Κινδυνολογία

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Η κινδυνολογία ήταν πάντα ο λάθος τρόπος άσκησης πολιτικής. Σαν σήμερα, το 1967, μία ομάδα αξιωματικών ανέτρεψε ολόκληρο το υποτίθεται πανίσχυρο κατεστημένο, βραχυκύκλωσε τα Ανάκτορα, συνέλαβε την κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, εξουδετέρωσε την ΕΡΕ, την Ένωση Κέντρου και την ΕΔΑ, κατέλαβε το κράτος και υφάρπαξε την εξουσία.

Βασικός επικοινωνιακός μοχλός του πραξικοπήματος υπήρξε η κινδυνολογία, οι φήμες που έντεχνα διέσπειραν οι συνωμότες για επικείμενη “κομμουνιστική επανάσταση” κλπ. Φυσικά δεν υπήρχε τέτοιο θέμα για μία χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, και μάλιστα όταν, μόλις πριν από δεκαπέντε χρόνια, το ΚΚΕ είχε συντριβεί στρατιωτικά στον Γράμμο.

Η κινδυνολογία υπήρξε και ο μηχανισμός ανατροπής της (εκλεγμένης με τεράστια πλειοψηφία) κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου τον Ιούλιο του 1965. Η ΕΡΕ οργάνωσε τον αντιπολιτευτικό της λόγο με κύριο άξονα την μομφή ότι η Ένωση Κέντρου ήταν διαβρωμένη από “κομμουνιστικά στοιχεία” και προθάλαμος επιβολής κομμουνιστικού καθεστώτος. Αν είναι ποτέ δυνατόν οι υπερσυντηρητικοί, φιλοδυτικοί, αντικομμουνιστές και βασιλόφρονες κεντρώοι ηγέτες να ήταν “κρυπτοκομμουνιστές”, όπως τους κατηγορούσε η Δεξιά. Αλλά και στις δύο περιπτώσεις η κινδυνολογία οδήγησε σε αποσταθεροποίηση, που συμπαρέσυρε τελικά και τους κινδυνολόγους.

Μήπως νομίζουν, σήμερα, όσοι (και κυρίως η αντιπολίτευση) κινδυνολογούν για το Grexit, ότι θα “δικαιωθούν” και θα επανέλθουν στην εξουσία, εάν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της κυβέρνησης και των δανειστών; Αν όμως η χώρα βρεθεί προ διλήμματος, κανείς δεν πρόκειται να στραφεί στα αποτυχημένα κόμματα της φαυλοκρατίας, που αυτά και όχι η σημερινή κυβέρνηση ευθύνονται για την χρεοκοπία της χώρας και τα μνημόνια που ακολούθησαν. Ή ξέχασε κανείς ότι η χρηματοδότηση της Ελλάδας “μπλόκαρε” στους τελευταίους μήνες της διακυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, όταν η τρόικα αρνήθηκε να δώσει θετική αξιολόγηση;

Οι κινδυνολόγοι προσπαθούν να ενσπείρουν τον πανικό, ώστε να δημιουργηθεί “αυτοεκπληρούμενη προφητεία” και, σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, να ενεργοποιηθούν προκατασκευασμένα αντανακλαστικά πανικού. Ώστε να υπάρξει πρόσφορο έδαφος για έκρυθμο κλίμα, και ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται. 

Αλλά τον ελληνικό λαό δεν τον πείθουν. Ο κόσμος είναι ψύχραιμος, γιατί το ευρώ όπως λειτουργεί σήμερα, ως όχημα του γερμανικού οικονομικού ηγεμονισμού, έχει διαλύσει την ελληνική κοινωνία. Και την επιστροφή στην Εθνική Νομισματική Κυριαρχία την βλέπει όλο και περισσότερο ως λύτρωση και προϋπόθεση επιστροφής σε μία πραγματική (και όχι εικονική, όπως αυτή που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια) ανάπτυξη. 

Και, εν πάσει περιπτώσει, αυτός που θα αποφασίσει και θα αναλάβει την ευθύνη θα είναι ο λαός, μέσω εκλογών ή δημοψηφίσματος, και όχι οι κινδυνολόγοι και οι Κασσάνδρες.

* Διευθυντής της Νέας Πολιτικής (Δημοσιεύθηκε στο Kontra News)