Τροφή για Σκέψη!

του Παναγιώτη Οικονομόπουλου

Κάποιοι άσχετοι οικονομολόγοι είτε στην κυβέρνηση είτε στην επιτροπή προϋπολογισμού της βουλής είτε σαν "καθηγητές" διαιδδουν τρομοκρατικα οτι η επιστροφη στην δραχμη θα επιφερει μεγαλη αυξηση του πληθωρισμου και μεγαλη υποτιμηση της αξιας της. Για να δουμε ομως αυτην την σχεση και τις συνθηκες της Ελληνικης οικονομιας που επιδρουν σε αυτην την σχεση. Γενικα μπορουμε να πουμε οτι υπαρχει μια θετικη σχεση πληθωρισμου και υποτιμηση της ισοτιμιας του νομισματος. Αυτη ομως η σχεση εξαρταται απο πολλους παραγοντες και παραμετρους και δεν ειναι καθορισμενη καθως επηρρεαζεται περαν απο τα θεμελειωδη μεγεθη της οικνομιας και απο κερδοσκοπικες πιεσεις στην αγορα FOREX αλλα και απο την αποδοχη του νομισματος στις συναλλαγες, δηλαδη την εμπιστοσυνη διακρατησης αυτου του νομισματος σαν διαθεσιμη ρευστοτητα.

1. Το Ελληνικο ισοζυγιο πληρωμων εχει σχεδον ισοσκελιστει και με την επανοδο στην δραχμη θα ευνοηθουν οι τουριστικες εισπραξεις, οι εξαγωγες τροφιμων (ιδιως αν σταματησουν οι κυρωσεις κατα της Ρωσσιας που μας επιβαλει η ΕΕ!) και συγχρονως οι εισροες μεσω ΕΣΠΑ και αλλων κοινοτικων προγραμματων θα συνεχιστουν γιατι δεν εχουν σχεση με το νομισμα! Αυτο σημαινει οτι το ισοζυγιο πληρωμων δεν θα αποτελει πηγη υποτιμησης του νομισματος.

Το «ταμείο ιδιωτικοποιήσεων» και η επιστροφή στην πολιτική της ισχύος

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΤΖΙΑΣ, «ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ», 1967

του Νιλς Καντρίτσκε

μετάφραση: Ίων Δραγουμάνος

Ο Βόλφγκανγκ Μίνχαου έγραψε μια καταιγιστική –και δυστυχώς εύστοχη––κριτική για το χαρακτήρα του νέου «προγράμματος διάσωσης» το οποίο επιβλήθηκε την περασμένη Δευτέρα το πρωί στην κυβέρνηση Τσίπρα στις Βρυξέλλες (το γερμανικό κείμενο στον Spiegel εδώ). Δεν έχω να προσθέσω πολλά στο άρθρο αυτό, κυρίως σε ό,τι αφορά την πολιτική της κυβέρνησης Σόιμπλε-Μέρκελ, κυβέρνηση στην οποία ο «αντικαγκελάριος» Γκάμπριελ επέλεξε να παριστάνει απλώς τον συνοδηγό. Στους αγώνες μοτοσυκλέτας, στην παλιομοδίτικη κατηγορία των μηχανών με καρότσα, ο ρόλος του συνοδηγού ήταν απλώς να κρεμιέται έξω από την καρότσα έτσι ώστε να μην φεύγει στις στροφές το όχημα. Ο συνοδηγός αυτός ήταν γνωστός και ως «ο γρασαδόρος», γιατί ήταν υπεύθυνος για τη συντήρηση και την προετοιμασία της μοτοσυκλέτας πριν από τον αγώνα. Πολύ θα ταίριαζε ο χαρακτηρισμός αυτός για να περιγράψει τον πολιτικό ρόλο που έχει ανατεθεί στη σοσιαλδημοκρατία για την εσωτερική και την εξωτερική πολιτική της Γερμανίας στην εποχή Σόιμπλε-Μέρκελ.

Ο Μίνχαου περιγράφει τα όσα συνέβησαν πρόσφατα στις Βρυξέλλες ως πολιτική ισχύος στο πρότυπο του 19ου και του 20ού αιώνα, όταν ο ισχυρότερος επέβαλε στον ασθενέστερο τη θέλησή του. Το καλύτερο παράδειγμα για να εικονογραφήσει αυτή την πολιτική ισχύος σήμερα είναι ένα πολύ συγκεκριμένο μέτρο που αποφασίστηκε στις Βρυξέλλες και πρέπει να το εφαρμόσει η Ελλάδα. Αναφέρομαι στο κατασκεύασμα του «ταμείου ιδιωτικοποιήσεων», το οποίο αναμένεται να αποφέρει 50 δισ. ευρώ από την πώληση περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου. Αν εξετάσουμε λίγο καλύτερα αυτή την ευρεσιτεχνία, είναι πολλά αυτά που μας κάνουν εντύπωση.

«Ταμείο ιδιωτικοποιήσεων»: μια παλιά ιδέα σερβίρεται ξαναζεσταμένη

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΙ;

Cretetv Antitheseis

Η Ελλάδα αποκαλύπτει: Η Ευρώπη που δεν θέλουμε πια

Ένα κίνημα νέο και γεμάτο ενέργεια ήταν έτοιμο να αλλάξει ένα ολόκληρο έθνος και να αφυπνίσει τη γηραιά ήπειρο. Το Eurogroup και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) συνέτριψαν αυτή την ελπίδα.

Άρθρο του Σέρζ Χαλιμί, συγγραφέα, δημοσιογράφου και διευθυντή της μηνιαίας γαλλικής εφημερίδας Le monde diplomatique, για το τεύχος του Αυγούστου 

Πέρα από το σοκ που τα γεγονότα στην Ελλάδα προκάλεσαν σε κάποιους από τους υποστηρικτές του ευρωπαϊκού σχεδίου, τρία μαθήματα προκύπτουν: Πρώτον, ως προς τη φύση μιας ολοένα και αυταρχικότερης Ένωσης, στο βαθμό που η Γερμανία της επιβάλει, χωρίς αντίβαρο, τη θέλησή της και τις εμμονές της. Δεύτερον, ως προς την αδυναμία μιας κοινότητας βασισμένης σε μια υπόσχεση ειρήνης, να αντλήσει ένα δίδαγμα από την ιστορία, ακόμη και την πιο πρόσφατη και την πιο βίαια, όταν αυτό που την ενδιαφέρει πρωτίστως είναι η επιβολή κυρώσεων στους κακοπληρωτές και στους σκληροκέφαλους. Και τέλος, την πρόκληση που αποτελεί αυτός ο λησμονημένος καισαρισμός, για εκείνους που έβλεπαν την Ευρώπη ως εργαστήριο υπέρβασης του εθνικού πλαίσιου και δημοκρατικής ανανέωσης.

Βαρουφάκης στους Ισπανούς: Κινδυνεύετε να γίνετε ... Ελλάδα (Photo)

Το Ποντίκι

Με μία συνέντευξή του στην εφημερίδα El Pais που θα δημοσιευτεί ολόκληρη την Κυριακή, ο Γ. Βαρουφάκης απευθυνόμενος στον ισπανικό λαό τον προειδοποιεί πως υπάρχει ακόμα ο κίνδυνος να γίνουν Ελλάδα.

Ουρές στα ATM της Deutsche Bank

του Κώστα Καίσαρη

Νενικήκαμεν. Μία που το είπε ο Φειδιππίδης κι άλλη μία που το είπε ο Αλέξιος Τσίπρας. Μία που κερδίσαμε τους Πέρσες στη μάχη του Μαραθώνα κι άλλη μία που κερδίσαμε τους Γερμανούς και λοιπούς βάρβαρους υστέρα από δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Κι αν ο Φειδιππίδης είπε το νενικήκαμεν και τίναξε τα πέταλα, ο Αλέξιος Τσίπρας ζει και βασιλεύει.

Για οποίον, λοιπόν, κοιμάται τον ύπνο του δίκαιου κι έχει βαθιά μεσάνυχτα, ο πρωθυπουργός της χώρας φρόντισε να του ανοίξει τα μάτια. Οι Έλληνες μπορούν να είναι υπερήφανοι. Το ότι οι θεσμοί στην πρόσφατη συμφωνία μάς πήραν και τα σώβρακα, είναι ένας μύθος, μία αισχρή ανθελληνική συκοφαντία. Σε αυτή τη σκληρή και αδυσώπητη διαπραγμάτευση, η πτωχή άλλα τίμια Ελλάς θριάμβευσε, οι Γερμανοί και τα τσιράκια τους υπέστησαν πανωλεθρία.

Ακόμα χειρότερη κι απ αυτή του Αδόλφου Χίτλερ στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Μία που τους κατέβασε τη σημαία ο Μανώλης Γλέζος από την Ακρόπολη κι άλλη μία που τους κατέβασε τα παντελόνια ο Αλέξιος Τσίπρας. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν θα μπορούσε να μείνει άλλο σιωπηλός. Μίλησε "στο Κόκκινο" και είπε όλη την αλήθεια: "Η συμφωνία ήταν μία πύρρειος νίκη των δανειστών. Και μία ηθική νίκη της κυβέρνησης της αριστεράς".

Πράγματι:

- η γερμανική οικονομία τρίζει συθέμελα

Ο Σύριζα ως "καταστρόϊκα"

Νέα Κρήτη

Εν τέλει, ο Γιάννης Βαρουφάκης αποκαλύπτει τον Αλέξη Τσίπρα. Δηλώνει πως, σύμφωνα με εντολή του τελευταίου, από τον περασμένο Δεκέμβριο, προετοίμαζε μυστικό σχέδιο για το πώς θα ελέγξει κρυφά τις καταθέσεις όλων των Ελλήνων έτσι ώστε να μπορεί, μέσα σε μία μέρα, να μετατρέψει το νομισματικό σύστημα της χώρας και να περάσει από το ευρώ στη δραχμή, χωρίς να το γνωρίζουν οι ίδιοι οι πολίτες της χώρας. Παρότι ο Βαρουφάκης διαθέτει πλούσια φαντασία, είναι μυθομανής και διακρίνεται για τις μπαρούφες του (εξ ου και το τόσο ταιριαστό γι' αυτόν όνομά του, που φαίνεται πως κρατάει από κάποια μακρά οικογενειακή παράδοση), είμαι πεισμένος πως αυτό το σχέδιο ήταν πραγματικό, στο πλαίσιο βέβαια  πάντα της συριζαίικης πραγματικότητας.

Του Γιώργου Καραμπελιά

Το ότι είναι πραγματικό και όχι αποκύημα της φαντασίας του Βαρουφάκη  καταδεικνύεται από μία πληθώρα στοιχείων. Πρώτα και κύρια, από το γεγονός ότι η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός δεν τολμούν να τον διαψεύσουν, ενώ συναρτάται άμεσα με την κήρυξη του δημοψηφίσματος και το κλείσιμο των τραπεζών, ως το προοίμιο για τη μετάβαση στη δραχμή. Μόνο που, την τελευταία στιγμή, ο Τσίπρας, κάτω από ποικίλες πιέσεις τις οποίες έχουμε αναλύσει σε άλλα κείμενα, έκανε πίσω. Αυτό, εξάλλου, υποδηλώνει ο τρόπος που για έξι μήνες δήθεν διαπραγματευόταν η κυβέρνηση, οδηγώντας τα πράγματα στο τελικό αδιέξοδο, στα τέλη Ιουνίου.

Επιπλέον ενδείξεις ή και αποδείξεις για την ύπαρξη αυτού του σχεδίου μας δίνει η μερική του αποκάλυψη από τον πρόεδρο των εφοριακών υπαλλήλων και νυν ανταμειφθέντα με υπουργείο, Τρύφωνα Αλεξιάδη,  ο οποίος είχε δηλώσει, σε ανύποπτο χρόνο, την Άνοιξη, πως οι εφορίες θα ήταν δυνατό να αντικαταστήσουν τις τράπεζες, δήλωση την οποία και αμέσως απέσυρε μετά τον σχετικό σάλο που προκάλεσε. Επρόκειτο άραγε για εφαρμογή του σχεδίου Βαρουφάκη, περί παράλληλου τραπεζικού συστήματος; Στην ίδια κατεύθυνση επίσης εντάσσεται το σχέδιο Λαφαζάνη και η δήλωση της Βαλαβάνη, το βράδυ του δημοψηφίσματος, ότι θα ελέγχονται και οι τραπεζικές θυρίδες, καθώς και η απόσυρση μεγάλου χρηματικού ποσού της μητέρας της από το τραπεζικό σύστημα.

Λαϊκισμός ή αναγκαιότητα, η απαίτηση εναλλακτικών για μνημόνια-ευρώ;

Νέα Κρήτη

Δυστυχώς, παρά την μεγάλη πλειοψηφία ενός τουλάχιστον 62% που ουρλιάζει "όχι πια", παρά την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, τα μόνιμα capital controls στις καταθέσεις μας, τα ολοένα πιο αυστηρά τιμωρητικά μέτρα-φορολογίες από τρία εν ισχύ μνημόνια, την ανεργία, πείνα, στερήσεις, τους επερχόμενους μαζικούς πλέον πλειστηριασμούς, τις κατ' επανάληψη πρόωρες εκλογές, τη μηδενική ορατότητα για το αύριο, τα συντριπτικά δίχως τέλος χτυπήματα από παντού… ακόμα παραμένουμε εγκληματικά χωρίς ούτε καν συζήτηση για εναλλακτικές λύσεις… απίστευτο!

Του Σπύρου Βροντινού *

Απίστευτο επίσης το πως τολμούν κάποιοι σάπιοι, πλήρως αποτυχημένοι, να χαρακτηρίζουν προδοσία το κύριο καθήκον κάθε πατριωτικής κυβέρνησης παγκοσμίως: να αναζητεί-προετοιμάζει διαρκώς, όχι ένα, αλλά δεκάδες εναλλακτικά σενάρια για όλα ανεξαιρέτως τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ή θα αντιμετωπίσει η χώρα, όπως π.χ. αποφυγή μιας ομηρίας-εκβιασμών μέσω capital controls, κ.λπ.

Δεδομένου μάλιστα του ήδη τεραστίου μεγέθους της Ελληνικής τραγωδίας, είναι απείρως προκλητικό-ελεεινό το θράσος της κατάπτυστης "εσωτερικής τρόικας", που απαιτεί τιμωρία όσων πατριωτικά τόλμησαν να σκεφτούν εναλλακτικές στον μνημονιακό μονόδρομο-φάκα που οι ίδιοι οι κατηγορούντες έστησαν. Έγκλημα θα πρέπει να θεωρείται η μη διαρκής αναζήτηση βελτίωσης-εναλλακτικών. Κατανοούμε βέβαια όσους, εξ' ιδίων κρίνοντας, αποδέχονται ως μόνη-επαρκή στρατηγική διακυβέρνησης, την μέγιστη δυνατή μίζα, θεωρώντας από συνήθεια οιαδήποτε άλλη εξερεύνηση ως μέγα έγκλημα…

Δραχμοφονιάδες 2.0

Outside the Wall

Πέτρος Αργυρίου

Τα παλιά καλά χρόνια, υπήρχε μια κατηγορία ανθρώπων που λάτρευαν τη δραχμή τόσο πολύ που δεν άντεχαν οποιαδήποτε μορφή της να τους εγκαταλείψει.

Συνήθως εύποροι, πολλοί από τους φραγκοφονιάδες με την αντικατάσταση της δραχμής από το ευρώ μεταλλάχτηκαν.

Γίναν δραχμοφονιάδες, ευρύτερα γνωστοί ως ευρωλιγούρια.

Οι δραχμοφονιάδες λέγαν πως το μέλλον είναι μπροστά -λες και ήταν πολλοί αυτοί που θα διαφωνούσαν σε αυτό μαζί τους- και λέγοντας τούτο επιχειρούσαν να δώσουν στο μέλλον τη μορφή που τους βόλευε.

Ονομάστηκαν έτσι και εκσυγχρονιστές και επιχείρησαν να εξαφανίσουν ότι θύμιζε παρελθόν: Άλλαζαν την οικονομία, την ιστορία, τα πάντα.

Σε σημαντικό βαθμό τα κατάφεραν μέσω του μαγικού φυλακτού που λεγόταν ευρώ και έρρεε με τη σέσουλα στους μηχανισμούς που είχαν στήσει.

Όταν το ευρώ άρχισε να καταπίνει το λαό τους, το δίλλημα ευρώ ή λαός είχε για αυτούς προφανή απάντηση: Ευρώ. 

Το πραγματικό Plan B ή ο νέος ελληνικός μαραθώνιος

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

των Σαμ Γκίντιν και Λίο Πάνιτς

Μπροστά στο ενδεχόμενο του αποκλεισμού της χώρας από την χρηματοδότηση των στοιχειωδών αναγκών της και την απειλή της εκδίωξής της από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ελληνικό κοινοβούλιο έχει πλέον επικυρώσει δια της ψήφου του την αποδοχή ενός ακόμη τροϊκανού μνημονίου. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας αναγνώρισε –σε αντίθεση με την επιλογή της σοσιαλδημοκρατίας να εφαρμόζει τον νεοφιλελευθερισμό ως μέρος του «εκσυγχρονιστικού» της προγράμματος– ότι πρόκειται για «μια κακή συμφωνία», η οποία επιβλήθηκε στους έλληνες. Τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ διχάστηκαν, παρόλο που τα τρία τέταρτα εξ αυτών ακολούθησαν τον Τσίπρα ψηφίζοντας ναι. Την ίδια ώρα, χιλιάδες οργισμένοι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Συντάγματος και στη συνέχεια διαδήλωσαν στο κέντρο της Αθήνας. Αυτή τη φορά το ΟΧΙ αφορούσε στην απόρριψη του νέου μνημονίου. Από την άλλη μεριά, στο εσωτερικό της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, η οποία δεν έχει ακόμη συνεδριάσει, εκδηλώνεται ήδη ένα αρκετό ισχυρό ρεύμα διαφωνίας. Ταυτόχρονα όμως, υπάρχει μια γενική αίσθηση, η οποία αντλείται από τα μέλη του κόμματος και τους υποστηρικτές του, όλων των βαθμίδων, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση πρέπει να υποστηριχτεί και να συνεχίσει την άσκηση των καθηκόντων της.

Μπροστά σε αυτού του είδους τις διαιρέσεις και τις απογοητεύσεις, το βασικό ερώτημα αφορά το τι θα μπορούσε να γίνει στην κατεύθυνση της αναζωογόνησης και της συνέχισης της πάλης του ΣΥΡΙΖΑ ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό. Και στο βαθμό που ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο σημερινός καπιταλισμός –δεν υπάρχει κάποιο άλλο είδος–, τι θα μπορούσε να γίνει ώστε να τεθεί μια ισχυρή βάση για το τέλος του ίδιου του καπιταλισμού. Μολονότι κρίσιμες πτυχές του εν λόγω διλήμματος εξειδικεύονται στο πλαίσιο της ελληνικής περίπτωσης, δεν πρόκειται για ένα ερώτημα που αφορά μόνο τους Έλληνες, αλλά στο πώς η απανταχού αριστερά σκέφτεται και αποκρίνεται στην πρόκληση του ερχομού της στα πράγματα, εντός ενός απολύτως εχθρικού περιβάλλοντος, για να επιχειρήσει την προστασία του λαού από τη χειρότερη νεοφιλελεύθερη λεηλασία και να προσπαθήσει να εκκινήσει «μια πραγματικά υπαρκτή μετάβαση» προς έναν πιο εξισωτικό, αλληλέγγυο και ουσιωδώς δημοκρατικό κόσμο.

Στην υπεράσπιση της ουτοπίας (There is no alternative)

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Της Μαρίας Λούκα

Aπ’ τα παλιά καλοκαίρια θυμάμαι συνήθως το πρώτο καθάγιασμα στο νερό, το άδειασμα του νου σε μια παραλία με μια στίβα νουάρ μυθιστορήματα, το λυτρωτικό αεράκι στα θερινά σινεμά, το σκάλωμα στην αποκάλυψη ενός καινούργιου ηλιοβασιλέματος και διάφορα τέτοια ειδυλλιακά σ’ ένα κάδρο ανεμελιάς που όλο και ξεχαρβαλωνόταν τα τελευταία χρόνια, καθώς τα καλοκαίρια στένευαν, βυθιζόμενα κι αυτά μαζί σ’ ένα αέναο σπιράλ σκοτούρας.

Φέτος ο χρόνος καρφιτσώθηκε σ’ εκείνη την αποφράδα Δευτέρα. Τη δική μας «Μαύρη Δευτέρα».

Αποκοιμισμένη μ’ ένα τηλεκοντρολ στο χέρι κι ένα λαπτοπ στα πόδια – σε μια αστεία κατάσταση όπως οι περισσότεροι δημοσιογράφοι του κόσμου εκείνες τις μέρες – άνοιξα τα μάτια μου την ώρα που έφευγες για δουλειά. Αντί για καλημέρα, ερώτηση: «Η Σύνοδος;», «Συνεχίζεται, κοιμήσου». Σιγά μη ξανακοιμόμουν. Επόμενη ερώτηση: «Ο Τσίπρας;», «Δε γύρισε». Ο Τσίπρας δε γύρισε. Το #thisisacoup και το #TsiprasleaveEurosummit έμειναν δυο ανεκπλήρωτα trend που έγραψαν τη δική τους σύντομη ιστορία στον κόσμο του twitter και στοίχειωσαν τις δικές μας βαριές ανάσες που αντηχούσαν σχεδόν σε κάθε γωνιά αυτής της πόλης. Ο Τσίπρας εμφανίστηκε κανα δίωρο αργότερα μπροστά στις κάμερες προαναγγέλλοντας το τρίτο Μνημόνιο και η εικόνα του σιγά – σιγά θόλωνε, όπως ξεθώριαζαν κι εκείνες οι «λέξεις» του Συντάγματος που στις προγραμματικές δηλώσεις μας έκαναν όλους και όλες να ανεβούμε λίγο ψιλότερα.

Ελληνικός ζεόλιθος και κρατικές υπηρεσίες

Νέα Κρήτη

Η ανάπτυξη που είναι ικανός να φέρει ο ελληνικός ζεόλιθος στη Θράκη, αλλά και ευρύτερα στην Ελλάδα, είναι σημαντική και πρέπει να είναι γνωστή στις κρατικές υπηρεσίες που εξετάζουν την ορθότητα όλης της διαδικασίας. Δεν μιλάμε βέβαια μόνο και μόνο για το 8% που αποτελούν τις απολαβές του ελληνικού δημοσίου για κάθε λατομείο, αφού ο ζεόλιθος ως πέτρωμα ανήκει σε αυτήν την κατηγορία.

Του Νίκου Λυγερού

Αλλά γενικότερα στην ενδοχώρα και το εξωτερικό. Διότι προς το παρόν ο ζεόλιθος είναι εισαγωγής. Έτσι η εξόρυξη του ελληνικού ζεόλιθου θα δημιουργήσει μια εξοικονόμηση αρχικά και στη συνέχεια μια εξωστρέφεια με οφέλη για την πατρίδα μας. Επίσης, το εργατικό δυναμικό στη Θράκη και στη Μακεδονία θα είναι ελληνικές οικογένειες που το έχουν ανάγκη, ειδικά αυτήν την περίοδο.

Η ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΣ ΙΣΟΖΥΓΙΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ

Του Παναγιώτη Οικονομόπουλου

Ας αναλύσουμε με απλά λόγια τις κατηγορίες των στοιχείων της δομής του πρωτογενούς ισοζυγίου του γενικού προϋπολογισμού της συνολικής κυβέρνησης όχι για λόγους λογιστικούς και στατικούς αλλά για λόγους οικονομικής και δυναμικής ανάλυσης. Οι τρεις βασικές αναλυτικές κατηγορίες είναι το 1) κυκλικό, 2) διαρθρωτικό και 3) επενδυτικό ισοζύγιο του προϋπολογισμού που συμπεριλαμβάνει όλα τα έσοδα/έξοδα όλων των κυβερνητικών υπηρεσιών και οργανισμών, κεντρικών, περιφερειακών, τοπικών και κοινωφελών υπηρεσιών εξαιρούμενων μονό των τοκοχρεολυσίων του κρατικού  χρέους. 

 Το κυκλικό ισοζύγιο μεταβάλλεται αντίστροφα (πλεόνασμα/έλλειμμα) με την διακύμανση ανόδου/καθόδου του ΑΕΠ καθότι περιλαμβάνει μετρά αυτόματης προσαρμογής και σταθεροποίησης της διακύμανσης του εθνικού εισοδήματος/προϊόντος, μετρά όπως η κάλυψη επιδομάτων ανεργίας, κοινωνικής υποστήριξης και η αυτόματη αύξηση/μείωση φορολογικών/ασφαλιστικών εσόδων με την άνοδο/κάθοδο του εισοδήματος με σταθερούς φορολογικούς/ασφαλιστικούς συντελεστές. Το διαρθρωτικό ισοζύγιο μεταβάλλεται αρνητικά (έλλειμμα/πλεόνασμα) με την ιδιωτική συμπεριφορά εκμετάλλευσης των κρατικών δαπανών  μέσω σπατάλης/διαφθοράς, με την φορολογική συμπεριφορά, αντίστροφα με την υπερβολή της πολίτικης δημοσιονομικού περιορισμού (λιτότητα) που υπερφορολόγει με υψηλούς συντελεστές εισοδήματος αλλά και ανεξάρτητων του εισοδήματος (πχ. κατοχή ακίνητης περιουσίας, δήμευση καταθέσεων) αλλά και περιορίζει την αναγκαία κρατική δαπάνη πέραν της σπατάλης. Επίσης επηρεάζεται αρνητικά από την αναποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού στον έλεγχο και είσπραξη φόρων και στην παράγωγη κοινωφελών υπηρεσιών προς την κοινότητα των πολιτών. Συμπεριλαμβάνει και την αναδιάρθρωση των φορολογικών και ασφαλιστικών συντελεστών και τα μετρά πιστοποίησης, δανειοδότησης, έλεγχου και εποπτείας των συναλλαγών. Τέλος το επενδυτικό ισοζύγιο αναφέρεται στις κρατικές επενδύσεις (έσοδα, έξοδα) που εκτελούνται για την αναδιοργάνωση των κρατικών υπηρεσιών και τις υποδομές κοινωφελών υπηρεσιών (παραγωγικές, κοινωνικές) ώστε να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών και των δικτύων υποστήριξης της παραγωγικής και συναλλακτικής δραστηριότητας.

Δυστυχώς πολλοί οικονομολόγοι αδυνατούν να αντιληφτούν την δυναμική αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των αναλυτικών κατηγοριών ισοζυγίου του προϋπολογισμού μέσω των επιπτώσεων επί του εισοδήματος αλλά και επί της αποτελεσματικότητας της οικονομικής δραστηριότητας. Ας δούμε τις παραμετρικές σχέσεις των καταστάσεων ισοζυγίου αυτών των αναλυτικών κατηγοριών του προϋπολογισμού.

Ενεργειακή διαπραγμάτευση

Νέα Κρήτη

Μέσα σε όλες τις διαπραγματεύσεις που πρέπει να κάνουμε για την πατρίδα μας, είναι και αυτή που αφορά το δεύτερο θαλάσσιο οικόπεδο και την τριπλή κοινοπραξία.

Του Νίκου Λυγερού

Διότι έχουμε στα χέρια μας μια δυνατότητα ανάλογη με την Αφροδίτη της Κύπρου. Είναι σημαντικό να εξεταστεί όσο πιο γρήγορα γίνεται η ορθότητα του φακέλου κι αφού υπάρχει μόνο μία υποψηφιότητα σε αυτό το θαλάσσιο οικόπεδο, ν' αρχίσουμε επί του πρακτέου τη διαπραγμάτευση, για να κερδίσουμε μήνες στη διαδικασία αδειοδότησης και να είμαστε προσεκτικοί και με το θέμα του bonus υπογραφής.

Στο υπουργείο Ενέργειας, αυτό το παίγνιο είναι σημαντικότατο, γιατί μπορεί από μόνο του να δώσει το στίγμα για τη συνέχεια. Έχει λοιπόν κι ένα ρόλο συμβολικό για την ελληνική ΑΟΖ, αφού σηματοδοτεί την επίσημη έναρξη μιας υλοποίησης που φαίνεται απίστευτη ακόμα και τώρα.

Η δραχμή και το (ύποπτο) χάος

Outside the Wall

Συντάκτης:  Κώστας Ζαφειρόπουλος      

 

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε μια έρευνα για τις συνέπειες ενός ενδεχόμενου Grexit,  που φερόταν να έχει διεξηχθεί από την γνωστή-όχι πάντα για το καλύτερο- εταιρεία συμβουλευτικών και ελεγκτικών υπηρεσιών Ernst n Young, για λογαριασμό ιδιωτών ερήμην του Μεγάρου Μαξίμου.  Η «έρευνα» που εξέταζε το σενάριο της συντεταγμένης αποχώρησης από την ευρωζώνη έτυχε εντυπωσιακής προβολής από το σύνολο του μιντιακού συστήματος της  χώρας το οποίο για άλλη μια φορά προέβαλε μια εικόνα σχεδόν βιβλικής καταστροφής για την οικονομία της Ελλάδας σε περίπτωση μιας εναλλακτικής πολιτικής (βαθιά ύφεση, προσωρινή αύξηση ανεργίας, μείωση ελληνικών εισαγωγών, μείωση ΑΕΠ, πληθωρισμός, δελτίο στα τρόφιμα κτλ).

Η χρονική στιγμή παρουσίασης της έρευνας, μια μέρα μετά την ψήφιση του δεύτερου πακέτου των επώδυνων προαπαιτούμενων, δε θα πρέπει πλέον να εκπλήσσει όποιον παρατηρεί στοιχειωδώς  το τι συμβαίνει στη χώρα στα τελευταία 5 χρόνια.

Έρευνες «έγκυρων» οργανισμών

Όλες τις στιγμές που η κρίση αντιπροσώπευσης βάθαινε, που η πολιτική εξουσία -συνεπικουρούμενη από την οικονομική ελίτ- αδυνατούσε να αντέξει το κόστος των εφαρμοζόμενων πολιτικών και των νέων μέτρων μπροστά στη λαϊκή δυσαρέσκεια, εμφανίζονταν -ως μάννα εξ' ουρανού- συγκεκριμένες έρευνες «εγκύρων» οργανισμών να δικαιολογήσουν τις αποφάσεις και να προλειάνουν το έδαφος για τα «αναγκαία»  μέτρα.

Εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδας, οίκων αξιολόγησης του εξωτερικού, μελέτες του ΙΟΒΕ, του ΚΕΠΕ, δικηγορικών γραφείων αλλά και συνεντεύξεις Ελλήνων ακαδημαϊκών του συντηρητικού χώρου, παρουσιάζονταν  αρχικά στα διεθνή μέσα, για να αναπαραχθούν αργότερα στα συστημικά ελληνικά μέσα.

Όποιος δε, τολμούσε να αρθρώσει μια εναλλακτική πρόταση ή έστω προβληματισμό,  στην καλύτερη περίπτωση χαρακτηριζόταν ανεύθυνος, προδότης, δραχμολάγνος.

Ο σκοπός δεν ήταν άλλος από την κατασκευή της συναίνεσης πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

Τι δεν έγινε τον Ιούλιο του 1974

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Α’ ΜΕΡΟΣ 

Mέρες που είναι, οι μεγαλύτεροι θυμόμαστε την Μεταπολίτευση του 1974 και τις δραματικές συνθήκες υπό τις οποίες αυτή πραγματοποιήθηκε. Θυμόμαστε και δεν θα ξεχάσουμε την εγκληματική απόπειρα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου που οργάνωσε η χούντα του Ιωαννίδη, που έδωσε το πρόσχημα στην Τουρκία να εισβάλει και να καταλάβει το βόρειο τμήμα της Κύπρου.

Θυμόμαστε ότι το στρατιωτικό καθεστώς της Αθήνας δεν αντιστάθηκε στους εισβολείς και άφησε την Κύπρο ανυπεράσπιστη στις βαρβαρικές ορδές. 

Και θυμόμαστε ότι κανείς από τους αξιωματικούς που δεν τήρησαν τον όρκο τους, δεν ανέλαβε τις ευθύνες του και δεν έπραξε αυτό που η στρατιωτική τιμή επιτάσσει.

Το αντικείμενο του σημερινού σημειώματος, όμως, είναι να δούμε αν κατά την Μεταπολίτευση έγιναν λάθη και παραλείψεις, που οι συνέπειές τους φτάνουν μέχρι την σημερινή χρεωκοπία της χώρας μας. Αν, δηλαδή, ο τρόπος με τον οποίο εγκαθιδρύθηκε η δημοκρατία του 1974 ευθύνεται για την σημερινή συνολική κατάρρευση.

Η αποικιακή προέλευση του ελληνικού μνημονίου

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Τζέιμι Μάρτιν

Όταν, πριν δύο εβδομάδες, δημοσιεύθηκαν στον τύπο οι σκληροί όροι του νέου «προγράμματος διάσωσης» για την Ελλάδα, πολλοί διερωτήθηκαν εάν η χώρα μπορεί ακόμα να θεωρείται κυρίαρχο κράτος. Ο όρος «αποικία χρέους», τον οποίο χρησιμοποιούσε από καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υποστηρικτές του, άρχισε ξαφνικά να εμφανίζεται παντού στον τύπο. Ακόμη και οι Financial Times χρησιμοποίησαν αυτοκρατορικού τύπου ορολογία: «μια διάσωση με όρους σαν αυτούς που καθορίστηκαν στις Βρυξέλλες», έγραψαν σε έναεντιτόριαλ της 13ης Ιουλίου, «κινδυνεύει να μετατρέψει τη σχέση με την Ελλάδα σε σχέση αποικιακού επικυρίαρχου προς τον υποτελή του».

Διατυπώσεις όπως αυτές οδήγησαν σε ιστορικές συγκρίσεις. Ως ένας δυνατός παραλληλισμός αναφέρθηκε η Αίγυπτος των τελών του δέκατου ένατου αιώνα. Το 1876, καθώς η υπερχρεωμένη Αίγυπτος βρισκόταν κοντά στην πτώχευση, ο Χεδίβης Ισμαήλ Πασάς συμφώνησε να δημιουργηθεί μια διεθνής επιτροπή, στελεχωμένη από Ευρωπαίους, που να έχει εποπτεία του αιγυπτιακού προϋπολογισμού και έλεγχο επί ορισμένων πηγών δημόσιων εσόδων, με σκοπό να εξασφαλίσει την έγκαιρη εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους. Η ρύθμιση αυτή άνοιξε μια νέα και παρατεταμένη περίοδο έντονης ευρωπαϊκής επέμβασης στην Αίγυπτο –η Caisse de la Dette Publique καταργήθηκε μόλις το 1940.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, η σύγκριση με την Αίγυπτο του δέκατου ένατου αιώνα εξυπηρετεί μια πολεμική χρήση κυρίως ως μεταφορά: οι ηγέτες της ευρωζώνης δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα σαν να ήταν ημι-αποικιακό έδαφος. Αλλά εδώ λειτουργεί κάτι περισσότερο, που δεν είναι απλώς μεταφορά –τουλάχιστον ιστορικά μιλώντας. Όπως έχουν δείξει πρόσφατες έρευνες στη διεθνή ιστορία, υπάρχουν σημαντικές, και συχνά συσκοτισμένες, συνέχειες ανάμεσα στους θεσμούς και τις πρακτικές του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού και τα συστήματα παγκόσμιας διακυβέρνησης που δημιουργήθηκαν ή επεκτάθηκαν κατά το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα[1].

Βασίλης Παζόπουλος: Δεν χρειάζονται τανκς για να εξουσιάσεις ένα κράτος σήμερα

Ο Βασίλης Παζόπουλος απαντάει σε κάποια βασικά μας ερωτήματα την περίοδο αυτή της ασάφειας και των κραυγών.

Τι ζημιά έχουν κάνει στην πραγματική οικονομία - και πόση θα κάνουν στο μέλλον - τα capital controls κατά την εκτίμησή σου;

Βασίλης Παζόπουλος: Ποσοτικά είναι νωρίς να το εκτιμήσουμε, αλλά σίγουρα η ζημιά είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο φαίνεται σήμερα. Να δώσουμε ένα παράδειγμα για να γίνει κατανοητό το πρόβλημα:

 Ας υποθέσουμε πως έχουμε μια συνηθισμένη παραγωγική επιχείρηση που κατασκευάζει ένα προϊόν του οποίου οι πρώτες ύλες δεν είναι αποκλειστικά ελληνικές. Αν δεν μπορεί να τις προμηθευτεί τις εισαγόμενες ή να τις αντικαταστήσει από εγχώριες, οι εργαζόμενοι δεν θα έχουν αντικείμενο εργασίας. Συνεπώς η επιχείρηση θα κλείσει.

Κλείνοντας, δεν σημαίνει μόνο πως κάποιοι θα χάσουν την δουλειά τους. Σημαίνει πως και οι εγχώριοι προμηθευτές της θα χάσουν μελλοντικές παραγγελίες. Πολύ πιθανό επίσης να μην εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς αυτούς. Για κάποιους το πλήγμα θα αποβεί μοιραίο. Δεν θα αντέξουν, άρα θα οδηγηθούμε σε νέα λουκέτα.

Κλείσιμο σημαντικού αριθμού επιχειρήσεων, σημαίνει λιγότερα χρήματα από φόρους και εισφορές. Συνεπώς η δυνατότητα του δημοσίου να πληρώσει μισθούς και συντάξεις θα περιοριστεί, άρα αναγκαστικά θα γίνουν νέες περικοπές.

Όταν αυτό συνδυαστεί με το άσχημο ψυχολογικό κλίμα, η κατανάλωση θα υποχωρήσει σε χαμηλότερα επίπεδα. Με την σειρά του ο ισχνός τζίρος θα δρομολογήσει σε νέο κλείσιμο επιχειρήσεων και ο φαύλος κύκλος θα συνεχιστεί.

Καταστροφή η κατά Σόιμπλε έξοδος από το ευρώ (Επίκαιρα, 24-30/7/2015)

Νέες λεπτομέρειες είδαν το φως της δημοσιότητας στις 20 Ιουλίου από τις ιστοσελίδες Euractiv και Heard in Europe σχετικά με την περίφημη πρόταση του γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, όπως γραπτά είχε διατυπωθεί στις 10 Ιουλίου. (Εδώ το πλήρες κείμενο) Η πρόταση του Σόιμπλε, που σε όλη την Ευρώπη πρέπει να είναι ο πλέον …δημοφιλής και …αξιαγάπητος γερμανός μετά τον Αδόλφο Χίτλερ, προέβλεπε πως αν η Ελλάδα δεν αποδεχθεί ένα βαρύ πακέτο αντιλαϊκών μέτρων, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν κι η μεταβίβαση δημόσιας περιουσίας αξίας 50 δισ. ευρώ σε ένα ίδρυμα με έδρα το Λουξεμβούργο, τότε θα πρέπει να μας προσφερθεί μια προσωρινή έξοδο από την ευρωζώνη (τον όρο τάιμ άουτ χρησιμοποιεί το επίσημο έγγραφο), «με πιθανή αναδιάρθρωση του χρέους αν είναι αναγκαίο στο πλαίσιο της Λέσχης του Παρισιού… Η λύση της προσωρινής διακοπής θα πρέπει να συνοδεύεται από την υποστήριξη της Ελλάδας ως μέλους της ΕΕ και του ελληνικού λαού», συνέχιζε η πρόταση.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Οι νεώτερες πληροφορίες που δημοσιεύτηκαν θέλουν τον Σόιμπλε να πρότεινε στον πρώην υπουργό Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη κι ένα πακέτο, εν είδει μπόνους, ύψους 50 δισ. ευρώ με το οποίο να ξαναστηθεί στα πόδια του το τραπεζικό σύστημα. Τα χρήματα αυτά θα προέρχονταν από δύο πηγές: Τα 35 δις. ευρώ θα ήταν κοινοτικές επιδοτήσεις που έχει να λαβαίνει η Ελλάδα μέχρι το 2020 και τα υπόλοιπα 15 δις. ευρώ κέρδη της ΕΚΤ από τα ελληνικά ομόλογα.

Η βόμβα του παγκοσμίου χρέους - analyst

analyst

Εάν οι ελίτ πιστεύουν ότι θα κρύβεται στο διηνεκές το πρόβλημα πίσω από την Ελλάδα, κάνουν μεγάλο λάθος – ενώ το γεγονός ότι, η Κίνα ξεκίνησε να πουλάει μαζικά τα ομόλογα των Η.Π.Α, είναι ένα σημάδι της επερχόμενης καταιγίδας

Μπορεί η Ελλάδα να συνεχίζει να βρίσκεται στη δίνη του κυκλώνα, με τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας, καθώς επίσης της εξόδου της από το ευρώ περισσότερο επίκαιρη από ποτέ, κανένας όμως δεν μπορεί να την κατηγορήσει ότι θέτει σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομία – αφού το χρέος της αντιπροσωπεύει ένα ελάχιστο ποσοστό του συνολικού, το οποίο είναι ασφαλώς αμελητέο απέναντι στα συνεχώς αυξανόμενα βουνά χρεών στον πλανήτη (άρθρο).

Πόσο μάλλον όταν πολύ μεγαλύτερες χώρες, όπως η Ιαπωνία, η Ιταλία ή η Ισπανία, έχουν οδηγηθεί ήδη στο σπιράλ του θανάτου – χωρίς να εξαιρούνται οι Η.Π.Α., οι οποίες μπορούν ακόμη να εξυπηρετούν τα τεράστια χρέη τους, δημόσια και ιδιωτικά, λόγω της θέσης του δολαρίου, ως το ηγετικό παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Σε κάθε περίπτωση, η βόμβα του χρέους θα εκραγεί αργά ή γρήγορα – ενώ όσο μεγαλύτερο είναι το μερίδιο της κάθε χώρας, τόσο πιο καταστροφική θα αποδειχθεί για όλες τις υπόλοιπες.

Ο Γ. Βαρουφάκης μιλάει στη Monde Diplomatique για τις διαπραγματεύσεις που συμμετείχε: «Ταφόπλακα της Ευρώπης το Eurogroup»

Το Ποντίκι

«Κατά τη διάρκεια έξι μηνών, μόνη ενάντια όλων, η Ελλάδα διαπομπεύθηκε από τους εταίρους της κατά τη διάρκεια των αμέτρητων και ατελείωτων συναντήσεων. Με την ευκαιρία αυτή, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποκάλυψε ένα αδιάλλακτο και εκδικητικό πρόσωπο που ενίοτε εξέπληξε».

Με τα λόγια αυτά η έκδοση του Αυγούστου του μηνιαίου έντυπου της Monde Diplomatique προλογίζει εκτενές άρθρο του πρώην υπουργού Οικονομίας Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος δίνει λεπτομέρειες για «τον πόλεμο φθοράς, τον οποίο έζησε».

Η διήγηση ξεκινάει από το 2010, όταν η Ελλάδα έχασε τη δυνατότητα εξυπηρέτησης του χρέους της.

«Η Ευρώπη», εξηγεί ο Γ. Βαρουφάκης, «ανήσυχη και θέλοντας να αποφευχθεί η χρεοκοπία των γαλλικών και των γερμανικών τραπεζών, που παρότι αδύναμες είχαν δανείσει δισεκατομμύρια στις ελληνικές κυβερνήσεις -το ίδιο ανεύθυνες με τις τράπεζες-, αποφάσισε να χορηγήσει στην Αθήνα το μεγαλύτερο σχέδιο βοήθειας της ιστορίας. Με μια προϋπόθεση: να προχωρήσει η χώρα σε μια δημοσιονομική εξυγίανση, που μεταφράσθηκε με μια λιτότητα τέτοιας έκτασης, που ουδείς στο παρελθόν είχε ποτέ φανταστεί».

ΤΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΔΑΝΕΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Cretetv Antitheseis

Τράπεζες και αποκρατικοποιήσεις στην κορυφή της ατζέντας στη μαραθώνια συνάντηση Τσακαλώτου - Σταθάκη με τους θεσμούς

Το Ποντίκι

Το ζήτημα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, οι στόχοι για τα δημοσιονομικά μεγέθη, καθώς και οι ελληνικές προτάσεις για το ταμείο αποκρατικοποιήσεων, αποτέλεσαν το βασικό αντικείμενο της μαραθώνιας συνάντησης μεταξύ των εκπροσώπων των τεσσάρων θεσμών με τον υπουργό Οικονομικών, Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον υπουργό Οικονομίας, Γιώργο Σταθάκη.

Αντίθετα, σύμφωνα με κυβερνητικό παράγοντα, κατά τη συνάντηση δεν ετέθη θέμα προαπαιτούμενων μέτρων.

Ειδικότερα, όπως δήλωσε αμέσως μετά ο κ. Τσακαλώτος, στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στον τόπο διαμονής των εκπροσώπων των θεσμών και διήρκησε έξι ώρες, σημαντικό μέρος της διαπραγμάτευσης αφορούσε σε θέματα για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με βάση τις τρέχουσες εξελίξεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά και στις προτάσεις της ελληνικής πλευράς για τη σύσταση του ταμείου αποκρατικοποιήσεων, με στόχο αφ' ενός να απομειώνεται το δημόσιο χρέος και αφ' ετέρου να κατευθύνονται κεφάλαια και για την ενίσχυση της ανάπτυξης.

Το τέλος του σχεδίου του Αλέξη Τσίπρα

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Δημήτρη Μπελαντή

O Αλέξης Τσίπρας υπήρξε ένας ισχυρός, δυναμικός και χαρισματικός ηγέτης. Κατάφερε για σημαντικό χρονικό διάστημα να εκφράσει τη βαθιά αμφισημία και βασανιστική αντίφαση, η οποία επί χρόνια διακατέχει και κατατρέχει τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μια πλευρά, να εκφράσει ένα φιλολαϊκό και φιλεργατικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, νεοκεϊνσιανού τύπου και να επαγγέλλεται ότι θα καταργήσει τα μνημόνια στη Ελλάδα, από την άλλη πλευρά να διαφυλάξει αυτό που ο ίδιος και η πτέρυγά του πίστευε ως σωστό, δηλαδή την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ και την Ευρωζώνη ως θεμελιακό πλαίσιο άσκησης της αντιμνημονιακής πολιτικής.

Το τελευταίο σημείο, παρά την «ταξική» ρητορεία του, ήταν «τα άγια τοις αγίοις» για το αστικό πολιτικό σύστημα, μια διαχωριστική γραμμή που ο ΣΥΡΙΖΑ, η ηγεσία του και ο πρόεδρός του αποφάσισαν έγκαιρα να μην την υπερβούν. Ήταν, όπως έγραφα το 2013, η πίστη στο ευρώ ένα ταξικό όριο, ένα όριο στην ταξική πάλη της Αριστεράς, ένα κρίσιμο εμπόδιο για οποιαδήποτε πολιτική ανατροπών. Αυτή η γραμμή υπέρ του ευρώ  πλαισιώθηκε με πολλή ταξική και διεθνιστική ρητορεία, σαν αυτοί που ήθελαν την έξοδο από το ευρώ να ήταν κάποιοι εθνοαπομονωτιστές, υπέρ της αλβανοποίησης της χώρας, χωρίς σχέδιο, οι οποίοι θα επέφεραν την οικονομική εκτροπή, τη διεθνή απομόνωση και την καταστροφή. Η περίφημη διατύπωση του Συνεδρίου του 2013, σύμφωνα με την οποία θα ακολουθούνταν η γραμμή εντός του ευρώ αλλά σε περίπτωση πιέσεων και εκβιασμών θα ακολουθούνταν κάθε δυνατή οδός και θα λαμβανόταν κάθε αναγκαίο μέτρο, εμπεριείχε την αντίφαση αλλά και όψεις της επίλυσής της.

«Όχι μέχρι το τέλος»

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ «ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ»,

Με εξαιρετική επιτυχία, μαζικότητα και συμμετοχή πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 28 Ιουλίου στην ΑΣΟΕΕ, η πρώτη συνέλευση της πρωτοβουλίας «ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ», έπειτα από κάλεσμα πάνω από 650 συνδικαλιστών, εργαζομένων, νέων, επιστημόνων, καλλιτεχνών, δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων, πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων.

Η συλλογική εμπειρία από τον πετυχημένο Συντονισμό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων και την επιτροπή «ΔΕΝ χρωστάμε-ΔΕΝ πουλάμε-ΔΕΝ πληρώνουμε» αποτυπώθηκε από πολλούς και πολλές, με στόχο να αξιοποιηθεί στο άμεσο μέλλον για την τόσο αναγκαία επανενεργοποίηση του κινήματος.

Σε ένα κατάμεστο αμφιθέατρο, εκατοντάδες αγωνιστές και αγωνίστριες από διαφορετικά πολιτικά και συνδικαλιστικά ρεύματα, κατέθεσαν τον προβληματισμό και τις απόψεις τους για το πώς μπορεί να αλλάξει το τοπίο στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, για την ανατροπή της νέας επέλασης στις εργατικές και λαϊκές ανάγκες και δικαιώματα, ενάντια στην υποταγή στο μονόδρομο των μνημονίων και της λιτότητας, που επιβάλλει το εγχώριο κεφάλαιο, μαζί με την ΕΕ και το ΔΝΤ, στο όνομα του ευρώ.