Η Γερμανία κρατικοποιεί, εμείς ξεπουλάμε

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται το δόγμα της «παγκοσμιοποίησης» και της υποτιθέμενης «ελεύθερης αγοράς». Έχει ενδιαφέρον να φέρει κανείς στον νου του όλα όσα ακούμε αυτά τα χρόνια περί του «άχρηστου» δημόσιου τομέα, περί της ανάγκης το Δημόσιο να ξεφορτωθεί επιχειρήσεις - βαρίδια γιατί δεν είναι δουλειά τού κράτους να είναι επιχειρηματίας. Έχει ενδιαφέρον, τέλος, να θυμηθούμε πόσα κερδοφόρα τμήματα του Δημοσίου ξεπουλήθηκαν μ’ αυτή την επιχειρηματολογία (το… νομισματοκοπείο του ΟΠΑΠ, λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηρόδρομοι, αυτοκινητόδρομοι) και πόσα έχουν πακεταριστεί για ξεπούλημα (ΔΕΗ, νερά, αρχαιολογικοί χώροι και πάει λέγοντας).

Το ενδιαφέρον γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν δούμε τι κάνουν την ίδια στιγμή που εμείς ξεπουλάμε κάθε δυνατότητα ανασυγκρότησης της οικονομίας οι Γερμανοί στη χώρα τους, οι οποίοι παρεμπιπτόντως είναι αυτοί που μας επέβαλαν το ξεπούλημα των πάντων.

Στη Γερμανία, λοιπόν, η κυβέρνηση την ίδια στιγμή που διατάζει την Ελλάδα να «κάνει διαρκείς εκπτώσεις» και να δώσει στο τζάμπα ό,τι πουλιέται, φροντίζει να προστατέψει το παραγωγικό δυναμικό της χώρας έτσι ώστε να εμποδίσει το ξεπούλημά του σε ξένους – κατά κύριο λόγο κινεζικούς – κολοσσούς.

Η ΓΑΛΛΙΑ ΘΕΛΕΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ, Η ΑΓΓΛΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Έχει ο καιρός γυρίσματα! Το 1979-80, με την εκλογή της Θάτσερ στη Βρετανία και του Ρέιγκαν στις ΗΠΑ, άρχιζε η επέλαση ενός παγκόσμιου ρεύματος «νεοφιλελευθερισμού», που συντάραξε όλη την ανθρωπότητα, τερματίζοντας, μαζί με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, τον (σύντομο κατά Χομπσμπάουμ) Εικοστό Αιώνα του Κρατισμού και του Κράτους Πρόνοιας, που είχε προηγηθεί.

Αυτό το κύμα, ο «κύκλος» του νεοφιλελευθερισμού συνέβαλε, αλλά και ενισχύθηκε, από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του λεγόμενου «Υπαρκτού Σοσιαλισμού».

Παρά τις πολύ μεγάλες παραχωρήσεις που έκαναν στους νεοφιλελεύθερους και τις «Αγορές», ιδίως με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, παραχωρήσεις η σημασία των οποίων δεν φάνηκε αμέσως, Γαλλία και Γερμανία διατήρησαν όλη αυτή την περίοδο αρκετά από τα χαρακτηριστικά του κράτους πρόνοιας, του κρατικού σχεδιασμού και παρεμβατισμού και ενός ουσιαστικά «σοσιαλδημοκρατικού» κοινωνικού συνεταιρισμού, που χαρακτήρισαν τον ευρωπαϊκό πυρήνα μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

ΙΑΠΩΝΙΑ: ΟΔΕΥΕΙ ΣΕ «ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΒΑΘΥ ΚΟΥΡΕΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

iskra

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΙΑΠΩΝΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΣ ΜΑΖΙΚΑ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΜΕΡΙΔΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

H BoJ καταπίνει ένα ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του τεράστιου δημοσίου χρέους της χώρας και οι παρατηρητές αναρωτιούνται ήδη αν το πρόγραμμα αγορών αποτελεί την προετοιμασία για ένα τεράστιο κούρεμα χρέους. Πώς θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μοντέλο και για το ευρωπαϊκό χρέος.

Η Ιαπωνία συσσωρεύει τεράστια χρέη, εκ των οποίων πολλά διακρατούνται από την Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας / KτI (Bαnk of Jαpan / ΒοJ). Ορισμένοι οικονομολόγοι εικάζουν ότι οι Ιάπωνες τραπεζίτες θα διαγράψουν το κρατικό χρέος. Θα μπορούσε να αποτελέσει αυτό και ένα μοντέλο για την Ευρώπη, διερωτάται σχετικό άρθρο της συντηρητικής γερμανικής εφημερίδας Die Welt, μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Η Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας / ΚτΙ, της τέταρτης μεγαλύτερης οικονομίας στον κόσμο, μοιάζει ολοένα και περισσότερο με τεράστια ηλεκτρική σκούπα. Ρουφά κρατικά ομόλογα, αμοιβαία κεφάλαια ακίνητης περιουσίας, μερίδια εταιρειών. Οι Ιάπωνες τραπεζίτες αγοράζουν εδώ και μήνες με μεγάλη επιμονή το σύνολο της ιαπωνικής χρηματαγοράς. Οι τραπεζίτες θέλουν με αυτόν τον τρόπο να ενισχύσουν τις επιχειρήσεις και με τα χρήματα τα οποία ρίχνουν στο χρηματοπιστωτικό σύστημανα αναζωπυρώσουν τον πληθωρισμό.

Οι οικονομολόγοι παρακολουθούν την εξέλιξη με έκπληξη και ανησυχία. Όχι μόνο γιατί η Κεντρική Τράπεζα της Ιαπωνίας (ΚτΙ) θα είναι έως το τέλος του 2017 ο μεγαλύτερος μέτοχος των 55 εισηγμένων ομίλων επιχειρήσεων, εάν συνεχίσει να αγοράζει με τον ίδιο ρυθμό, αλλά και διότι η εξέλιξη αυτή μοιάζει με κρατικοποίηση από την πίσω πόρτα.

Προϋπόθεση επιβίωσης η άμεση κρατικοποίηση των τραπεζών

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

1. Ό,τι και να συμβεί τις αμέσως επόμενες, εξαιρετικά κρίσιμες ημέρες, η 5η Ιουλίου θα περάσει στην ιστορία σαν μια εκπληκτική νίκη του ελληνικού λαού, μεγαλύτερη κι απ’ την 25η Ιανουαρίου. Ένας μικρός λαός υπέστη πρωτοφανή οικονομική και ψυχολογική βία- κάτι σαν εικονικές εκτελέσεις και εικονικούς πνιγμούς ενός ολόκληρου έθνους- από το ενιαίο μέτωπο όλων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων αυτού του πλανήτη.

Βρέθηκε αντιμέτωπος με μια εκστρατεία οργανωμένης τρομοκρατίας των Ελλήνων ολιγαρχών και των συστημικών καναλιών τους, που ποντάρισαν στην προσχεδιασμένη χρεοκοπία της χώρας για να διασώσουν τα προνόμιά τους- και πρέπει να λογοδοτήσουν γι αυτό, μόλις βγούμε από το τούνελ.

Παρόλα αυτά, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι της εποχής μας έμειναν όρθιοι και προκάλεσαν έναν πολιτικό σεισμό που ακούστηκε από τη μια άκρη του κόσμου μέχρι την άλλη. Αυτοί που περίμεναν ότι μέχρι σήμερα θα είχαν κλείσει την «αριστερή παρένθεση», βρίσκονται ήδη στην πολιτική συνταξιοδότηση, σαν τον Σαμαρά, ή ετοιμάζονται να τον ακολουθήσουν.

2. Περισσότερο κι από την απροσδόκητη, ακόμη και για τους πιο αισιόδοξους, έκτασή της (23 μονάδες διαφορά!), η θριαμβευτική νίκη του ΟΧΙ διακρίνεται για τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά. Η Ελλάδα πολώθηκε ταξικά όσο ποτέ άλλοτε μετά τον εμφύλιο. Το ΟΧΙ θριάμβευσε χάρη στη συντριπτική υποστήριξη της εργατικής τάξης (73% στην πιο εργατική περιφέρεια της Ελλάδας, τη Β’ Πειραιά!), των αγροτών και της νεολαίας. Όσοι διεκτραγωδούσαν την υποτιθέμενη πολιτική «απάθεια» των νέων ανθρώπων, ξύπνησαν σε έναν άλλο κόσμο την Παρασκευή και την Κυριακή το βράδυ στο Σύνταγμα. Η πλατεία κατακλύστηκε- σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από την εποχή των Αγανακτισμένων- από νέα παιδιά, που τραγουδούσαν Θεοδωράκη, Μικρούτσικο και αντάρτικα, ανακαλύποντας τη μυθολογία της δικής μας γενιάς, όπως εμείς ανακαλύπταμε στη μεταπολίτευση τη μυθολογία της γενιάς της Αντίστασης. Είναι αυτή η γενιά που γράφει τώρα τη δική της ιστορία, στη δική της, νέα, εργατική- λαϊκή- νεανική «μεταπολίτευση».