Viva la Reformation!

ardin-rixi

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Πεντακόσια χρόνια ακριβώς πέρασαν από την ημέρα της θυροκόλλησης στην εξώπορτα του Μητροπολιτικού Ναού του Βίττενμπεργκ των 95 θέσεων του Λούθηρου. Μια κοσμοϊστορική πράξη, που λειτουργώντας σαν «καταλύτης», αντί να σταθεροποιήσει, στη βάση της ηθικής, τα κακώς κείμενα του Καθολικισμού, όπως αποσκοπούσε ο συγγραφέας τους «Doctor Τheologiae», προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις, με αποτέλεσμα τη «διάβρωση» της ενότητας και του θρησκευτικού δογματισμού της Δυτικής Εκκλησίας αλλά και την υπονόμευση του παπικού αυταρχισμού και του ηθικού του μονοπωλίου. Επιπλέον, καθώς η μεσαιωνική σχέση μεταξύ κυριαρχίας και ηθικής διαλύθηκε, αναδείχτηκαν σταδιακά πρωτόγνωρες πολιτικές ελευθερίες, στη βάση της ανυπακοής και της αντίστασης, ενώ ασύλληπτες διαστάσεις, ως προς την απολυτότητά τους και την βιαιότητά τους, γνώρισαν οι σύγχρονοι πόλεμοι. Συγχρόνως όμως, «ο Προτεσταντισμός έπαιξε σημαντικό ρόλο στην δημιουργία της αστικής αυτογνωσίας», καθώς ο άνθρωπος, «ως ενεργών υποκείμενο, απέκτησε, σταδιακά, την υπευθυνότητα για το πεπρωμένο του», που προηγουμένως ήταν υπόθεση της εκκλησίας.

Το 2017, το «Έτος Λούθηρου», σημαδεύτηκε, ιδιαίτερα στη Γερμανία, από ένα «πνεύμα αγιοποίησης» του «πρώτου οργισμένου πολίτη» και «νομιμοποιητή της ανυπακοής». Του «μοντέρνου διανοούμενου», που επηρέασε καθοριστικά τις πολιτικές σχέσεις στη νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία και συνέβαλε στην «προσωποποίηση του δυτικού πολιτισμού». Κι όλα αυτά, χωρίς ο αμφισβητίας «ήρωας της ελευθερίας» να υπάρξει ποτέ «φίλος της ελευθερίας και του ανθρώπου» ή απόστολος των σύγχρονων κινημάτων ελευθερίας, καθώς ο ίδιος αποδέχτηκε τον αυταρχισμό και την απολυταρχία, αρκεί να προέρχονταν από τη «αρμόδια» κοσμική εξουσία.

Στον πάγο η ανεξαρτησία του Κουρδιστάν

Συντριπτικό αποδείχθηκε το πλήγμα που επέφερε στο σχέδιο ανεξαρτητοποίησης των Κούρδων η κατάληψη του Κιρκούκ από τις ιρακινές δυνάμεις, όπως φάνηκε από την ανακοίνωση της κουρδικής περιφερειακής κυβέρνησης στις 25 Οκτωβρίου να παγώσει το αποτέλεσμα του και να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Για ένα λόγο μάλιστα που δεν διακρίνεται στο χάρτη, καθώς το Κιρκούκ που πέρασε υπό κουρδικό έλεγχο το 2014 όταν εκδιώχθηκε το ISIS που το είχε καταλάβει από τον ιρακινό στρατό, απέχει 32 χιλιόμετρα από τα σύνορα του Ιρακινού Κουρδιστάν, οπότε δεν παραβιάστηκαν τα σύνορα του ιρακινού Κουρδιστάν. Ενώ, ως αναπόσπαστο, εθνολογικά τμήμα του Κουρδιστάν το αναγνωρίζουν μόνο όσοι ξέρουν τη βίαιη εθνοκάθαρση σε βάρος των Κούρδων που επέβαλε ο Σαντάμ για να φτάσει σήμερα να είναι πολυεθνικό, με τους Κούρδους να αποτελούν την ισχυρότερη μεν πληθυσμιακά εθνότητα, με το 45% των κατοίκων, αλλά μειοψηφία έναντι του συνόλου των Αράβων (38%), Τουρκομάνων (15%) ακόμη και Χριστιανών (2%).

Παρόλα, αυτά η κατάληψη του Κιρκούκ τη Δευτέρα 16 Οκτωβρίου από τον ιρακινό στρατό με μια αναίμακτη επιχείρηση ισοδυναμούσε με ακύρωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος της 25ης Σεπτεμβρίου γιατί στέρησε το ανεξάρτητο Κουρδιστάν από το άφθονο πετρέλαιο που θα του εξασφάλιζε την οικονομική βιωσιμότητα. Η οικονομική σπουδαιότητα του Κιρκούκ, ειδικά για το Κουρδιστάν, είναι εντελώς δυσανάλογη με το μέγεθος αυτής της πόλης του 1 εκ. κατοίκων. Από τα 750.000 βαρέλια πετρελαίου την ημέρα που παράγει το Κουρδιστάν τα 550.000 προέρχονται από το Κιρκούκ. Γι’ αυτόν μάλιστα το λόγο το Ιράκ σταμάτησε τις κρατικές χρηματοδοτήσεις προς την Αρμπίλ μετά το 2014, κατηγορώντας ταυτόχρονα τους Κούρδους ως κλέφτες, επειδή οικειοποιούνται πόρους που δεν τους ανήκουν! Αν ωστόσο λάβουμε υπ’ όψη μας ότι από το σύνολο της παραγωγής τα 590.000 βαρέλια εξάγονται (από έναν αγωγό μάλιστα ο οποίος διέρχεται από την Τουρκία για να καταλήξει στο μεσογειακό λιμάνι του Τσεϊχάν), εύκολα καταλαβαίνουμε ότι ο έλεγχος του Κιρκούκ από τους Κούρδους τους εντάσσει στα πετρελαιοεξαγωγικά κράτη∙ όχι προφανώς στην πρώτη και ακμάζουσα εθνική του ΟΠΕΚ, αλλά στις μικρότερες κατηγορίες.

Ένα βήμα εμπρός και ένα πίσω

iskra

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Καθώς πλησιάζει το τέλος του Ισλαμικού Κράτους σε Συρία και Ιράκ, νέες συγκρούσεις εγγράφονται στην ημερήσια διάταξη, με το κουρδικό πρόβλημα να διαδραματίζει κομβικό ρόλο, προειδοποιούσαν καιρό τώρα οι πιο έγκυροι αναλυτές των δρώμενων στη Μέση Ανατολή. Η εβδομάδα που πέρασε, με τις κατακλυσμιαίες, όσο και αντίρροπες για τους Κούρδους εξελίξεις στις δύο χώρες, δικαίωσε απολύτως αυτές τις εκτιμήσεις.

Υστερα από τρίμηνη πολιορκία, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), κορμός των οποίων είναι οι μαχητές του αριστερού κουρδικού κόμματος PYD, κατέλαβαν τη Ράκα, «πρωτεύουσα» του χαλιφάτου που είχαν ανακηρύξει οι τζιχαντιστές σε Συρία και Ιράκ. Εχοντας ήδη απελευθερώσει το μεγαλύτερο μέρος του συριακού Κουρδιστάν (Ροτζάβα) στο βόρειο τμήμα της χώρας, κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία, οι Κούρδοι μαχητές, που υποστηρίζονται στρατιωτικά από τις ΗΠΑ, όχι μόνο κερδίζουν σε κύρος και διαπραγματευτική ισχύ, αλλά και επεκτείνουν τα εδάφη που ελέγχουν, πέρα από τις κουρδικές περιοχές της χώρας.

Η εξέλιξη αυτή γιγάντωσε τις ανησυχίες της Τουρκίας, που θεωρεί το PYD παρακλάδι του ΡΚΚ και έχει ήδη επέμβει στρατιωτικά στη βόρεια Συρία για να βάλει σφήνα ανάμεσα στα κουρδικά «καντόνια». Ηδη η Αγκυρα έχει συγκροτήσει «πολιτική διοίκηση» της απελευθερωμένης Ράκα με ενεργούμενά της, ανταγωνιστική προς εκείνη που έχουν διαμορφώσει οι SDF.

Καταλονία: Νέα πρόκληση για την Ευρώπη

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Μωυσή Λίτση

mlitsis@naftemporiki.gr

Το ρολόι πίσω σε σκοτεινές εποχές, τότε που η καταλανική αυτονομία συντρίβονταν από τις μπότες των νικηφόρων στρατευμάτων του δικτάτορα Φράνκο, μοιάζει να γυρίζει η σε πλήρη εξέλιξη καταλανική κρίση. Μια κρίση που απειλεί να συνταράξει το ευρωπαϊκό εγχείρημα σε μια κρίσιμη καμπή.

Η ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας παραμένει αρκετά νεφελώδης ως προς τις επιδιώξεις της, αφού το ίδιο το στρατόπεδο του «ναι» δεν είναι παρά μια ετερόκλητη ιδεολογικά συμμαχία, που την ενώνει η απέχθεια προς την κεντρική κυβέρνηση της Μαδρίτης.

Η είδηση μάλιστα περί απαγγελίας κατηγοριών για στάση κατά του αποπεμφθέντος Καταλανού προέδρου Κάρλες Πουτζδεμόν και οι πληροφορίες ότι έχει καταφύγει στο Βέλγιο απειλούν να μεταφέρουν την κρίση της Καταλονίας εκτός ισπανικών συνόρων.

Το οξύμωρο στην περίπτωση της Καταλονίας είναι ότι τα κυρίαρχα υπέρ της απόσχισης κόμματα θέλουν μια ανεξάρτητη μεν από τη Μαδρίτη Καταλονία, ενταγμένη ωστόσο στην Ε.Ε., στην Ευρωζώνη και το ΝΑΤΟ. Κάτι ανάλογο με αυτό που επιδιώκουν οι οπαδοί της σκωτικής ανεξαρτησίας, που θέλουν τη Σκωτία ανεξάρτητη από το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά ως ανεξάρτητο κράτος-μέλος στην Ε.Ε.

Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο παραδείγματα των αντιφατικών εν πολλοίς εξελίξεων που πυροδοτεί η καταλανική κρίση. Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε, ο διεθνής Τύπος βρίθει από αναλύσεις για τον φόβο της «βαλκανοποίησης» της Ευρώπης, τον κίνδυνο δηλαδή η σημερινή Ευρώπη να «σπάσει» σε νέα μικρότερα ανεξάρτητα κράτη, καθώς οι παλιές τοπικές-εθνοτικές αντιπαλότητες βγαίνουν από το λήθαργο ετών…

Κεντροαριστερά: μετά από το ντημπέϊτ της αμηχανίας

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Όπως κι αν αξιολογήσει κανείς την «τηλεμαχία» (αφού έτσι χρειάζεται να ονομάζουμε το ντημπέϊτ, ας το συνηθίσουμε κι αυτό) των υποψηφίων για την διεκδίκηση της ηγεσίας του «νέου φορέα», το βασικό ζητούμενό της ήταν ένα: να πείσει όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο να πάει στις κάλπες της 12ης/19ης Νοεμβρίου. Δείχνοντας έτσι ότι οι διεργασίες της ΚεντροΑριστεράς (ή όπως αλλιώς αυτοπροσδιοριστεί: μεγάλο πράγμα ο αυτοπροσδιορισμός στην εποχή μας!) ενδιαφέρουν ένα σοβαρό ποσοστό του αυριανού εκλογικού σώματος. Ώστε, κατ΄ επαγωγικό συλλογισμό, «ο χώρος» να διεκδικήσει και στις άλλες κάλπες – τις αληθινές – ένα ουσιώδες ποσοστό. Και… ρόλο στα πολιτικά πράγματα.

Το πρώτο επεισόδιο της οργανωμένης από την Επιτροπή Αλιβιζάτου αντιπαράθεσης των εννέα υποψηφίων για την αρχηγία – εκείνο με τους εκπροσώπους των περιφερειακών Μέσων – είναι αμφίβολο αν συντέλεσε σ’ αυτήν την κεντρική επιδίωξη, δηλαδή να ξεκουνήσει τον κόσμο. Ας το πούμε ευθέως: ακόμη και ορισμένοι από τους ίδιους τους υποψήφιους το συνειδητοποίησαν, η αίσθηση που έμεινε πίσω όχι μόνον δεν υπήρξε συνεγερτική αλλά παρέπεμπε σε παρελθόν. Στο παλιό, το καθησυχαστικό για το πολιτικό προσωπικό αλλά με τίποτε ελκυστικό «για τον κόσμο» παρελθόν. Συμπέρασμα πρώτο για μας: αν εκεί στην ΚεντροΑριστερά – η οποία ούτως ή άλλως τείνει να διαμορφωθεί σε Κεντρο(αντι)Αριστερά  - δεν αλλάξουν πλεύση, ενώ λεονταρίζουν ότι διεκδικούν τον ρόλο δεύτερου κόμματος στις εθνικές κάλπες (και πάντως, κατά Γ. Καμίνη, μέσω της τρίτης διερευνητικής εντολής θα διαμορφώσουν το μετεκλογικό σκηνικό!) κινδυνεύουν όταν η ιστορία αυτή της ηγεσίας ολοκληρωθεί να δουν στα γκάλοπ την τέταρτη θέση. Πάλι. Αυτό, το «πίσω από την Χρυσή Αυγή» θα είναι κακό. Όχι για την ΔηΣυμπ, αλλά για την δημοκρατία.

Ποσοτική χαλάρωση: Χθες, σήμερα, αύριο

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Μιχάλη Γκλεζάκου

Καθηγητής Χρηματοοικονομικής

Γιατί ήταν αναγκαίο το QE: Όπως είναι γνωστό, μετά τη χρηματοοικονομική κρίση του 2008, η ευρωπαϊκή οικονομία είχε χάσει τη δυναμική της και κινδύνευε να εγκλωβιστεί στο καταστροφικό σπιράλ του αποπληθωρισμού που απειλούσε να απομακρύνει την προοπτική της ανάκαμψής της. Για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση και να μπουν τα θεμέλια για μια μακροπρόθεσμα βιώσιμη ανάπτυξη, πρώτη αναγκαία προϋπόθεση ήταν η άμεση και σημαντική αύξηση της ρευστότητας της οικονομίας και μάλιστα με μειωμένο κόστος κεφαλαίων. Μια τέτοια εξέλιξη θα ευνοούσε τόσο την ανάπτυξη όσο και την άνοδο του πληθωρισμού στα επιθυμητά επίπεδα. 

Για να εξυπηρετήσει αυτή τη σκοπιμότητα, η ΕΚΤ εγκαινίασε τον Μάρτιο 2015 το «Πρόγραμμα Ποσοτικής Χαλάρωσης» (Quantitative Easing - QE), που θα κινητοποιούσε σταδιακά τον μηχανισμό της ανάπτυξης και σταθεροποίησης της ευρωπαϊκής οικονομίας ως εξής:

1. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα δημιουργούσε νέο χρήμα, ακάλυπτο, με σκοπό να το διοχετεύσει στην αγορά και να ενισχύσει τη ρευστότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας, σε μία περίοδο που οι επιχειρήσεις δίσταζαν να επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους. 

2. Το χρήμα αυτό δεν θα χαριζόταν. Έπρεπε να υπάρχει η δυνατότητα να «μαζευτεί» πάλι, όταν η οικονομία δεν θα χρειαζόταν τέτοιου είδους στήριξη, γιατί αν αφηνόταν θα λειτουργούσε αποσταθεροποιητικά. Γι’ αυτό επιλέχθηκε η διαδικασία της αγοράς ομολογιών από τις τράπεζες. Έτσι, το νέο χρήμα της ΕΚΤ θα πήγαινε στις τράπεζες, δημιουργώντας πίεση ρευστότητας και επομένως δίνοντάς τους κίνητρο να αυξήσουν τις χορηγήσεις τους, μεταφέροντας κεφάλαια στην οικονομία. Η ΕΚΤ, από την άλλη πλευρά, θα κρατούσε τα ομόλογα αυτά, τα οποία κατά τη λήξη τους θα της έφερναν πίσω τα χρήματα που διέθεσε για την αγορά τους και θα μπορούσε να ακυρώσει αντίστοιχα το ακάλυπτο χρήμα που δημιούργησε, επαναφέροντας την ισορροπία στην ευρωπαϊκή οικονομία.

Οι αξιολογήσεις σε απλά ελληνικά

analyst

του Βασίλη Βιλιάρδου

Αυτό που συμβαίνει με τις αξιολογήσεις είναι το εξής: Σε κάθε μία που κλείνει τοποθετούνται στόχοι, μετά από διαπραγματεύσεις – άρα νέα μνημόνια. Όταν οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται, κάτι που συμβαίνει πάντοτε επειδή αυτά που απαιτούνται προκαλούν νομοτελειακά ύφεση, οπότε μειώνονται τα έσοδα του δημοσίου κοκ., τότε η επόμενη δεν κλείνει – έως ότου συμφωνηθούν νέοι στόχοι, για να καλυφθούν τα χρηματοδοτικά κενά από τη μη επίτευξη των προηγουμένων.

Επειδή τώρα οι καινούργιοι στόχοι είναι επίσης αδύνατον να επιτευχθούν, όπως το πλεόνασμα 3,5% σε μία οικονομία που διαρκώς συρρικνώνεται, η επόμενη αξιολόγηση καθυστερεί, μέχρι να «συμφωνηθούν» νέοι στόχοι. Στο διάστημα αυτό όμως οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων της χώρας και των Πολιτών της μειώνονται ακόμη περισσότερο – οπότε η εξαγορά/κατάσχεση τους από τους ξένους κοστίζει λιγότερο.

Παράλληλα, οι εγχώριες εταιρείες χρεοκοπούν και τα μερίδια αγοράς τους καλύπτονται από τις ξένες, εάν δεν εξαγοραστούν. Εάν λοιπόν μία κυβέρνηση δεν αντισταθεί, αρνούμενη να συμφωνήσει ανέφικτους στόχους και αναλαμβάνοντας τις όποιες συνέπειες, η διαδικασία αυτή θα συνεχίζεται, έως ότου δεν θα έχει μείνει πια τίποτα στη χώρα, ούτε καν οι κάτοικοι της – ενώ η οικονομική κατοχή της θα είναι πλέον ολοκληρωτική και μη αναστρέψιμη.

Αίμα, ιδρώτας και δάκρυα

analyst

Δεν πιστεύω πως η μέθοδος Σόιμπλε θα έχει αποτέλεσμα, ειδικά όταν μειώνεται ραγδαία ο πληθυσμός – είτε από αυτούς που μεταναστεύουν, είτε από την υπογεννητικότητα λόγω της κρίσης, είτε από εκείνους που πεθαίνουν καθημερινά από το άγχος, λόγω της αδυναμίας τους να ανταπεξέλθουν με τις υποχρεώσεις τους.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Άποψη

Το ΑΕΠ μας το 2016, σε όρους σταθερών τιμών, ήταν στα 184 δις €, όσο δηλαδή το 1999 – γεγονός που σημαίνει ότι, είμαστε περί τα 18 χρόνια πίσω από την πλευρά της κατανάλωσης. Οι επενδύσεις υπολογίζονται στα 20 δις €, όσο στις αρχές της δεκαετίας του 1990 – άρα εδώ είμαστε περί τα 28 χρόνια πίσω. Ο ρυθμός ανάπτυξης το 2017 δεν θα υπερβεί το 1,5% – ενώ τα επόμενα χρόνια θα κυμανθεί γύρω στο 2% κατά μέσον όρο, οπότε θα χρειαστούμε σχεδόν είκοσι χρόνια για να φτάσουμε τα επίπεδα προ της κρίσης.

Οι οικονομικοί δείκτες της χώρας μας όμως είναι πολύ χειρότεροι τόσο από το 2009, όσο και από το 1999 – αφού το δημόσιο χρέος είναι στο 180% (320 δις €) έναντι 129% το 2009 (299 δις €) και 95% το 1999 (119 δις €), ενώ το μη εξυπηρετούμενο (κόκκινο) ιδιωτικό πλησιάζει τα 235 δις €, όταν το 2009 ήταν σχεδόν αμελητέο (πιθανότατα κάτω από 30 δις €). Η ετήσια ονομαστική κατά κεφαλήν καταναλωτική δαπάνη είναι 20.000 € στην ΕΕ των 27 και 21.413 € στην Ευρωζώνη – ενώ στην Ελλάδα  φτάνει μόλις τα 12.940 €.

Η ανεργία έχει τυπικά μειωθεί στο 21%, αλλά στην πραγματικότητα υπερβαίνει το 28% – ενώ στη μερική απασχόληση οφείλεται η συγκράτηση ή, έστω, η πτώση της. Ο δείκτης εξάρτησης είναι καταστροφικός, το ασφαλιστικό σύστημα είναι χρεοκοπημένο, ενώ οι τράπεζες ευρίσκονται σε άθλια κατάσταση – με μόλις 120 δις € καταθέσεις να στηρίζουν δάνεια 240 δις €, όταν το 2009 οι καταθέσεις ήταν διπλάσιες (εν προκειμένω, το κούρεμα δεν είναι δυνατόν να αποκλεισθεί).

Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΕ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ;

του Παναγιώτη Ε. Πετράκη* 

Η Ευρωπαϊκή οικονομία βρίσκεται σε μία σχετικά ισχυρή ανάπτυξη. Υπό φυσιολογικές συνθήκες αναμέναμε στο αμέσως επόμενο διάστημα τους μισθούς να δείξουν σημάδια αύξησης όπως επίσης και ο πληθωρισμός. Έτσι τον Ιανουάριο αναμενόταν ήπια συγκράτηση του Quantitative Easing της ΕΚΤ σε ένα περιβάλλον όπου τα επιτόκια έχουν πάρει την ανιούσα σε όλον σχεδόν τον δυτικό κόσμο. Στην Βρετανία κύρια χαρακτηριστικά είναι η στασιμότητα των μισθών και ημερομισθίων, σχετικά υψηλός πληθωρισμός άρα και η χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου, η πολύ χαμηλή ανεργία και η αβεβαιότητα του μέλλοντος του Brexit.

Για μία στιγμή, φαινόταν ότι για το μόνο που θα μπορούσε να ανησυχεί η Ευρώπη πλέον είναι ο κακός εαυτός της: Δηλαδή επειδή πάνε καλύτερα τα πράγματα να αγνοήσει την μεταρρυθμιστική πρόκληση!

Όμως οι επιμέρους πολιτικοί κύκλοι των χωρών μελών που βρίσκονται σε εξέλιξη ρίχνουν σκιές. Στα ανατολικά σύνορα εκλέγονται αρκετά συντηρητικές (Αυστρία) και φιλολαϊκιστικές πολιτικές δυνάμεις (Τσεχία). Στη Γερμανία τον προηγούμενο μήνα ζήσαμε μία σημαντική ανακατάταξη. Χωρίς καμία από τις κυρίαρχες αυτές πολιτικές δυνάμεις να είναι αντιευρωπαϊκές θα λέγαμε πάντως ότι έχουν την τάση να κρίνουν αυστηρότερα το διευθυντήριο των Βρυξελών και να δίνουν πολύ μεγάλη προσοχή στις επιπτώσεις του προσφυγικού. Επίσης ο γενικότερος πολιτικός τόνος πολιτικής γίνεται περισσότερο αυστηρός.

Στόχος του Τραμπ οι συμφωνίες μαμούθ που υπογράφει το Ιράν

Όποιος απορεί γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ θέλει να ακυρώσει τη συμφωνία του 2015 με το Ιράν και να επαναφέρει τις κυρώσεις, δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στις πρόσφατες και τις μελλούμενες εξελίξεις γύρω από τον ενεργειακό τομέα της Τεχεράνης.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Μιλώντας για το παρελθόν, το 2016 το Ιράν διπλασίασε τις εξαγωγές του σε σχέση με το 2013, 2014 και 2015, προσεγγίζοντας τα επίπεδα του 2012, πριν δηλαδή επιβληθούν οι κυρώσεις, με αφορμή το πυρηνικό του πρόγραμμα. Κι όσο για το μέλλον αυτή η τάση θα ενισχυθεί περαιτέρω δεδομένου ότι το 2018 θα υπογράψει συμβόλαια αξίας άνω των 20 δισ. δολ., σύμφωνα με ρεπορτάζ των Financial Times. Συγκεκριμένα, με βάση τον αναπληρωτή υπουργό Πετρελαίου της χώρας, υπεύθυνο για διεθνή θέματα, τον οποίο επικαλείται η βρετανική εφημερίδα, αυτή τη στιγμή είναι σε διαπραγμάτευση 28 προσωρινές συμφωνίες με ξένες εταιρείες όλου του κόσμου, πλην …Λακεδαιμονίων, δηλαδή των ΗΠΑ!

Β. Αλεξανδρής: Φορολόγηση ακίνητης περιουσίας: Μεταξύ πειραματισμού και τυχοδιωκτισμού

taxheaven

www.dsa.gr

Aναρτάται άρθρο-παρέμβαση του Προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος Βασ. Αλεξανδρή, στο capital.gr για την υπερφορολόγηση της ακίνητης περιουσίας στην Ελλάδα.

Φορολόγηση ακίνητης περιουσίας: μεταξύ πειραματισμού και τυχοδιωκτισμού

Του Βασίλη E. Αλεξανδρή

Η υπερφορολόγηση της ακίνητης περιουσίας αποτελεί διαχρονικά για τις κυβερνήσεις προσφιλές εισπρακτικό μέτρο. Η ακίνητη περιουσία εξορισμού δεν μπορεί να αποκρυβεί. Γι’ αυτό επιλέγεται κατά προτεραιότητα να τροφοδοτήσει τον εισπρακτικό μηχανισμό του κράτους.

ΦΜΑΠ, ΕΕΤΗΔΕ, ΕΝΦΙΑ, συμπληρωματικός φόρος ακινήτων, και πάλι (;) ΦΜΑΠ: οι μεταμορφώσεις είναι οβιδιακές.

Όμως, η μεταβαλλόμενη ονομασία δεν αγγίζει τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της φορολογικής επιδρομής στα ακίνητα:

• την φορολογική επιβάρυνση, και της απρόσοδης ακόμη ακίνητης περιουσίας, κατά πλήρη παραγνώριση της οικονομικής δυνατότητας του φορολογούμενου, και
• την πλασματική φορολόγηση, κατά πλήρη παραγνώριση της πραγματικής, αγοραίας αξίας της ακίνητης περιουσίας.

Ανακόπηκε η ανοδική πορεία του οικονομικού κλίματος τον Οκτώβριο

Με εξαίρεση ορισμένους κλάδους του Λιανικού Εμπορίου, σημειώνεται επιδείνωση προσδοκιών σε όλους τους τομείς και οριακά στην καταναλωτική εμπιστοσύνη.

Επιδείνωση παρουσίασε τον Οκτώβριο το οικονομικό κλίμα στην Ελλάδα, καθώς ανακόπηκε η ανοδική πορεία του σχετικού δείκτη του ΙΟΒΕ, ο οποίος υποχώρησε στις 98,3 μονάδες από 100,6 τον Σεπτέμβριο. Παρέμεινε πάντως σε υψηλότερο επίπεδο από πέρυσι (94,3).

Με εξαίρεση ορισμένους κλάδους του Λιανικού Εμπορίου, σημειώνεται επιδείνωση προσδοκιών σε όλους τους τομείς και οριακά στην καταναλωτική εμπιστοσύνη.

Σύμφωνα με το ΙΟΒΕ, η διόρθωση αυτή στην  πορεία του δείκτη είναι μάλλον αναμενόμενη καθώς ο δείκτης έχει κινηθεί ανοδικά καθ’ όλη τη διάρκεια του 2017.

Στην έρευνα οικονομικής συγκυρίας του Ιδρύματος αναφέρεται ότι μετά το ιδιαίτερα δυναμικό, όπως συνήθως,  τρίτο τρίμηνο του έτους -που περιλαμβάνει και την τουριστική περίοδο -μετριάζονται οι εκτιμήσεις για την πορεία της οικονομίας.

«Ταυτόχρονα», συμπληρώνεται, «όσο προχωρούμε προς το τέλος του έτους, πυκνώνουν και οι δυσμενείς επιπτώσεις της φορολογικής επιβάρυνσης σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Αν και αυτές έχουν προεξοφληθεί ως ένα βαθμό, επηρεάζουν τις προσδοκίες για την οικονομία όταν αποτυπώνονται και στην πράξη».

Η Ελλάδα του Χίτλερ:Η πικρή απελευθέρωση~tvxs.gr

Η 16χρονη Τιτίκα Γκελντή έχει καταφύγει με την οικογένεια της στο βουνό για να γλιτώσει από τις διώξεις των συνεργατών των Γερμανών. Όταν ακούει ότι ο ΕΛΑΣ φτιάχνει μια διμοιρία γυναικών, λέει ψέματα ότι είναι ενήλικη, για να την δεχτούν.

Οι αντάρτες ελέγχουν ένα μεγάλο μέρος της ηπειρωτικής Ελλάδας. Στην Αθήνα διεξάγονται μεγάλες επιχειρήσεις σαμποτάζ και τα στρατεύματα κατοχής αποσύρονται από κάποιες γειτονιές. Στην Καισαριανή, οι κάτοικοι μαζεύουν φαγητό για τους αντάρτες του ΕΛΑΣ. Η ήττα των Γερμανών είναι προδιαγεγραμμένη, όμως η εθνική ομοψυχία που επικράτησε τα πρώτα δυο χρόνια της κατοχής δεν υπάρχει πια.

Ο φιλοκομμουνιστικός προσανατολισμός του ΕΛΑΣ ανησυχεί τους Βρετανούς, που υποστηρίζουν τη δεύτερη σε μέγεθος αντιστασιακή οργάνωση, τον ΕΔΕΣ. Στα βουνά ξεκινούν συγκρούσεις ανάμεσα στις δυνάμεις του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ και τον Απρίλη του 1944, ο ΕΛΑΣ εκτελεί τον Δημήτρη Ψαρρό που είχε ιδρύσει την τρίτη αντιστασιακή οργάνωση, το σύνταγμα 542.

Ο διχασμός όμως των αντιστασιακών ομάδων δεν υπάρχει ανάμεσα στους φυλακισμένους του στρατοπέδου του Χαϊδαρίου.

Η κατοχή και η αντίσταση μέσα από το ημερολόγιο μιας μαθήτριας.

Για να αντιμετωπίσει τον κομμουνιστικό κίνδυνο, η κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη ιδρύει το 1943 στην Αθήνα και την Πελοπόννησο τα τάγματα ασφαλείας. Στη βόρεια Ελλάδα, εμφανίζονται πολλές αντικομουνιστικές ομάδες που συνεργάζονται με τους Γερμανούς.

Οι τελευταίοι μήνες της Κατοχής βάφονται με αίμα. Οι Γερμανοί, σίγουροι πλέον για την ήττα τους εκδικούνται. Κομμένο, Καλάβρυτα, Δίστομο, Εύβοια, Χορτιάτης και Γιαννιτσά. Η εκδίκηση των ηττημένων Γερμανών. Τα σπέρματα ενός νέου εθνικού διχασμού. Η πικρή απελευθέρωση.

Ακροβατώντας στ΄ όνειρο με τον Κώστα Αντωνάκη , στους 90,1 fm της Λάρισας

«Μεφίστο»

Το Ποντίκι

του Στάθη

Το «Μεφίστο» είναι μια παλιά (πλέον) ταινία, γυρισμένη λίγα χρόνια πριν από την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Όποιος την έχει δει, υποθέτω ότι συχνά την επαναπροβάλει στο μυαλό του, την καρδιά του ή την ψυχή του. Πρόκειται για ένα από ’κείνα τα έργα που η διαχρονία τους συμβαδίζει με τις διαδρομές πολλών ανθρώπων, είτε στο επίπεδο των προσώπων, είτε στο επίπεδο των τάξεων. Το θέμα του φιλμ εκτείνεται σε μια αλληγορία περί τη συμφωνία με τον Διάβολο – ένα θέμα αέναο, που ενδεχομένως η πιο σημαντική εκδοχή του αποδίδεται με τον Φάουστ του Γκαίτε.

Στο «Μεφίστο», λοιπόν, περιγράφεται η ζωή ενός νεαρού, γοητευτικού καλλιτέχνη στη Γερμανία του Μεσοπολέμου – στην τελευταία της περίοδο, καθ’ όσον οι Ναζί κατακτούν την εξουσία. Πολιτικοποιημένος ο ίδιος καθώς και η παρέα του, όλοι αριστεροί, ζουν ταυτοχρόνως και μια ανέμελη ζωή, μποέμ, στα καμπαρέ, στις εκθέσεις, τις παραστάσεις, τις συναναστροφές και τις συναθροίσεις. Δεν μετέχουν στη βαριά πολιτική με την έννοια της στράτευσης, αλλά πρόσκεινται βεβαίως στην Αριστερά και υποστηρίζουν με θέρμη τα ανθρωπιστικά ιδεώδη.

Ταυτοχρόνως, στις λαϊκές τάξεις, ο ναζισμός θερίζει και ενθυλακώνει στις τάξεις του ζωές και ψυχές κατά μάζες. Άνεργοι, απόκληροι, ταπεινωμένοι, άλλοι βλέπουν στον ναζισμό μια ευκαιρία ταυτότητας ακόμα και αξιοπρέπειας και άλλοι μια ιδανική αγέλη για πλιατσικολόγημα (ίσως και με μακρά προοπτική). Το λαϊκό παιδί λοιπόν (ο αντιήρωάς μας, ας πούμε, εν σχέσει με τον διανοούμενο ήρωά μας) δεν έχει κανένα περιθώριο να χαριεντίζεται με τη ζωή, αλλά και καμιά ευκαιρία να νιώσει ότι οι διανοούμενοι δεν είναι απλώς σνομπ μαζί του. Στρατεύεται στα Τάγματα Εφόδου και αγωνίζεται για τη «λαϊκή επανάσταση» που θα αποκαταστήσει τη Δικαιοσύνη, θα φέρει την τάξη και θα δώσει στους εργάτες μια θέση στην κοινωνία.

Μηχανή του Χρόνου: Οι Έλληνες που συμμετείχαν στην απόβαση της Νορμανδίας

Έγιναν πρωτοσέλιδο στους New York Times. Ο στρατιώτης Έντυ Λαμπρός πήρε λάφυρο τη σβάστικα, αλλά την επομένη σκοτώθηκε

Στην 70η επέτειο της απόβασης στη Νορμανδία αποκαλύφθηκε η άγνωστη ιστορία των Ελληνοαμερικανών στρατιωτών που πολέμησαν στη μεγαλύτερη μάχη κατά του ναζισμού.

Το πρωτοσέλιδο των New York Times της 8ης Ιουνίου 1944, έκανε τον γύρο του κόσμου και απεικονίζει μια ομάδα μαχητών να κρατούν τη ναζιστική σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό ως λάφυρο. Ο νεαρός που γελά αριστερά είναι ο Έλληνας στρατιώτης του αμερικανικού στρατού και έγινε μαζί με τους συμπολεμιστές του λαϊκός ήρωας. Την επόμενη ημέρα σκοτώθηκε… Το ελληνοαμερικανικό ίδρυμα της ημέρας του ΟΧΙ (oxi day foundation) τίμησε τη μνήμη των Ελλήνων της ομογένειας που συμμετείχαν στην ιστορική μάχη της 6ης Ιουνίου 1944, γνωστή ως D-Day και μας θύμισε τα ονόματά τους. Πρόκειται για τους Νικόλαο Μπούρα, Έντυ Λάμπρο και Ευθύμιο Τσιμικλή. Η ονομασία «D-Day» είναι η κωδική ονομασία της απόβασης στη Νορμανδία και αποτελεί την εκκίνηση της μεγάλης προσπάθειας των Συμμάχων να απελευθερώσουν την ηπειρωτική Ευρώπη από τη γερμανική κατοχή κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πάνω από 4.000 στρατιώτες των συμμαχικών δυνάμεων έχασαν τη ζωή τους στη μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση όλων των εποχών, στις ακτές της Νορμανδίας στη Γαλλία.

Εθνικισμός και πολιτική

Σε ολόκληρο τον κόσμο, οι κυβερνήσεις προωθούν το εθνοκρατικό αίσθημα για να εδραιώσουν την στήριξη γύρω από πολιτικές ατζέντες που διαφορετικά θα ήταν διχαστικές. Για τις μικρότερες ή περισσότερο ομοιογενείς χώρες, αυτό έχει συνήθως λάβει τη μορφή εσωστρεφών αλλαγών εσωτερικής πολιτικής, όπως είναι οι περιορισμοί της μετανάστευσης και ο οικονομικός προστατευτισμός που αναζωπυρώνονται στην Ουγγαρία του Viktor Orban . Αλλά για κράτη μεγαλύτερα ή για κράτη πιο ισχυρά οικονομικά, το εθνοκρατικό αίσθημα τείνει να διευκολύνει επίσης μια επιθετική εξωτερική πολιτική. Η ιστορία είναι γεμάτη με τις δυσοίωνες συνέπειες του εθνοκρατισμού που εξαπλώνεται από τις μεγάλες χώρες στην παγκόσμια σκηνή .

 

Για τις μεγαλύτερες δυνάμεις, μια σημαντικού μεγέθους ή σημαντικού κύρους εθνική διασπορά μπορεί να είναι ένας δελεαστικός στόχος ώστε να προσεταιριστεί στο όνομα μιας εθνοκρατικής εξωτερικής πολιτικής. Τα κράτη που προσδένουν τη νομιμοποίησή τους στην εθνική ταυτότητά τους, συχνά καταβάλλουν ιδιαίτερες προσπάθειες  για να επιβεβαιώσουν την ταυτότητα αυτή μεταξύ των ομογενών στο εξωτερικό, επεκτείνοντας την ισχύ του κράτους και φθάνοντας πέρα από τα γεωγραφικά σύνορα. Ίσως κατά συνέπεια, τα κράτη αυτά έχουν επιδιώξει μερικές φορές παρεμβατικές εξωτερικές πολιτικές  για να «προστατεύσουν» τους ανθρώπους τους στο εξωτερικό.

Ο ρόλος της Γερμανίας στο αποσχιστικό κίνημα της Καταλονίας

ardin-rixi

Χαρακτηριστικός χαρτης της EFA

Μπίζνες που κερδίζουν από την απώλεια

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στην γερμανική ιστοσελίδα german-foreign-policy.com πριν από πέντε χρόνια (17/10/2012) όταν και τότε πάλι το θέμα της ανεξαρτησίας της Καταλονίας ήταν σε έξαρση. Φωτίζει μια παράμετρο του ζητήματος που ελάχιστα έχει φωτιστεί, δηλαδή τον ρόλο της Γερμανίας στην υποδαύλιση του ανεξαρτησιακού κινήματος και πώς συνδυάζεται αυτό με τις γενικότερες επιδιώξεις της Γερμανίας για το μέλλον της Ευρώπης. 

Άρδην

 (Μαδρίτη/Βαρκελώνη/Βερολίνο) Καθοδηγούμενες από την κρίση του Ευρώ και την γερμανική επιβολή λιτότητας, οι αποσχιστικές διαθέσεις της ισπανικής επικράτειας της Καταλονίας γίνονται ολοένα και πιο έντονες. Έπειτα από μια μεγάλη διαδήλωση που απαίτησε την απόκτηση κυρίαρχου κράτους, το περιφερειακό κοινοβούλιο και ο πρωθυπουργός του ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να διοργανώσουν ένα αποσχιστικό δημοψήφισμα κατά την επόμενη κοινοβουλευτική θητεία. Νέες πρόωρες εκλογές έχουν προγραμματιστεί στα τέλη Νοεμβρίου. Σύμφωνα με την Βαρκελώνη, η απόσχιση από την Ισπανία πρέπει να προκύψει ακόμα και αν κάτι τέτοιο συνεπάγεται την παραβίαση των ισχύοντων νόμων. Οι Καταλανοί αποσχιστές λαμβάνουν γερμανική υποστήριξη εδώ και πάρα πολύ καιρό. Το κόμμα των Πρασίνων βρίσκεται στην ίδια ευρωπαϊκή παράταξη που συμμετέχουν και τα αποσχιστικά κόμματα. Η οργάνωση-ομπρέλα τους έχει δημοσιοποιήσει χάρτες στους οποίους η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών εθνών παρουσιάζονται κατακερματισμένες σε μικρότερες οντότητες –χάρτης που περιλαμβάνει και το έθνος της Καταλονίας. Σύμφωνα με αυτόν, η Γερμανία έχει προσαρτήσει την Αυστρία, την γερμανόφωνη περιοχή της Ελβετίας και αρκετές άλλες περιοχές. Η συνεργασία με την Καταλονία, που συνδιοργάνωσε, την κορυφαία Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης το 2007, έδωσε μεγάλη ώθηση στους αποσχιστές. Η ειδική συνεργασία του γερμανικού κρατιδίου της Βάδης Βυρτεμβέργης παρέχει οικονομική στήριξη στις αποσχιστικές προσπάθειες –και καταδεικνύει μια προοπτική διάσπασης της Ευρώπης μεταξύ ενός οικονομικά επιτυχημένου πυρήνα, και περιθωριοποιημένων ζωνών χτυπημένων από την φτώχεια, η οποία εξάλλου αποκρυσταλλώνεται και μέσα στην Ευρωζώνη.

Έτσι μας ξεπουλάνε...*

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Το ενεργειακό παιχνίδι, στην περιοχή και το ενδιαφέρον για τον ΔΕΣΦΑ

Ο ΔΕΣΦΑ (Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου) έχει προγραμματιστεί να (ξε)πουληθεί στις αρχές του 2018. Η εν λόγω πώληση είναι ένα από τα προαπαιτούμενα για να κλείσει η τρίτη αξιολόγηση και ένα καλό παράδειγμα για να δει κάποιος τη μέθοδο αρπαγής στρατηγικής σημασίας (από γεωπολιτική και οικονομική σκοπιά) επιχειρήσεων του Ελληνικού Δημοσίου. Ας ρίξουμε, λοιπόν, μια ματιά στο πώς οργανώνεται το πλιάτσικο...

 

Το «κόλπο» είναι απλό: Στο πλαίσιο των όσων ορίζουν οι συμφωνίες (μνημόνια) για τη «διάσωση» της χώρας, οι δανειστές βάζουν στο καλάθι προς ξεπούλημα κάθε τι που έχει (γεωπολιτική) αξία (αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηροδρόμους, οδικές αρτηρίες κ.λπ.) και οικονομικές προοπτικές. Έτσι μέσα στις προ-απαιτούμενες «μεταρρυθμίσεις» για να συνεχίσουν οι δανειστές να παρέχουν νέα δάνεια για την οικονομική ρευστότητα τοποθετούνται και επιχειρήσεις του Δημοσίου όπως ο ΔΕΣΦΑ, οι οποίες προσφέρονται προς πώληση μέσα από «αδιάβλητες» διαδικασίες. 

Οι όροι της αγοραπωλησίας, προφανώς, δεν ρυθμίζονται από το αόρατο χέρι της αγοράς, αλλά από το πλαίσιο που διαμορφώνουν οι ολοφάνεροι μηχανισμοί των δανειστών, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να διαμορφώσουν την (χαμηλότερα δεν γίνεται) τιμή και να επιλέξουν τελικά και τον αγοραστή. Η ιστορία του ξεπουλήματος του ΔΕΣΦΑ είναι ενδεικτική της τακτικής των κορακιών που ίπτανται πάνω από το ελληνικό (οικονομικά και πολιτικά) πτώμα.

Μην αποπληρώνετε τα δάνειά σας!

Στην κουβέντα που ανοίξαμε τούτη την εβδομάδα περί τα οικονομικά, κάναμε λόγο και για το χρήμα το οποίο δημιουργούν οι τράπεζες. Ευκαιρίας δοθείσης, λοιπόν, ας πούμε ακόμη δυο-τρία λόγια πάνω σ' αυτό το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα τής δημιουργίας χρήματος.

Μπορεί το χρήμα να τυπώνεται μόνο από τις κεντρικές τράπεζες αλλά ο μεγαλύτερος όγκος του δημιουργείται από τις εμπορικές τράπεζες. Το χρήμα που κυκλοφορεί στην φυσική μορφή των χαρτονομισμάτων αντιστοιχεί σε λιγώτερο από το 10% του συνολικά κυκλοφορούντος. Το υπόλοιπο 90+% είναι λογιστικό χρήμα, κάτι σαν τον κοπανιστό αέρα που αναφέραμε στο χτεσινό σημείωμά μας. Πώς δημιουργείται όλο αυτό το χρήμα; Με τον τρόπο που είπαμε χτες: μέσω δανείων. Ας το εξηγήσουμε λίγο αυτό.

Πρώτα-πρώτα, ας προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε τον όγκο χρήματος που κυκλοφορεί. Αυτή η ποσότητα ισούται με το γινόμενο του χρήματος που υπάρχει επί την ταχύτητα κυκλοφορίας του, δηλαδή επί το πόσες φορές αλλάζει χέρια σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Να θυμηθούμε λίγο το χτεσινό παράδειγμα-ανέκδοτο με τον πελάτη του ξενοδοχείου; Αν είχε αφήσει στην ρεσεψιόν ένα πενηντάρι και αυτό το πενηντάρι άλλαξε πέντε φορές χέρια, ουσιαστικά κυκλοφόρησαν 250 ευρώ. Αν, μάλιστα, είχε πληρώσει με επιταγή ή με πιστωτική κάρτα, τότε κυκλοφόρησαν 250 ευρώ χωρίς να βγει από την τράπεζα δεκάρα τσακιστή.

Πάμε τώρα στον μανάβη να ψωνίσουμε ζαρζαβατικά. Πληρώνουμε με κάρτα, πράγμα που σημαίνει ότι αβγαταίνει το υπόλοιπο στον τραπεζικό λογαριασμό του μανάβη. Ο μανάβης, με την σειρά του, εξοφλεί το τιμολόγιο αγοράς των ζαρζαβατικών, δίνοντας εντολή στην τράπεζα να μεταφέρει το αντίστοιχο ποσό στον λογαριασμό τού προμηθευτή του. Εκείνος βλέπει την κίνηση και δίνει άλλη εντολή στην τράπεζα προκειμένου να εξοφλήσει το τιμολόγιο με το οποίο είχε αγοράσει λιπάσματα. Με την σειρά του ο έμπορος πληρώνει κατά τον ίδιο τρόπο τον δικό του προμηθευτή κλπ κλπ. Υπολογίστε πόσο χρήμα κυκλοφόρησε χωρίς να βγει καν χαρτονόμισμα από οποιαδήποτε τσέπη.

F 16 και αμυντικές δαπάνες

oikonomica

Εντύπωση έχει προκαλέσει στη χώρα η είδηση ότι στο πλαίσιο της επίσκεψης του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, κλείστηκε συμφωνία ανάμεσα στον Αμερικάνο πρόεδρο και τον Έλληνα πρωθυπουργό για αναβάθμιση των μαχητικών αεροσκαφών F-16 της Ελληνικής πολεμικής αεροπορίας. Η Ελλάδα παρά την κρίση, η οποία κλείνει αισίως τον όγδοο χρόνο στη χώρα μας δεν έχει προβεί σε δραστική μείωση των αμυντικών δαπανών της, οι οποίες ανέκαθεν ήταν πολύ υψηλές.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης πολύς κόσμος, αναζητώντας τα αίτια των μεγάλων ελλειμάτων και της χρεοκοπίας του κράτους, έστρεφε την προσοχή του στη φοροδιαφυγή, τη διαφθορά και το ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο. Αυτά τα φαινόμενα όμως συναντώνται εύκολα και στις υπόλοιπες δυτικοευρωπαϊκές οικονομίες. Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που μας διαχωρίζουν από αυτές όμως δεν είναι παρά οι αμυντικές μας δαπάνες.

Μπορεί το ποσοστό του ΑΕΠ που δαπανάται στην άμυνα να μη βρίσκεται πλέον στο 4,2% του 1988, στο τέλος του ψυχρού πολέμου, ούτε καν στο 3,6% του 2000, εξακολουθεί όμως να είναι υψηλότατο, στο 2,4% το 2016. Το 4,2% του 1988 μπορεί να φαίνεται αντιφατικό μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης ενός πρωθυπουργού που φώναζε στις πλατείες «έξω οι βάσεις του θανάτου» και ήταν μέλος διεθνών επιτροπών αποπυρηνικοποίησης, βρισκόμασταν ακόμη όμως εν μέσω του ψυχρού πολέμου και μετά από την κρίση του Σεισμίκ. Το 2000, όταν η υπόλοιπη Ευρώπη μείωνε τις αμυντικές δαπάνες της κάτω από το 2%, εμείς παραμέναμε σταθερά υψηλότερα από τους εταίρους μας. Εμείς είχαμε βέβαια φρέσκια την κρίση στα Ίμια …

Επειδή η ανεξάρτητη Καταλονία είναι μαχαιριά στη καρδιά της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης τους!

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Γιώργου Μητραλιά

Να λοιπόν που φτάσαμε αισίως στο προβλέψιμο και αναπόφευκτο: Η κυβέρνηση της Μαδρίτης καταργεί την αυτονομία της Καταλονίας, πράγμα που σημαίνει ότι την επαναφέρει στο καθεστώς που ίσχυε επί της δικτατορίας του φίλου, συμμάχου και συμπολεμιστή του Αδόλφου Χίτλερ, του πραξικοπηματία στρατηγού Φράνκο! Έτσι, η Καταλονία δεν θα έχει πια ούτε δημοκρατικά εκλεγμένη δική της κυβέρνηση, ούτε δικά της όργανα διακυβέρνησης, αλλά θα διαχειρίζονται τις υποθέσεις της -και τη ζωή των πολιτών της- τα μακρινά υπουργεία της Μαδρίτης και οι διάφοροι καταλανοί “εκπρόσωποι” τους σε ρόλο σύγχρονων… γκαουλάιτερ…

Γνωρίζουμε προκαταβολικά τον αντίλογο καθώς μας βομβαρδίζουν με αυτόν εδώ και εβδομάδες, τα καλά μας ΜΜΕ και οι ποικίλοι “αναλυτές” τους: Μα, θα πουν, όλα αυτά που κάνει η κυβέρνηση της Μαδρίτης είναι απολύτως “συνταγματικά” και “νόμιμα”. Συμφωνούμε απόλυτα. Είναι τόσο νόμιμα και τόσο συνταγματικά όσο ήταν και η άνοδος του Χίτλερ και του Μουσολίνι στην εξουσία! Ή ακόμα η πρόσφατη εγκατάσταση του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Ή επίσης ο πολύ πιο γνωστός σε εμάς, “νόμιμος” ζουρλομανδύας των Μνημονίων που “νόμιμα” φόρεσαν στη χώρα μας. Αλίμονο, η νομιμότητα είναι κάτι πολύ σχετικό ειδικά όταν αυτή αλλάζει ανάλογα με τις ανάγκες των υπερμάχων της, που εξάλλου -πρώτοι αυτοί- δεν έχουν κανένα συνειδησιακό πρόβλημα να την παραβιάσουν άνετα και ωραία όταν τους συμφέρει.

Οι εκλεγμένοι μονάρχες

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Νατάσας Στασινού

nstas@naftemporiki.gr

Καθώς ο κόσμος παρακολουθεί τις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Ρωσία βρίσκεται και πάλι υπό την εξουσία του τσάρου» έγραψε προ ημερών ο Economist σε άρθρο του για τη διακυβέρνηση του Βλαντιμίρ Πούτιν, ενός «εκλεγμένου μονάρχη». Ο Ρώσος ηγέτης δέχεται συχνά τα βέλη για τη συγκέντρωση ολοένα και περισσότερων εξουσιών, τις πρακτικές φίμωσης των αντιπάλων, τον περιορισμό των ελευθεριών, τη ροπή στον απολυταρχισμό. Δεν αποτελεί όμως σπάνιο φαινόμενο στην πολιτική σκηνή του σήμερα. Κάθε άλλο.

Ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ φρόντισε να ενσωματώσει τις «πολιτικές σκέψεις» του στη Χάρτα του Κομμουνιστικού Κόμματος, επιβεβαιώνοντας ότι είναι ο ισχυρότερος Κινέζος ηγέτης από την εποχή του «Μεγάλου Τιμονιέρη». Και εάν στην περίπτωση της Κίνας είναι αναμενόμενο, καθώς έχουμε να κάνουμε με μη δημοκρατικό καθεστώς, δεν συμβαίνει το ίδιο με άλλες μεγάλες δυνάμεις.

Στην Ινδία ο εκλεγμένος πρωθυπουργός, Ναρέντρα Μόντι, προβάλλει ολοένα και περισσότερο το προφίλ του ηγέτη με «πυγμή», που δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφισβήτησης, ενώ αναπολεί συχνά-πυκνά την «ένδοξη ιστορία» της χώρας.

«Ετοιμάζοντας» την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Δεν θα φθάσουμε στο σημείο να συμμερισθούμε την αίσθηση ότι η επίσημη επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγγίπ Ερντογάν στην Αθήνα σε μερικές εβδομάδες – δηλαδή, σε διπλωματικούς χρόνους, «αύριο» - με την πρόσκληση του Έλληνος Προέδρου της Δημοκρατίας που μετέφερε στον Τούρκο ομόλογο (αλλά… τι ομόλογο! ο Τούρκος Πρόεδρος είναι παντοκράτωρ και παντεξουσιαστής στα δικά του, ενώ την εκδοχή του Έλληνος Προέδρου την κρατούμε όσο θεσμικά χλωμή γίνεται) να την έχει μεταφέρει ο Έλληνας ΥΠΕΞ-άνθρωπος-ορχήστρα Νίκος Κοτζιάς, μεθοδεύθηκε και προωθείται έτσι, αστραπιαία, με υποβολέα την Ουάσιγκτων. Όπου βρέθηκε ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο με τον Πάνο Καμμένο (όθεν ο θόρυβος περί τα F-16, και η επιμελημένη σιγή περί την Σούδα), αλλά και με τον Ν. Κοτζιά. με επίδοση λίστας των τουρκικών παραβιάσεων στον Αμερικανό Αντιπρόεδρο Μάικ Πένς, αλλά και με αναφορά των Ελληνοτουρκικών στην συνάντηση Τσίπρα-Τραμπ.

Υπεραπλουστεύοντας ως συνήθως τα πράγματα, θεωρήσαμε στην Ελληνική δημόσια συζήτηση ότι κάποιου είδους αναβαθμισμένη «ομπρέλα» αποκτήθηκε πλέον μετά την επίσκεψη στις ΗΠΑ/μετά τις δηλώσεις περί στρατηγικής σχέσης των δυο χωρών κοκ. Και ότι η ευρύτερη αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας στην περιοχή, πέρα από την γενική αναταραχή που συνεχίζεται σ’ εκείνο που κάποτε ήταν η Εγγύς Ανατολή και που εμπλέκει σε διπρόσωπους ρόλους την γείτονα Τουρκία, είναι μια αναβάθμιση εδραζόμενη στην διατάραξη των σχέσεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ με την Άγκυρα. Από τις οξείες δηλώσεις Ερντογάν μέχρι τις εναλλαγές συμμαχιών και αντιπαραθέσεων στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας, από τα ερωτηματικά πάνω από την μεγα-Βάση του Ιντσιρλικ και μέχρι την ιστορία της δίωξης των ασφαλιτών του Ερντογάν για επιθέσεις κατά πολιτών επί Αμερικανικού εδάφους.

Έξοδος... κινδύνου

Ποια είναι λοιπόν η οικονομία που ετοιμάζεται να βγει από το μνημόνιο;

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Βασίλη Κωστούλα

vkost@naftemporiki.gr

Οι καιροί αλλάζουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ αγκάλιασαν το μνημόνιο και ήδη οικοδομείται το «come back» της Ελλάδας του κ. Τσίπρα. Είναι το «success story» της Ελλάδας του κ. Σαμαρά, συν τρία χρόνια καθυστέρηση κι άλλα 86 δισ. ευρώ για τους φορολογούμενους· ο λογαριασμός της «εθνικής αξιοπρέπειας» του κ. Βαρουφάκη το 2015.

Στις Βρυξέλλες προετοιμάζουν την επόμενη μέρα του προγράμματος. Ακούστηκε μέχρι και ότι η Κομισιόν στήνει καμπάνια για την έξοδο από το μνημόνιο. Οι Ευρωπαίοι θέλουν να τελειώνουν με την Ελλάδα. Διπλωματικές πηγές τονίζουν σε όλους τους τόνους ότι, το αργότερο τον Αύγουστο του 2018, η χώρα θα πρέπει μόνη της να διαχειρίζεται τις υποθέσεις της. Γνωρίζουν βεβαίως ότι δεν είναι έτσι.

Οι χώρες τους έχουν και οι ίδιες εγκλωβιστεί στη δίνη της ελληνικής στασιμοχρεοκοπίας. Είναι τεράστιο το κεφάλαιο, οικονομικό και πολιτικό, που έχουν διαθέσει στο πρόγραμμα για να εγκαταλείψουν τώρα την Ελλάδα. Όμως δεν περνάει εύκολα από τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια ένα 4ο πακέτο. Εξ ου και η πιστοληπτική γραμμή στήριξης, η οποία θα ενεργοποιείται μαζί με επακόλουθα μέτρα και υποχρεώσεις, ως επικρατέστερο σενάριο για το τέλος του 2018.

Η Ελλάδα δεν έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών, που καλώς ή κακώς δεν υπακούουν στις ανάγκες εκλογικών ακροατηρίων, με αποτέλεσμα να επιφυλάσσουν για το ελληνικό Δημόσιο ένα οριακό επιτόκιο δανεισμού στη βαριά περιοχή του 4%-5%.