analyst
 |
Η διελκυστίνδα του τρόμου, καθώς επίσης οι μυστικές αναφορές του ΔΝΤ, μεταξύ άλλων σε σχέδια καλυμμένης φορολόγησης των ιδιωτών και δήμευσης καταθέσεων, για να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της υπερχρέωσης
|
Η νομισματική πολιτική που ασκείται σήμερα από τις κεντρικές τράπεζες, ειδικά από αυτές των Η.Π.Α., της Ευρωζώνης και της Ιαπωνίας, μοιάζει με ακροβασία σε τεντωμένο σχοινί, χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Αυτό αποδείχθηκε για μία ακόμη φορά χθες, όταν η ΕΚΤ άφησε το βασικό επιτόκιο στο χαμηλότερο επίπεδο της ιστορίας της, δηλώνοντας έμμεσα πως θα αυξήσει την ποσότητα χρήματος – έτσι ώστε να μη βυθιστεί η ήπειρος μας στον αποπληθωρισμό.
Πως είναι δυνατόν όμως να καταφέρει μία κεντρική τράπεζα να εφαρμόσει μία κοινή νομισματική πολιτική σε χώρες με διαφορετικές οικονομικές αποδόσεις, νοοτροπίες και πολιτισμό; Πόσο μάλλον όταν η μία χώρα, όπως η Γερμανία, εμφανίζει αύξηση των τιμών της τάξης του 1,5% (3,8% στα τρόφιμα) και η άλλη, όπως η Ελλάδα, μείωση που πλησιάζει το -3%;
Ανεξάρτητα όμως από τις συγκεκριμένες δυσκολίες στην Ευρώπη, όπου το επόμενο χρονικό διάστημα πιθανολογούμε ότι, «τα φώτα της δημοσιότητας θα επικεντρωθούν στην Ιταλία και στη Γαλλία», διαπιστώνεται πως οι κεντρικές τράπεζες προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ (υπέρ)πληθωρισμού και αποπληθωρισμού – ενώ οι χρηματοπιστωτικές αγορές εξαρτώνται πλέον σχεδόν εξ ολοκλήρου από τις πολιτικές των κεντρικών τραπεζών.
