Όποια funds έχουν άμεση πρόσβαση στο due diligence (έλεγχος) των ελληνικών τραπεζών, αυτά θα καταφέρουν να εισέλθουν, δειλά δειλά, την επόμενη περίοδο, σε κάποιες εξαγωγικές επιχειρήσεις.
του Ηλία Καραβόλια
To χρήμα από το εξωτερικό ήταν πάντα ευπώλητο προϊόν στον τόπο αυτό. Άραβες, Ρώσοι, Εβραίοι, Κινέζοι και Αμερικάνοι, ανέκαθεν αποτελούσαν απαραίτητο συμπλήρωμα της μεγάλης ''επαγγελματικής'' ομάδας που καλείται ''Σύμβουλοι''.
Εκατοντάδες Έλληνες, χωρίς ιδιαίτερη τεχνογνωσία, έχουν αποικήσει στον πλανήτη του internet ως υπερ-δικτυωμένοι (over-connected) dealers σε συγχωνεύσεις, εξαγορές, χρηματοδοτήσεις, αγοραπωλησίες επιχειρήσεων. Ελάχιστοι είναι αυτοί που τελικά συντονίζουν επιτυχώς προσφορά και ζήτηση χρήματος.
Οι περισσότεροι εξαπατούν τους εαυτούς τους και έχουν γεμίσει τους υπολογιστές τους με Σύμφωνα Εμπιστευτικότητας, Ιδιωτικά Συμφωνητικά Διαμεσολάβησης ενώ πολλοί μάλιστα έχουν και αντίγραφα ''Εγγυητικών'' ή/και έγγραφες προεγκρίσεις χρηματοδοτήσεων.
Η αλήθεια είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις κάποιοι ξένοι αετονύχηδες μεσάζοντες σε Ελβετία, Αγγλία, ΗΠΑ ή αλλού, ''στήνουν'' το όνειρο και έτσι την παθαίνουν και οι Έλληνες σύμβουλοι, σοβαροί και μη.
Μαζί τους όμως την παθαίνουν και πολλοί επιχειρηματίες που προπληρώνουν έξοδα και αμοιβές ή και εκείνοι που πάνω στην απόγνωση τους χρηματοδοτούν τις φρούδες ελπίδες τους για να βρουν ζεστό χρήμα.
Αλλά να πούμε και το εξής: σε πολλές περιπτώσεις με projects, κάποιοι χρεωμένοι επιχειρηματίες το παίζουν δήθεν έμπειροι σε deals, και θέλουν να δουν πρώτα τα κεφάλαια και μετά να... ξοδέψουν για συμβουλευτικές υπηρεσίες. Οπότε ακόμη και αν υπάρχει πραγματικό ενδιαφέρον θεσμικού ή στρατηγικού εταίρου, δεν τον βλέπουν ποτέ.
