1875: Ιστορικά ρουσφέτια στη Βουλή*

Το Ποντίκι

«Είναι πρέπον εντός των σπλάχνων του έθνους να υπάρχη ο σκώληξ της διαφθοράς και της σπατάλης;», αναρωτιόταν ο δημοσιογράφος και εκδότης Φίλιππος Λούης τον Αύγουστο του 1875, σχολιάζοντας τα ρουσφέτια που γίνονταν στη Βουλή.

Δημοσίευε, δε, το περίφημο ρητορικό ερώτημα: «Ως πότε, κύριοι αντιπρόσωποι, θα υπάρχη αυτή η καταβόθρα χωνεύουσα χιλιάδας δραχμάς κατ’ έτος εις μισθούς εφόρων, βοηθών και κλητήρων;».

Μην σας κάνουν εντύπωση όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην ελληνική Βουλή, σχετικά με τα προνόμια των υπαλλήλων, τα οποία όπως φαίνεται έχουν τις ρίζες τους πολύ πίσω, κάπου στα 1875.
Ακόμη μία ιστορία… ελληνική. Παλαιά υπόθεση, λοιπόν, τα ρουσφέτια των Προεδρείων της Βουλής. Ογκωδέστατη πραγματεία μπορεί να γραφτεί με όσα έχουν συμβεί στην υπηρεσία της Βουλής των Ελλήνων από το 1844 μέχρι τις ημέρες μας.

Την πρώτη θέση θα κατέχει πάντα η προσωρινή προεδρία του Δημητρίου Χρηστίδη (1799 - 1877). Ήταν κατά τη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης που σχημάτισε ο Χαρίλαος Τρικούπης και ήταν εξαιρετικά βραχύβια, αφού διήρκεσε από τα τέλη Απριλίου μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου 1875.

Υπομονή, το παλαιό καταρρέει

του Χρήστου Γιανναρά

Δ​​ίκην Κάτωνος του πρεσβυτέρου, η εδώ επιφυλλίδα κάθε Κυριακή επαναλαμβάνει μονότονα (επομένως και κουραστικά) ότι: Το λεγόμενο «πολιτικό σύστημα» έχει στην Ελλάδα σήμερα καταρρεύσει, η ελλαδική κοινωνία συντηρεί μόνο πλασματικά υποκατάστατα «κομμάτων» – συντεχνίες που διαγκωνίζονται να διαχειριστούν (αυτό μόνο) την εξουσία.

Πότε καταρρέει σε μια χώρα το πολιτικό σύστημα; Οταν αδυνατεί πια, ολοφάνερα, να ανταποκριθεί στις ανάγκες της κοινωνίας, ακόμα και τις στοιχειωδέστερες. Οταν τα κόμματα δεν έχουν πολιτική ραχοκοκαλιά, αναζητούν ταυτότητα και ειδοποιό διαφορά σε χιλιοφθαρμένα ιδεολογικά ρητορεύματα, σε κενολογίες ψυχολογικού εντυπωσιασμού των αφελών.

Η τέλεια απουσία πολιτικής ραχοκοκαλιάς (άρα και κοινωνικής εντιμότητας) αποκαλύφθηκε χειροπιαστά, όταν οι δύο, επί δεκαετίες αντίπαλοι πρωταγωνιστές της πολιτικής παντομίμας, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., συγκρότησαν «κυβέρνηση συνεργασίας» (Σαμαρά – Βενιζέλου). Στην πρώτη φάση της συγκυβέρνησης μετείχε και η «Αριστερά», (Κουβέλης) οπότε η ολοκληρωτική απουσία πολιτικών διαφοροποιήσεων κατέστη «κραγμένη» και αδιάντροπη, συγκεφαλαιωμένη στη διαβόητη «ποσόστωση» της μοιρασιάς των ρουσφετιών: 4-3-1.

Δεν υπάρχει πιά χώρος για Μαυρογυαλούρους

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Στην κρίση των Ιμίων, βουλευτής του τότε κυβερνώντος κόμματος τηλεφώνησε σε στέλεχος του επιτελείου, την ώρα που αυτός βρισκόταν στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων, και ενώ ο πόλεμος ήταν προ των πυλών, για να του υπενθυμίσει το αίτημά του για μετάθεση αξιωματικού! Τα τελευταία σαράντα χρόνια, οι περισσότεροι βουλευτές περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και της νύχτας τους ασχολούμενοι με ρουσφέτια, ενώ οι υπουργοί δεν έβρισκαν τον χρόνο να συνεργαστούν με τα στελέχη του υπουργείου τους και τους συμβούλους τους, γιατί έπρεπε να εξυπηρετήσουν τους ψηφοφόρους τους.

Αυτού του είδους οι πολιτευτές, που ήταν το κυρίαρχο είδος στην Μεταπολίτευση, οδήγησαν την χώρα στην χρεωκοπία. Ρουσφέτια στα όρια ή και εκτός νομιμότητας, δημαγωγικός λαϊκισμός, κολακεία των πάντων, αναντιστοιχία λόγων και έργων, πρόταξη του προσωπικού και κομματικού συμφέροντος, ακατάσχετη φλυαρία στα ΜΜΕ, προχειρότητα στην διεκπεραίωση των κοινοβουλευτικών και υπουργικών καθηκόντων, αποφυγή της κουραστικής μελέτης των νομοσχεδίων και των υπηρεσιακών εγγράφων, λογιστική αδιαφάνεια και προεκλογικές εκστρατείες με αδήλωτους πόρους, αύξηση των περιουσιακών στοιχείων κατά την διάρκεια της πολιτικής σταδιοδρομίας, απροκάλυπτη οικογενειοκρατία και ευνοιοκρατία άρα εξ ορισμού αναξιοκρατία, τακτοποίηση συγγενών και φίλων στο δημόσιο, διορισμός συζύγων και θυγατέρων σε βουλευτικά και υπουργικά γραφεία, στενές σχέσεις με επιχειρηματίες, και πλήρης άγνοια των κανόνων λειτουργίας ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους.