Πώς η γαλλική ιδέα μετατράπηκε σε «γερμανικό όπλο». Το επιχείρημα κόντρα με μια ένωση μεταβιβάσεων και γιατί το νόμισμα είναι κάτι περισσότερο από... συναλλακτικό μέσο.
Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος
Ενώ το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα μπαίνει για καλά πλέον στο 20οέτος από το λανσάρισμά του, ως δείχνουν αρκετές μη ορατές στο ευρύ κοινό εξελίξεις, μαίνεται η αντιπαράθεση σε πολιτικό επίπεδο μεταξύ αυτών που θέλουν ένα ευρώ με πολιτική στήριξη πίσω του και των βορειοευρωπαίων κυρίως που το βλέπουν μόνον ως μια νομισματική συμφωνία. Κατά κύριο δε λόγο, στο επίπεδο αυτό, η αντιπαράθεση έχει γαλλο-γερμανικό χαρακτήρα.
Όπως υπογραμμίζει ο Γάλλος τραπεζίτης Ζακ-Λυκ Μπασλέ «…σκοπός του ευρώ ήταν να προσδέσει τη Γερμανία στην Ευρώπη. Ήταν μια γαλλική ιδέα. Είναι επίσης μια νεφελώδης ιδέα που καταδεικνύει την έλλειψη οικονομικής κουλτούρας των ελίτ μας. Πώς μπόρεσαν να φανταστούν ότι “προσδένουν” μια χώρα μέσω μιας νομισματικής συμφωνίας, εκτός εάν υποτεθεί ότι οι Γερμανοί δεν καταλαβαίνουν από αυτά τα πράγματα: Και καθώς καταλαβαίνουν πολύ καλά, αποδέχτηκαν τη γαλλική πρόταση θέτοντας τους όρους τους… κάνοντας το ευρώ ένα γερμανικό μάρκο με άλλο όνομα.
Αυτό δίνει στους “φίλους μας πέραν του Ρήνου” ένα σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, καθώς επωφελούνται από ένα υποτιμημένο νόμισμα – το ευρώ – σε σύγκριση με το γερμανικό μάρκο. Η γερμανική οικονομική πολιτική είναι παραδοσιακά κερδοσκοπική και η ζημιά -η γαλλική πλευρά- δεν άργησε να έλθει: απόδειξη η κατάρρευση της βιομηχανίας μας. Και εδώ υπάρχουν πολλές αιτίες, αλλά το ευρώ είναι μια από αυτές αναμφισβήτητα.
