Σχετικά με τις τελευταίες αποφάσεις της ΕΚΤ

του Κώστα Μελά

Μετά τις τελευταίες κινήσεις της ΕΚΤ πολλά έχουν γραφτεί για τις επιδράσεις που θα έχουν σε διάφορα οικονομικά μεγέθη αλλά και στην οικονομία γενικότερα. Όμως συχνά λησμονείται η αναφορά στον βασικό στόχο της ασκούμενης νομισματικής πολιτικής σε αυτή τη συγκυρία. Ο στόχος της ΕΚΤ, άλλωστε είναι ο μόνος και απορρέει  ευθέως από το καταστατικό της είναι ο έλεγχος του πληθωρισμού , το ύψος του οποίου θα πρέπει να βρίσκεται γύρω από το 2,0%.  Με δεδομένο ότι διαπιστώνεται συνεχή μείωση του πληθωρισμού    στην ευρωζώνη ,την τελευταία

                                                  Γραφική Παράσταση 1.

   

                           Πηγή: EUROSTAT

περίοδο (Γραφική παράσταση 1) μάλιστα στα όρια του αντιπληθωρισμού (0,3 τον Αύγουστο 2014) αλλά με πολλές χώρες-μέλη να καταγράφουν ήδη αρνητικό πληθωρισμό, η θορυβηθείσα από τις εξελίξεις  ΕΚΤ, αποφάσισε σειρά μέτρων για να επαναφέρει τον πληθωρισμό στο στόχο του 2,0%. Πρόκειται για μια δύσκολη και επίμονη προσπάθεια η οποία θα διαρκέσει αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς βεβαίως, τα αποτελέσματα να θεωρούνται εξασφαλισμένα.

 Οι εκτιμήσεις της ίδιας της ΕΚΤ,( Mario Draghi, President of the ECB, Introductory statementto the press conference (with Q&A) Frankfurt am Main, 4 September 2014) δείχνουν τη δυσκολία του εγχειρήματος : για το 2014 υπολογίζουν τον ετήσιο  HICP πληθωρισμό στο 0,6%, το 2015 στο 1,1% και το 2016 στο 1,4% (πριν από τη λήψη των νέων μέτρων). Δηλαδή μετά από σχεδόν δυόμιση έτη ο πληθωρισμός θα βρίσκεται ακόμη κάτω από το επιδιωκόμενο στόχο. Τώρα με τα νέα μέτρα η ΕΚΤ ελπίζει σε γρηγορότερη αύξηση του πληθωρισμού.

Η κίνηση του Ντράγκι

protagon

Photo: The Council of the European Union

του Γιάννη Βαρουφάκη

O Μάριο Ντράγκι γνώριζε από το καλοκαίρι του 2012, όταν επενέβη με μια ρητορική αλλά (όπως αποδείχθηκε) αποτελεσματική κίνηση που έσωσε (τουλάχιστον προσωρινά) το ευρώ, ότι η Κρίση του Ευρώ στην καλύτερη περίπτωση θα μεταφερόταν από το πεδίο των χρηματαγορών (τα περίφημα spreads) στο πεδίο των επενδύσεων (οι οποίες καταρρέουν σε όλη την ευρωζώνη) και του αποπληθωρισμού (ο οποίος καθιστά την ευρωζώνη μη βιώσιμη σήμερα). Η αγωνία του Προέδρου της ΕΚΤ για το μέλλον του νομίσματος που διαχειρίζεται εκ μέρους των ευρωπαίων πολιτών βρίσκεται συνεχώς στα ουράνια. Ξέρει τι πρέπει να γίνει, αλλά δεν έχει βέβαια την πολιτική εξουσία να το επιβάλει στο Βερολίνο στον τομέα της δημοσιονομικής και επενδυτικής πολιτικής. Ακόμα και εντός του ΔΣ της ΕΚΤ, του οποίου προεδρεύει, και που υποτίθεται ότι αποφασίζεται η νομισματική πολιτική, οι ισορροπίες δεν είναι με το μέρος του ώστε να πράξει αυτό που πιστεύει ότι απαιτείται.

Στο Jackson Hole τις προάλλες έκανε μια θεαματική ομιλία όπου για πρώτη φορά μίλησε για την ανάγκη να «παντρευτούν» οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις με (α) επεκτατική δημοσιονομική πολιτική (ιδίως από πλεονασματικά κράτη-μέλη όπως η Γερμανία) σε συνδυασμό με (β) επεκτατική νομισματική πολιτική από τη «δική» του ΕΚΤ. Ένας τέτοιος συνδυασμός είναι το ελάχιστο προαπαιτούμενο (χωρίς να αποτελεί ικανή συνθήκη) για την επιβίωση του ευρώ, και ο κ. Ντράγκι το γνωρίζει. Όμως, γνωρίζει ακόμα πως δεν θα εισακουστεί – τουλάχιστον δεν διαφαίνεται ότι θα εισακουστεί, με αποτέλεσμα Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία να βυθίζονται γοργά σε μια τρύπα που εγγυάται τη χειροτέρευση της Κρίσης του Ευρώ. Να γιατί ζώνουν τα φίδια τον κ. Ντράγκι.

Εφιάλτης το εργασιακό μέλλον: Ανεργία δεκαετίας '60 και αγοραστική δύναμη δεκαετίας '80

news247

Είκοσι περίπου χρόνια εκτιμάται ότι θα χρειαστεί να περάσουν για να επιστρέψει το ποσοστό ανεργίας στα προ επίπεδα κρίσης, ενώ το ασφαλιστικό σύστημα αντέχει μόνο μέχρι το 2016.

Οι μέσες ετήσιες μεικτές αποδοχές ανά απασχολούμενο είναι μικρότερες από αυτές της Σλοβενίας και της Κύπρου και ανέρχονται σε 21.930 ευρώ, όταν στην Ισπανία είναι περίπου 35.000 ευρώ και στην Ιρλανδία 45.000 ευρώ.

Η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων έχει επιστρέψει στα επίπεδα του 1980, ενώ τα ποσοστά ανεργίας θυμίζουν τη δεκαετία του 1960.

Τα αποκαλυπτικά αυτά στοιχεία καταγράφονται στην ετήσια έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, που παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη από τον Σάββα Ρομπόλη.

Σύμφωνα με την έκθεση το ποσοστό ανεργίας το 2020 θα είναι 22% με 23%, δηλαδή 1.1 εκατομμύριο άτομα θα αναζητούν δουλειά.

Στο μεταξύ «έτος σταθμός» για το ασφαλιστικό σύστημα είναι το 2016, καθώς από την αύξηση των ορίων ηλικίας και τη μείωση των συντάξεων τα Ταμεία κέρδισαν μόνο μία διετία ζωής.

Συγκεκριμένα, το 2016 το σύστημα θα χρειαστεί ένα επιπλέον ποσό 950 εκατομμυρίων ευρώ, το ποσό αυτό το 2017 θα πάει στα 1.8 δισεκατομμύρια ευρώ, το 2018 στα 2,1 δισεκατομμύρια και θα συνεχίσει να αυξάνεται. Μάλιστα η κατάσταση θα επιδεινωθεί ακόμα περισσότερα την πενταετία 2023 - 2028, όπου αναμένεται νέα ανατροπή στη σχέση ασφαλισμένων προς συνταξιούχων.

ΑΤΑΦΟ ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

iskra

Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Θεαματικότατο και απολαυστικό το «ξεκατίνιασμα» του Γιωργάκη με τον Βενιζέλο αυτή την εβδομάδα. Χωρίς να κατονομάσουν ο ένας τον άλλο, μόνο… μαλλί με μαλλί δεν πιάστηκαν! Ίσως επειδή σε μια τέτοια μάχη οΜπένι θα ήταν χαμένος από χέρι, αφού μόνο ο Γιωργάκης θα είχε μαλλί να τραβήξει! Από κουβέντες που έσφαζαν ο ένας τον άλλο όμως μια χαρά τα πήγαν. Φραστική πανδαισία. «Ο δρόμος […] έχει πισώπλατα μαχαιρώματα, έχει και προδοσίες» είπε ο λαομίσητος Γιωργάκης, αναφερόμενος στον γνωστό πλέον ρόλο του Βενιζέλου στην όντως πραξικοπηματική ανατροπή του τον Νοέμβριο του 2011. Το είπε τη Δευτέρα, στη δική του εκδήλωση.

«Εξασφάλισα με τεράστιο προσωπικό κόστος την ενότητα του χώρου το 2007, μέσα σε συνθήκες τριτοκοσμικού φασισμού!» του ήρθε πληρωμένη απάντηση από τον Βενιζέλο την Τετάρτη, 3 του Σεπτέμβρη, στην εκδήλωση που υποτίθεται ότι γιορτάζονταν τα 40 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ. Το 2007 όμως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Βενιζέλος αναφέρεται προφανώς στην αποτυχημένη προσπάθειά του να ανατρέψει τον Γιωργάκη από αρχηγό του κόμματος μετά την ήττα στις βουλευτικές εκλογές από τον Κώστα Καραμανλή. Άλλο πράγμα όμως η ήττα του Βενιζέλου στις εσωκομματικές εκλογές και εντελώς άλλο πράγμα η εκ των υστέρων καταγγελία του Βενιζέλου ότι ο Γιωργάκης είχε δημιουργήσει μέσα στο ΠΑΣΟΚ «συνθήκες τριτοκοσμικού φασισμού». Το ερώτημα είναι προφανές: Όταν ο Γιωργάκης καταγγέλλει στη στάση του Βενιζέλου «πισώπλατα μαχαιρώματα» και «προδοσίες» και ο Μπένι κατηγορεί τον Γιωργάκη ως υπεύθυνο για την εγκαθίδρυση επί προεδρίας του στο ΠΑΣΟΚ «συνθηκών τριτοκοσμικού φασισμού», αυτά σημαίνουν ότι επίκειται διάσπαση στο ΠΑΣΟΚ;

 Όχι, είναι η άποψή μας. Τόσο ο απεχθής Γιώργος Παπανδρέου, που έβαλε την Ελλάδα στο επαίσχυντο καθεστώς της μνημονιακής υποτέλειας, όσο και ο ακόμη πιο αποκρουστικός πολιτικά Βαγγέλης Βενιζέλος είναι πρόσωπα τόσο λαομίσητα ώστε, αν ποτέ έφτιαχναν δικό τους κόμμα, αυτό αποκλειόταν να περάσει το 3% και να μπει στη Βουλή υπό τις σημερινές συνθήκες! Και ο Γιωργάκης και ο Μπένι παρασιτούν στο άταφο πολιτικό πτώμα του ΠΑΣΟΚ! Και οι δύο απεχθάνονται το ΠΑΣΟΚ, αλλά και οι δύο έχουν συνειδητοποιήσει ότι χωρίς τη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ είναι και δύο ασήμαντα μηδενικά από πολιτική – και όχι μόνο! – σκοπιά. Έτσι, το ΠΑΣΟΚ μπορεί πολύ πιο εύκολα να διαλυθεί και να πάψει να υπάρχει παρά να διασπαστεί, αφού ο Γιωργάκης και ο Μπένι που ερίζουν για το πτώμα του είναι ανίκανοι να φτιάξουν δικό τους κόμμα με υποτυπώδη λαϊκή απήχηση. Κι επειδή αυτό που υπηρετούν λυσσωδώς είναι το προσωπικό τους συμφέρον και τίποτα, κυριολεκτικά τίποτα άλλο είναι απίθανο οποιοσδήποτε από τους δύο να προκαλέσει διάσπαση στο ΠΑΣΟΚ. Στον πολιτικό τάφο θα πάνε μαζί και οι δύο τους. Μέχρι τότε όμως θα προκαλούν αηδία στο λαό με την ολοκληρωτική νοοτροπία τους.

Οι νομισματικές ενώσεις έχουν κερδισμένους και χαμένους

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Σπύρου Μαρκέτου

Ανέκαθεν οι αιτίες και οι στόχοι των νομισματικών ενώσεων -καθώς βέβαια και των νομισματικών αποσχίσεων- αφορούσαν την πολιτική μάλλον παρά την οικονομία. Και μολονότι παρουσιάζονται από τους υποστηρικτές τους σαν κοινή λογική, διεθνιστική κατάκτηση, ή εργαλείο για την επίτευξη ειρήνης και ευημερίας, η ιστορία τους μας λέει πως δεν είναι τίποτε απ” όλα αυτά…

«Οι καλύτεροι ηγέτες» έλεγε ο Λάο Τσε «είναι κείνοι που ο κόσμος δεν προσέχει καν την ύπαρξή τους. Μετά έρχονται εκείνοι που ο κόσμος αγαπά κι επαινεί. Χειρότεροι είναι όσοι κυβερνούν με το φόβο, και χειρότεροι απ” όλους εκείνοι που προκαλούν περιφρόνηση. Αν δεν είναι οι ηγέτες αξιόπιστοι, οι μάζες δεν μπορούν να τούς εμπιστευτούν».

Στη σημερινή μας γλώσσα, έθετε το πρόβλημα της νομιμοποίησης της εξουσίας. Σήμερα η Δύση, για να μη μιλήσουμε για τον υπόλοιπο κόσμο, κυβερνιέται με το φόβο, και οι πολιτικές της ηγεσίες προκαλούν θυμηδία ή περιφρόνηση, προαναγγέλλοντας αυτό που τεχνικά ονομάζουμε κρίση νομιμοποίησης. Αυτή συχνά φέρνει την ανατροπή ενός συστήματος και την αντικατάστασή του από άλλο. Ακόμη χειρότερα για το σύστημα, ο λαός πλέον προσέχει και τι κάνουν οι κάτοχοι και οι διαχειριστές του χρήματος, που ήταν ως πρόσφατα οι κρυφοί ηγέτες, τόσο πετυχημένοι ώστε κανείς δεν ασχολιόταν μαζί τους.

Το καπιταλιστικό σύστημα, που σήμερα περνά τη χειρότερη κρίση στην ιστορία του, φτιάχτηκε πριν από πέντε αιώνες. Στο πλαίσιό του αναπτύχθηκαν τα δυναστικά κράτη τα οποία, μετά τη Γαλλική Επανάσταση, εξελίχθηκαν στα σύγχρονα κράτη, συνήθως εθνικά, που νομιμοποιούνται επικαλούμενα τη λαϊκή κυριαρχία. Διακηρύσσουν πως ο λαός είναι κυρίαρχος, ενώ στην πραγματικότητα κυρίαρχο είναι το κεφάλαιο, και για να διασφαλίσουν την αναπαραγωγή του φτωχαίνουν τους πολλούς, σχετικά ή και απόλυτα.

Η άγνωστη ιστορία της Λατινικής Νομισματικής Ένωσης του 1865 και τα κοινά στοιχεία της με την Ε.Ε.

doubtsiders

Τα αυτιά μας έχουν καεί για το διακύβευμα των εκλογών,για την επαναδιαπραγμάτευση ή την φυγή από την Ένωση.Τα ανθρωπιστικά αξιώματα έχουν καταρρακωθεί  με μόνον νικητή το κέρδος,από που αυτό κι αν επιδιώκεται και με όποιον τρόπο κατακτάται.Τα υψηλά ιστάμενα στελέχη της Ε.Ε. του Δ.Ν.Τ. και των λοιπών οργανισμών εξυπηρέτησης-διευκόλυνσης των τραπεζών και του κεφαλαίου έχουν αποφασίσει :''Καμία επαναδιαπραγμάτευση''.

Είναι αδιανόητο,λοιπόν,τα μνημονιακά κόμματα να επιζητούν και να παρουσιάζουν την παρούσα χρονική στιγμή ως την κατάλληλη για επαναδιαπραγμάτευση αφού τα κέντρα εξουσίας είναι ξεκάθαρα προς αυτό.Ακόμη κι σ' αυτή την περίπτωση το παιχνίδι παίζεται πίσω από τις πλάτες των πολιτών.

Η κινδυνολογία,αναπόσπαστο κομμάτι των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων διεθνώς είναι σαν ένα κατασκεύασμα από ντόμινο,αναιρεί κι αυτοαναιρείται,ρίχνει ένα τουβλάκι και το ξαναστηρίζει μ' ένα άλλο,μέχρι τη στιγμή που κάποιος δεν θα προλάβει να αλλάξει το κομμάτι που καταρρέει κι η Ευρωπαϊκή ένωση θα καταλήξει ένα συνονθύλευμα από λάσπη και καταστροφή.

Οι έξι αποτυχημένες νομισματικές ενώσεις και η επιτυχία της Μπενελούξ

Ημερησία

του Τάκη Κατσιμάρδου

Ενδιαφέρον για τους Ευρωπαίους αποκτούν σήμερα οι σελίδες στις οποίες καταγράφεται η ιστορία της γνωστής ένωσης Μπενελούξ. Το όνομα σχηματίζεται από τα δυο πρώτα αρχικά γράμματα των χωρών που τη συμπτύξανε (Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο).

Η αρχική απόφαση για την τελωνειακή ένωση των τριών είχε παρθεί από το 1943 ακόμη. Σε μια δεύτερη φάση, ύστερα από έναν χρόνο, επεκτάθηκε αυτή και στη νομισματική. Η εφαρμογή της άρχισε μετά το τέλος του πολέμου, το 1948. Συμφωνήθηκε τότε ότι η καθολική εφαρμογή θα άρχιζε να ισχύει μόνο όταν επιτευχθεί κάποιος συντονισμός των πολιτικών των τριών χωρών. Με αισθητά αποτελέσματα, επισημαίνονταν συγκεκριμένα, στο νομισματικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Η κυρίαρχη λογική ήταν πως έπρεπε πρώτα να εξομαλυνθούν οι διαφορές και ότι αυτό δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί στο πλαίσιο λειτουργίας της συμφωνίας. Είναι αυτονόητη η επικαιρότητα που έχει αυτή η προ-ΟΝΕ λογική για το παρόν.

Ομόλογα Αργεντινής: η δίκη του αιώνα (Επίκαιρα, 28/8-3/9/2014)

Τέλος δεν έχει η αντιπαράθεση γύρω από τα ομόλογα της Αργεντινής. Τα νέα δε επεισόδια που προστίθενται στην δικαστική διαμάχη ενισχύουν την θέση του Μπουένος Άιρες, ενώ εκθέτουν την αμερικανική δικαιοσύνη, με αφορμή την απαράδεκτη απόφαση της να μην επιτρέψει στην Αργεντινή να πληρώσει ομολογιούχους που είχαν αποδεχθεί την αναδιάρθρωση αν πρώτα δεν εξοφλήσει τους κερδοσκόπους που είχαν απορρίψει τους όρους της Δημοκρατίας της Αργεντινής απαιτώντας να αποζημιωθούν στο ακέραιο.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

«Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που μια χώρα θέλει και μπορεί να πληρώσει τους πιστωτές της αλλά μπλοκαρίστηκε από έναν δικαστή να το κάνει», τόνισε ο αμερικάνος νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς σε άρθρο που δημοσίευσε στον διεθνή Τύπο από κοινού με τον Μάρτιν Γκούζμαν. Και συνέχιζε το άρθρο: «Η Αργεντινή έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της στους πολίτες της και τους πιστωτές που αποδέχθηκαν την αναδιάρθρωση. Η νομολογία του Γκριέζα ωστόσο ενθαρρύνει την τοκογλυφική συμπεριφορά, απειλεί την λειτουργία των διεθνών χρηματοπιστωτικών αγορών κι αρνείται ένα βασικό δόγμα του σύγχρονου καπιταλισμού: ότι τα αναξιόχρεα κράτη δικαιούνται μιας καινούργιας αρχής».

Αξίζει να αντιπαραβάλλουμε τις πολύ προσεκτικές απόψεις και διατυπώσεις του Τζόζεφ Στίγκλιτς (όπως και δεκάδων επιπλέον οικονομολόγων και νομικών που συμμετείχαν στην σχετική συζήτηση σε όλο τον κόσμο) με τους όρους που έγινε η αντιπαράθεση στην Ελλάδα, με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να πλειοδοτούν σε λαϊκισμό και άναρθρες κραυγές, προς άγρα εντυπώσων. Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, με πρώτον και καλύτερο τον αμετροεπή και «παντογνώστη» Σπύρο Γεωργιάδη, διαστρέβλωναν συστηματικά τα ίδια τα γεγονότα, για να τα φέρουν στα μέτρα τους και να μπορούν να εμφανίζονται δικαιωμένοι. 

Φιλελευθερισμός, ελεύθερη οικονομία και ανταγωνισμός: ανατομία των όρων και προϋποθέσεις

Το Ποντίκι

του Νικήτα Χιωτίνη*

 Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τον «φιλελευθερισμό», την «ελεύθερη οικονομία» και τον συνακόλουθο (οικονομικό) ανταγωνισμό – που πρέπει να είναι «υγιής» –, έννοιες που από τους «μεν» έχουν σχεδόν αγιοποιηθεί, από τους «δε» δαιμονοποιηθεί. Από όλες τις πλευρές, όμως, δείχνει να επικρατεί σύγχυση γύρω από τις πραγματικές σημασίες των όρων αυτών, τις ευρύτερες διαστάσεις τους και βέβαια τις προϋποθέσεις που εγγυώνται τη λειτουργία τους ως ρυθμιστικοί παράγοντες του τρόπου ύπαρξης και εξέλιξης των κοινωνιών.

Με τον όρο «φιλελευθερισμό» χαρακτηρίζουμε το ηθικό, φιλοσοφικό και πολιτικό ρεύμα που εμφανίστηκε ήδη από τον 17ο αιώνα, αντιτιθέμενο στον δεσποτισμό και στη φεουδαρχία, προτάσσοντας την ελευθερία και την ισότητα όλων των πολιτών. Σταδιακά κυριάρχησε στην Ευρώπη και σε αυτό που αποκαλούμε Δύση, ως πολιτική θεωρία, αλλά σε κάποιον βαθμό και στην πολιτική πρακτική, καθόσον οδήγησε στη δημιουργία του συνταγματικού κράτους.

Ταυτόχρονα, όμως, αυτός ο φιλελευθερισμός άρχισε να αλλοιώνεται, ιδιαίτερα στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα, μετατρεπόμενος σε ένα είδος οικονομικής θεωρίας, επικαλούμενος ταυτόχρονα τις αρχές του αρχικού φιλελεύθερου κινήματος και βασιζόμενος στη θεωρία του Adam Smith για το «αόρατο χέρι». Ο Adam Smith θεώρησε την ιδιοτελή επιδίωξη ατομικού κέρδους ως τελικώς ωφέλιμη και για το συλλογικό και κοινωνικό συμφέρον, κάτι που γίνεται χωρίς καν να είναι στις προθέσεις του ιδιοτελούς επιχειρηματία. Ο φιλελευθερισμός λοιπόν αυτός, ταυτίστηκε με την πρόταξη της αγοράς και της «ελεύθερης οικονομίας» και τις πρόταξε σαν τα κύρια πολιτικά ζητούμενα, εμπιστευόμενος περισσότερο τους νόμους της αγοράς παρά τους νόμους της Πολιτείας. Το Κράτος πρέπει έτσι να παραχωρήσει τη δυνατότητα στην αγορά να ρυθμίζει αυτή την κοινωνική συμβίωση και το «αόρατο χέρι» του Adam Smith θα φροντίσει για το κοινό καλό.

Ο Καραγκιόζης και ο ΕΝΦΙΑ

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Το ξημέρωμα βρίσκει τον Καραγκιόζη και τη φαμελιά του να κοιμούνται στην παράγκα τους λίγο πριν λαλήσει ο κόκορας – το ξυπνητήρι τους – για να ετοιμαστούν για της δοκιμασίες μιας ακόμη μέρας.

Όμως, τα δυνατά χτυπήματα στην πόρτα της παράγκας, πρόλαβαν αυτή τη φορά τον κόκορα.

Καρ: Τι είναι αυτό βρε Αγλαΐτσα μου;

Αγλ: Κάποιος χτυπάει δυνατά την πόρτα Καραγκιόζη μου. Σήκω να δεις ποιος είναι. Θα ξυπνήσουν τα παιδιά.

Καρ: Και γιατί χτυπάει την πόρτα ο γρουσούζης; Χάθηκε να χτυπήσει το κουδούνι;

Αγλ: Δεν έχουμε κουδούνι Καραγκιόζη μου; Το ξέχασες;

Καρ: Δεν έχουμε; Και γιατί δεν έχουμε;

Αγλ: Γιατί μας έκοψαν το ρεύμα. Συζήτηση θα ανοίξουμε τώρα; Τρέξε γρήγορα να δεις ποιος είναι.

Καρ: Μια στιγμή, να βάλω τη ρόμπα μου τη μεταξένια και τις δερμάτινες παντούφλες μου και πάω.

Ρίχνει πάνω του μια ανοιχτή εφημερίδα και βάζει στα πόδια του δύο άδεια πλαστικά δοχεία από γιαούρτι και πάει να ανοίξει. Εν τω μεταξύ, τα χτυπήματα στην πόρτα όλο και δυναμώνουν.

Καρ: Σιγά βρε αθεόφοβε θα μου γκρεμίσετε την πόρτα και είναι και θωρακισμένη. Μια στιγμή να βγάλω το συναγερμό. Το ρημάδι το σύρμα, μπλέχτηκε στο καρφί και με παιδεύει. Α! Εντάξει, τα κατάφερα.

Oυκρανικό «φιλί ζωής» στο ΝΑΤΟ*

Το Ποντίκι

Λίγο πριν «ξεψυχήσει» το  απομεινάρι του Ψυχρού Πολέμου, η Κριμαία του έδωσε λόγο ύπαρξης

Για τη σημαντικότερη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην 65χρονη ιστορία της Συμμαχίας κάνουν λόγο οι ειδικοί αναλυτές, με τα βλέμματα να στρέφονται από σήμερα στο Νιούπορτ της Ουαλίας για την έναρξη των διήμερων κρίσιμων εργασιών. Η ατζέντα, μάλιστα, έχει αλλάξει εξ ολοκλήρου, αφού οι εξελίξεις στην Ουκρανία καπελώνουν όλα τα άλλα θέματα, όπως αυτό του Αφγανιστάν.

Το θερμόμετρο στις σχέσεις Δύσης - Ρωσίας χτυπάει πλέον κόκκινο για τα καλά, όμως αυτό το γεγονός πρέπει να συνδυαστεί και με το στρατιωτικό εκτόπισμα της Κίνας, που διαρκώς μεγαλώνει με ταχύτατους ρυθμούς κι αποτελεί έναν καινούργιο πονοκέφαλο για το ΝΑΤΟ.

Οι δραστηριότητες του ΝΑΤΟ κορυφώθηκαν το 2011, με έξι επιχειρήσεις σε τρεις ηπείρους ταυτόχρονα (Αφγανιστάν, Λιβύη, Κόσοβο, Ιράκ, αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις σε Μεσόγειο και αντιπειρατικές στο Κέρας της Αφρικής), «αποστολές» οι οποίες φτάνουν στο τέλος τους. Έτσι η εποχή των στρατιωτικών παρεμβάσεων μεγάλης κλίμακας εκτός Ευρώπης μοιάζει να κλείνει.

Ο Τούρκος ξέρει τι πουλάει για ένα ξεροκόμματο

sentragoal

του Κώστα Καίσαρη 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ Ερντογάν - Σαμαρά χθες. Με την Τουρκία θεωρητικά να είναι μια τριτοκοσμική χώρα. Θεωρητικά. Την Ελλάδα να είναι μια ευρωπαϊκή χώρα. Θεωρητικά. Στην πράξη η Ελλάδα πεινάει. Στην πράξη η Ελλάδα στερείται εθνικής κυριαρχίας. Βήχει ο Τόμσεν και φτερνίζεται ο Γκίκας Χαρδούβελης. Η Αθήνα είναι μια πόλη που αργοπεθαίνει. Με κλειστά μαγαζιά και την ακίνητη δήθεν περιουσία να έχει μηδενική αξία. Οποιος πάει σήμερα στην Κωνσταντινούπολη ύστερα από δέκα χρόνια, θα τρομάξει. Θα έχει την εντύπωση ότι βρίσκεται στη Σαγκάη. Μια πεντακάθαρη πόλη όπου δεσπόζουν τα καινούργια κτίρια.

Οι Τούρκοι ρίσκαραν με τη φούσκα των ακινήτων κι απ' ό,τι φαίνεται θα τη σκαπουλάρουν. Είναι μια χώρα με φουλ-ανάπτυξη. Μια χώρα που θέλει να παίξει και παίζει ηγετικό ρόλο στον κόσμο των μωαμεθανών. Και για να στηρίξει αυτή την επιλογή της, έχει τη δυνατότητα να βγαίνει φόρα παρτίδα ο Ερντογάν (φωτό) και να τα βάζει με το Ισραήλ για το θέμα της Παλαιστίνης. Κάνει εξαγωγές και βάζει πόδι στις ομόθρησκες γύρω περιοχές: Ουζμπεκιστάν κ.λπ. Η εθνική της αεροπορική εταιρεία είναι από τις κορυφαίες στην Ευρώπη. Τουρκική εταιρεία είναι στις τρεις τελικές επιλαχούσες που παίρνουν μέρος στον διαγωνισμό που προκηρύχθηκε στη Νέα Υόρκη, για την προμήθεια δεκάδων χιλιάδων ταξί που θα αντικαταστήσουν όσα κυκλοφορούν σήμερα στην Πόλη. Η τουρκική αυτοκινητοβιομηχανία άλλωστε, είναι Νο3 στην Ευρώπη. Να επιστρέψουμε όμως στη σύγκριση της Ψωροκώσταινας με την Τουρκία με ένα απλό παράδειγμα.

Πελατειακό κράτος μόνιμο, για πάντα

του Χρήστου Γιανναρά

Ο​​ι πραγματικότητες «δημοκρατία» και «πελατειακό κράτος» αλληλοαποκλείονται: Οπου προκύψει πελατειακό κράτος, η δημοκρατία πεθαίνει, και όπου λειτουργεί δημοκρατία, πελατειακό κράτος δεν είναι δυνατό να υπάρξει. Πρόκειται για πραγματικότητες ριζικά (εξ ορισμού) αντιθετικές, ασύμπτωτες, ασύμβατες. Η μια αναιρεί την άλλη, είναι αδύνατο να συνυπάρξουν.

Τυχόν απόπειρες συμβιβασμού της αντίθεσης συνιστούν απάτη – όχι ότι καταλήγουν σε απάτη, αλλά, από το ξεκίνημά τους, είναι απάτη. Ούτε λογικά ούτε στην πράξη χωράει συμβιβασμός, αποκλείονται οι «αμοιβαίες υποχωρήσεις», ο «περιορισμός» του πελατειακού κράτους, η κάποια «χαλιναγώγησή» του. Το πελατειακό κράτος είναι το ακριβές ανάλογο μιας ξενικής κατοχής, εξίσου αυθαίρετο και ιδιοτελές με το καθεστώς που επιβάλλουν εχθρικά στρατεύματα όταν υποτάξουν μια χώρα – τα συμφέροντα των κατακτητών αδύνατο να συμπέσουν με τις ανάγκες των κατακτημένων. «Περιορισμός» ή «βελτίωση» της ιδιοτέλειας και αυθαιρεσίας ενός στρατού κατοχής («μετριασμός» του καθεστώτος δουλείας) είναι έξω από κάθε λογική – ή θα αποτιναχθεί ο ζυγός ή όχι.

Τι είναι το «πελατειακό κράτος»; Είναι η εμπορευματοποίηση των σχέσεων της εξουσίας με τον πολίτη, η εκδοχή του πολίτη ως πελάτη συναλλασσόμενου με την εξουσία, η άσκηση της πολιτικής με τους όρους της αγοράς, τους κανόνες του μάρκετινγκ. Η εξουσία πουλάει τους διορισμούς στο Δημόσιο και ο πολίτης – πελάτης αγοράζει τον διορισμό με την ψήφο του, με την παντοδαπή στράτευσή του στο κόμμα που τον διόρισε. Ο διορισμός είναι κέρδος σημαντικό: ισόβια εξασφάλιση μηνιάτικου άνευ όρων (χωρίς έλεγχο της παραγόμενης εργασίας, των ικανοτήτων και προσόντων, της εργατικότητας ή της φυγοπονίας, της εντιμότητας ή της φαυλότητας).

Γ. Κοντογιώργης, Το έθνος του κράτους και το έθνος της κοινωνίας. Το έθνος, ο εθνικισμός και η ολιγαρχική νεοτερικότητα

Το Ραφείο

ΑΡΘΡΟ Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗ καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Το έθνος του κράτους και το έθνος της κοινωνίας

Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι το έθνος είναι επινόηση του κράτους κάνουν ιδεολογία, επιχειρούν να το οικειοποιηθούν, αποσπώντας το από τον φυσικό του φορέα, την κοινωνία, προκειμένου να νομιμοποιήσουν τη μονοσήμαντη νομή τους επί του κράτους

Οι χρήσεις της έννοιας έθνος, αλλά και συναφών πολιτικών εννοιών, από τη νεοτερικότητα, έχει αποκτήσει στις ημέρες μας μια βαθιά ιδεολογική χροιά με άκρως συντηρητική προσημείωση που διέρχεται το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων. Στο πλαίσιο αυτό, το ενδιαφέρον για τη γνωσιολογία των εννοιών βαίνει μειούμενο, με αποτέλεσμα ειδικοί και ίσως έγκυροι επί ενός γνωστικού αντικειμένου να εκτίθενται, πολυπραγμοσύνης ένεκεν, ως «ξερόλες».

Ο γνώστης της έννοιας έθνος το ξεχωρίζει από την έννοια εθνικισμός. Ο εθνικισμός χρεώνει στην κοινωνία τις πολιτικές του κράτους, ενώ αυτές υπαγορεύονται από τα συμφέροντα των αρχουσών ομάδων. Κατά τούτο, εκείνοι που ισχυρίζονται ότι το έθνος είναι επινόηση του κράτους κάνουν ιδεολογία, επιχειρούν να το οικειοποιηθούν, αποσπώντας το από τον φυσικό του φορέα, την κοινωνία, προκειμένου να νομιμοποιήσουν τη μονοσήμαντη νομή τους επί του κράτους. Υπό το πρίσμα, επομένως, αυτό είναι απολύτως αντιδραστικοί.

Στα επίπεδα του 1984 οι μισθοί με απώλειες 43 δισ. ευρώ για τους μισθωτούς

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Στα επίπεδα του 1984 γύρισαν οι πραγματικοί μισθοί καθώς οι εργαζόμενοι έχασαν 43 δισ. ευρώ την περίοδο 2010-2014 σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της ΓΣΕΕ για την ελληνική οικονομία που περιλαμβάνει δυσοίωνες προβλέψεις για τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος και την ανεργία οι εργαζόμενοι έχασαν 43 δισ. ευρώ την περίοδο 2010-2014 σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της ΓΣΕΕ για την ελληνική οικονομία που περιλαμβάνει δυσοίωνες προβλέψεις για τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος και την ανεργία.

Ειδικότερα, όπως αναφέρεται στην έκθεση, η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων παρουσιάζει καθίζηση και είναι χαμηλότερη από εκείνη του 1984 καθώς οι μειώσεις του μέσου πραγματικού μισθού και της απασχόλησης συρρίκνωσαν το διαθέσιμο πραγματικό εισόδημα των νοικοκυριών, μειώνοντας τις αποδοχές εργασίας μισθωτών και αυτοαπασχολουμένων την περίοδο 2010-2013 κατά 41 δισ. ευρώ. Μέχρι το τέλος του 2014 η μείωση θα είναι επιπλέον 2 δισ. ευρώ.

Το “πάση θυσία στο ευρώ” μας κοστισε 45 δισ. και 1 εκατ. θέσεις εργασίας

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Σοκαριστικά είναι τα στοιχεία της έκθεσης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, η οποία παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη. Από αυτή προκύπτει ότι το “πάση θυσία στο ευρώ” οδηγησε σε τεράστια συρρίκνωση του εισοδήματος των Ελλήνων κατά 45 δισ. ευρώ ενω χαθηκαν 1 εκατ. θέσεις εργασίας και ο λογαριασμός ανεβαίνει συνεχώς. Παράλληλα, κρούεται ο κώδωνας του κινδύνου για νέα αύξηση της ανεργίας, αλλά και για τη βιωσιμότητα του Ασφαλιστικού. Συγκεκριμένα, η έρευνα προβλέπει μακρά περίοδο στασιμότητας για την ελληνική οικονομία με υψηλή ανεργία και νέα ελλείμματα στο Ασφαλιστικό σταδιακά από το 2016, έτος όπου κατά τις εκτιμήσεις τα Ταμεία θα χρειασθούν 950 εκατ. ευρώ επιπλέον.

Η έκθεση μιλά για σταδιακή κατάρρευση των αποθεματικών του ασφαλιστικού συστήματος (ΣΚΑ), με οριακό έτος το 2016, αλλά και κορύφωση του δημογραφικού προβλήματος της Ελλάδας από το 2044, οπότε -με βάση τη σημερινή τάση στην αναλογία γεννήσεων/θανάτων- αναμένεται να σταματήσει η φυσική εξέλιξη του ελληνικού πληθυσμού. Χαρακτηριστική η φράση του επιστημονικού διευθυντή του ΙΝΕ, Σάββα Ρομπόλη, που τονίζει ότι αν δεν αλλάξει η ακολουθούμενη πολιτική «ακόμη και αν καταργηθούν οι συντάξεις το σύστημα θα παραμείνει ελλειμματικό». Συγκεκριμένα ανέφερε: «Ακόμη και αν καταργηθούν οι συντάξεις, το σύστημα θα παραμείνει ελλειμματικό, αν δεν ληφθούν μια σειρά από μέτρα, όπως: το σταμάτημα της λιτότητας, η αύξηση των μισθών, η τόνωση της εγχώριας ζήτησης μέσω και της μείωσης των τιμών των προϊόντων, η στροφή των ελληνικών επιχειρήσεων στην εξυπηρέτηση και της εξωτερικής ζήτησης και, μακροπρόθεσμα η βελτίωση της διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, μέσω της επένδυσης στην τεχνολογική και παραγωγική ανασυγκρότηση».

Ισλανδία: μια ιστορία τόλμης, γνώσης και επιτυχίας

Οδός Δραχμής

Του Σπύρου Στάλια

Η Ισλανδία από το 1950 σχηματικά είχε σοσιαλδημοκρατία αλλά από την δεκαετία του 1990 και μετά σταδιακά μετατράπηκε σε διεθνές χρηματοδοτικό κέντρο στο πλαίσιο της ελεύθερης οικονομίας.Πράγματι τα επιφαινόμενα αυτής της μετατροπής ήσαν εκπληκτικά ως το 2007, όταν οι κάτοικοι του νησιού κατά μέσο όρο κέρδιζαν τον χρόνο 70.000$.Παράλληλα όμως ο δείκτης εισοδηματικής ισότητας που το 1995 ήταν 0.21 το 2007 έφτασε στο 0.43, ανισοτικό φαινόμενο συμφυές προς την ελεύθερη οικονομία, με άλλα λόγια η ανισότητα στα εισοδήματα κάλπαζε.

Το χρηματιστήριο της Ισλανδίας είχε 15 επιχειρήσεις όλες κι όλες που οι τιμές των μετοχών τους αυξήθηκαν μέσα σε 6 χρόνια ως το 2007 7 φορές, ενώ οι τιμές των ακινήτων την ιδία περίοδο αυξήθηκαν στο διπλάσιο.Η Ισλανδία είχε τρεις μεγάλες Τράπεζες, την Glitnir, την Landsbanki, και την Kaupthing.Από το 2004 έως το 2008 τα δάνεια προς τρίτους αυξάνονται με ρυθμό 50% ετησίως, ενώ ο αμοιβαίος δανεισμός τους ξεπερνούσε το 70% των κατατιθεμένων κεφαλαίων τους.Με αυτούς τους ρυθμούς δανεισμού, η κατανάλωση στην Ισλανδία αυξήθηκε, δεν σημειώθηκαν επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, ενώ το νόμισμα της ανατιμήθηκε.Το 2005 στην Ισλανδία ο ιδιωτικός τομέας ήταν ο πλέον χρεωμένος σε όλο τον κόσμο!Το 2007 οι τιμές των ποικίλων στοιχείων ενεργητικού των τραπεζών της Ισλανδίας είχαν φτάσει αισίως στο 1000% του ΑΕΠ της χώρας. Η εικόνα που παρουσίαζε το 2008 το τραπεζικό σύστημα στην Ισλανδία ήταν παρόμοιο με εκείνο της Αμερικής πριν την κρίση του 1929.

Εργα και ημέρες της τζιχαντιστικής φρικαλεότητας

ardin-rixi

ΣΕ ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ ΙΡΑΚ ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ (ΠΡΩΗΝ ΙΚΙΛ) ΕΛΕΓΧΕΙ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΕΔΑΦΩΝ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΚΑΤΑΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΟΧΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΣΤΟΥΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ

Το βιογραφικό των ισλαμιστών τρομοκρατών, από την εμφάνισή τους το 2006 έως σήμερα. Οι επιδιώξεις τους, η δράση τους, η πρακτική τους, οι χρηματοδότες και το μέλλον τους

Της Λήδας Παπαδοπούλου από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Οι φρικαλεότητες του Ισλαμικού Κράτους (Ι.Κ.) στη Συρία και το Ιράκ, ιδίως μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο με τον αποκεφαλισμό του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζέιμς Φόλεϊ, έστρεψαν βιαίως τα δυτικά βλέμματα στην επέλαση μιας τρομοκρατικής οργάνωσης που φιλοδοξεί να εδραιωθεί σε ολόκληρη την περιοχή.

Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους διαδίδουν κυρίως μέσω Διαδικτύου αποτρόπαιες εικόνες της τιμωρίας που επιβάλλουν σε όσους τους αντιστέκονται (φωτ. από σύλληψη στρατιώτη της κυβέρνησης Ασαντ. Ποιος ξέρει τι τον περιμένει…) Η άνοδος του Ι.Κ. (πρώην ΙΚΙΛ) δεν ήρθε σε μια μέρα αλλά χτίζεται σταδιακά τα τελευταία 8 χρόνια και η αντιμετώπισή της απαιτεί κατ’ αρχάς την κατανόηση των βασικών της χαρακτηριστικών και του τρόπου λειτουργίας της:

Ποιο είναι το Ισλαμικό Κράτος;

Δημιουργείται στο Ιράκ το 2006 ως παρακλάδι της Αλ Κάιντα. Παρουσιάζεται ως υπερασπιστής της σουνιτικής μειονότητας έναντι των σιιτών που πήραν την εξουσία μετά την αμερικανική εισβολή του 2003 και γίνεται γνωστό από τις δολοφονίες σιιτών και τις επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον των αμερικανικών δυνάμεων. Η ωμότητα και η ακραία ερμηνεία του Ισλάμ που προσπαθεί να επιβάλει ωθούν τις σουνιτικές φυλές να το εκδιώξουν από τις περιοχές τους. Εχοντας δεχτεί πλήγμα στο Ιράκ, τα μέλη του καλούνται από τον Ιούλιο του 2011 να πολεμήσουν στη Συρία εναντίον του καθεστώτος Ασαντ.

Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ: Tα μνημόνια καταπόντισαν την ανταγωνιστικότητα!

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Για να τελειώνουμε με το παραμύθι της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας και για το πώς τα προγράμματα λιτότητας από το 2010 και εντεύθεν συνέβαλαν στην ανάκτησή της, δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά στο παραπάνω διάγραμμα.

Σύμφωνα με στοιχεία των ετήσιων εκθέσεων του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) τα οποία είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα του από το 2006-2007 ώς το 2013-2014, βλέπουμε ότι ο συνολικός δείκτης ανταγωνιστικότητας της χώρας μας βαίνει συνεχώς μειούμενος. Ενώ η ανταγωνιστικότητα την δήθεν περίοδο της ασωτείας, 2006-2007 ήταν στο 4.12, με άριστα το 7 το οποίο παρεμπιπτόντως δεν πιάνει καμια χώρα, πέρσι ήταν στο 3.86, και σήμερα που πηδάμε απ’ τη χαρά μας, έχει μόλις πάει στο 3.93.

Αν κοιτάξουμε δε τις κατατάξεις, και πάλι η πτώση τον καιρό των μνημονίων είναι θεαματική.

Υπό κατάρρευση τα συνταξιοδοτικά ταμεία

Το Ποντίκι

Με τίτλο «Η Ελλάδα απειλείται από του χρόνου κιόλας με κατάρρευση του συνταξιοδοτικού συστήματος» η εφημερίδα Westdeutsche Allgemeine Zeitung φιλοξενεί ανταπόκριση από την Αθήνα, στην οποία σημειώνεται: «Υπό την πίεση της κρίσης η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε σε βαθιές τομές στο συνταξιοδοτικό σύστημα.
 
Το όριο συνταξιοδότησης αυξήθηκε στα 67, οι συντάξεις περικόπηκαν σχεδόν κατά ένα τρίτο, ταμεία συγχωνεύθηκαν. Όμως όλα αυτά δεν αρκούν. Τα ελλείμματα των συνταξιοδοτικών ταμείων διογκώνονται συνεχώς.
 
Το χρηματοδοτικό κενό των ταμείων οφείλεται εν μέρει σε διαρθρωτικά και εν μέρει σε οικονομικά προβλήματα. Μαζί με τη Γερμανία και την Ιταλία η Ελλάδα έχει την χειρότερη δημογραφική εξέλιξη στην Ευρώπη. Ολοένα λιγότεροι εργαζόμενοι πληρώνουν για ολοένα περισσότερους συνταξιούχους. Η κρίση συμπίεσε ακόμα περισσότερο τον αριθμό των γεννήσεων. Από το 2008 ο αριθμός των γεννήσεων μειώθηκε κατά 15%. Στο δημογραφικό έρχονται να προστεθούν η υψηλή ανεργία, η πτωτική τάση των μισθών, η μερική απασχόληση, αλλά και η παράνομη εργασία.
Ήδη φέτος τα δύο μεγαλύτερα συνταξιοδοτικά ταμεία της χώρας θα καταγράφουν έλλειμμα 2 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Ημέρες οθωμανικού φορολογικού συστήματος…

Νέα Κρήτη

Η Οθωμανική αυτοκρατορία φημιζόταν για την ''ποικιλία'' των φόρων που επέβαλε στους υπηκόους της και κυρίως τους χριστιανούς.

Μου φαίνεται ότι το ''σύγχρονο'' ελληνικό κράτος των σαμαρο-βενιζέλων έχει πλησιάσει αρκετά το οθωμανικό πρότυπο, αλλά ας μην αγχώνονται οι εγκέφαλοι του φορολογικού επιτελείου της κυβέρνησης. Έχουν ακόμη περιθώρια, μέχρι να φτάσουν το πρότυπό τους.

Ας πούμε οι πριν λίγες δεκαετίες καταργημένες αγγαρείες, μπορούν να επανέλθουν και να μετατραπούν σε ζεστό χρήμα.

Και τους τσερεμέδες που τους πάτε; Τα πρόστιμα, δηλαδή. Στο πεδίο αυτό θα σκίσει η εφευρετικότητα του Ευάγγελου. Και δεν χρειάζεται νόμος για να επιβληθούν, ούτε καν πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Έρχεται η ιδέα, υπογράφεται μια υπουργική απόφαση και το χρήμα αρχίζει να ρέει προς τον κορβανά της κυβέρνησης, και των δανειστών βεβαίως- βεβαίως.

Παρακάτω παραθέτω ένα μέρος των ποικίλων φόρων που πλήρωναν οι ραγιάδες, όπως τους ξεσήκωσα από το βιβλίο  «Σκηνές από την καθημερινή ζωή στην Τουρκοκρατία», του Λύσανδρου Παπανικολάου.

ΕΓΓΕΙΑ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

1. Νόμιστρο. Οι Χριστιανοί πλήρωναν κάθε χρόνο το δικαίωμα βοσκής για να χρησιμοποιούν τις χέρσες και ακαλλιέργητες εκτάσεις ως βοσκοτόπια.

2. Ρεσμί, η δεκάτη που πληρωνόταν στο σουλτάνο για τις καλλιεργούμενες εκτάσεις.

Κεφαλικός φόρος, χαράτσι. Το πλήρωναν οι ραγιάδες επειδή δεν υπηρετούσαν στο στρατό. Το πλήρωναν οι ραγιάδες που ήταν ικανοί για στρατιωτική υπηρεσία, δηλαδή οι άντρες από 18 χρονών και πάνω.

Σπέντζα. Μικρός φόρος που πληρωνόταν στους σπαχήδες από τους οικογενειάρχες και τα αγόρια πάνω από 9 χρονών.

Η ΕΚΤ ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΤΗ ΜΗΔΕΝΙΖΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ ΤΗΣ (0,05%)!

iskra

ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΤΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ(-0,2%) ΑΠΟΔΟΧΗΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ!

ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ ΣΤΗ ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑ-ΥΦΕΣΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Σε νέο ιστορικά χαμηλό ρεκόρ, στο 0,05% από 0,15%, μείωσε το βασικό επιτόκιο ηΕυρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), κατά την τακτική συνεδρίασή της την Πέμπτη (4/9), αιφνιδιάζοντας τις αγορές, καθώς η πλειοψηφία των αναλυτών δεν περίμενε μια τέτοια κίνηση. Πολλοί θεωρούν ότι η «επίθεση Ντράγκι» δεν θα σταματήσει στην κίνηση αυτή και αναμένουν με αγωνία τη συνέντευξη Τύπου του προέδρου της ΕΚΤ.  

Άλλωστε το ΔΣ ανακοίνωσε και πρόσθετα μέτρα ρευστότητας, τα οποία ο Ντράγκι θα εξειδικεύσει, ενώ το Reuters αποκάλυψε ότι έχει αποφασιστεί από το ΔΣ της ΕΚΤ πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης500 δισ. ευρώ.

Διευκρινίζουμε ότι το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης είναι ένα πρόγραμμα αγοράς οποιασδήποτε μορφής ομολόγων και άλλων επενδυτικών τίτλων, σε δευτερογενή βάση και ισοδυναμεί περίπου στην πράξη με εκτύπωση χρήματος, για την τόνωση της ρευστότητας.Το πρόγραμμα αυτό ακολουθεί σειρά άλλων ''τονωτικών'' της ανάπτυξης μέτρων από την ΕΚΤ, όπως το πρόσφατο πρόγραμμα 300 δισ.μακροπρόθεσμης χρηματοδότησης των ευρωπαϊκών τραπεζών.

Ειδικότερα, η ΕΚΤ σε μια προσπάθεια να τονώσει την οικονομική ανάπτυξη στην ευρωζώνη και να αποτρέψει το ενδεχόμενο εκδήλωσης του φαινομένου του αποπληθωρισμού μείωσε τα βασικά επιτόκια του ευρώ κατά 0,10 ποσοστιαίες μονάδες, σε νέα αρνητικά ρεκόρ.

Όπως ανέφερε εκπρόσωπος της ΕΚΤ στη Φραγκφούρτη, το βασικό επιτόκιο μειώνεται σε 0,05% (από 0,15%), το επιτόκιο οριακής χρηματοδότησης στο 0,30% (από 0,40%) ενώ το επιτόκιο αποδοχήςκαταθέσεων από τις τράπεζες μειώνεται ακόμη περισσότερο, στο -0,20% (από -0,10%).

Η ανήθικη επιχείρηση των δανειστών

Νέα Κρήτη

Η βασική αρχή επιβίωσης μιας επιχείρησης είναι το να υπάρχει κέρδος στον τελικό απολογισμό. Οι εισπράξεις από την διάθεση του προϊόντος ή της υπηρεσίας που παρέχει να είναι μεγαλύτερες από τις δαπάνες για πρώτες ύλες, ενέργεια, μισθούς απόσβεση κεφαλαίου, υποχρεώσεις προς τρίτους, καταβολή φόρων και εισφορών.

Του Ηλία Σταμπολιάδη

Βεβαίως οι αριστεροί καταδικάζουν το κέρδος αλλά αυτό είναι δικό τους πρόβλημα, εδώ μιλάμε για ελεύθερους ανθρώπους. Το κέρδος είναι η ανταμοιβή του επιχειρηματία τόσο για την συμμετοχή του στην ιδέα δημιουργίας ή αγοράς της επιχείρησης, την επένδυση ιδίων κεφαλαίων, την φροντίδα για την σωστή λειτουργία της και  κυρίως για την ανάληψη του κινδύνου (το ρίσκο)  της όλης δραστηριότητας που επηρεάζεται και από εξωγενείς παράγοντες πέρα από τον έλεγχο του.

Το κέρδος μπορεί να καταναλωθεί για την αύξηση του βιοτικού επιπέδου του επιχειρηματία και εφόσον υπερβαίνει τις ανάγκες του είναι διαθέσιμο για νέες επενδύσεις σε δικές του επιχειρήσεις ή σε συμμετοχή σε άλλες με την αγορά μετοχών. Η ευθύνη της επιλογής είναι δική του και ανταμείβεται ή χάνει ανάλογα με την έκβαση των εργασιών. Ας δούμε όμως πως εφαρμόζεται στην πράξη η αρχή της ανάληψης του επιχειρηματικού κινδύνου.

Μία περίπτωση αφορά την υπόθεση των μετοχών του Χρηματιστηρίου Αθηνών όπου πολλοί έχασαν ολόκληρες περιουσίες διότι δεν αντιλήφθηκαν εγκαίρως την διενεργούμενη απάτη. Αν και η απώλεια των μετοχών δεν ήταν αποτέλεσμα κακής έκβασης των εργασιών αλλά αποτέλεσμα απάτης στην υπερεκτίμηση της αξίας τους ο τότε Πρωθυπουργός Κ. Σημίτης βγήκε και είπε "ας πρόσεχαν στο που επενδύουν τα χρήματα τους" εφόσον κατά την άποψη του και τους κανόνες του παιχνιδιού η ευθύνη βαρύνει πάντα τον επενδυτή ο οποίος θα καρπούτο το όφελος στην περίπτωση κερδοφορίας. Με το πνεύμα αυτό όλοι οι απατεώνες που καρπώθηκαν από την απάτη εξαγνίστηκαν.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ, ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ...

iskra

Του ΣΤΑΘΗ*

Ενα παλιό κατόρθωμα (πολλών υπουργών και κυβερνήσεων) σε νέα βερσιόν (Λοβέρδου): το μάθημα της ιστορίας στη Μέση Εκπαίδευση θα μπορεί να διδάσκεται και από κοινωνιολόγους, θεολόγους ή άλλων ειδικοτήτων καθηγητές, όπως εκείνους των ξένων γλωσσών, αγγλικών, γαλλικών και άλλων.

Ισως να μην υπάρχει άλλη χώρα με τόσο μακρά ιστορία όπως η ελληνική, που να κακοποιεί τόσο βάναυσα τη διδασκαλία της ιστορίας (και της ιστορίας της) στο εκπαιδευτικό της σύστημα, όσον η Ελλάδα.

Ηδη απ’ τη μεταρρύθμιση Ράλλη η ιστορία ως σχολική ύλη, πρώτα συρρικνώθηκε κι ύστερα ανασκολοπίσθηκε. Γρήγορα κατάντησε ένα μάθημα-αγγαρεία, ανιαρό, ξηρό ως προς το ύφος του και ακατανόητο. Ακατανόητο διότι το έσχατο στάδιο του βανδαλισμού επί του μαθήματος υπήρξε η αποσπασματική διδασκαλία του. Με την παράλειψη ολόκληρων περιόδων, την αποσιώπηση άλλων ή την αποσύνδεση δομών και συσχετισμών, η σχολική ιστορία ανέβηκε στο κρεβάτι του Προκρούστη κι απέμεινε εκεί, να την κόβει και να τη ράβει ο καθείς κατά το δοκούν.

Αποτέλεσμα, οι μαθήτριες και οι μαθητές να μην αποκτούν ποτέ έναν κατανοητό χάρτη του ιστορικού σώματος,  μια «γεωγραφία» του χρόνου, καθώς και να αντιλαμβάνονται δύσκολα ή να μην αντιλαμβάνονται καν τις δυνατότητες που η ιστορική πρόσληψη προσφέρει για την κατανόηση του παρόντος - κι ακόμα περισσότερο για το πλήθος και το εύρος των προσεγγίσεων στα ανθρώπινα που η ιστορική γνώση (ακόμα και η στοιχειώδης) εν τέλει διδάσκει, ή, αν θέλετε, φανερώνει.

Ετσι, οι μαθητές, οι περισσότεροι, μένουν σε ένα επίπεδο αδυναμίας να εννοήσουν το βάθος του χρόνου (μπερδεύοντας εποχές, πρόσωπα, καταστάσεις), ενώ η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, της συγκριτικής ικανότητας (για να μην πούμε απλώς του απλού ενδιαφέροντος) συνιστούν πολυτέλεια.Πλην Λακεδαιμονίων (καθηγητών και μαθητών) οι υπόλοιποι αισθάνονται για το μάθημα της ιστορίας από αδιαφορία έως αποστροφή. Ισως αυτό να είναι και το ζητούμενο. Δεν μπορεί ένα ολόκληρο εκπαιδευτικό σύστημα εις ό,τι αφορά αυτό το μάθημα να έχει στηθεί από ηλιθίους. Μάλιστα από κατ’ εξακολούθηισν ηλιθίους, χωρίς να έχει βρεθεί ποτέ «ένας χριστιανός να τους πάρει το κεφάλι»! Μάλλονπολιτικές εντολές ακολουθούν οι «θεράποντες» - καθόλου παράξενο και καθόλου συνωμοσιολογικό.

Είναι πολιτική επιλογή κι όχι ηλιθιότης να δομείς (στην πραγματικότητα να αποδομείς) ένα μάθημα στη Μέση Εκπαίδευση με τη μεθοδολογία που αντιστοιχεί στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Είναι τραγελαφικό δηλαδή τα εγχειρίδια του μαθήματος (στη Μέση) να περιέχουν περισσότερη... βιβλιογραφία για τα γεγονότα, παρά ύλη για αυτά τα γεγονότα!

Οπως και να ’χει, φθάσαμε από τη σχολαστική κι εθνικόφρονα σχολική ιστορία πριν από τη Μεταπολίτευση, στη μεταμοντερνική και πολιτικώς ορθή σχολική ιστορία μετά τη Μεταπολίτευση. Οι πολιτικές σκοπιμότητες που οδήγησαν σε ανάλογα αναλυτικά προγράμματα οδήγησαν στο ίδιο αποτέλεσμα: την αποξένωση των μαθητών από την ιστορία τους, δηλαδή την περιαγωγή τους σε περιορισμένη αυτογνωσία, ώστε στο μέλλον να είναι πιο χειραγωγήσιμοι.

Ελληνική "γεωπολιτική αυτοκτονία" σε περιβάλλον αρχόμενης παγκόσμιας σύρραξης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αν έχει απομείνει κουκούτσι μυαλού στο ελληνικό (και κυπριακό) πολιτικό προσωπικό, οφείλει να ενεργήσει άμεσα τροποποιώντας ριζικά την πολιτική πλήρους και καθολικής συμπόρευσης με τις δυνάμεις που αρχίζουν τώρα στην Ευρώπη (μετά τη Μέση Ανατολή και την Αφρική) άτυπο, πλην πραγματικό «τρίτο (ή τέταρτο αν προτιμάτε) παγκόσμιο πόλεμο», έστω κι αν η ύπαρξη πυρηνικών όπλων εμποδίζει μάλλον την πλήρη ανάπτυξή του. Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να πάρουν άμεσα πρωτοβουλία για διακοπή της ψυχρο- και θερμο-πολεμικής κλιμάκωσης στην Ευρώπη. Αν το κάνουν θα βρουν απροσδόκητους συμμάχους διεθνώς.

Μετά την οικονομική, όσα συμβαίνουν συνεπάγονται τη γεωπολιτική «αυτοκτονία» του ελληνισμού, της Ελλάδας και της Κύπρου. Εδώ και πεντακόσια, αν όχι χίλια χρόνια, το «σχέδιο» της νεώτερης Ελλάδας, σχέδιο δημοκρατικό και «αντισταυροφορικό», «σχέδιο των ξεσηκωμένων» για τους μαθητές του Σβορώνου, στηρίζεται εξωτερικά σε δύο «πνεύμονες»:

α) στην «ομόδοξη» Ρωσία, γεωπολιτικό αντίβαρο της Τουρκίας, αλλά και μιας Δύσης που υπήρξε για τους ‘Ελληνες, όπως και για τους Ρώσους «μεγάλος δάσκαλος κι ακόμα μεγαλύτερος εχθρός» (Τρότσκι, Εισαγωγή στηνΙστορία της Ρωσικής Επανάστασης)

β) στον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό (που κινδυνεύει κι αυτός να μας τελειώσει, αρχής γενομένης από τα Μνημόνια και τις Δανειακές)

Γι’ αυτό λέμε ότι η συστηματική καταστροφή των ελληνορωσικών και κυπρορωσικών σχέσεων τα τελευταία χρόνια (όπως και η παραίτησή μας από τα πλήρη δικαιώματα των κρατών μελών της ευρωζώνης και της ΕΕ με την υπογραφή των Δανειακών και των Μνημονίων) συνιστά ολοκλήρωση της οικονομικής και με γεωπολιτική αυτοκτονία του ελληνικού λαού. Πρόκειται για «αλλαγή καθεστώτος». Το καθεστώς που αρχίζει από δω να «αλλάζει» είναι το αστικό δημοκρατικό πολίτευμα και η οργάνωση των λαών στα σχετικά δημοκρατικά έθνη-κράτη, που προέκυψαν από τη Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση και τα κινήματα που ενέπνευσε διεθνώς, περιλαμβανομένου του δικού μας 1821.

Η άρχουσα τάξη και το πολιτικό προσωπικό Ελλάδας και Κύπρου έχουν «παραδοθεί», έχουν «λιώσει», όπως η καρδιά των αντιδραστήρων στα σοβαρά πυρηνικά δυστυχήματα. Δεν υπερασπίζονται το Κράτος, αλλά χωρίς Κράτος δεν επιβιώνει Γένος σε αυτό το σημείο του πλανήτη, υπό συνθήκες παγκοσμιοποίησης και μαζικών μεταναστευτικών ροών. Ακόμα και στην εποχή της αμερικανοκίνητης στρατιωτικής δικτατορίας είχαμε περισσότερη εθνική αυτονομία από όση διαθέτουμε σήμερα! Ο Παπαδόπουλος αρνήθηκε να δώσει διευκολύνσεις στους Αμερικανούς για την επίθεση στους ‘Αραβες.