Νέα Κρήτη
Όταν λέμε λατινικά, πού πάει το μυαλό σας; Dum spiro spero… Veni vidi vici… Carpe diem… O tempora o mores… Alea jacta est… In vino veritas… Errare humanun est… Scripta manent verba volant…*
Ιφιγένεια Κοντού
Το άρθρο δεν μιλάει για τίποτα από αυτά.
Habemus Papam [Έχουμε Πάπα] έστω; Ούτε.
Το θέμα δεν είναι εκείνες οι λατινικές φράσεις που έμειναν στην Ιστορία ως παροιμιώδεις αλλά αυτές που ακούμε κάθε μέρα στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, που διαβάζουμε σε βιβλία, εφημερίδες, sites, που χρησιμοποιούμε στον προφορικό μας λόγο, στα meetings του γραφείου και τις παρέες μας.
Ας αρχίσουμε από μια φράση που ακούστηκε αρκετά τον τελευταίο καιρό: persona non grata που σημαίνει: ανεπιθύμητο πρόσωπο [χρησιμοποιείται στις διπλωματικές σχέσεις κι έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από μια απλή αντιπάθεια, επιβάλλει άμεση αποχώρηση από τη χώρα ή απαγόρευση εισόδου]. Σας θυμίζει κάποιον; Ας πούμε τον πρώην επιμελητή του Φεστιβάλ Αθηνών: Γιαν Φαμπρ.
ad hoc και post festum
«Ήρθε με σκοπό να αλλάξει το status quo [την υπάρχουσα, ίσως και παγιωμένη κατάσταση] στα καλλιτεχνικά πράγματα του Φεστιβάλ , όμως η πρόθεσή του να δώσει βελγικό χαρακτήρα στο Φεστιβάλ αγνοώντας τους έλληνες καλλιτέχνες έγινε casus belli [αιτία πολέμου]. Σύσσωμος ο καλλιτεχνικός κόσμος πρόβαλε veto [ένσταση]. Τι περίμενε δηλαδή να βρει ο βέλγος καλλιτέχνης; Tabula rasa? [άγραφος, λευκός πίνακας - η επιστημονική θεωρία που υποστηρίζει ότι κάθε άνθρωπος γεννιέται δίχως έμφυτες γνώσεις ]. Το Φεστιβάλ είχε ήδη την ιστορία του και τον χαρακτήρα του. Όπως και ο ίδιος ο Φαμπρ άλλωστε. Τα έργα του τον χαρακτηρίζουν sui generis [ιδιόρρυθμο, με δικό του ιδιαίτερο ύφος που δεν ακολουθεί κάποιο ρεύμα, δεν εντάσσεται σε κάποια κατηγορία].
