Νέα Πολιτική
του Αντώνη Παπαγιαννίδη*
Ξεκινήσαμε χθες, να εκμεταλλευόμαστε την προσέγγιση του Ian Begg, του LSE, στο Συνέδριο του ΕΛΙΑΜΕΠ για το πώς “η Ευρώπη” έζησε την κρίση της Ευρωζώνης, την εποχή των Μνημονίων, με τρόπο παράλληλο προς εκείνο που διδάσκει η ψυχολογία ότι βιώνεται το πένθος, η απώλεια.
Καταλήγαμε στο σημείωμα εκείνο ότι και στο μέτωπο του Προσφυγικού, που τώρα κορυφώνεται (;) μια ανάλογη διαδικασία ακολουθείται. Δείτε το μαζί μας:
Πρώτο στάδιο η άρνηση, το σοκ. Όταν η Κεντρική Ευρώπη άρχισε να δέχεται μέσα στο 2015 αριθμούς προσφύγων αυξανόμενους κατά γεωμετρική πρόοδο – ή ανθρώπων που διεκδικούν την παροχή ασύλου, ή μεταναστών που θεωρούν ότι μπορεί να υπαχθούν σε τέτοια κατηγορία με περιορισμένη πειστικότητα, ή τέλος οικονομικών μεταναστών ευθέως – η κοινή γνώμη, ήδη ευαισθητοποιημένη στο μεταναστευτικό (αν μη ευθέως ξενοφοβική!) αρνήθηκε ότι το πρόβλημα “εδικαιούτο” να υπάρχει. Σοκαρίστηκε με την έκτασή του, πήγε να το σπρώξει – που; Κάπου, οπουδήποτε!
Καθώς η προσφυγική πίεση αυξανόταν ταχύτατα, το δεύτερο στάδιο έφθασε πολύ-πολύ γρήγορα: οργή, οργή που απαιτούσε επιτακτικά – βλέπετε, υπάρχουν και εκλογές: ακροδεξιά/ξενοφοβικά κινήθηκε η Πολωνία. εκεί βρίσκεται ευθέως η Ουγγαρία. οι Alternative στην Γερμανία, μνήνες Haider στην Αυστρία ακολουθούν. οι Σκανδιναβοί είχαν ξεφύγει ήδη – να βρεθούν ένοχοι, μαύρα πρόβατα, αποδιοπομπαίοι τράγοι. Εδώ, η Ελλάδα ταίριαζε τέλεια στον ρόλο! Ο ένας μετά τον άλλο οι Ευρωπαίοι ηγέτες στράφηκαν εναντίον της Ελλάδας, όσο κι αν κάποιοι μιλούσαν στιγμές-στιγμές θετικά για το κύμα (αληθινής) αλληλεγγύης που έδειχναν οι κάτοικοι των νησιών στο ανθρώπινο κύμα (περίπτωση Γιουνκέρ).
