Εμφανή και αφανή τείχη

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Έφης Τριήρη

etriiri@naftemporiki.gr

Η Ιστορία είναι γεμάτη από τείχη που υψώνονται και από τείχη που γκρεμίζονται... Τώρα, ένα νέο τείχος είναι έτοιμο να υψωθεί ανάμεσα σε ΗΠΑ και Μεξικό, που είναι όμως περισσότερο ιδεολογικό, γιατί ποτέ δεν θα διαχωρίσει τις δύο χώρες. Ο ρόλος του είναι βαθύτερος, φαίνεται να ανάγεται σε σύμβολο της διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στη φιλελεύθερη και τη συντηρητική Αμερική. 

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ κήρυξε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης τα σύνορα ΗΠΑ με Μεξικό, παρακάμπτοντας το Κογκρέσο για να εξασφαλίσει τα απαραίτητα κονδύλια για την ανέγερσή του. Κατά πόσο όμως υπάρχει κρίση στα νότια σύνορα των ΗΠΑ; Η παράνομη διακίνηση έχει μειωθεί από το 2014, όταν 570.000 άτομα -οι περισσότεροι εκ των οποίων από την Κεντρική Αμερική- συνελήφθησαν στα νότια σύνορα. Πέρυσι ο αριθμός των παράνομων μεταναστών μειώθηκε στους 500.000, με τους περισσότερους να έρχονται στις ΗΠΑ για να ζητήσουν άσυλο από το έγκλημα και τη βία στις χώρες της Κεντρικής Αμερικής. Στατιστικά στοιχεία δείχνουν μεγάλο αριθμό παιδιών και οικογενειών που καταφθάνουν στα σύνορα, παρότι η βία και το έγκλημα έχουν περιοριστεί τα τελευταία έτη στις χώρες της Κεντρικής Αμερικής. Ο Άντονι Φόντες, καθηγητής στο American University School of International Service, επισημαίνει ότι οι μετανάστες χρησιμοποιούνται κυρίως ως μέσο από συντηρητικούς πολιτικούς για να εξυπηρετήσουν την πολιτική τους ατζέντα. Άλλωστε, μετανάστες, ακόμη και παράνομοι, έχουν στηρίξει την αμερικανική οικονομία.

Μια εγελιανή ερμηνεία του Ντόναλντ Τραμπ

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Αθαν. Χ.Παπανδρόπουλου

Με ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του στους «Financial Times» της 16ης Οκτωβρίου ο γνωστός και έγκυρος αρθρογράφος τους Gideon Rashman αναφέρει, εύστοχα κατά τη γνώμη μας, ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είναι «η απόλυτη ιστορική προσωπικότητα» που περιγράφει στο έργο του ο Γερμανός φιλόσοφος Γκέοργκ Χέγκελ. Και από την άποψη αυτή θα πρέπει να σημειωθεί ότι η απόλυτη ιστορική προσωπικότητα της εγελιανής εποχής ήταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Ο άνθρωπος τον οποίο ο Γερμανός στοχαστής περιέγραψε ως την «έφιππη ενσάρκωση του παγκοσμίου πνεύματος».

Ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

Αν και αμφιβάλλουμε σοβαρότατα κατά πόσον ο Αμερικανός πρόεδρος γνωρίζει τον Χέγκελ και το έργο του, εντούτοις πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο Τραμπ είναι μια προσωπικότητα που έχει φέρει κοντά της, έχει εκπαιδεύσει δυνάμεις που αποτελούν νέα κοινωνική συνιστώσα. Είναι με άλλα λόγια οι δυνάμεις της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, αλλά και της περίφημης «μάχης του ευρώ», η οποία πυροδοτήθηκε από την ελληνική δημοσιονομική και παραγωγική κατάρρευση.

Στο πλαίσιο αυτό, ο αρθρογράφος των «Financial Times» αναρωτιέται και γράφει: «Αν οι ιστορικοί του μέλλοντος αποφασίσουν πράγματι ότι ο κ. Ντ. Τραμπ ήταν μια ιστορική φιγούρα, τι μπορεί να πουν;

Αυτό που θέλει ο Τραμπ

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Νατάσας Στασινού

nstas@naftemporiki.gr

H NAFTA πέθανε. Ζήτω η USMCA. Πέρα από την (όχι και τόσο εύηχη) αλλαγή του ονόματος, η νέα εμπορική συμφωνία ανάμεσα σε ΗΠΑ, Μεξικό και Καναδά δεν φέρνει ιδιαίτερες ανατροπές. Κρατάει άθικτο τον κορμό της παλαιάς συμφωνίας, επιδιώκει να στηρίξει την παραγωγή αυτοκινήτου και στις τρεις χώρες και ανοίγει την καναδική αγορά γάλακτος στους Αμερικανούς παραγωγούς.

Ο Τραμπ είχε προϊδεάσει για πολύ μεγαλύτερες αλλαγές, αλλά δίνοντας τέλος σε σφοδρές αντιπαραθέσεις και σενάρια αξεπέραστων τειχών ανάμεσα στους τρεις εταίρους, μπορεί τώρα να καυχιέται για «ιστορική νίκη». Το ίδιο και οι αντίπαλοί του, που σπεύδουν να επισημάνουν ότι οι περισσότερες πτυχές της συμφωνίας δεν κινούνται στην κατεύθυνση του προστατευτισμού.

Ο Αμερικανός πρόεδρος ίσως δεν πράττει αυτό ακριβώς που υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους του, αλλά κερδίζει σε επίπεδο εντυπώσεων. Η τακτική του επικρίθηκε, λοιδορήθηκε, αλλά πετυχαίνει. Εμφανίζει όλους τους εμπορικούς εταίρους του, Καναδά, Μεξικό, Ε.Ε., Νότια Κορέα, να έχουν κάνει μικρότερες ή μεγαλύτερες υποχωρήσεις ή να επιδιώκουν πάση θυσία συμφωνία με τη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη και αφήνει στην Κίνα τον ρόλο του «κακού». Κλείνει ένα - ένα τα πολλαπλά μέτωπα που είχε ανοίξει, διατεινόμενος μάλιστα ότι πέρασε το δικό του, και προετοιμάζεται για μία παρατεταμένη μάχη με τον μεγάλο αντίπαλο.

Δείκτες Οικονομικής και Ανθρώπινης Ανάπτυξης: Οι νέοι αισιόδοξοι - ρεαλιστές

Καθηγητής Κωνσταντίνος Ζοπουνίδης*

Γενικά

Εδώ και μερικά χρόνια ένα διεθνές δίκτυο πανεπιστημιακών ιδρύθηκε για να «κτυπήσει» την ιδέα της παρακμής του πλανήτη. Ανθρώπινοι δείκτες όπως υγεία, εκπαίδευση, μακροβιότητα, επίπεδο ζωής, συγκρούσεις, … βελτιώνονται, σύμφωνα με αυτούς. Ονομάζονται νέοι αισιόδοξοι, ή πιο σωστά «ρεαλιστές». Μεταξύ αυτών υπάρχουν επιστήμονες στατιστικής, ο Σουηδός Hans Rosling, φιλελεύθεροι όπως ο Johan Norberg, ένας ειδικός της γνωστικής ψυχολογίας του Harvard, ο Αμερικανο-Καναδός Steven Pinker.

Δε θέλουν να παρουσιάζονται ως μια οργανωμένη ομάδα επιστημόνων αλλά αρέσκονται να αναφέρονται ο καθένας στις εργασίες των άλλων . Για πολύ καιρό πριν, υπήρχαν πόλεμοι, φτώχεια, ανισότητες, υπερθέρμανση του πλανήτη, λαϊκισμός, … , τώρα ο κόσμος έχει βγει από αυτό το νοσηρό κλίμα. Βέβαια, εξηγούν πως αυτό που συμβαίνει σήμερα οφείλεται στο ότι η ανθρώπινη φύση έχει τάση να υπερεκτιμά το αρνητικό αποτέλεσμα, να προβλέπει το χειρότερο και να εξιδανικεύει το παρελθόν.

Ο Γερμανός οικονομολόγος Max Roser του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης δημιούργησε μια ηλεκτρονική πλατφόρμα OurWorldInData.org, για να δουν οι αναγνώστες του τα μικρά βήματα που γίνονται για τη βελτίωση του κόσμου. Για ένα πράγμα είναι ανήσυχοι οι νέοι αισιόδοξοι: την κοινή γνώμη που διαμορφώνουν τα κοινωνικά και τα διεθνή δίκτυα. Σύμφωνα με τον Steven Pinker (Is the world getting better or worse? A look at the numbers), υπάρχει ένα παράξενο παράδοξο: «όταν ρωτάς τους Ευρωπαίους εάν η προσωπική τους κατάσταση βελτιώνεται: απαντούν ναι, αλλά όταν τους θέτεις την ίδια ερώτηση για τη χώρα τους, απαντούν: όχι». Στην περίπτωση αυτή, οι νέοι αισιόδοξοι προτείνουν τη λύση της καταμέτρησης.

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ

Η σαρωτική εκλογική επιτυχία του κεντροαριστερού Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ, με ένα ποσοστό της τάξης του 54% που δεν έχει προηγούμενο στο Μεξικό πιθανότατα δεν θα σημάνει πολλά πράγματα για την Αριστερά.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Η μέριμνα που επέδειξε ο 64χρονος πολιτικός πλάι στις υποσχέσεις για αύξηση των συντάξεων και χορήγηση υποτροφιών σε φοιτητές να δεσμευθεί ότι θα σεβαστεί την ανεξαρτησία της κεντρικής τράπεζας κι ότι δεν πρόκειται να δημιουργήσει δημοσιονομικά ελλείμματα προσγειώνουν τις προσδοκίες που δημιούργησε η εκλογή του. Το φαινόμενο Τσάβες ή Μοράλες δεν πρόκειται να επαναληφθεί…

Η εκλογική επιτυχία του Ομπραδόρ ωστόσο σημαίνει πολλά περισσότερα πράγματα για το ίδιο το Μεξικό καθώς η άλλη όψη της είναι το οριστικό τέλος της «τέλειας δικτατορίας», όπως την είχε αποκαλέσει ο συγγραφέας Μάριος Βάργκας Λιόσα, του Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος που κυριάρχησε στην πολιτική ζωή του Μεξικού σχεδόν έναν αιώνα. Το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα (PRI) που κυβερνούσε αδιάλειπτα από το 1929 ως το 2000 και ξανά από το 2012 ως σήμερα, αποτέλεσε ένα κόμμα – υπόδειγμα προσαρμογής και μεταμορφώσεων. Ήταν το κόμμα που έφερε σε πέρας και τις κρατικοποιήσεις αλλά και τις ιδιωτικοποιήσεις, υλοποίησε και εκτεταμένα προγράμματα κοινωνικής πολιτικής αλλά και τη σφαγή του 1968 στο Τλατελόλκο. Και το πιο εντυπωσιακό –με κριτήριο την δική μας πολιτική εμπειρία – είναι πώς το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα ήταν στην εξουσία και κατά την χρεοκοπία του Μεξικού το 1982 που τερμάτισε οριστικά και ανεπίστρεπτα το «μεξικανικό θαύμα» της ραγδαίας ανάπτυξης της μεταπολεμικής περιόδου, εισάγοντας δρακόντεια μέτρα φτωχοποίησης κατ΄ εντολήν του ΔΝΤ, είναι και το κόμμα που κυριάρχησε στη δική τους «μεταμνημονιακή» περίοδο.

H αξία μιας καλής συμφωνίας με τη Ρωσία

Τα μηνύματα που στέλνει ο Πούτιν δεν είναι μέχρι στιγμής ξεκάθαρα, επειδή δεν θέλει να δυσαρεστήσει τους βαρόνους πετρελαίου της Ρωσίας, τους επικεφαλής της Rosneft και της Lukoil, που δεν επιθυμούν μείωση της παραγωγής τους με την τιμή brent στα 63 δολάρια το βαρέλι.

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Έφης Τριήρη

etriiri@naftemporiki.gr

Το μυστικό της διεθνούς πολιτικής είναι να κλείσεις μια καλή συμφωνία με τη Ρωσία», είχε πει ο Γερμανός καγκελάριος Ότο Φον Μπίσμαρκ. Αυτό καλείται να κάνει τώρα η Σαουδική Αραβία. Παρότι οι συναντήσεις των υπουργών Πετρελαίου του ΟΠΕΚ εξακολουθούν να επηρεάζουν τις τιμές πετρελαίου, τον πρώτο λόγο δεν τον έχει πλέον η Σαουδική Αραβία, όπως είχε συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά μία χώρα εκτός του καρτέλ, η Ρωσία, και δη ο πρόεδρός της Βλαντιμίρ Πούτιν.

Εδώ και έναν χρόνο, από τότε που η Ρωσία έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στην υπογραφή της συμφωνίας με τον ΟΠΕΚ για μείωση της παραγωγής, η ολοένα και πιο δυνατή φωνή του Κρεμλίνου αντανακλά μία εξωτερική πολιτική που στόχο έχει να αντισταθμίσει την αμερικανική επιρροή στην αγορά πετρελαίου μέσω μίας σειράς οικονομικών και διπλωματικών μέτρων. Και η στρατηγική αυτή, που ευνοείται από τις τεράστιες πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ρωσίας, φαίνεται να αποδίδει.

Γιατί λάμπει ο χρυσός

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Αγγελικής Κοτσοβού

akots@naftemporiki.gr

Έχουν περάσει πάνω από επτά χρόνια από την περίφημη προειδοποίηση του Τζορτζ Σόρος για τον χρυσό. «Όταν τα επιτόκια είναι χαμηλά, έχουμε συνθήκες που “γεννούν” φούσκες και αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Και η απόλυτη φούσκα είναι ο χρυσός», υποστήριζε το 2010, για να αναθεωρήσει μερικά χρόνια αργότερα. Μάλιστα, το 2016, ο δισεκατομμυριούχος μεγαλοεπενδυτής αύξησε σημαντικά τις θέσεις του σε χρυσό.

Δεν είναι μόνο ο Σόρος που θαμπώνεται από τη «λάμψη» του πολυτίμου μετάλλου, που αποτελεί φέτος ισχυρό πόλο έλξης για τους επενδυτές που τρομάζουν εξαιτίας της απειλής ενός πυρηνικού πολέμου. Η στροφή προς ασφαλή καταφύγια -όπως ο χρυσός, το ιαπωνικό γιεν, αλλά και κρατικό χρέος υψηλής ποιότητας- έχει οδηγήσει την τιμή του πολύτιμου μετάλλου πάνω από τα 1.330 δολάρια ανά ουγκιά, στα υψηλότερα επίπεδα 12μήνου. Στο τρίμηνο Ιουλίου-Σεπτεμβρίου, ο χρυσός έχει ανατιμηθεί πάνω από 7% και σχεδόν 16% από τις αρχές του έτους.

Σε έναν κόσμο που ηχούν τύμπανα πολέμου, ο χρυσός αποτελεί υπήνεμο λιμάνι για τους επενδυτές, γεγονός που προοιωνίζεται ακόμη μεγαλύτερα κέρδη για το πολύτιμο μέταλλο. Πέραν της γεωπολιτικής αβεβαιότητας, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που ενισχύουν τη λάμψη του: Οι περισσότεροι αφορούν τις ΗΠΑ και τους χειρισμούς της κυβέρνησης Τραμπ, χειρισμοί που σε μεγάλο βαθμό πιέζουν προς τα κάτω το δολάριο.

Η κατάρρευση μιας πλούσιας οικονομίας

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Νατάσας Στασινού 

nstas@naftemporiki.gr 

Τη δεκαετία του '80 εμφάνιζε το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα στη Λατινική Αμερική. Τη δεκαετία του '90 συνέχιζε να διεκδικεί την κορυφή, αν και η ψαλίδα των ανισοτήτων άνοιγε απότομα. Τη δεκαετία του 2000 περιόρισε τις ανισότητες και παρέμενε ισχυρή οικονομία. Τα τελευταία χρόνια βιώνει μία κατρακύλα χωρίς τέλος. Η άλλοτε πλούσια Βενεζουέλα ετοιμάζεται να γίνει η πρώτη πετρελαιοπαραγωγός χώρα που οδηγείται σε πλήρη κατάρρευση. 

Οι πολιτικές εξελίξεις, που πνίγονται στο αίμα, είναι γνωστές. Τι συμβαίνει με την οικονομία; Το ΑΕΠ της έχει συρρικνωθεί κατά 30% από το 2013. Ο πληθωρισμός, στα επίπεδα του 720% σήμερα, θα εκτιναχθεί, σύμφωνα με το ΔΝΤ, στο 2.000% το 2018. Το 2010 ένα αμερικανικό δολάριο αντιστοιχούσε σε περίπου 8 μπολιβάρ, σήμερα αντιστοιχεί σε 8.000 στη μαύρη αγορά. Με τις τιμές του πετρελαίου να έχουν βυθιστεί από τα επίπεδα των 120 δολαρίων το βαρέλι το 2014 στα 26 δολάρια το 2016 και να κυμαίνονται κοντά στα 50 δολάρια φέτος, το ρευστό καίγεται με ταχύτατους ρυθμούς, από τα 30 δισ. δολάρια το 2011 σε μόλις 9,9 δισ. δολάρια φέτος. 

Η χρεοκοπία του Μεξικού

analyst

Οι οδυνηρές περιπέτειες που συνοδεύουν την κυλιόμενη πτώχευση, στην οποία έχει καταδικαστεί η Ελλάδα, φαίνονται ολοκάθαρα στη δύστυχη χώρα της Λατινικής Αμερικής, στην οποία η κρίση διήρκησε πάνω από 15 χρόνια – ελπίζοντας να μην ακολουθήσουμε το θλιβερό παράδειγμα της. 

..

«Επειδή αρκετοί παραλληλίζουν τις αποφάσεις που θα ληφθούν από τους πιστωτές της Ελλάδας με αυτές που αφορούσαν στο παρελθόν το Μεξικό, θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθούμε στην πολυετή περιπέτεια του – η οποία μπορεί να μας διδάξει πάρα πολλά σε σχέση με το μέλλον της πατρίδας μας, με ευρώ ή με δραχμή, εάν συνεχίσει να βασιλεύει η σιωπή των αμνών«.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως την αρχή της αντίστοιχης του 1970 το Μεξικό βίωσε μία περίοδο μακροοικονομικής σταθερότητας και ανάπτυξης, με έναν υψηλό ετήσιο ρυθμό της τάξης του 7%, χωρίς να προκληθεί πληθωρισμός. Εκείνη την εποχή το νόμισμα της χώρας ήταν συνδεδεμένο με το δολάριο, με τη σταθερή ισοτιμία των 12,50 Pezos ανά δολάριο. Όλα αυτά θυμίζουν σε κάποιο βαθμό την Ελλάδα, μετά το 2ΠΠ – παρά το ότι ορισμένοι θεωρούν πως οι εξελίξεις αυτές αφορούσαν μόνο τη χώρα μας.

Το 1970 τώρα η οικονομική πολιτική του Μεξικού άλλαξε ραγδαία, με την εκλογή ενός νέου προέδρου – ο οποίος αύξησε σημαντικά τις δημόσιες δαπάνες, εγκαινιάζοντας μία «δημοσιονομική επέκταση» που οδήγησε στην άνοδο του κρατικού χρέους, μέσω της αύξησης των ελλειμμάτων (-10% του ΑΕΠ το 1975, 1976). Η αύξηση της ποσότητας χρήματος επιταχύνθηκε στο 33,8% το 1975, ενώ εύλογα ο πληθωρισμός διαμορφώθηκε πάνω από το 20% το 1973 και το 1974 – με την ταυτόχρονη επιδείνωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, τα ελλείμματα του οποίου έφτασαν στο 5% του ΑΕΠ το 1975.

ΗΠΑ – ΜΕΞΙΚΟ Το Τείχος Των Νεκρών

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Κώστα Λουλουδάκη

To 1982 ήταν η χρόνια εμπλοκής του ΔΝΤ στο Μεξικό όταν αυτό ανακοίνωσε μορατόριουμ για τα διεθνή χρέη του μετά από χρόνια κλοπής των πρώτων υλών του από πολυεθνικές των ΗΠΑ. Όμως  καθοριστικό ρόλο άρχισε να παίζει το 1995 όταν το Μεξικό έγινε η πρώτη χώρα που υπέγραψε τη λεγόμενη «Γραμμή Ευέλικτης Πίστωσης» με το ΔΝΤ το οποίο συνεργάστηκε με το υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ και την Παγκόσμια Τράπεζα, για να εκπονηθεί ένα σχέδιο «αναδιάρθρωσης της οικονομίας» του.

Μετά η αναδιάρθρωση έπρεπε να εφαρμοστεί έτσι ώστε να πιστωθεί η «Γραμμή» με 30 δισ. δολάρια. Είχε προηγηθεί η εθνικοποίηση των τραπεζών από τον πρόεδρο Χοσέ Λοπέζ Πορτίγιο με στόχο όχι βέβαια την οικοδόμηση ενός  σοσιαλιστικού  κράτους, μα την εθνικοποίηση του ιδιωτικού χρέους της ολιγαρχίας.

Η «αναδιάρθρωση της οικονομίας» επενδύθηκε από τους κυβερνώντες και τα ΜΜΕ με τις συνήθεις σε αυτές της περιπτώσεις δικαιολογίες: «αδυναμία του δημοσίου να ανταποκριθεί στις αυξανόμενες ανάγκες» οι «ιδιωτικοποιήσεις θα φέρουν ανάπτυξη και θέσεις εργασίας» οι «φόροι υπέρ του δημοσίου καταστρέφουν την ανταγωνιστικότητα» οι «συντάξεις απειλούν τα δημόσια ταμεία» η «οικονομία πρέπει να ανταποκριθεί στις ανάγκες της σύγχρονης αγοράς».

Las Patronas

Επειδή δεν βλάφτει να αισθανόμαστε κάπου-κάπου λίγη πραγματική ανθρωπιά, σήμερα λέω να ταξιδέψουμε. Να πάμε μέχρι το Μεξικό. Όχι κάπου κοσμοπολίτικα αλλά στην μέση του πουθενά, σε μια γωνιά τής επαρχίας Βερακρούζ, ξεχασμένη από θεούς κι ανθρώπους. Κάπου εκεί βρίσκεται ένα φτωχοχώρι με το -πολύ κοινό αλλά περήφανο- όνομα La Patrona. Η Προστάτιδα.

Σ' αυτό το χωριό, λοιπόν, στις 14 Φεβρουαρίου 1995, η Μπερνάρντα Ρομέρο Βάσκεζ με την αδελφή της Ρόζα κατέβηκαν στην αγορά για να προμηθευτούν τρόφιμα για την οικογένειά τους. Για να μη χρησιμοποιούμε σχήματα λόγου, ας πούμε ότι πήγαν στο μαγαζί του χωριού και πήραν ψωμί και γάλα για το σπίτι τους.

Καθώς οι δυο αδελφές επέστρεφαν φορτωμένες, χρειάστηκε να σταθούν για λίγο δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές και να περιμένουν να περάσει το μακρύ τραίνο που ερχόταν από τον Νότο, κουβαλώντας σαλβαδοριανούς, νικαραγουανούς και ονδουρέζους μετανάστες, οι οποίοι κατευθύνονταν προς τα βόρεια σύνορα της χώρας, απ' όπου θα προσπαθούσαν να περάσουν στις ΗΠΑ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε το ίδιο πράγμα αλλά αυτή την σημαδιακιά μέρα οι δυο γυναίκες είδαν έναν από τους εξαθλιωμένους επιβάτες να τις κοιτάζει και να φωνάζει Madre, tengo hambre... Μάνα, πεινάω... Πριν καλά-καλά καταλάβουν τι έλεγε ο άγνωστος, ακούστηκαν οι ίδιες φωνές από το επόμενο βαγόνι... και από το μεθεπόμενο... Στο τέταρτο βαγόνι, η Μπερνάρντα πέταξε ένα καρβέλι ψωμί. Στο πέμπτο, η Ρόζα πέταξε ένα ψωμί κι ένα γάλα... Μέχρι να περάσει το τραίνο, οι δυο αδελφές είχαν μείνει με αδειανές σακκούλες στα χέρια.

Κοινωνικές εξεγέρσεις στο Μεξικό

analyst

Όταν ο πρόεδρος μίας χώρας απευθύνεται στους Πολίτες με δύο τηλεοπτικές εμφανίσεις μέσα σε λίγες ημέρες (04.01 και 09.01), τότε κάτι άσχημο συμβαίνει – πόσο μάλλον όταν μπλοκάρονται ή πυρπολούνται βενζινάδικα, λεηλατούνται εκατοντάδες καταστήματα και κατασκευάζονται οδοφράγματα από ανθρώπους που διαμαρτύρονται για την αύξηση των τιμών της βενζίνης κατά 20%, κατηγορώντας επί πλέον την εγχώρια ελίτ ως ανίκανη και αχόρταγη.

Απέναντι στην οργή των Πολιτών ο πρόεδρος της χώρας εμφανίσθηκε αδύναμος και ανίσχυρος – μη έχοντας τη δυνατότητα να αιτιολογήσει την αύξηση των τιμών της βενζίνης, η οποία δημιουργεί τεράστια προβλήματα στα 50 περίπου εκατομμύρια που ζουν στην επαρχία, εκτός από το ότι η μοναδική εναλλακτική λύση θα ήταν το κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων.

Ακόμη χειρότερα, δεν κατόρθωσε να πει τίποτα για την κυβερνητική διαφθορά που έχει αποκαλυφθεί, για τα 25.000 $ χριστουγεννιάτικο δώρο που ενέκριναν στους εαυτούς τους οι βουλευτές, για τη μεγάλη άνοδο του πληθωρισμού, καθώς επίσης για την κατάρρευση της ισοτιμίας του νομίσματος – η οποία επιταχύνθηκε μεν από την εκλογή του κ. Trump στις Η.Π.Α., αλλά δεν είναι παράδοξη αφού το Μεξικό υποφέρει από δίδυμα ελλείμματα (γράφημα), με δημόσιο χρέος χαμηλό (43,2% του ΑΕΠ), αλλά με ένα συνεχώς αυξανόμενο εξωτερικό.

Μεξικό: το ISIS των ναρκωτικών

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

ΙNFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Αποστολή στο Μεξικό

«Ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών είναι μια κουρτίνα που κρύβει τον κοινωνικό πόλεμο»,  Εντουάρντο Γκαλεάνο

«Μακελειό» ήταν ο πηχυαίος τίτλος αρκετών μεξικανικών εφημερίδων μετά την πολύνεκρη συμπλοκή της αστυνομίας με μέλη του καρτέλ Νέα Γενιά του Τζαλίσκο (JNG) κοντά στην πόλη Γκουανταλαχάρα του Μεξικού.

Σε μια χώρα, που έχει θρηνήσει περίπου 100.000 ζωές στον λεγόμενο πόλεμο κατά των ναρκωτικών, οι 42 άνθρωποι που σκοτώθηκαν σε μια συμπλοκή ίσως να μην προκαλούν τόσο έντονα συναισθήματα στη μεξικανική κοινωνία.

Η εμφάνιση όμως μιας οργάνωσης με στρατιωτική δομή και πειθαρχία όπως η JNG, η οποία μάλιστα χρησιμοποιεί ακόμη και αντιαρματικές ρουκέτες απέναντι σε δυνάμεις του ομοσπονδιακού στρατού του Μεξικού, σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου γενικευμένου πολέμου.

Το παράδοξο είναι ότι αν για λίγα λεπτά ξεχάσεις ότι βρίσκεσαι στο Μεξικό, οι περιγραφές για τη δράση της Νέας Γενιάς του Τζαλίσκο παρουσιάζουν μια απόκοσμη ομοιότητα με την πρόσφατη ιστορία του «Ισλαμικού κράτους», στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.

Οπως αποκάλυψε πρόσφατα η «Wall Street Journal», τα μέλη του καρτέλ «έχουν εκπαιδευτεί από πρώην μέλη ειδικών δυνάμεων ξένων χωρών, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ».