Σκέψεις για την ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος

GAVAYEC VIA GETTY IMAGES

Shoes on the Danube Bank candles at the memorial, Budapest Hungary

Αν θέλουμε η ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος να πιάσει τόπο, πρέπει να εστιάσουμε σε αυτούς που τα προκάλεσαν

του Γιώργου Ρακκά 

Αν θέλουμε η ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος να πιάσει τόπο, δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα των επίσημων εορτασμών, να εργαλειοποιούμε τα γεγονότα, που αναπλαισιώνονται από μια προπαγάνδα σύγχρονη η οποία δεν έχει καμία ιστορική συσχέτιση με τα συμβάντα του εβραϊκού ολοκαυτώματος (που με τη σειρά του δεν αφορούσε μόνον τα πέντε με έξι εκατομμύριά των Εβραίων, αλλά παράλληλα ήταν και γενοκτονία όλων των υποτιθέμενα μη-άρειων πληθυσμών, δύο εκατομμυρίων Πολωνών, οκτακοσίων χιλιάδων Ρομά κ.ο.κ.)

Πρέπεινα εστιάσουμε σε αυτούς που τα προκάλεσαν. Όχι κατ΄ ανάγκη στην μορφή του παλιού ναζισμού, που έχει κι εκείνη υπάρξει κατά κόρο αρνητικής διαφήμισης από ένα καθεστώς, που υπηρετεί έναν πολύ διαφορετικό, πολύ σύγχρονο και προηγμένο ολοκληρωτισμό, προσπαθώντας να ποινικοποιήσει κάθε αντίσταση απέναντί του αποδίδοντας σε αυτήν την ταμπέλα του φασισμού. Πρέπει να εστιάσουμε  στους ανθρώπους που εκτέλεσαν αυτό το έγκλημα, με υπέρμετρη γραφειοκρατικό ζήλο, πεπεισμένοι μάλιστα ότι δεν φέρουν καμία ευθύνη για τις επαίσχυντες πράξεις τους, αφού οι ίδιοι ”επιτελούσαν απλώς το καθήκον τους”, ”έκαναν απλά την δουλειά τους” ή έστω, απλώς ήταν και τότε ”με το γκουβέρνο”. 

Όταν οι μνήμες εξασθενούν

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Μωυσή Λίτση

mlitsis@naftemporiki.gr

Την 74η επέτειο από την απελευθέρωση του Άουσβιτς επέλεξαν οι οπαδοί γερμανικών ποδοσφαιρικών ομάδων για να στείλουν το δικό τους μήνυμα «Ποτέ Ξανά». «Το Άουσβιτς αντιπροσωπεύει την καταστροφή όλων των ανθρώπινων αξιών» έγραφε ένα από τα μηνύματα που ανάρτησαν με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα του Ολοκαυτώματος οι οπαδοί της ποδοσφαιρικής ομάδας, τρίτης κατηγορίας, Carl Zeiss Jena στο παιχνίδι του περασμένου Σαββάτου κατά της Preussen Munster. «Ποτέ δεν συγχωρώ, ποτέ δεν ξεχνώ».

Στο Φράιμπουργκ ένα πανό έγραφε «Η Μνήμη δεν είναι αρκετή», συνοδευόμενο από άλλα που επισήμαιναν: «Βγάλτε τον εθνικισμό από τα κεφάλια σας», «Καταπολεμήστε τον σεξισμό», «Όχι άλλος ρατσισμός», «Κάτω όλες οι μορφές αντισημιτισμού». Οι ενδιαφέρουσες αυτές πληροφορίες παρατίθενται σε σχετικό χθεσινό δημοσίευμα της Ντόιτσε Βέλε.

Αλλά και στη Βρετανία η γνωστή ποδοσφαιρική ομάδα Chelsea κυκλοφόρησε ένα καταπληκτικό βίντεο με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα του Ολοκαυτώματος, λέγοντας: «Πείτε όχι στον αντισημιτισμό» και «Η διαφορετικότητα μας κάνει δυνατούς».

26 Νοέμβρη 1943. Η ομαδική εκτέλεση 118 αγωνιστών στο Μονοδένδρι

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Ανδρέα Δενεζάκη

Αητός στον ήλιο πέταξε μ’ ολόχρυσες φτερούγες
απάνω απ’ τον Ταΰγετο κι απάνω από τη Μάνη.
Τ’ αποβραδίς εκούρνιασε στο δόλιο Μονοδέντρι,
εκεί που πέσαν οι εκατόν δεκαοχτώ λεβέντες.
Βάγια σούρνει στη μύτη του κι αστέρια στα φτερά του,
Φωνές και χαιρετίσματα σούρνει στ’ ακρόνυχά του:
Πάψτε μάνες τα κλάματα, τι σείστη ο απάνω κόσμος
Τι πέφτουν τ’ άνθια των δεντριώ σκίζουνται τα λιθάρια
Τι απάνω στον Ταΰγετο είν’ κι άλλα παληκάρια.

Μετά τη συνθηκολόγηση των Γερμανών, το Σεπτέμβρη του 1943, τα δωσιλογικά Τάγματα Ασφαλείας, οι γερμανοτσολιάδες, που είχαν ιδρυθεί στις 18 του Ιούνη 1943, ανέλαβαν να αντιμετωπίσουν τους αντάρτες του ΕΑΜ -ΕΛΑΣ που η δράση τους γιγαντώνονταν και παράλληλα να εξοικονομήσουν γερμανικές δυνάμεις που ήταν αναγκαίες για τα ανοιχτά μέτωπα, στην Βόρεια Αφρική, τη Μεσόγειο, το Αιγαίο, το Ανατολικό Μέτωπο.

Το βράδυ της 23ης Οκτώβρη 1943, Γερμανοί και ταγματασφαλίτες του Λεωνίδα Βρεττάκου, μπλοκάρουν τη Σπάρτη. Αναστατώνουν τη πόλη, χτυπούν, έσπαζαν πόρτες σπιτιών και ορμούσαν μέσα. Με οδηγούς δωσίλογους κουκουλοφόρους συλλαμβάνουν 500 πατριώτες που σχετίζονταν ή ήταν μέλη του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ. Με στόχο την τρομοκράτηση της περιοχής, μεταφέρονται, όμηροι, στις φυλακές της Τρίπολης. Η τύχη των περισσότερων ήταν προδιαγραμμένη. Ανάμεσα στους κρατούμενους ήταν τα τέσσερα από τα πέντε αδέλφια Τζιβανόπουλοι, ο πέμπτος, ο Αριστείδης, σώθηκε γιατί δεν ήταν στη Σπάρτη εκείνη τη μέρα. Ο δυστυχής πατέρας τρέχει να σώσει τα παιδιά του. Κάνει έγγραφα στους Γερμανούς και ζητά την αποφυλάκισή τους. Οι Γερμανοί ζητούν τη γνώμη των Ταγμάτων Ασφαλείας. Ο Διοικητής τους, Λεωνίδας Βρεττάκος απαντά με έγγραφο:

Το τέταρτο μνημόνιο και το ολοκαύτωμα

analyst

της Σερένας Νομικού

Η Ιρλανδία, με συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) της τάξης του 1.000% του ΑΕΠ της, κατέφερε να ξεπεράσει την κρίση και να βγει από τα μνημόνια! Γιατί λοιπόν οι ουρές για συσσίτιο έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ στο Δουβλίνο; (πηγή). Προφανώς επειδή την κρίση την ξεπέρασαν μόνο οι μεγάλες αμερικανικές πολυεθνικές που είναι εγκατεστημένες στην Ιρλανδία για να φοροδιαφεύγουν.

Από την άλλη πλευρά, ο πρωθυπουργός έπρεπε να ντρέπεται δηλώνοντας πως ο κ. Σόιμπλε δεν είναι καλά στην ψυχή του, κατά τα «δικά» μας ΜΜΕ. Γιατί όμως δεν ντρέπονται τα γερμανικά ΜΜΕ, όταν μας εξευτελίζουν με εξώφυλλο το δάκτυλο της Αφροδίτης ή με χίλιους άλλους τρόπους;

Γιατί δεν ντρέπεται ο κ. Σόιμπλε όταν απαιτεί δήλωση μετάνοιας και υποταγής από τον υπουργό οικονομικών μας, εξευτελίζοντας τον επειδή υπέπεσε στην αμαρτία να δώσει ένα χριστουγεννιάτικο επίδομα στους εισοδηματικά ασθενέστερους;

Δεν είναι ο κ. Σόιμπλε αυτός που δεν χάνει ποτέ ευκαιρία να μας προσβάλλει διεθνώς, υποθάλποντας κάθε προσπάθεια εξόδου μας από την κρίση; Δεν είναι εκείνος που μας τρομοκρατεί, διατηρώντας τη δαμόκλειο σπάθη του GREXIT σταθερά επάνω από τα κεφάλια μας; Ντροπή, μεγάλη ντροπή. Δική μας όμως ή δική του;

Μανώλης Γλέζος : Διαρκής Αντίσταση και σήμερα , το μήνυμα της Κανδάνου

Νέα Κρήτη

Η επέτειος του ολοκαυτώματος και των σφαγών από τους Ναζί στη Κάνδανο  σήμερα , 75 χρόνια μετά , πιστοποιεί το μήνυμα της ανάγκης για διαρκή αντίσταση των Ελλήνων σε ότι κονιορτοποιεί την ζωή τους , με αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς, είπε στον 9.84 η εμβληματική μορφή της Εθνικής Αντίστασης και των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων , ο αειθαλείς Μανώλης Γλέζος.

Σε όλη την Ευρώπη το μήνυμα της αντίστασης των λαών , φουντώνει και πάλι, η Ιστορία χτυπάει την πόρτα μας και το θέμα είναι αν θα την ανοίξουμε ή αν υποταγμένοι θα δεχτούμε μοιρολατρικά την άνοδο ενός νέου ολοκληρωτισμού, είπε ο Μανώλης Γλέζος. Ζήτησα συγνώμη από τον ελληνικό λαό γιατί πίστεψα ότι η παρούσα κυβέρνηση μέχρι πριν έξι μήνες μπορούσε να προβάλει αντίσταση με την στήριξη του λαού, αλλά εξαπατήθηκα. Το μήνυμα και από το Ολοκαύτωμα της  Κανδάνου  είναι σαφές , ο λαός ενωμένος πρέπει να αντισταθεί και να πάρει την κατάσταση στα χέρια του ως ο πραγματικός φορέας εξουσίας στο τόπο του.

Το πορτρέτο ενός Έλληνα, θύματος των Ναζί: Η γερμανική κατάρα

Νέα Κρήτη

Στο Spiegel on Line δημοσιεύτηκε προ ημερών το πορτρέτο του Γιάννη Συγγελάκη, επιζήσαντα του φοβερού Ολοκαυτώματος της Βιάννου (το 2ο μεγαλύτερο στη χώρα), που στην τρυφερή ηλικία των 7 ετών έχασε τον πατέρα του Αριστομένη, τα αδέλφια του πατέρα του Παύλο, Ιωάννη και Ματθαίο και τον παππού του Νικόλαο, δηλαδή 5 άτομα από το ίδιο σπίτι (ενώ δύο άλλα αδέλφια του πατέρα του - Γιώργος και Μυρώνης- γλίτωσαν από θαύμα τη χαριστική βολή). 

Στο δημοσίευμα γίνεται αναφορά και στον Αριστομένη Συγγελάκη, που ήταν στην κοιλιά της μητέρας του Δέσποινας και δε γνώρισε τον πατέρα του. Σήμερα ο Αριστομένης Συγγελάκης (του Αριστομένους) είναι 71 ετών, πρόεδρος της Ένωσης Θυμάτων Ολοκαυτώματος Δήμου Βιάννου και αντιδήμαρχος Βιάννου και μάχεται δυναμικά για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, ενώ υπάρχει και αναφορά στο πρόσωπό μο (για τον αγώνα της διεκδίκησης).

Στο πρόσωπο του Γιάννη Συγγελάκη, τιμώνται όλοι οι συγγενείς των 401 εκτελεσθέντων του Ολοκαυτώματος της Βιάννου, το μαύρο Σεπτέμβρη του 1943 (το Ολοκαύτωμα της Βιάννου έλαβε χώρα από 14-16.9.1943, ενώ οι σφαγές στον Αμιρά στις 14.9.1943 - ανήμερα της τοπικής εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού).

Το άρθρο αυτό, το οποίο αναμφίβολα δίνει ώθηση στο ζήτημα της δικαίωσης των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας στην Ελλάδα, έχει συζητηθεί πολύ στη Γερμανία και τις δύο πρώτες μόλις μέρες, το είχαν διαβάσει περισσότεροι από 100.000 Γερμανοί (και πολλαπλάσιοι στη συνέχεια).

10 Ιουνίου 1944: Το ολοκαύτωμα του Διστόμου

Νέα Κρήτη

Το Σάββατο, 10 Ιουνίου του 1944, οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής πραγματοποίησαν στο Δίστομο ένα από τα φρικιαστικότερα εγκλήματά τους, που όμοιά του ελάχιστα θα βρει κανείς σε όλη τη διάρκεια του Β` Παγκοσμίου Πολέμου. Διακόσιοι είκοσι εννέα εκτελεσμένοι Ελληνες πολίτες μέσα στο χωριό και 67 εκτελεσμένοι στα χωράφια και στους δρόμους της γύρω περιοχής. Αλλοι τόσοι περίπου - όσοι και οι νεκροί - τραυματισμένοι. Τριάντα επτά από τα 450 σπίτια καμένα και σχεδόν όλα κουρσεμένα, λεηλατημένα, γεμάτα από φθορές μικρές και μεγάλες σε κάθε γωνιά τους. Πλήθος ζώων νεκρά και λαβωμένα από τις σφαίρες των μανιακών δολοφόνων. Όλα αυτά εν ολίγοις συνθέτουν μια εικόνα, που δεν είναι εύκολο να τη χωρέσει ο ανθρώπινος νους. Αλλά αν μείνει κανείς στους αριθμούς και στις απλές περιγραφές, είναι αδύνατο να αντιληφθεί τι πραγματικά συνέβη.

Ενας εκτελεσμένος άνδρας ή γυναίκα, ένας δολοφονημένος αθώος πολίτης, δεν είναι το ίδιο με το νεκρό που δολοφονήθηκε κι ύστερα κατακρεουργήθηκε, ακρωτηριάστηκε, βασανίστηκε. Μια εκτελεσμένη γυναίκα δεν είναι το ίδιο με μια νεκρή, για την οποία γνωρίζουμε πως πριν και μετά την εκτέλεσή της ασέλγησαν πάνω της ανθρώπινα κτήνη κι ύστερα επιδόθηκαν σε κάθε είδους κανιβαλισμούς στο άψυχο σώμα της. Μια έγκυος που εκτελείται δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο κανέναν, αφού μαζί της δολοφονείται και μια ζωή που δεν έχει έρθει ακόμη στο φως. Περιπτώσεις, όμως, σαν αυτή, όπου μια έγκυος δολοφονείται και της αφαιρείται το αγέννητο μωρό από την κοιλιά για να σφαγιαστεί κι αυτό, δε χωράνε στο μυαλό του ανθρώπου. Κι, όμως, τέτοιες φρικαλεότητες, τέτοιοι βανδαλισμοί και κανιβαλισμοί συνέβησαν από τους Γερμανούς κατακτητές στο Δίστομο.