Η παρακμή του παιχνιδιού και η σχέση της με την άνοδο των ψυχικών διαταραχών στα παιδιά

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Peter Gray

Τα παιδιά και οι νέοι περισσότερο από κάθε άλλη εποχή σήμερα, παρουσιάζουν αυξανόμενα ποσοστά κατάθλιψης και άγχους, παρά την κοινωνική ευημερία. Μήπως κάνουμε κάτι λάθος;

Τα ποσοστά της κατάθλιψης και του άγχους μεταξύ των παιδιών και των νέων στο δυτικό πολιτισμό, αυξάνονται σταθερά τα τελευταία 50-70 χρόνια. Σήμερα, σε σύγκριση με μισό αιώνα πριν και σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, πέντε έως οκτώ φορές περισσότεροι φοιτητές και μαθητές γυμνασίου, πληρούν τα κριτήρια για τη διάγνωση της μείζονος κατάθλιψης και / ή της αγχώδους διαταραχής. Αυτή η αυξημένη ψυχοπαθολογία δεν είναι το αποτέλεσμα των αλλαγών των διαγνωστικών κριτηρίων αλλά παραμένει ακόμα και όταν οι μετρήσεις και τα κριτήρια είναι σταθερά.

Η πιο πρόσφατη απόδειξη για την απότομη διαγενεακή άνοδο της κατάθλιψης, του άγχους και άλλων ψυχικών διαταραχών, προέρχεται από μια μελέτη που μόλις κυκλοφόρησε από το Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο[1]. Η Twenge, βασική συγγραφέας της έρευνας και οι συνάδελφοί της, αξιοποιήσαν τα δεδομένα από τη χορήγηση του Πολυφασικού Ερωτηματολογίου Προσωπικότητας της Μιννεσότα – MMPI (ερωτηματολόγιο που χρησιμοποιείται για να αξιολογήσει ένα εύρος ψυχικών διαταραχών), το οποίο έχει δοθεί σε μεγάλα δείγματα φοιτητών σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1938 και της έκδοσης MMPI-A που χρησιμοποιείται στους νεότερους εφήβους και έχει δοθεί σε δείγματα των μαθητών του λυκείου από το 1951. Τα αποτελέσματα αυτά συμφωνούν με άλλες μελέτες, χρησιμοποιώντας μια ποικιλία δεικτών, που δείχνουν επίσης δραματικές αυξήσεις στο άγχος και την κατάθλιψη στα παιδιά καθώς και τους εφήβους και τους νέους ενήλικες κατά τα τελευταία πέντε ή περισσότερα χρόνια.

Τα παιδιά της κρίσης

Πριν λίγες μέρες, η Unicef έδωσε στην δημοσιότητα την έκθεση της ελληνικής επιτροπής της για το 2017, με τίτλο "Η κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα". Μπορεί η φωτογραφία του εξωφύλλου, με τα παιδιά από ένα γυμνάσιο της Τούμπας, να τραβάει αρχικά το βλέμμα αλλά αμέσως μετά το μάτι δεν μπορεί να μη καρφωθεί στον υπότιτλο της έκθεσης: "Τα παιδιά της κρίσης"...

Η μόλις 26 σελίδων έκθεση περιλαμβάνει αρκετές κοινοτοπίες αλλά και αρκετά ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις, στις οποίες αξίζει να σταθούμε. Για παράδειγμα, στην σελίδα 5 διαβάζουμε:

Τα εμπειρικά στοιχεία καταδεικνύουν την δραματική επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των παιδιών στην Ελλάδα. Την περίοδο της κρίσης πλήττεται περισσότερο η ευημερία των οικογενειών με παιδιά σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό της χώρας. Η βίωση της φτώχειας κατά την παιδική ηλικία οδηγεί σε συσσώρευση μειονεκτημάτων που θα επηρεάσουν αρνητικά τα μελλοντικά τους επιτεύγματα κατά την ενήλικη ζωή, συμβάλλοντας έτσι στην αναπαραγωγή της φτώχειας και των ανισοτήτων. Το γεγονός αυτό θα έχει σημαντικές επιπτώσεις και στην οικονομία της χώρας μέσω της επίδρασης στα ποιοτικά χαρακτηριστικά του εργατικού της δυναμικού.

Η φετεινή έκθεση δείχνει αρκετά "κουτσουρεμένη" σε σχέση με την περυσινή (εκείνη είχε ως υπότιτλο "Παιδιά της κρίσης") αλλά ακόμη κι έτσι αρκεί για να μας μαυρίσει την καρδιά, έστω κι αν είναι λιγώτερο αιχμηρή. Για παράδειγμα, λείπουν μερικές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις σαν αυτή που διάβασαμε πέρυσι στην σελίδα 26:

Η σύγκριση της φτώχειας μεταξύ παιδιών και ενηλίκων δείχνει ότι τα άτομα με ηλικία μικρότερη των 16 ετών αντιμετωπίζουν υψηλότερο κίνδυνο φτώχειας σε σχέση με τα άτομα ηλικίας 16-64 ετών. Ωστόσο, η επικρατούσα πολιτική ρητορεία που διακρίνει την παιδική φτώχεια από εκείνη των ενηλίκων (σαν να μη πρόκειται για τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος) οδηγεί σε μια έμμεση διάκριση των παιδιών ως ακουσίως φτωχά (επειδή δεν έχουν τον έλεγχο των συνθηκών που καθορίζουν τις παρούσες και μελλοντικές επιπτώσεις σε διάφορες πτυχές της ζωής) ενώ οι ενήλικες και, κατά συνέπεια, οι γονείς αντιμετωπίζονται ως εκουσίως φτωχοί (κυρίως από πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς που κατέχουν θέσεις εξουσίας) με την αιτιολογία ότι οι ευθύνες, οι πρωτοβουλίες και οι ενέργειες των ενηλίκων αποτελούν κύριους και καθοριστικούς παράγοντες ευημερίας. Αυτή η πεποίθηση επαναφέρει στον δημόσιο και τον πολιτικό λόγο την παλιά αλλά αμφισβητούμενη διάκριση ανάμεσα σ' αυτούς που αξίζουν να είναι φτωχοί και σ' αυτούς που δεν το αξίζουν.

Πεθαίνοντας στα ορυχεία πρώτων υλών για smartphones στο Κονγκό (video)

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Η παιδική εργασία ανθεί, οι συνθήκες θυμίζουν την εποχή της δουλείας

Αποκαλυπτική για τις συνθήκες που επικρατούν στα ορυχεία του Κογκό, απ’ όπου εξορύσσεται το μεγαλύτερο μέρος μιας ουσίας απαραίτητης για την κατασκευή προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, όπως τα smartphones, είναι έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας που δόθηκε την Τρίτη στη δημοσιότητα.

Πρόκειται για το κοβάλτιο, μια πρώτη ύλη που χρησιμοποιείται ευρέως στις μπαταρίες ιόντων λιθίου και τα μεγαλύτερα αποθέματα του οποίου βρίσκονται στη λεγόμενη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Όπως αποκαλύπτει η Διεθνής Αμνηστία, «μεγάλες μάρκες ηλεκτρονικών ειδών, κυρίως smartphones και μπαταριών ηλεκτρικών αυτοκινήτων, ανάμεσα τους οι Apple, Samsung και Sony, αποτυγχάνουν να κάνουν βασικούς ελέγχους για να διασφαλίσουν ότι το κοβάλτιο που εξορύσσεται από παιδιά-εργάτες δεν έχει χρησιμοποιηθεί στα προϊόντα τους.

Η έκθεση τεκμηριώνει πως οι έμποροι αγοράζουν κοβάλτιο από περιοχές όπου η παιδική εργασία αφθονεί και το πωλούν στην Congo Dongfang Mining (CDM), μια θυγατρική του κινεζικού εξορυκτικού γίγαντα Zhejiang Huayou Cobalt Ltd (Huayou Cobalt).

Π.Μάστακας: Αποσυμπίεση Ειδομένης , δύσκολο θέμα τα ασυνόδευτα παιδιά

Νέα Κρήτη

Η αποσυμπίεση της Ειδομένης που πλέον με κλειστά απόλυτα τα σύνορα μετατρέπεται σε κοινωνική και υγειονομική «παγίδα» για χιλιάδες ανθρώπους , πρέπει πλέον να είναι προτεραιότητα στα σύνορα με την ΠΓΔΜ, δηλώνει ο Συντονιστής Προστασίας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ Πέτρος Μάστακας μιλώντας στο Ράδιο 9.84.

Ο ίδιος ανέλυσε τις πρόνοιες της ιδιότητας του πρόσφυγα , τα ανοιχτά ερωτήματα ως προς τους σχεδιασμούς της Ε.Ε. για την μετεγκατάσταση και ταυτόχρονα σημείωσε ότι η μείωση ή όχι των ροών με την έλευση καλοκαιρίας, ουσιαστικά εξαρτάται από τη βούληση της Τουρκίας να συνδράμει ουσιαστικά στην υπόθεση.

Ο κ. Μάστακας επαίνεσε μεν την πρωτοβουλία των Δήμων της Κρήτης για τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα, είπε όμως ότι οι διαδικασίες φιλοξενίας τους είναι στην Ελλάδα νομικά και πρακτικά τόσο σφιχτές , ώστε αν δεν υπάρξει νομοθετική ρύθμιση, στη πράξη τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα ή θα πρέπει να παραμείνουν χωρίς να εντοπίζονται ή στη καλύτερη περίπτωση θα καταλήγουν στο κελί του πλησιέστερου αστυνομικού τμήματος καθώς το ελληνικό πλαίσιο στο θέμα αυτό είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες που έχουν δημιουργηθεί και η φιλοξενία παιδιών δεν είναι απλή  υπόθεση.

Υπέδειξε μάλιστα ως πανελλαδικό πρότυπο για ασυνόδευτα παιδιά στο παρελθόν τον Ξενώνα στα Ανώγεια , σημειώνοντας ότι όποιος ρωτήσει τους εκεί υπεύθυνους θα καταλάβει ότι είναι από τις πιο δύσκολες διαδικασίες.

Έκρηξη ανισοτήτων έφερε η τεχνολογική επανάσταση

Το ερώτημα που θέτει από την εισαγωγή της κιόλας η έκθεση για την ανθρώπινη ανάπτυξη (Human Development Report) της σχετικής υπηρεσίας των Ηνωμένων Εθνών, οποία δόθηκε στη δημοσιότητα τη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου (εδώ μπορείτε να την κατεβάσετε και να τη διαβάσετε) δεν είναι καθόλου …αθώο: «πώς μπορεί η εργασία να ενδυναμώσει την ανθρώπινη ανάπτυξη;» Διαφορετικά ειπωμένο: η εργασία, γενικώς και από μόνη της δεν εγγυάται την ανθρώπινη ανάπτυξη, όπως ορίζεται από τρεις διαφορετικούς και μετρήσιμους δείκτες: μακροβιότητα και υγιή ζωή, δυνατότητα απόκτησης γνώσης και αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης όπως μετριέται από το κατά κεφαλή ακαθάριστο εθνικό εισόδημα.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Μια πιο εμβριθή μελέτη στην έκθεση, που ανέκαθεν ξεχείλιζε από ενδιαφέρουσες πληροφορίες αλλά η φετινή που είναι αφιερωμένη στην ανθρώπινη εργασία αποτελεί μελέτη αναφοράς, αποκαλύπτει τα πολλαπλά και μεταβαλλόμενα πρόσωπα της ανθρώπινης εργασίας που ανασκευάζουν την ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι από μόνη της η εργασία μπορεί να εγγυηθεί την άνοδο της ευημερίας, όπως και τις αυταπάτες που έχουν καλλιεργηθεί ότι η πρόοδος της τεχνολογίας μπορεί να αμβλύνει τις κοινωνικές αντιθέσεις.

Στο 1% του πληθυσμού το 50% του πλούτου

UNICEF: Τα παιδιά θα σηκώσουν το κύριο βάρος της κλιματικής αλλαγής

Νέα Κρήτη

Πάνω από μισό δισεκατομμύριο παιδιά ζουν σε περιοχές με εξαιρετικά υψηλή συχνότητα πλημμυρών και 160 εκατομμύρια σε ζώνες μεγάλης ξηρασίας, αφήνοντάς τα ιδιαίτερα εκτεθειμένα στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, αναφέρει η UNICEF σε έκθεση που κυκλοφόρησε εν όψει της 21ης διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή, γνωστή και ως COP21.

Από τα 530 εκατομμύρια παιδιά σε επιρρεπείς σε πλημμύρες ζώνες, περίπου 300 εκατ. ζουν σε χώρες όπου περισσότερο από το μισό του πληθυσμού ζουν σε συνθήκες φτώχειας - με λιγότερα από 3,10 δολάρια την ημέρα. Από εκείνους που ζουν σε περιοχές μεγάλης ξηρασίας, 50 εκατομμύρια βρίσκονται σε χώρες όπου περισσότερο από το μισό του πληθυσμού ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

«Οι τεράστιοι αριθμοί υπογραμμίζουν την επείγουσα ανάγκη για δράση τώρα», δήλωσε ο Εκτελεστικός Διευθυντής της UNICEF Anthony Lake. «Τα σημερινά παιδιά είναι τα λιγότερο υπεύθυνα για την κλιματική αλλαγή, και τα παιδιά τους, είναι αυτά που θα ζήσουν με τις συνέπειές της. Και, όπως τόσο συχνά συμβαίνει, οι μειονεκτούσες κοινότητες αντιμετωπίζουν τη σοβαρότερη απειλή.»

Το τζιν που φοράς το ράβουν παιδιά σε άθλιες συνθήκες

Αυτές οι φωτογραφίες δείχνουν τη σκοτεινή πλευρά της βιομηχανίας της μόδας. Στο Μπαγκλαντές, ανήλικα παιδιά εργάζονται σε άθλιες συνθήκες, για πολλές ώρες, και με πενιχρή αμοιβή (σε ορισμένες περιπτώσεις περίπου 10 ευρώ τον μήνα), ράβοντας ρούχα για την τοπική αγορά, την γειτονική Ινδία, αλά και επώνυμες διεθνείς μάρκες, που κατακλύζουν τις αγορές ανά τον κόσμο και κυρίως της Δύσης.

Ο φωτογράφος Claudio Montesano Casillias κατάφερε να «τρυπώσει» σε ένα από τα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας στη Ντάκα καταγράφοντας τις συνθήκες που επικρατούν. Σε ένα μικρό δωμάτιο μπορεί να υπάρχουν μέχρι και 15 ραπτομηχανές. Έξοδοι κινδύνου και πυρασφάλεια δεν υπάρχουν, καθώς οι εγκαταστάσεις δεν υπόκεινται σε ελέγχους ασφαλείας και συχνά σημειώνονται πολύνεκρα δυστυχήματα, όπως αυτό στο εργοστάσιο Rana Plaza, το οποίο κατέρρευσε παρασύροντας στο θάνατο πάνω από 1.100 ανθρώπους.

«Μέσα σε αυτά τα εργοστάσια ρούχων οι εργαζόμενοι δουλεύουν από τις έξι το πρωί έως τις έξι το απόγευμα για τον κατώτατο μισθό. Οι εργαζόμενοι σε αυτά τα εργοστάσια κοιμούνται μέσα σε αυτά ή νοικιάζουν δωμάτια δίπλα σε αυτά τα εργοστάσια. Έρχονται από τα χωριά στις πόλεις αναζητώντας μια απασχόληση και ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή», είπε ο Claudio Montesano Casillias στη Daily Mail.