Ο Γ. Βαρουφάκης και ο Τζορτζ Σόρος

Τί μεσολάβησε λοιπόν και μέσα σε 45 ημέρες ο Τζορτζ Σόρος άλλαξε γνώμη και άρχισε να θεωρεί επικίνδυνη την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους; Στο ερώτημα αυτό η απάντηση είναι ιδιαιτέρως σημαντική.

Είναι δυνατόν ο γνωστός δισεκατομμυριούχος χρηματιστής να ζήτησε από τον Έλληνα πρωθυπουργό την απόλυση του υπουργού Οικονομικών; Και αν ναι, για ποιον λόγο;

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Όπως προκύπτει από sms που ο Γ. Βαρουφάκης έστειλε στον Robert Johnson, φίλο του προφανώς, αναφέρει ότι ο δισεκατομμυριούχος χρηματιστής Τζορτζ Σόρος παρακαλεί τον γνωστό Αμερικανό οικονομολόγο και καθηγητή Τζέφρυ Σακς –που αρθρογραφεί τακτικά στην Ναυτεμπορική– να τηλεφωνήσει στον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και να τον παρακινήσει να… απολύσει τον υπουργό Οικονομικών, ώστε να αποφευχθεί στην Ελλάδα μία ουκρανικού τύπου κρίση!!! Επίσης, ο αποστολέας του sms τονίζει ότι, κατά τον Τζορτζ Σόρος, η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι αδύνατη και επικίνδυνη. 

Ερώτημα πρώτον: Αν το παραπάνω sms είναι πραγματικό, από ποιους μπορεί να έμαθε ο Γ. Βαρουφάκης για το τηλεφώνημα που επικαλείται και τί νόημα έχει η ενημέρωση ενός φίλου του και όχι της κοινής γνώμης;

Δεύτερον: Αν όντως ο Τζορτζ Σόρος έκανε αυτό το τηλεφώνημα στον Τζέφρυ Σάκς, με ποια ιδιότητα ο τελευταίος θα έλεγε στον Αλέξη Τσίπρα να απολύσει έναν υπουργό του; Επικεφαλής του Ινστιτούτου της Γης στο πανεπιστήμιο Columbia, ο Τζέφρυ Σακς έχει χρηματοδοτηθεί με 50 εκ. δολλάρια για τις έρευνες και ποικίλες δραστηριότητές του κατά της φτώχειας από τον Σόρος, αλλά, απ’ ό,τι γνωρίζουμε, οι σχέσεις του με τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι τόσο στενές για παρεμβάσεις του τύπου που αναφέρει ο Γ. Βαρουφάκης.

Αμερικανοί οικονομολόγοι κατηγορούν την τρόικα για την ελληνική κρίση

Το Ποντίκι

Οι Αμερικανοί οικονομολόγοι Τζέφρι Σαξ, Μπάρι Άιχενγκριν και Πολ Κρούγκμαν κατηγορούν την τρόικα για την κρίση στην Ελλάδα, ενώ εξαίρουν τη στάση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και ζητούν περισσότερη κατανόηση από τη Γερμανία.

Τρεις από τους σημαντικότερους Αμερικανούς οικονομολόγους επικρίνουν σφοδρά την πολιτική που ακολουθεί η Ευρώπη, αλλά και η Γερμανία συγκεκριμένα, σχετικά με την κρίση στην Ελλάδα.
Ο Σαξ, ο Κρούγκμαν και ο Άιχενγκριν εμφανίζονται έκπληκτοι από την «ανικανότητα» των Βρυξελλών και του Βερολίνου.

Και οι τρεις οικονομολόγοι σε άρθρα τους που δημοσιεύθηκαν στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου επιρρίπτουν την κύρια ευθύνη για την κρίση στην Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Sachs: Oι Έλληνες δεν παίζουν παιχνίδια

Η απερισκεψία των Ευρωπαιών πολιτικών κινδυνεύει να καταστρέψει μια για πάντα την εμπιστοσύνη στο ευρώ. Παράλογες οι απαιτήσεις από την Ελλάδα, μετά από χρόνια αποτυχημένης λιτότητας. Μεγάλοι οι κίνδυνοι από ένα Grexit.

Οι απαιτήσεις της Ευρώπης έναντι της Ελλάδας είναι αυτοκαταστροφικές και αφελείς, υποστηρίζει σε άρθρο του ο Jeffrey Sachs, λέγοντας ότι οι Έλληνες δεν παίζουν παιχνίδια αλλά προσπαθούν να μείνουν ζωντανοί.

Όπως τονίζει ο ίδιος, η σημερινή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι τραγική και θυμίζει αυτήν της γερμανικής το 1933.

Φυσικά, σημειώνει ο κ. Sachs, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν είναι τυφλοί σε όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, ούτε υπήρξαν εντελώς παθητικοί. Στην αρχή της κρίσης, αρνήθηκαν μια ελάφρυνση χρέους και απαίτησαν πολύ υψηλά επιτόκια στα δάνεια διάσωσης που χορήγησαν. Αλλά καθώς η ελληνική κρίση βάθαινε, οι ευρωπαϊκοί φορείς άσκησης πολιτικής πίεσαν τις ιδιωτικές τράπεζες και άλλους ομολογιούχους να διαγράψουν μεγάλο μέρος του χρέους τους.

Αλλά σε κάθε στάδιο της κρίσης, έκαναν μόνο όσα πίστευαν ότι μπορούσαν να δεχτούν οι ψηφοφόροι τους και τίποτα παραπάνω. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν έχουν δεχτεί ακόμα μέτρα που θα ενέπλεκαν τους φορολογουμένους. Η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε την ανταλλαγή των υφιστάμενων δανείων με νέα που θα έχουν χαμηλότερα επιτόκια και μεγαλύτερη ωρίμανση και θα συνδέονται με την οικονομική ανάπτυξη. Αλλά οι προτάσεις αυτές δεν έχουν μπει στο τραπέζι, γιατί θα έπρεπε να περάσουν από τα κοινοβούλια των κρατών μελών, όπου πολλές κυβερνήσεις θα δέχονταν έντονη κριτική.

«Αντί να αντιμετωπίσουν τα πολιτικά εμπόδια, οι ηγέτες της Ευρώπης κρύβονται πίσω από ένα βουνό υποκριτικής και ανόητης ρητορικής. Ορισμένοι επιμένουν ότι η Ελλάδα πρέπει να ολοκληρώσει το πρόγραμμα ανεξάρτητα από τις ανθρωπιστικές και οικονομικές επιπτώσεις και την αποτυχία όλων των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων να εκπληρώσουν τους όρους της. Άλλοι παριστάνουν ότι ανησυχούν για τον ηθικό κίνδυνο που ενέχει η ελάφρυνση χρέους, παρά το γεγονός ότι το χρέος του ιδιωτικού τομέα έχει ήδη διαγραφεί μετά από απαίτηση της Ε.Ε. και ότι υπάρχουν δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες προηγούμενα αναδιάρθρωσης δανείων χρεοκοπημένων κρατών» γράφει ο κ. Sachs.

O κ. Sachs επικαλείται μια προειδοποίηση του Τζον Μέιναρντ Κέυνς στο τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, η οποία σύμφωνα με τον ίδιο είναι εξαιρετικά επίκαιρη σήμερα: «Θα δεχτούν οι δυσαρεστημένοι λαοί της Ευρώπη να οργανώσουν την ζωή τους για μια ακόμα γενιά, ώστε ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής τους να διατίθεται για την τήρηση των πληρωμών προς ξένους ; Εν ολίγους, δεν πιστεύω ότι οι θα συνεχίσουν να πληρώνονται τα χρέη αυτά για πολλά χρόνια».

Ο αμερικανός οικονομολόγος υποστηρίζει ότι πολλές ευρωπαϊκές χώρες φαίνεται να τάσσονται πλέον υπέρ μιας χρεοκοπίας της Ελλάδας και της εξόδου της από το ευρώ. Πιστεύουν ότι ο αντίκτυπος θα συγκρατηθεί χωρίς πανικό ή μετάσταση. Σύμφωνα με τον κ. Sachs αυτός ο τρόπος σκέψης είναι ο ίδιος με εκείνον που οδήγησε στην κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008, από την οποία ακόμα προσπαθεί να συνέλθει η παγκόσμια οικονομία.

Όπως αναφέρει ο κ. Sachs, η νοοτροπία αυτή θυμίζει πολύ την στάση των πολιτικών στον μεσοπόλεμο, την οποία επέκρινε ο Κέυνς λέγοντας ότι χαρακτηρίζονται από μια αόριστη αισιοδοξία ότι τίποτα σοβαρό δεν συμβαίνει ποτέ. «Εννιά στις δέκα φορές, τίποτα σοβαρά δεν συμβαίνει όντως, ίσως μια μικρή πίεση σε άτομα οι ομάδες. Αλλά είμαστε με τον κίνδυνο της δέκατης φοράς» έγραφε ο Βρετανός οικονομολόγος.

Σήμερα, καταλήγει ο κ. Sachs, οι Ευρωπαίοι πιστωτές δείχνουν έτοιμοι να εγκαταλείψουν τις δεσμεύσεις τους για την μη αναστρεψιμότητα του ευρώ για να μαζέψουν ορισμένα ψίχουλα από τους συνταξιούχους μιας χώρας. Αν επιμείνουν στις απαιτήσεις τους, ωθώντας την Ελλάδα εκτός ευρώ, ο κόσμος δεν θα εμπιστευτεί ποτέ ξανά την μακροημέρευση του ευρώ. Στην καλύτερη περίπτωση, τα πιο αδύναμα μέλη του ευρώ θα υποστούν μεγάλες πιέσεις από τις αγορές. Στην χειρότερη θα χτυπηθούν από έναν νέο φαύλο κύκλο πανικού και τραπεζικών πανικών.

«Η ελληνική κυβέρνηση έχει δίκιο που τραβάει την γραμμή. Έχει ευθύνη απέναντι στους πολίτες της. Η πραγματική επιλογή άλλωστε δεν είναι της Ελλάδας, αλλά της Ευρώπης» υποστηρίζει ο ίδιος.

euro2day

Ο δόκτορας του σοκ

ardin-rixi

Εικόνα: Jeffrey Sachs

Του Βασίλη Βιλιάρδου το αναδημοσιεύουμε από τον Ινφογνώμονα

Στην ερώτηση σχετικά με το εάν αξίζει η Ελλάδα τη διαγραφή του χρέους της, σε συνδυασμό με την παροχή βοήθειας από την ΕΕ, θα μπορούσε να απαντήσει κανείς με μία άλλη: το άξιζε η Γερμανία το 1953, αν και είχε καταστρέψει την Ευρώπη;    

«Θα είναι οι δυσαρεστημένοι λαοί της Ευρώπης πρόθυμοι, θα αποδεχθεί μία ολόκληρη γενιά ανθρώπων να οργανώσει με τέτοιον τρόπο τη ζωή της, ώστε να θέτει ένα μεγάλο μέρος του καθημερινού της εισοδήματος στη διάθεση του κράτους; Για την εξυπηρέτηση των χρεών του δηλαδή, όταν κάτι τέτοιο δεν ανταποκρίνεται υποχρεωτικά στην αίσθηση του δικαίου και του καθήκοντος της;  
Με λίγα λόγια, εγώ δεν πιστεύω πως θα μπορούσε κάτι τέτοιο να συμβεί για παραπάνω από μερικά χρόνια, στην καλύτερη των περιπτώσεων – επειδή είναι εντελώς αντίθετο με την ανθρώπινη φύση, καθώς επίσης με το πνεύμα της εποχής” (Keynes, μετά τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο).

Άρθρο

Η διεθνής κοινή γνώμη είναι αναμφίβολα υπέρ της Ελλάδας σήμερα, θεωρώντας ότι έχει υποστεί μία τρομακτική οικονομική εγχείρηση, η οποία δεν πέτυχε – με αποτέλεσμα ο ασθενής να κινδυνεύει να πεθάνει. Ταυτόχρονα, είναι εναντίον της Γερμανίας, κατηγορώντας την εύλογα ως μοναδική υπεύθυνη για την επιβολή της εγχείρησης – καθώς επίσης για τα φάρμακα που δόθηκαν καταναγκαστικά στον ασθενή, τα οποία αποδείχθηκαν δηλητηριώδη.

Ο Νέος Μακροοικονομικός Ρεαλισμός Της ΕΚΤ

analitis

του Jeffrey Sachs

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα επιτέλους ξεκίνησε την πολιτική της ποσοτικής χαλάρωσης. Το βασικό ερώτημα τώρα είναι αν η Γερμανία θα παραχωρήσει στην ΕΚΤ την ελευθερία κίνησης για να φέρει σε πέρας αυτή τη νομισματική επέκταση με αρκετή δυναμικότητα. Αν και η ποσοτική χαλάρωση δεν μπορεί να παράγει μακροπρόθεσμη ανάπτυξη, μπορεί να συμβάλει για να τερματιστεί η συνεχιζόμενη ύφεση που ταλαιπωρεί την ευρωζώνη από το 2008. Τα χρηματιστήρια στην Ευρώπη, αναμένοντας την ποσοτική χαλάρωση, κινήθηκαν ανοδικά, αποδεικνύοντας την αυξανόμενη εμπιστοσύνη, αλλά και ένα άμεσο κανάλι μέσω του οποίου η νομισματική χαλάρωση μπορεί να ενισχύσει τις επενδύσεις και την κατανάλωση. Αλλά κάποιοι παρατηρητές, όπως ο βραβευμένος με Νόμπελ Πολ Κρούγκμαν και ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Λάρι Σάμερς, εξακολουθούν να αμφισβητούν το εάν η ποσοτική χαλάρωση μπορεί να είναι αποτελεσματική.

Όπως είπε πρόσφατα ο Κρούγκμαν μία «αποπληθωριστική δίνη» τραβάει κάτω το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας οικονομίας, με τις καθοδικές τιμές να προκαλούν μία επίσης καθοδική τάση στη ζήτηση. Η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δείχνουν να συμφωνούν, καθώς και οι δύο χαμήλωσαν τις προβλέψεις τους για την ανάπτυξη. Οι απαισιόδοξοι υποστηρίζουν ότι η παγκόσμια οικονομία υποφέρει από ανυπέρβλητη έλλειψη ζήτησης, που οδηγεί σε περαιτέρω ύφεση. Πιστεύω ότι οι απαισιόδοξοι υπερβάλουν με τους κινδύνους του αποπληθωρισμού και γι′ αυτό στις εκτιμήσεις τους χάνουν τον στόχο. Πιο σημαντικό, δεν μπόρεσαν να προβλέψουν την επάνοδο σε Ηνωμένες Πολιτείες και Βρετανία, με την ανάπτυξη να επιστρέφει και την ανεργία να μειώνεται. Χωρίς σωστή διάγνωση για την κρίση του 2008, μία αποτελεσματική θεραπεία δεν είναι εφικτή.

Η Νέα Παγκόσμια Ηγεμονία Της Κίνας

analitis

του Jeffrey D. Sachs*

Η μεγαλύτερη οικονομική είδηση της χρονιάς ήρθε σχεδόν χωρίς προειδοποίηση: Η Κίνα έχει ξεπεράσει τις ΗΠΑ ως η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, σύμφωνα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Και, ενώ το γεωπολιτικό κύρος της Κίνας αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς, παράλληλα με την οικονομική δύναμή της, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να σπαταλούν την παγκόσμια πρωτοπορία τους, λόγω της ανεξέλεγκτης απληστίας των πολιτικών και οικονομικών ελίτ και την παγίδα που οι ίδιες έστησαν, του διαρκούς πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, το ΑΕΠ της Κίνας θα είναι 17.6 τρις δολάρια το 2014, υπερβαίνοντας αυτό των ΗΠΑ στα  17.4 τρις δολάρια. Φυσικά, επειδή ο πληθυσμός της Κίνας είναι περισσότερο από τέσσερις φορές μεγαλύτερος, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της, στα 12.900 δολάρια, εξακολουθεί να είναι λιγότερο από το ένα τέταρτο των 54.700 δολαρίων που καταγράφονται στις ΗΠΑ, κάτι που υπογραμμίζει το πολύ υψηλότερο βιοτικό επίπεδο της Αμερικής.

Η άνοδος της Κίνας είναι βαρυσήμαντη αλλά υποδηλώνει και μια επιστροφή. Έτσι και αλλιώς, η Κίνα είναι η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου απ’ όταν έγινε ενιαίο κράτος, πάνω από 2.000 χρόνια πριν, οπότε είναι λογικό ότι θα ήταν επίσης και η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου. Και, πράγματι, τα στοιχεία δείχνουν ότι η Κίνα ήταν μεγαλύτερη (σε όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης) από ό, τι οποιαδήποτε άλλη οικονομία στον κόσμο μέχρι περίπου το 1889, όταν οι ΗΠΑ την ξεπέρασαν. Τώρα, 125 χρόνια αργότερα, η κατάταξη  αντιστράφηκε και πάλι, μετά από δεκαετίες ταχείας οικονομικής ανάπτυξης στην Κίνα.

Με την αυξανόμενη οικονομική δύναμη έχει έρθει και αυξανόμενη γεωπολιτική επιρροή. Οι Κινέζοι ηγέτες αντιμετωπίζονται πανηγυρικά σε όλο τον κόσμο. Πολλές ευρωπαϊκές χώρες αναζητούν στην Κίνα το κλειδί για την ενίσχυση της εγχώριας ανάπτυξης τους. Οι Αφρικανοί ηγέτες  βλέπουν την Κίνα ως το νέο απαραίτητο εταίρο της ανάπτυξης των χωρών τους, κυρίως στις υποδομές και στην ανάπτυξη των επιχειρήσεων.

Ομοίως, οι οικονομικοί σχεδιαστές και οι ηγέτες των επιχειρήσεων στη Λατινική Αμερική τώρα αντιμετωπίζουν την Κίνα, τουλάχιστον όπως τις ΗΠΑ. Η Κίνα και η Ιαπωνία φαίνεται να λαμβάνουν μέτρα για τη βελτίωση των σχέσεων τους, μετά από μια περίοδο υψηλών εντάσεων. Ακόμα και η Ρωσία έχει πρόσφατα «γείρει» προς την Κίνα, για τη θέσπιση ισχυρότερων δεσμών σε πολλά μέτωπα, συμπεριλαμβανομένων της ενέργειας και των μεταφορών.

Όπως και στις ΗΠΑ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Κίνα βάζει πραγματικά χρήματα στο τραπέζι – πολλά από αυτά – για να χτίσει ισχυρούς οικονομικούς και αναπτυξιακούς  δεσμούς με χώρες σε όλο τον κόσμο. Αυτό θα επιτρέψει σε άλλες χώρες να ενισχύσουν τη δική τους ανάπτυξη, επιβεβαιώνοντας την παγκόσμια οικονομική και γεωπολιτική ηγεσία της Κίνας.

Ο αριθμός των κινεζικών πρωτοβουλιών είναι συγκλονιστικός. Μόλις στο περασμένο έτος, η Κίνα ξεκίνησε τέσσερα μεγάλα έργα που υπόσχονται να της δώσουν ένα πολύ διευρυμένο ρόλο στο παγκόσμιο εμπόριο και την οικονομία. Η Κίνα, η Ρωσία, η Βραζιλία, η Ινδία και η Νότια Αφρική  ένωσαν τις δυνάμεις τους για την ίδρυση της Νέας Τράπεζας Επενδύσεων, με έδρα στη Σαγκάη. Μια νέα ασιατική Επενδυτική Τράπεζα Υποδομών, που θα εδρεύει στο Πεκίνο, θα βοηθήσει για τη χρηματοδότηση έργων υποδομής (μεταξύ άλλων δρόμοι, ενέργεια, σιδηροδρομικά δίκτυα, σε όλη την περιοχή. Η ζώνη γης του Νέου Δρόμου του Μεταξιού επιδιώκει να συνδέσει την Κίνα με τις οικονομίες της Ανατολικής Ασίας, της Νότια Ασίας, της Κεντρικής Ασίας και της Ευρώπης, μέσω ενός διευρυμένου δικτύου σιδηροδρόμων, αυτοκινητοδρόμων, ενέργειας, οπτικών ινών και άλλων δικτύων. Και  ο νέος θαλάσσιος Δρόμος του Μεταξιού του 21ου αιώνα αποσκοπεί σε ενίσχυση του θαλάσσιου εμπορίου σ την Ανατολική Ασία και τον Ινδικό Ωκεανό.

Συνολικά, αυτές οι πρωτοβουλίες είναι πιθανό να αξιοποιήσουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις κατά την επόμενη δεκαετία, οδηγώντας σε επιτάχυνση της ανάπτυξης των αντισυμβαλλόμενων χωρών και στην εμβάθυνση των παραγωγικών, εμπορικών και χρηματοοικονομικών δεσμών τους με την Κίνα.

Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι όλα αυτό θα πετύχει ή θα προχωρήσει ομαλά. Η Κίνα έχει να αντιμετωπίσει τεράστιες εσωτερικές προκλήσεις, συμπεριλαμβανομένων των υψηλών και αυξανόμενων εισοδηματικών ανισοτήτων, της δραματικής ρύπανσης του αέρα και των υδάτων, της ανάγκης να προχωρήσει προς μια οικονομία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, καθώς και τους ίδιους κινδύνους από την αστάθεια των χρηματοπιστωτικών αγορών που ταλανίζουν τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Και αν η Κίνα γίνεται πολύ επιθετική προς τους γείτονές της – για παράδειγμα, απαιτώντας δικαιώματα για εξόρυξη πετρελαίου ή του εδάφους σε αμφισβητούμενα ύδατα – θα δημιουργήσει μια σοβαρή διπλωματική αντίδραση. Κανείς δεν θα πρέπει να θεωρήσει ως δεδομένη μια πορεία χωρίς αναταράξεις για την Κίνα (ή για οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου) κατά τα επόμενα χρόνια.

Παρόλα αυτά, είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι, ακριβώς την ώρα που η Κίνα ανέρχεται οικονομικά και γεωπολιτικά, οι ΗΠΑ φαίνονται να κάνουν ό, τι είναι δυνατόν να χάσουν τα δικά τους οικονομικά, τεχνολογικά και γεωπολιτικά πλεονεκτήματα. Το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ έχει παγιδευθεί από την απληστία των πλουσίων ελίτ της, οι στενοί στόχοι των οποίων είναι η μείωση των εταιρικών και προσωπικών φορολογικών συντελεστών, η  μεγιστοποίηση των τεράστιων προσωπικών τους περιουσιών και ο περιορισμός της  εποικοδομητικής ηγεσίας των ΗΠΑ στην παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη. Περιφρονούν την αμερικανική εξωτική ανάπτυξη σε τέτοιο βαθμό που έχουν ανοίξει διάπλατα τις πόρτες σε μια νέα παγκόσμια πρωτοκαθεδρία της Κίνας στον τομέα της χρηματοδότησης της ανάπτυξης.

Ακόμα χειρότερα, καθώς η Κίνα γυμνάζει τους γεωπολιτικούς μύες της, η μόνη εξωτερική πολιτική που οι ΗΠΑ επιδιώκουν συστηματικά είναι αδιάλειπτη και άκαρπη εμπλοκή στη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ ξοδεύουν ασταμάτητα πόρους και ενέργεια στη Συρία και το Ιράκ με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν κάποτε στο Βιετνάμ. Η Κίνα, εν τω μεταξύ, έχει αποφύγει να μπλεχτεί σε υπερπόντιες στρατιωτικές αποτυχίες του, εστιάζοντας αντ “αυτού σε οικονομικές πρωτοβουλίες από τις οποίες μπορεί μόνο να κερδίσει.

Η οικονομική άνοδος της Κίνας μπορεί να συμβάλει στην παγκόσμια ευημερία αν οι ηγέτες της δώσουν έμφαση στις επενδύσεις σε υποδομές,σ την καθαρή ενέργεια, τη δημόσια υγεία, καθώς και άλλες διεθνείς προτεραιότητες. Παρόλα αυτά, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν οι ΗΠΑ συνέχιζαν επίσης να ηγούνται εποικοδομητικά, μαζί με την Κίνα. Η πρόσφατη ανακοίνωση από τους προέδρους Μπαράκ Ομπάμα και Xi Jinping των διμερών συμφωνιών για την αλλαγή του κλίματος και την καθαρή ενέργεια υποδεικνύνου το καλύτερο από ό, τι είναι εφικτό να επιτευχθεί. Ο διαρκής πόλεμος της Αμερικής στη Μέση Ανατολή υποδεικνύει το χειρότερο.

* Ο Jeffrey D. Sachs, είναι καθηγητής της Βιώσιμης Ανάπτυξης, Καθηγητής Πολιτικής και Διαχείρισης Υγείας και διευθυντής του Earth Institute, στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια, είναι επίσης ο Ειδικός Σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για τους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας.

Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού - 20. Όταν ο Κέυνς συνάντησε τον Φρήντμαν

Cogito ergo sum

του Θοδωρή Αθανασιάδη

Είναι ευρύτατα αποδεκτό ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά υπάρχουν και πολλοί που συμφωνούν με την άποψη του Μαρξ ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Ειδικά γι' αυτούς τους τελευταίους, αν αυθεντική "ιστορία" είναι τα όσα έγιναν το 1985 στην Βολιβία, τότε τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα κατά την τελευταία διετία αποτελούν την "φάρσα". Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή ώστε, αναδιφώντας στην Ιστορία, να ανακαλύψουμε την φάρσα.

Μεταφερόμαστε, λοιπόν, στην Βολιβία τού 1985. Η χώρα πάει σε εκλογή Προέδρου, μετά από μια εικοσαετία αλλεπάλληλων δικτατοριών, με την οικονομία σε τέτοια χάλια ώστε τα τοκοχρεωλύσια που έπρεπε να καταβληθούν ξεπερνούσαν το σύνολο του κρατικού προϋπολογισμού! Στο στραπάτσο αυτό είχαν βάλει το χεράκι τους κι οι ΗΠΑ τού Ρέηγκαν. Με πρόφαση την πάταξη του εμπορίου κοκαΐνης, οι αμερικανοί "στραγγάλιζαν" επί έναν ολόκληρο χρόνο την χώρα, προκαλώντας μείωση των εξαγωγών της πάνω από 50% και εξακοντισμό του πληθωρισμού στο...14.000%.

Αντίπαλοι στις εκλογές ο πρώην δικτάτορας Ούγο Μπάνσερ και ο πρώην εκλεγμένος πρόεδρος Βίκτωρ Πας Εστενσόρο. Ο Μπάνσερ έχει κάθε λόγο να πιστεύει στην τελική επικράτηση και προετοιμάζεται αναθέτοντας τον σχεδιασμό ενός αντιπληθωριστικού οικονομικού προγράμματος στον τριαντάχρονο Τζέφφρυ Σακς. Η μόνη σχέση τού Σακς με την "σχολή του Σικάγου" ήταν ο θαυμασμός του στην πίστη του Φρήντμαν προς τις δυνατότητες της ελεύθερης αγοράς. Κατά τα άλλα, ο Σακς ήταν απόφοιτος του Χάρβαρντ και οπαδός των θεωριών τού Κέυνς.

Jefrey Sachs: “Η κυβέρνηση Σαμαρά δεν πρέπει να εφαρμόζει ότι ανοησίες ζητά η τρόϊκα”

anatropinews

ΤΙ ΣΥΣΤΗΝΕΙ Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΑΡΒΑΡΝΤ ΠΟΥ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΕ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Με θετικά λόγια για την Ελλάδα και τις προοπτικές ανάπτυξης που έχει η χώρα αναφέρεται ο γνωστός οικονομολόγος Jefrrey Sachs, καθηγητής του πανεπιστημίου της Κολούμπια και παλαιότερα του Χάρβαρντ, που επισκέφθηκε πρόσφατα την Αθήνα και παραθέτει τον τρόπο που κατά την άποψη του πρέπει να γίνουν οι διαπραγματεύσεις με την Τρόικα.

Ο Sachs, εμφανίζεται γοητευμένος από την ελληνική κουζίνα και τον τρόπο ζωής, ενώ περιγράφει την χώρα σαν μια «κορυφαία παγκόσμια αγορά», ενώ σε δηλώσεις που παραχώρησε στην Καθημερινή μιλά με ρεαλισμό για τα προβλήματα των Ελλήνων πολιτών λόγω της λιτότητας, ωστόσο παραμένει ρεαλιστικός για τις προοπτικές της χώρας για το «όχι και τόσο μακρινό μέλλον με την προϋπόθεση ότι οι πολιτικοί θα κάνουν τα σωστά πράγματα. Το κλειδί είναι η ανάπτυξη μέσω εξαγωγών. Ανάπτυξη η οποία δεν θα βασίζεται σε θεατρινισμούς βραχυπρόθεσμης σπατάλης, αλλά μια ανάπτυξη η οποία θα βασίζεται σε πραγματική διεθνή ανταγωνιστικότητα των ελληνικών αγαθών και υπηρεσιών.

Στις συμβουλές του Sachs, προστίθεται και η εκμετάλλευση δύο ενεργειακών πηγών: «Του ήλιου και του αέρα. Προκειμένου να ”δαμαστούν” αυτές οι πηγές, χρειάζονται επενδύσεις και ένας σύνδεσμος της Ελλάδας με την διαχείριση ηλεκτρισμού της Βόρειας Ευρώπης. Επομένως η βασική πρόκληση είναι η ανάπτυξη μέσω εξαγωγών. Προκειμένου να γίνει αυτό χρειάζεται αναγνώριση των αγορών και καλή διπλωματία. Προτείνω να στείλει ο πρωθυπουργός ηγετικούς επιχειρηματίας σε ταξίδια στη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Ασία». Το θετικό της κίνησης αυτής σύμφωνα με τον Sachs είναι ότι έτσι θα γίνει γνωστή στις ξένες αγορές και τους ξένους πολιτικούς ηγέτες, η δυναμική της ελληνικής αγοράς και των υπηρεσιών.

Αμερικανός Οικονομολόγος: Η Ελλάδα χρειάζεται μεγάλη διαγραφή χρέους

spirospero

Χρεοκοπημένη είναι στην πραγματικότητα η Ελλάδα και χρειάζεται μεγάλη διαγραφή του χρέους της, υποστηρίζει ο αμερικανός οικονομολόγος Τζέφρι Ζακς, σε συνέντευξή του στην εβδομαδιαία γερμανική εφημερίδα «Die Zeit». «Δεν έχει νόημα να ζητούν από τους Έλληνες περισσότερα χρήματα από όσα μπορούν να δώσουν», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Ο κ. Ζακς επισημαίνει, ότι «για τον Γερμανό φορολογούμενο αυτό θα σημάνει απώλειες, αλλά η Γερμανία θα πρέπει να το υποστεί, διαφορετικά δεν θα επιλυθούν τα προβλήματα της Ελλάδας», συγκρίνει την κατάσταση των Ελλήνων με αυτήν που επικρατούσε στην Λατινική Αμερική πριν από 30 χρόνια και εξηγεί: «Στην δεκαετία του '80 η Λατινική Αμερική υποβλήθηκε στα ίδια προγράμματα όπως σήμερα η Ελλάδα. Οι χώρες εκεί είχαν αποτύχει, η μια μετά την άλλη.