεχίσει την ύφεση στην ελληνική κοινωνία.

Ωστόσο η Ελλάδα μετά από επτά μήνες σκληρής διαπραγμάτευσης υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει και τώρα απλά εφαρμόζει τα επώδυνα μέτρα αυτής της συνθηκολόγησης.

Αυτά ανέφερε μεταξύ άλλων  ο ευρωβουλευτής και δημοσιογράφος Στέλιος Κούλογλου  μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στο Γιώργο Σαχίνη,  υποστηρίζοντας ότι χρειάζεται ένα "μίνι αντάρτικο" ισοδύναμων μέτρων ανακούφισης της Ελληνικής κοινωνίας.

Ο ευρωβουλευτής μίλησε ακόμη για το γαλλογερμανικό ανταγωνισμό το γερμανικό ναυάγιο στο προσφυγικό αλλά και το νομοσχέδιο για τις τηλεοπτικές άδειες ζητώντας διαχωρισμό Πανελλαδικών και περιφερειακών σταθμών.

«Εγώ δεν υπέγραψα»

Outside the Wall

Ήταν μεσάνυχτα Παρασκευής, όταν γύρισα σπίτι κι άνοιξα την τηλεόραση. Ο Πρωθυπουργός ανακοίνωνε την απόφασή του να διεξάγει δημοψήφισμα στην Ελλάδα, για να αποφασίσουν οι πολίτες αν δέχονται ή όχι τα νέα μέτρα που ζητούσαν οι δανειστές. Το πρωί του Σαββάτου, πριν πάω για δουλειά, ο Υπουργός Εργασίας δήλωνε ότι ο ελεγκτικός μηχανισμός του κράτους είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει κάθε φαινόμενο παραβίασης των εργασιακών δικαιωμάτων, ότι τα lock out και οι αναγκαστικές άδειες είναι παράνομες και ότι η Κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει την τρομοκράτηση των εργαζομένων. Ότι πιο λογικό δηλαδή, για μια Κυβέρνηση της αριστεράς. 

Μόνο που το αφεντικό μου είχε αντίθετη άποψη. Το ίδιο πρωί, αφού χτυπήσαμε κάρτα περίπου 100 εργαζόμενοι, μας ανακοίνωσε ότι δεν θα δουλέψουμε κι η εταιρία θα μείνει κλειστή για μία εβδομάδα, λόγω του δημοψηφίσματος. Φυσικά, δεν ζητήθηκε η άποψή μας. 

Η μία εβδομάδα έγινε δύο. Κι εγώ όλο το διάστημα πριν το δημοψήφισμα παρότρυνα τους συναδέλφους μου να μην φοβηθούν. Όλη την εβδομάδα αγωνίστηκα κι έτρεξα μαζί με χιλιάδες συντρόφους στον αγώνα της αξιοπρέπειας και του ΟΧΙ. 

Η οργή της αυτοκρατορίας και οι επαρχιώτες στασιαστές

ardin-rixi

Του Όμηρου Ταχμαζίδη

Μετά τη “διπλωματική” συντριβή της χώρας και την επώδυνη ήττα, η οποία αποκτά χαρακτηριστικά εθνικής ταπείνωσης, ο αναστοχασμός για τους τρόπους διαχείρισης της οφείλει να απασχολήσει όλους εκείνους, οι οποίοι εξακολουθούν να υποφέρουν για αυτόν τον τόπο και την τύχη του: όσο πιο ψύχραιμα σταθούμε απέναντι στα πολιτικά μας πράγματα και τις αδυναμίες της ελληνικής πολιτικής τάξης, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε να ξεφύγουμε από την παγίδα του χρέους με τις κατά το δυνατόν μικρότερες απώλειες. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν μπορέσουμε να “χαρτογραφήσουμε” επακριβώς το διεθνοπολιτικό και κοινωνικο-οικονομικό περιβάλλον στο οποίο κινούμαστε και τους πολιτικούς και κρατικούς σχηματισμούς με τους οποίους συγχρωτιζόμαστε: η αντιπαράθεση των προηγούμενων μηνών διέθετε άφθονα στοιχεία από το “μέλλον” και προσδιόριζε με αδρό τρόπο δυνατότητες και όρια της συγκροτούμενης ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας – για αυτό και ο εντόνως φορτισμένος λόγος στις αντιπαραθέσεις.

“Αν συνεχιστεί η αντίσταση, θα παίξουν το χαρτί του φασισμού”

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

O Άρης Χατζηστεφάνου συζητά με την Rosa Moussaoui, στα πλαίσια συνέντευξης για την Γαλλική εφημερίδα L’Humanité.

Ο Άρης Χατζηστεφάνου  είναι ο δημιουργός των ντοκιμαντέρ “Debtocracy”, “Catastroika” και “Fascism Inc”. Είναι επίσης συνιδρυτής του πολιτικού περιοδικού Unfollow. Επιστροφή σε μια ελληνική ήττα με αβέβαιες συνέπειες.

Από την ειδική απεσταλμένη μας στην Αθήνα (Ελλάδα)

Πώς κρίνετε την συμφωνία που επιβλήθηκε στον Αλέξη Τσίπρα από τους πιστωτές και επικυρώθηκε από την Βουλή παρά το μαζικό “όχι” που εξέφρασε ο ελληνικός λαός στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου;

Άρης Χατζηστεφάνου: Για μένα, η συμφωνία αυτή είναι η απόλυτη συνθηκολόγηση, δεν βρίσκω άλλη λέξη. Για πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια, ο ελληνικός λαός είχε επιτέλους την ευκαιρία να εκφραστεί, να αποφασίσει για το μέλλον του, και αυτή η κυβέρνηση αποφάσισε τελικά να γυρίσει την πλάτη στην έκφραση της λαϊκής βούλησης, επιστρέφοντας στις διαπραγματεύσεις που οδηγούν στο ίδιο αδιέξοδο όπως ακριβώς πριν το δημοψήφισμα. Σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι αν όντως ήθελαν να κερδίσουν αυτό το δημοψήφισμα ή αν ήλπιζαν σε ένα πιο σφιγμένο αποτέλεσμα για να επικαλεστούν μια υπερβολικά συγκεχυμένη εντολή για να πάνε σε ρήξη. Αυτό δημιουργεί μια επικίνδυνη κατάσταση, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για ολόκληρη την ευρωπαϊκή αριστερά. Ο Walter Benjamin έλεγε για τον φασισμό ότι ευδοκιμεί στα απομεινάρια των χαμένων επαναστάσεων. Υπό αυτή την έννοια, αν η ελληνική αριστερά χάσει αυτή την μάχη, αφενός θα σταλεί ένα αρνητικό μήνυμα σε όλα τα προοδευτικά κόμματα και σε όλους τους μαχητές της αριστεράς στην Ευρώπη, κυρίως όμως θα δώσει χώρο στους ναζιστές της Χρυσής αυγής οι οποίοι είναι οι άμεσοι κληρονόμοι των ελλήνων δοσίλογων της γερμανικής κατοχής. Θα τους δοθεί η ευκαιρία να παρουσιαστούν ως οι μοναδικοί εκπρόσωποι της αντι-συστημικής γραμμής και της γραμμής εναντίον της λιτότητας. Το βράδυ της επικύρωσης της συμφωνίας, ο αρχηγός τους, Νίκος Μιχαλολιάκος, οικειοποιήθηκε το λεξιλόγιο της αριστεράς για να επικρίνει τον καπιταλισμό, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη. Είμαστε αντιμέτωποι με ένα πολύ σοβαρό κίνδυνο.

ΣΥΡΙΖΑ: Συνθηκολόγηση άνευ όρων

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

«Το τέλος των ψευδαισθήσεων» θα μπορούσε να είναι το ένα και μοναδικό άρθρο της Συνθήκης Παράδοσης της χώρας που υπέγραψε (και) η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους δανειστές. Κι αυτό γιατί  στη  λέξη ψευδαισθήσεις σκόπιμα οι «νικητές» περικλείουν τις  δίκαιες απαιτήσεις ενός λαού για μια δίκαιη λύση και διέξοδο από την παρατεταμένη κρίση.  Όλα τα υπόλοιπα, συμπεριλαμβανομένων και του νέου μνημονίου και των δανειακών συμβάσεων που ετοιμάζονται προς υπογραφή είναι απλώς λεπτομέρειες της τρομακτικών διαστάσεων ιδεολογικής καταστροφής και ήττας του ΣΥΡΙΖΑ ως φορέα και εκφραστή μιας «αριστερής» αντίληψης.

Οι ψευδαισθήσεις, στην προκειμένη περίπτωση, σκόπιμα και υποβολιμαία,  ταυτίζονται με τον πολιτικό λόγο και τα επιχειρήματα που ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθέτησε αναζητώντας για τη χώρα και το λαό της μια διέξοδο από την μέγγενη των ανεφάρμοστων προγραμμάτων διάσωσης των δανειστών. Βασική παράμετρος αυτής της πολιτικής επιχειρηματολογίας είναι κάποια αυτονόητα:

Η Βάρκιζα του ΣΥΡΙΖΑ

Outside the Wall

Ας είμαστε ειλικρινείς.

 

Μετά την συνθηκολόγηση είμαστε πλέον ανυπεράσπιστοι απέναντι στις αδηφάγες ορέξεις των Γερμανών.

 

Ο Ευρωρομαντισμός του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε ολέθριος τόσο για την αριστερή του ταυτότητα όσο και για το λαό.

 

Η λυσσαλέα επίθεση που δέχτηκε η αριστερή/πατριωτική συγκυβέρνηση οδήγησε τελικά στην σχεδόν άνευ όρων συνθηκολόγηση της.

 

Η Γερμανική Ηγεμονία κέρδισε μια ακόμη μεγάλη μάχη.

 

Αυτός ήταν κι ο λόγος που ασκούσα σκληρή κριτική σε μια πολιτική που αναλώθηκε σε φλερτ με τον εχθρό όταν όφειλε να θωρακίσει τη χώρα απέναντι σε όλα όσα αναπόφευκτα θα ακολουθούσαν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ακόνισε τα εξαιρετικά του επικοινωνιακά όπλα, αναμενόμενα όμως αυτά δεν ήταν αρκετά καθώς βρέθηκε σε έναν πραγματικό αμείλικτο οικονομικό πόλεμο. Κατέβηκε με γαρύφαλλα απέναντι σε έναν ισχυρότατο εχθρό που ήθελε να τον συνθλίψει.

ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΠΡΟΣ ΤΣΙΠΡΑ: ΜΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ ΣΤΗ ΜΕΡΚΕΛ!

iskra

ΔΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΦΩΝΕΣ ΑΠΟ ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΑΠΟΔΟΜΟΥΝ ΤΟ ΦΟΒΗΤΡΟ ΤΟΥ GREXIT

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Καθώς έχουμε μπει, κατά τα φαινόμενα, στην τελική ευθεία της διαπραγμάτευσης με τους «εταίρους», κορυφώνεται στα όρια τουπαροξυσμού η εκστρατεία ιδεολογικής τρομοκρατίας εναντίον του ελληνικού λαού και παράλυσης- παράδοσης της κυβέρνησής του. Όσοι υποστηρίζουν ως «μη χείρον» την άνευ όρων συνθηκολόγηση, αρκούνται να μηρυκάζουν τα επιχειρήματα του «ακραίου Κέντρου» που κυβερνά την Ευρώπη και ευελπιστεί να επιστρέψει σύντομα και στην Ελλάδα: κάθε σκέψη για στάση πληρωμών με στόχο τη γενναία διαγραφή του χρέους είναι τρέλλα αντάξια «οικονομικών βομβιστών αυτοκτονίας», καθώς θα μας οδηγήσει αυτομάτως στην έξοδο από το ευρώ, η οποία, με τη σειρά της, θα φέρει ένα είδος «οικονομικού πυρηνικού χειμώνα». Επιπλέον, μια τέτοια ρήξη δεν θα είχε καμία σχέση με τις αριστερές αξίες, αντίθετα θα μας κατέτασσε στο ίδιο στρατόπεδο με δεξιούς ή και ακροδεξιούς εθνικιστές, όπως η Μαρίν Λεπέν και ο Νάιτζελ Φάρατζ, τους μόνους, εκτός συνόρων, που επιδιώκουν την αποδόμηση της Ε.Ε.

Σ’αυτό το φόντο, έχει μεγάλη σημασία να σπάσει η Αριστερά το Τείχος της λογοκρισίας που υψώνουν τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, αποσιωπώντας τις ενοχλητικές φωνές που χαλάνε το τρομοκρατικό τους αφήγημα. Φωνές που αμφισβητούν εξ αριστερών την ευρωζώνη, καλώντας τον Αλέξη Τσίπρα να... μην υποχωρήσει στη Μέρκελ και να μην απογοητεύσει οικτρά όχι μόνο τους Έλληνες, αλλά και τους πολλούς Ευρωπαίους πολίτες που είδαν με συμπάθεια και ελπίδα τον σχηματισμό κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Δύο εκπρόσωποι αυτού του ρεύματος σκέψης, που διευρύνεται σε πείσμα του ευρωϊερατείου και των υπηρετών του, είναι ο γνωστός αρθρογράφος του βρετανικού Guardian Σέιμας Μάιλν και ο έγκριτος Γερμανός κοινωνιολόγος, ομότιμος διεθυντής του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ στην Κολωνία, Βόλφγκανγκ Στρέεκ.

ΚΑΛΥΤΕΡΑ GREXIT ΠΑΡΑ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ

«Η υπόθεση της ριζοσπαστικής αλλαγής δεν μπορεί να αφεθεί στην εθνικιστική Δεξιά», ήταν ο τίτλος σημαντικού άρθρου παρέμβασης του Μάιλν στον Guardian της 11^ης Ιουνίου. Από την πρώτη παράγραφο, ο προοδευτικός δημοσιογράφος δεν κρύβει τη συμπάθειά του προς τον ελληνικό λαό και την αποστροφή του για την αντιμετώπιση της Ελλάδας από τη γερμανική Ευρώπη: